Πρόσωπα – Ρίτσα Μασούρα

Το μόνο που θέλω να πω αστράφτει απρόσιτο .Tomas Transtromer

Δανάη Στρατηγοπούλου : Μη με αποκαλείτε ιέρεια!

29 σχόλια


assets_large_t_420_2257145Μη με αποκαλείτε «ιέρεια»


ας ερχόσουν για λίγο…. Σογιουλ, Δανάη

«Δεν θέλω να με αποκαλούν «ιέρεια των γραμμάτων και της τέχνης», έχω μπουχτίσει πλέον τα «μύθος», «θρύλος», «ιστορία». Δεν στάθηκα ποτέ στις αναδρομές στο παρελθόν. Θέλω να με ρωτάνε τι κάνω αυτή τη στιγμή, τι σκοπούς έχω…». Αυτά δήλωνε η Δανάη Στρατηγοπούλου, το 2002, στην Πόπη Μαγουλά-Γαϊτάνου, η οποία έγραψε τη βιογραφία της με τίτλο «Δανάη: το αηδόνι του έρωτα», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αγκυρα».

Το αηδόνι, όμως, σιώπησε για πάντα. Η Δανάη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών και εμείς ερχόμαστε σε δύσκολη θέση, γιατί σε αυτό το αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα δεν είναι εύκολο να «πειθαρχήσουμε» στην επιθυμία της και να μη χρησιμοποιήσουμε για εκείνη μεγάλα λόγια και σημαντικούς τίτλους. Γιατί η Δανάη Στρατηγοπούλου ήταν μια πραγματικά μεγάλη τραγουδίστρια, μουσικός, συγγραφέας, μια σημαντική γυναίκα.

Για τους περισσότερους η Δανάη είναι η απόλυτη ερμηνεύτρια του Αττίκ και του Χαιρόπουλου. Δεν ήταν, όμως, μόνον αυτό. Ηταν μία τραγουδίστρια που ερμήνευσε περισσότερα από 300 τραγούδια, αρκετά σε στίχους δικούς της, όπως το θρυλικό «Τι ναι αυτό που το λένε αγάπη», είναι η πιο τραγουδισμένη και η πιο δισκογραφημένη τραγουδίστρια, η πιο «παγκόσμια» δημοσιευμένη. Η Δανάη ήταν, επίσης, μουσικός και ποιήτρια και λογοτέχνης, έκανε πολλές μεταφράσεις, ενώ διετέλεσε και καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας σε Πανεπιστήμιο της Χιλής.

Γεννήθηκε το 1913 στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στη Γαλλία. Εκανε για έναν χρόνο σπουδές στα οικονομικά, φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, ενώ παράλληλα έκανε και μουσικές σπουδές.

Η μοναδική βελούδινη φωνή της την έχρισε αναντικατάστατη μούσα του Αττίκ, με τον οποίο πρωτοσυναντήθηκε το 1935: «Ενώπιος ενωπίω με το ιερό τέρας! Ηταν, θυμάμαι, βλοσυρός και εγώ είχα απερίγραπτο τρακ, όπως μου συμβαίνει σε όλες τις πρεμιέρες. Είχα καταπιεί τη γλώσσα μου».

Η Δανάη είπε σημαντικά τραγούδια «Ζητάτε να σας πω», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη», «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου» κ.ά., και έγινε περιζήτητη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο τόπος, όμως, που τη μάγεψε ήταν η Χιλή. Ισως γιατί ήταν η πατρίδα του Νερούδα, του λατρεμένου της Νομπελίστα ποιητή, του οποίου ποιήματα μετέφρασε στα ελληνικά -ανάμεσά τους και το θρυλικό «Κάντο Χενεράλ»-, αλλά και ερμήνευσε. «Εξι μήνες περίμενα τον ποιητή να γυρίσει στη Χιλή», λέει η ίδια στη βιογραφία και συμπληρώνει: «Ηταν πολύ γοητευτικός, σχεδόν ερωτικός!».

