“Eπιδρομή” Αθηναίων στη Φαραφρα της Σαχάρας

Λίγους ενδιαφέρουν τέτοιες ιστορίες, αλλά για τους λίγους γίνονται τα πολλά , καμιά φορά. Κι έπειτα νομίζω ότι αξίζει μια κάποια τιμή στους ανθρώπους που ζουν τόσο μακριά μας και σε συνθήκες δυσβάστακτες για μας τους δυτικοπληκτους πολίτες.
Πλίνθινα σπίτια, ευρεσυτεχνιακοί αραμπάδες, μικρομάγαζα με δυτική πραμάτεια, πλαστικές καρέκλες διαφόρων χρωμάτων, άνθρωποι που κινούνται προς κάθε κατεύθυνση ή που απλώνονται στους υποτυπώδεις καφενέδες απολαμβάνοντας το ναργιλέ τους. Ημιφορτηγά τριτοκοσμικής εικόνας, τζιπ από αυτά που συναντάς συχνά στις αραβικές χώρες και που συνήθως διεκπεραιώνουν τα σαφάρι της ερήμου, ένας πλανόδιος μανάβης καβάλα στο γαϊδουράκι του και τα καλάθια του γεμάτα χορταρικά, μια ολομαυρη γυναικεία φιγούρα που περπατάει βιαστικά στον δρόμο – τη φωτογραφίζω, γυρίζει αλλου το κεφάλι και συνεχίζει σαν να μην υπήρξα. Εικόνες βιβλικές, με γυναίκες καθισμένες έξω στον ήλιο να πλέκουν συνεχώς, με το βλέμμα κατεβασμένο, με το χέρι να τραβάει τη μανδήλα, μη και ξεφύγει και αποκαλυφθεί κάτι από το πρόσωπο, νέες κοπέλες βυθισμένες στη σιωπή. Παιδιά γεμάτα περιέργεια που χαιρετούν, χαμογελούν, ζητούν μια… καραμέλα για να εξαφανιστούν ευθύς μόλις την εξασφαλίσουν. Ακούγονται χανανητά, κραυγές ενθουσιασμού. Είναι οι πρώτες εντυπώσεις από την πόλη Φαράφρα, στην καρδιά της ομώνυμης όασης που βρίσκεται στην έρημο της Σαχάρας, περίπου 700 χλμ. νοτιοδυτικά του Καΐρου. Θα μπορούσε ποτέ να είναι η Φαράφρα ταξιδιωτικός προορισμός; Οταν λίγο πριν φύγω από την Αθήνα είπα σε φίλο μου ότι πηγαίνω στη Φαράφρα, με ρώτησε: Καλά βρε τρελόνγκα πού είναι αυτό το μέρος; Στη μέση του πουθενά, του απάντησα.

Ο λόγος που βρέθηκα στη Φαράφρα είναι σημαντικός. Με πρωτοβουλία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και μάλιστα του Hellenic Aid (ένας από τους πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής με στόχο τη διεθνή συμμαχία κατά της φτώχειας) και σε συνεργασία με τη μη κυβερνητική οργάνωση HEDA (ιδρύθηκε το 2003 και ήδη έχει πλούσια δράση να επιδείξει) χτίστηκε και εξοπλίστηκε ο πρώτος παιδικός σταθμός στην πόλη, σε οικόπεδο που δώρισε η δραστήρια πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης γυναικών!

