Εμείς θα είμαστε εκεί!!!
Ο συνένοχος
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΑΝΕ ΘΕΑΤΡΟ
Ο ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ διοργανώνει:
Θεατρικοποιημένη μουσική παράσταση με αφορμή
τα βιβλία της Ελένης Γκίκα και τις μουσικές της Αναστασίας Παπαδημητρίου
με τίτλο «Υγρός Χρόνος».
Παραστάσεις: Σάββατο 31/1, Κυριακή 1/2, Σάββατο 7/2 και Κυριακή 8/2,
Ώρα: 21:00 μ.μ.,
στον ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟ, Σόλωνος 124, Αθήνα
Μια νέα πρόταση από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ και τον ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟ για την παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων, συνδυάζοντας κείμενα, μουσική και τραγούδια.
Με αφορμή την έκδοση του καινούριου βιβλίου της Ελένης Γκίκα με τίτλο «Υγρός Χρόνος», οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ οργανώνουν θεατρικοποιημένη μουσική παράσταση που βασίζεται σε μονολόγους των τελευταίων της βιβλίων.
Λίγα λόγια για την παράσταση: Μια γυναίκα και ένας άντρας με καρμικό παρελθόν, συναντιούνται στο Νησί των Λωτοφάγων. Με συνέπειες ανεξέλεγκτες, και το αίνιγμα να ανήκει για πάντα στο παρελθόν ή στον άλλον. Εξάλλου, το ποίημα της ζωής μας είμαστε πάντοτε εμείς. Ακόμα και όταν προσποιηθούμε πως τ’ αγνοούμε. Μια ιστορία ηδονής και οδύνης. Αυτογνωσίας και αναζήτησης. Με ένα φινάλε ανοιχτό σαν ζωή, διαφορετικό για τον καθένα. Μια ιστορία αναπόφευκτη, ερωτικά εμμονική, χρέος.
Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά σε κοινό, έχει γράψει η Αναστασία Παπαδημητρίου, πάνω σε ποιήματα και στίχους των ποιητών: Νάνου Βαλαωρίτη, Φώτη Αγγουλέ, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος), Ελένης Γκίκα, Μάρως Βαμβουνάκη και Άννας Παπαδημητρίου.
Μετά την παράσταση ακολουθεί μουσικό αφιέρωμα στους Μ.Χατζιδάκι και Μ. Θεοδωράκη.
Συντελεστές της παράστασης
Δραματοποίηση κειμένων – σκηνοθεσία: Μελίνα Παπανέστορος
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργος Κωνσταντινίδης (πιάνο-βιολί), Σπύρος Κοντάκης (κιθάρα)
Παίζουν οι ηθοποιοί και οι καλλιτέχνες: Γιώργος Γεωγλερής, Θάνος Πολύδωρας και Αθηνά Χειλιοπούλου
Τραγουδούν: Πένυ Ξενάκη, Θάνος Πολύδωρας, Αθηνά Χειλιοπούλου
Κατά τη διάρκεια της παράστασης θα προβάλλεται φωτογραφικό υλικό σχετικό με την παράσταση της Χαράς Μπιρμπίλη – Παπαδημητρίου.
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις στα τηλέφωνα: 210 3837667, 210 3837540, τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ
ΥΓ. «Ο συνένοχος»
Με σταυρώνουν κι εγώ πρέπει να ‘μαι τα καρφιά κι ο σταυρός.
Μου προσφέρουν το ποτήριο και πρέπει εγώ να ‘μαι το κώνειο.
Μ’ εξαπατούν και εγώ πρέπει να ‘μαι το ψέμα.
Με καίνε και πρέπει εγώ να ‘μαι η κόλαση.
Οφείλω να μεγαλύνω και να ευλογώ την κάθε στιγμή του χρόνου.
Τροφή μου είναι τα πάντα.
Το ακριβές βάρος του σύμπαντος, η ταπείνωση, η δοξολογία.
Πρέπει να συγχωρώ αυτόν που με πληγώνει.
Η ευτυχία μου ή η δυστυχία μου δεν έχουν σημασία.
Είμαι ο ποιητής.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Για όσους ενδιαφέρονται, ας ρίξουν μια ματιά στην ηλεκτρονική σελίδα των εκδόσεων ΑΓΚΥΡΑ
Της Τίνας, που αναπνέει για να προσφέρει φάρμακα σε αρρώστους, στήριξη σε απόκληρους, που μαθαίνει ελληνικά σε Αφγανούς πρόσφυγες στον Αγιο Παντελεήμονα, κόντρα στο κύμα του ρατσισμού και της οργής. Των Παριανών που, εκείνο το δραματικό βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, χύθηκαν αδείλιαστα, ξανά και ξανά, μέσα στα σκοτεινά νερά να περιμαζέψουν τους ναυαγούς του Σαμίνα, άνοιξαν σπίτια, έσπευσαν με τα είδη της ανάγκης – ώς το πρωί όλο το νησί ένα πονεμένο μελίσσι. «Χωρίς αυτούς δεν θα ζούσαμε» ορκίζονται τρεις Γερμανοί.
Του Κυριάκου, που έπειτα από 30 ώρες νοσοκομείου δεν ξεσπάει πάνω στο επόμενο «νούμερο» των επειγόντων, αλλά σώζει, παρηγορεί. Του δασκάλου στο Λέχοβο Κοζάνης, που μετέτρεψε την ακριτική σχολική αίθουσα σε ψηφιακό παράδεισο και συνέδεσε τους μαθητές με την τεχνολογική επιτάχυνση. Της Μαρίας, που περιμαζεύει κάθε πλαστικό κομματάκι, εξοικονομεί και την τελευταία σταγόνα νερού, κόντρα στον πλανητικό στρουθοκαμηλισμό της καταστροφής. Του Διονύση, που υποδεικνύει, δίχως ίχνος αυτοπροβολής, με ακριβή επιστημονικά σχέδια, πώς να εξασφαλίσουμε την επιβίωση του είδους σε μια γη κορεσμένη. Του Κωνσταντίνου, που αφυπνίζει ό,τι κοιμάται στο βάθος κάθε ανθρώπου, αλήθειες κρυμμένες από το σύγχρονο «πνεύμα», ιδέες που έχουν πεισματικά λησμονηθεί.
Είναι η Ελλάδα όλων όσοι (και υπάρχουν πολλοί) μάχονται την κυριαρχία του εύκολου, δεν βλέπουν την αλληλεγγύη σαν κατεργαριά, δίνουν με τη ζωή τους μαθήματα συμφιλίωσης, εξαγνίζουν τις θανατηφόρες ψυχικές εντάσεις, εκδηλώνουν -με λόγια, βλέμματα, χειρονομίες, πράξεις- σταθερή αγάπη για πραγματικότητες ταπεινές, διατηρούν ελπίδες που διέλυσε η ιστορία, υψώνουν την ανθρώπινη φωνή, φωνή αρχαία, του οράματος και του πάθους… Είναι μια καλή Ελλάδα, θαμμένη κάτω από στρώματα αδιαφορίας και κυνισμού, κατακερματισμένη. Ετσι όλα, τα κακά νέα, οι κραυγαλέες ανισότητες, η σήψη, βιώνονται ατομικά και προκαλούν περισσότερη οδύνη. Και απαισιοδοξία. Μόνοι… Στο βάθος δεν είμαστε. Δεν κρύβουμε όλοι μέσα μας ένα ξεχασμένο της κομμάτι;