Ιδιαίτερη στενή, όμως, ήταν η σχέση της και με τον Γιάννη Ρίτσο: «Ενα όνειρο ονειρεύτηκε ο ποιητικός μας αρχάγγελος (Ρίτσος) και αυτό το όνειρο πληρώνει. Το προδομένο όνειρο είχε για τα καλά διαβρώσει το υπερευαίσθητο υλικό της ψυχής του…Κι ακριβώς επειδή ήταν ονειροπόλος, έμεινε ένας ποιητής που πέθανε χωρίς να έχει γίνει ποτέ πλούσιος», έχει πει η ίδια.

Η Δανάη ήταν μια γυναίκα δυναμική και ενεργή μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Οπως, εξάλλου, έλεγε: «Η ηλικία του κάθε ανθρώπου είναι μια εσωτερική υπόθεση. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι έδωσαν ό,τι έδωσαν μέχρι τα είκοσί τους, ενώ άλλοι άρχισαν ως μεσήλικες ή ηλικιωμένοι. Δεν έχω σταματήσει να ενδιαφέρομαι για τη ζωή γύρω μου κι αυτό είναι ζωή, νομίζω…».
(Από το Εθνος)

Από το κατά καιρούς συγγραφικό της έργο ξεχωρίζουν (βιβλία, μελέτες, μεταφράσεις):

* «Τραγουδώντας» (χρονικό) 1954
* «Αντιδράσεις» (ποίηση) 1960
* «Τα υψώματα του Μάτσου Πίτσου» του Π. Νερούντα, μετάφραση 1966
* «Για ένα ζευγάρι ρόδα» (λαογραφική μελέτη) 1972
* «Ελληνίδες ηρωίδες στο δημοτικό τραγούδι» (μελέτη) 1972 και ακολουθούν από το 1973:
* «Εστραβαγάριο»
* «Είκοσι ποιήματα αγάπης κι ένα τραγούδι απελπισμένο»
* «Λάμψη και θάνατος του Χοακίμ Μουριέτα»
* «Γενικό άσμα»
* «Νύχτα του Σαββάτου» του Μπερναβέντε, μετάφραση
* «Η μάυρη βίβλος της βορειοαμερικανικής επέμβασης στη Χιλή» του Αρμάνδο Ουρίβε, μετάφραση
* «Η Χιλή θα νικήσει» του Χουάν Φοντό, μετάφραση

About these ads

Συντάκτης: ritsmas

Πολύ συχνά νοιώθουμε πως υπάρχει σε κάθε μας ενέργεια πολλή ανυπομονησία: να φτάσουμε και μάλιστα από το συντομότερο δρόμο από τη θεωρία στην πράξη. Οι καιροί του ήρεμου στοχασμού έχουν πέρασει και όλοι αγαπάμε την αμεσότητα. Και το ταξίδι για την Ιθάκη ;

29 thoughts on “Δανάη Στρατηγοπούλου : Μη με αποκαλείτε ιέρεια!

  1. Η μνήμη της είναι όντως αιώνια!!!!

    Πολυκαλημέρες
    μετ’ ασπασμού!

  2. Π.Κ καλημέρα σας .Να τη θυμόμαστε

  3. Θυμάμαι τη φωνή της από πολύ μικρή, ο μπαμπάς μου αγαπάει τα τραγούδια του Αττίκ και τα είχαμε σε βινύλια…

    Μου άρεσε απίστευτα η φωνή της. Από τα πιο αγαπημένα μου το «ας ερχόσουν για λίγο»

    Πολύ αργότερα τη γνώρισα στις μεταφράσεις του Νερούδα.

    rip

  4. Μεγάλη φωνή αλλά και μεγάλη προσωπικότητα, ενεργή μέχρι το τέλος.

    Τις καλημέρες μου

  5. @@@ νατασσΑκι, καθημερινά γινόμαστε φτωχότεροι κι αυτοί που ακολουθούν δεν δειχνουν ακόμη τουλάχιστον να έχουν την ποιότητα αυτών που φεύγουν. Ισως δεν εχει ερθει το πλήρωμα του χρόνου…λεω ίσως

    @@ Pavlos..μεγαλη προσωπικότητα απ ότι ξέρω…Καλημερα Παύλο μου

  6. η απάντησή σου στο νατασσΑκι, είναι το συναίσθημά μου στο ταξίδι της Δανάης…
    καλημέρες κι από δω!
    -άλλης ποιότητας άνθρωποι και…δεν είναι γεροντολαγνεία, είναι πραγματικότητα!-

  7. Ας χορεύει το «Τάγκο νοτούρνο» με τους αγαπημένους της ζωής της, εκεί που πάει τώρα

  8. Πολύ μου αρέσουν αυτά τα τραγούδια, αλλά τα ακούς πια σπάνια..
    Καλό ταξίδι νάχει…
    καλημέρα

  9. Να είσαι καλά για το αφιέρωμα..
    Να μη ξεχνάνε οι παλαιότεροι και να μαθαίνουμε οι νεότεροι.. Φοβερό το τραγούδι που επέλεξες..από τα πολύ αγαπημένα μου..
    Καλό της ταξίδι..