Από το πρωί της Κυριακής των εγκαινίων στο σχολικό κτίριο επικρατούσε εργασιακός οργασμός. Ανθρωποι σκούπιζαν, καθάριζαν, έστηναν τα μικροσκοπικά θρανία, τις κούκλες, τα παιχνίδια, κρεμούσαν στους τοίχους φιγούρες από Μίκυ Μάους, έστηναν το τρενάκι στον προαύλιο χώρο, στοίβαζαν τα διάφορα ζωάκια στα ράφια, κρέμασαν την ελληνική σημαία σε κοινή θέα και έγραψαν το ελληνικό αλφάβητο δίπλα στο αραβικό. Κάθριδροι οι περισσότεροι μετρούσαν τα λεπτά ώς την έναρξη των εγκαινίων, καθώς αναμενόταν να καταφθάσει σχεδόν όλο το χωριό ή τουλάχιστον όσοι είχαν παιδιά προσχολικής ηλικίας. Και πράγματι, νωρίς το απόγευμα, ο χωμάτινος δρόμος γέμισε ασφυκτικά. Λιλιπούτειοι άνθρωποι, μικροί βεδουίνοι και βεδουίνες άρχισαν από νωρίς να συνωστίζονται στον χωμάτινο δρόμο έξω από το σχολείο. Επαιρναν με ενθουσιασμό τα καπελάκια της Hellenic Aid μαζί με την ελληνική σημαία που τους μοίραζαν τα μέλη της οργάνωσης, αλλά το βλέμμα τους καρφωνόταν ξανά και ξανά στο εσωτερικό του κτιρίου. Τα μαγικά παιχνίδια βρίσκονταν εκεί και λίγο μετά το κόψιμο της κορδέλας, όρμησαν καταπάνω τους κι από κει και πέρα ο έλεγχος χάθηκε. Ετρεχαν, γύριζαν σαν σβούρες, έπιαναν τα παιχνίδια, κάθονταν στα θρανια , άγγιζαν τα πάντα, δεν άκουγαν κανέναν,

έφευγαν από το χέρι της μάνας και επέστρεφαν για να της περιγράψουν όσα είδαν. Στιγμές μοναδικές..

.

Πίσω από αυτήν την πρωτοβουλία υπάρχει ένας άλλος στόχος. Οι βεδουίνες της περιοχής θα μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους τα πρωινά στο σχολείο και στη συνέχεια να ασχολούνται με διάφορες χειροτεχνίες, με την ελπίδα να αυξήσουν το πενιχρό εισόδημα της οικογένειας που συνήθως προέρχεται από τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ακούστηκε μάλιστα -και νομίζω ότι ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ δεσμεύτηκε– ότι δίπλα στο σχολείο θα παραχωρηθεί οικόπεδο και με ελληνική βοήθεια θα χτιστεί ένα κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης γυναικών.

Επιστρέφοντας μέσα από την έρημο της Σαχάρας προς το Κάιρο –σχεδόν 9 ώρες ταξίδι με το πουλμαν- πάσχιζα να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Πετούσαν, ήταν κι αυτές αλαφιασμένες σαν τα παιδιά της Φαράφρα. Σκεφτόμουν ότι υπάρχουν και μικρά, ασήμαντα για μας, θέλω. Μπορεί να είναι ένα παιχνίδι και μια καραμέλα ή ένα καθαρό δωμάτιο. Μπορεί να είναι η αναζήτηση μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς ζωής. Τέτοιες πρωτοβουλίες, έλεγα μέσα μου, μαλακώνουν τον άνθρωπο της Δύσης. Στη Φαράφρα ο μύθος της αυταρέσκειάς μας εξανεμίζεται.

Η Ελλάδα, μια χώρα μικρή και που ώς πρόσφατα έδιωχνε τα παιδιά της μετανάστες στις Αμερικές και στις Αυστραλίες γίνεται τώρα αρωγός. Ξανοίγεται, δημιουργεί συνθήκες για την προσφορά βοήθειας σε χώρες που έχουν πραγματικές ανάγκες, σε λαούς που δεν έχουν καν διαβεί τη διαχωριστική γραμμή της φτώχειας και δύσκολα θα τη διαβούν. Ο μικρός παιδικός σταθμός της Φαράφρα είναι ένας κόκκος της άμμου. Είναι όμως υπαρκτός κόκκος.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής

ΥΤ/. Νομίζω και ο Ανεμος εχει ταξιδεύσει σ αυτά τα μέρη. Ειδε μάλιστα και την πρωτη γυναικα Φαραω, την ωραία και αυταρχική Χασεπσούτ