  10. Dearest τι σχόλιο να αφήσω εγώ τώρα? σαν καθώς πρέπει! ότι όντως όπως είναι η πραγματικότητα για την Δανάη! Μεγαλή και τρανή και ωραίο αφιέρωμα και καλό ταξίδι και ελαφρή το χώμα και όλα τα υπόλοιπα … ή να είμαι εντελώς politically INCORRECT και να πω ότι τελευταία με τόσους θανάτους μου θυμίζει obituary column….
    p.s dearest μην σκιάζεσαι εσύ με τα της Penelope εκεί τη δουλειά σου να μας ενημερώνεις για όλα και για όλους όπως εσύ ξέρεις ;)

  11. Θα μου θυμίζει για πάντα τη γιαγιά μου που λάτρευε τα τραγούδια της και πριν καλά καλά μάθω να μιλάω μου τα μάθαινε βάζοντας δίσκους…

    Μοιραζόταν δε μαζί της την αγάπη για τον Νερούδα. Τον οποίο η γιαγιά θεωρούσε, εκτός από μεγάλο ποιητή, και «συναγωνιστή» της…

    Άι στο καλό, συγκινήθηκα.

    Φιλιά,
    id

    Υ.Γ.: Λατρεύω τους ανθρώπους που ενώ οι υπόλοιποι τους θεωρούν «γέρους» οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τη ζωή με τη δυναμικότητα ενός νέου… (εδώ που τα λέμε, μακάρι πολλοί νέοι να ακολουθούσαμε λίγο το παράδειγμά τους)

  12. Σε μα συνεντευξη της οχι πολυ παλια αρχισε να μιλα για την προελευση της ελληνικης μουσικης απο τον κιθαρωδο Απολλωνα και ηταν καταπελτης για τα ακουσματα «βαρβαρης» προελευσης. Ηταν πολυ εμπεριστατωμενος ο λογος της αλλα δυστυχως δεν μπορεσε να τα πει ολα. Ξερεις πως ειναι αυτα στην Τι Βι. Η φωνη της πραγματικα αηδονιου λαλια. Τα βινυλια που αναφερει παραπανω το νατασσακι παιξανε για τελευταια φορα καπου τη δεκαετια του 60 σε καρω τεπαζ πικ απ. Τους ανθρωπους του πνευματος δεν τους αφηνει ποτε το πνευμα. Καλο ταξιδι στην κυρια Δαναη.

  13. το πλήρης ημερών έχει νόημα στην περίπτωσή της :)

  14. τα σεβη μου για το αφιερωμα.
    καλο της ταξιδι
    φιλια

  15. @venceremos

    @Meniek….

    Πλήρης ημερών και έργων. Την είχα δει το 2008 σε μια εκπομπή. Κυρία με διαύγεια πνεύματος…

  16. @despinarion

    σε καρώ τεπαζ πικ απ!!! Υπέροχο. Μπραβο Δεσποινακι μας…..

    @industrial daisies

    ειδες τελικά οι φοβερές γιαγιάδες; Εμεις, δηλαδή εσείς, τί θα λετε τα εγγονια σας…Για τον Πάγκαλο που είπε για τη Ντορα στα 14της ;

  17. @@Allu fun Marx….

    .ευχαριστούμε για το υπέροχο τραγούδι.Τοχω ακουσει σε έξι φορές στη δουλειά. Τους αναστάτωσα ολους.Καλα τους εκανα, το φχαριστηθηκα…

    @@Penelope…..
    καλό μου, θα σταματήσω τις νεκρολογίες. Αηδία κατάντησα…κανα αστειάκι υπάρχει πουθενά ξέμπαρκο ; Τώρα βεβαια ακουω ειδήσεις στο ΜΕΓΚΑ…για το μαιντανό, τα φασολάκια, τα κρεμμυδάκια, την ανεργία που θα ελθει, τις απεργίες, τους ανεργους του Λαναρά , ωχ θεοι του Ολυμπου….

  18. @@Σοφια,
    ε, τωρα ακουμε τα τραγουδια του x- factor and company….

    @@roadarist
    Καλέ, αυτοί ασχολούνται νυχτα μερα με τις εκλογές. Σενάρια επί σεναρίων…αν εκείνο -αυτό, αν το άλλο-το παράλληλο….. αν το παράλληλο- αντε παλι πίσω…. μπερδεμα σου λεω….

  19. @@anepidoti….το ταξίδι , για το ταξίδι και μόνο γι αυτό άνθρωποι σφάζονται, θυσιάζονται στους βωμούς…για σκέψου το…κι όμως είναι ένα φευγιό και μετά το απόλυτο τίποτα, η σιωπή για το ελλογο ον δηλαδή….

  20. Είδα την κόρη της τη Λ΄θδα σήμερα και στενοχωρήθηκα πολύ, Ρίτσα.

    Ξέρεις, αυτά τα πλάσματα δεν έχουν ηλικία.

    Και παρά το γεγονός ότι έφυγε πλήρης ημερών (96 ετών), λες γιατί…

    Ότν έχεις να κάνεις με έναν τόο σπουδαίο άνθρωπο, των γραμμάτων κυρίως…

    Λάτρευε πολύ τα γράμματα…

    Αυτή η ιέρεια της τέχνης. Κι ας μη δεχόταν να την αποκαλούν οι άλλοι.

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  21. Αααα,

    Ριτσάκι, μια χαρά πράματα έχουμε να λέμε. Εκτός, δηλαδή, ότι δεν παραγράφονται τα των παππούδων μας (δεν παραγράφεται η τέχνη, όπως και να το κάνουμε, όσα χρόνια κι αν περάσουν) έχουμε και δικά μας να προσθέσουμε.

    Δεν συμμετέχω, δηλαδή, στην απαισιοδοξία ότι στις μέρες μας δεν συμβαίνουν αξιομνημόνευτα γεγονότα, συμπεριφορές και δεν υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι και καλλιτέχνες.

    Στα τεφτέρια μου, τουλάχιστον, έχω ουκ ολίγους… ;)

    Όσο για τη Ντόρα και τον Πάγκαλο… Αααααα, όλα κι όλα, αυτοί είναι «δικοί» σας. Εμείς έχουμε λίγα χρόνια ακόμη για να δούμε ποιοι θα είναι οι «δικοί» μας μαλάκες (pardon my english). :)

    Φιλια!

  22. @@indusrtial daisies…,
    πως πάντα σε απολαμβάνω…Μακάρι να βρεθούν άνθρωποι που θα ξεχωρίσουν από τους πολλούς και θα τους ανεβάσουμε-σετε σε κάποιο σκαλί παραπάνω. Εγώ είμαι στο ψάξιμο ακόμη και δεν ανήκω στους απαισιόδοξους…. Στη Γαλλία αυτό το πετυχαίνουν σιγά σιγά. Ξεχωρίζουν ανθρώπους, συγγραφείς, καλλιτέχνες κλπ….

    Τα του Παγκαλου ανηκουν στη σφαιρα της ανεκδοτολογίας…

  23. @vloutis…

    πολλές καλημέρες φίλες μου… Χάνονται οι άνθρωποι κι εμείς στο κατοπι. Τόσο απλά….

  24. Από τις πολύ σημαντικές παλιές φωνές που χάνονται, μαζί τους φτωχαίνει και το καλό τραδούδι.. Φιλιά ριτσάκι

  25. Εκτός από σπουδαία καλλιτέχνιδα και σημαντικός πνευματικός άνθρωπος, ήταν και παράδειγμα ζωής για όλους/ες μας με την αντοχή της, το κέφι της και την αμείωτη θέλησή της να μαθαίνει και να δημιουργεί. Μέχρι λίγο πριν το τέλος. Καλοτάξιδη.

  26. @@@vasilis….
    φιλια βασίλη μου….

  27. Δεν υπαρχουν λογια γι αυτο το Αηδονι.
    Τι φωνη Θεε μου!!!!! τι φλογερο ταπεραμεντο, τι μορφωση!! και τοσα αλλα!!!!
    Ας ειναι το χωμα ελαφρυ….

  28. Δε θα ξεχάσω ποτέ την απροσδόκητη γνωριμία μου μαζί της.

    Τα τραγούδια του Αττίκ τα ήξερα από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, λόγω μαμάς που τα τραγουδούσε. Τα είχα αγαπήσει κιόλας πολύ γιατί αφηγούνταν ιστορίες και μάλιστα τέτοιες που μου προκαλούσαν συγκίνηση. Μέσω των τραγουδιών γνώριζα και τη Δανάη με την υπέροχη φωνή που ξεχυνόταν από τους δίσκους στο πικάπ.

    Κάπου γύρω στα δεκάξι μου χρόνια, όταν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα εμφανίστηκαν, γνώρισα και τον Pablo Neruda. Η ποίησή του με ξάφνιασε και με μάγεψε–η ερωτική, μια και αυτήν είχα ανάγκη τότε.

    Εκεί λοιπόν στα δεκάξι, ένα Σαββατιάτικο βράδυ συνοδεύω τους γονείς μου στο σπίτι μιας φίλης της μητέρας μου, που συνήθιζε να διοργανώνει …τσάι και κουμκανάκι με φίλους.

    Καθώς δεν υπήρχε άλλος συνομήλικος απασχολήθηκα με την εξερεύνηση της βιβλιοθήκης και δισκοθήκης της οικοδέσποινας, που μου επέτρεψε να εκτελέσω και χρέη …dj.

    Ώσπου χτυπάει το κουδούνι κι εμφανίζεται μια κυρία (τώρα ξέρω πως ήταν 66 ετών) που μου φάνηκε γνωστή, αλλά δεν έδωσα σημασία, απορροφημένη όπως ήμουν στο βιβλίο που διάβαζα.

    Ήταν η Δανάη. Γειτόνισσα και φίλη της οικοδέσποινας. Που δεν άντεξε στον πειρασμό κι έκανε τελικά δεκτή την πρόσκληση για κουβεντούλα και χαρτάκι.

    Εκτός από τις συστάσεις, ασχολήθηκε αρκετά μαζί μου. Κι όταν της είπα πως αγαπούσα τη μουσική, τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, με ρώτησε αν διαβάζω ποίηση. Κάπως έτσι της μίλησα και για τον Neruda. Χαμογέλασε και το ρυτιδιασμένο της χέρι ακούμπησε στο μάγουλό μου. Ακόμα και τώρα το νιώθω αυτό το χάδι. Σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα και βγήκε. Μετά από λίγο ξανάρθε κρατώντας στα χέρια ένα αντίτυπο από τα ποιήματα του Neruda που είχε μεταφράσει και μου το χάρισε. Έτσι έμαθα και την άλλη Δανάη: τη λογοτέχνιδα και μεταφράστρια των έργων του Neruda.

    Έκτοτε δεν την ξαναείδα. Ήμουν απίστευτα ντροπαλό παιδί και δεν πήγαινα με τους γονείς μου στα …σουαρέ. Πάντως χαιρόμουν που τους ρωτούσε για μένα όποτε την έβλεπαν.

    Είναι πολλά χρόνια που δεν είχα μάθει τίποτα γι’ αυτήν. Με την πάροδο του χρόνου τα σουαρέ σταμάτησαν. Προβλήματα υγείας, μετακομίσεις και τέτοια… Η παρέα σιγά σιγά αποξενώθηκε.

    Μόνο στην τηλεόραση την είδα, στην εκπομπή «Στην υγειά μας» πέρσι ή πρόπερσι. Εμφανώς γερασμένη αλλά απολαυστική. Σκάρωσε στο πι και φι ένα τετράστιχο με τις πιο άσχετες λέξεις που επίτηδες της έδωσαν.

    Ας είχαμε καμιά ντουζίνα τέτοιας ποιότητας ανθρώπους! Αλλιώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα. Λέω εγώ τώρα!

  29. @@terpsichori

    @@@Νερένια
    Καλησπέρα από εμένα. Χαίρομαι που ακούω αυτά τα λόγια για τη Δανάη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5.308 other followers