Αν δεν είμαστε στο ευρώ……

Ξέρω, ξέρω. Πολλοί είστε ευρωσκεπτικιστές για να μην πω αντιευρωπαϊστές. Καλά κάνετε. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του κι αυτό είναι που με συγκινεί στη δημοκρατία!! Εγώ όμως είμαι υπέρ της Ευρώπης και υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, για λόγους που έχουν σχέση με τη δική μου κουλτούρα. Και πιστεύω ότι όσο περνάει ο καιρός η άποψή μου – παρά τα όσα γράφονται για το ευρώ κυρίως ( βγήκε και ο Σόρος να εκφράσει τους…φόβους του, γιατί η πατρίδα του έχει τεράστιο πρόβλημα αυτή τη στιγμή, όντας εκτός ) – με δικαιώνει.

ριτς

Αντίλογοι της Ρίτσας Μασουρα

Kατά κάποιο τρόπο ζούμε την αναστροφή του διχαστικού δόγματος του Ντόναλντ Ράμσφελντ, ο οποίος είχε «διαιρέσει» την Ευρώπη σε παλιά και νέα. Η παλιά εμφανιζόταν ως η επιτομή της οπισθοδρομικότητας γαντζωμένη σε καρτεσιανές και καντιανές ιδεολογίες, εν αντιθέσει με τη νέα, η οποία έχοντας ζήσει τον σοβιετισμό, έβλεπε την Ουάσιγκτον ως ελευθερώτρια δύναμη. Στην πραγματικότητα, η παλιά Ευρώπη λειτουργούσε ως κυματοθραύστης της πολιτικής Μπους, ενώ η νέα προσέβλεπε σε επενδύσεις και στη διασφάλιση ηγετικών ρόλων.

Σήμερα, ο διαχωρισμός έχει αποκτήσει ενδοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Η Ανατολική Ευρώπη, όντας στη δίνη του οικονομικού κυκλώνα, στρέφεται προς τις Βρυξέλλες, επιζητώντας δανεισμό και επίσπευση των διαδικασιών ένταξής της στο ευρώ. Αιτήματα, όμως, που προϋποθέτουν εκροή τεράστιων κονδυλίων προς κράτη που έχουν επιδείξει αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά. Πόσο εύκολα να ξεπεραστεί η στάση του προέδρου της Τσεχίας και προεδρεύοντος της Ε. Ε., Β. Κλάους, ο οποίος χαρακτήρισε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αντιδημοκρατικό, ελιτίστικο θεσμό, ανάλογο με τις σοβιετικού τύπου δικτατορίες που απαγόρευαν την ελεύθερη σκέψη! Ο ευρωσκεπτικισμός, ωστόσο, είναι η εύκολη λύση όσων αντιτίθενται στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Στην Ελλάδα, οι ρητορικές κορόνες των ευρωσκεπτικιστών υπερίσχυαν οποιασδήποτε άλλης φωνής. Επί σειρά ετών, η αντίδρασή τους απέναντι στην Ε. Ε., η οποία ήλεγχε τα οικονομικά, επέβαλε πρόστιμα και απαιτούσε υψηλή απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων, είχε εξελιχθεί σε must. Σήμερα, ακόμη και οι ευρωσκεπτικιστές θα πρέπει να παραδεχτούν ότι αν είχαμε μείνει εκτός ευρώ, θα είχαμε την ίδια μοίρα με τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το ευρώ, ευτυχώς, έγινε λέμβος σωτηρίας. Ας ρωτήσουμε γι’ αυτό τους Βρετανούς, που παρακολουθούν τη λίρα να δοκιμάζεται σκληρά, ενώ ο Μπράουν παρότι σπεύδει στις ΗΠΑ, έχει στραμμένο το βλέμμα του προς την Αγκελα Μέρκελ. Πρόσεξε, άραγε, κανείς το «τρυφερό» φιλί που έσκασε στο μάγουλο της Μέρκελ ο Βρετανός πρωθυπουργός, λίγο μετά το τέλος της συνάντησης του Βερολίνου, το περασμένο Σάββατο; Στο κάτω κάτω, στα μάτια του Μπράουν η Μέρκελ μοιάζει με φάρο που αναβοσβήνει στο σκοτάδι, καθώς οι σχέσεις του με τον Σαρκοζί δεν είναι οι καλύτερες.

Πολλοί διερωτώνται αν αυτή η κρίση θα διευκολύνει τη δημιουργία σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. Αλλά μήπως θα ’ταν προτιμότερο να σκεφτούμε ότι αυτή η κρίση αποτελεί την καλύτερη αφορμή για τη δρομολόγηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

H Γερμανία έχει πειστεί ότι ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι η οικονομική ενίσχυση των ευρωπαϊκών κρατών με πρόβλημα, αρχής γενομένης από τις χώρες του Εurogroup. Αν έστω και μια χώρα καταρρεύσει, θα καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα. H Γερμανία επίσης έπεισε τη Γαλλία να περιορίσει τις κορόνες του οικονομικού πατριωτισμού, υποχρεώνοντάς την να παραδεχτεί ότι η ύφεση δεν αντιμετωπίζεται με συνταγές εθνικής εσωστρέφειας. Αν ζούσε ο Γκαίτε θα έλεγε: «Από τη στιγμή τούτη ζούμε μια νέα ιστορία». Ορθάνοιχτα τα μάτια, λοιπόν.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 26-2-2009

Η έννοια της ευθύνης , ξανά….

Northern Tide: This incredible photograph is part of a private ongoing contemporary project entitled, ‘The Chair’ by Tim Wallace. Taken from Saltburn Beach during a 5am dawn.

Σπανίως επιστρέφω στον τόπο… του εγκλήματος. Προτιμώ να πηγαίνω στην παρακάτω γειτονιά, παρ’ ότι γνωρίζω από πείρα ότι η ζωή είναι ένας αέναος κύκλος επαναλαμβανόμενων σκέψεων, επιθυμιών, πράξεων και παραλείψεων, και ότι τη δεδομένη στιγμή οι χειρότερες εκδοχές όλων αυτών των συστατικών στοιχείων εφορμούν στην επιφάνεια και ανελέητα βιάζουν την κανονική ροή των πραγμάτων. Ομως, αυτή τη φορά αισθάνομαι την ανάγκη να επανέλθω στα περί συλλογικής ευθύνης, για την οποία έγραψα κάποιες σκέψεις μου μια Κυριακή του Δεκέμβρη, τότε που όλοι είχαμε στρέψει την προσοχή μας στη φλεγόμενη βάτο, την Αθήνα. Εκεί έλεγα οτι ο καθένας φέρει ευθύνη για ό,τι συμβαίνει σήμερα στους νέους μας και κατ’ επέκτασιν στην ελληνική κοινωνία και είχα δεχτεί κύματα αντιδράσεων από φιλους.

Ψάχνοντας ανάμεσα στα βιβλία μου εντόπισα ένα παλιό, μικρό βιβλίο του Β.Ν. Τατάκη με τον τίτλο «Η Πορεία του Ανθρώπου» (Εκδόσεις των Φίλων). Ο Β.Ν. Τατάκης δεν ζει πια ανάμεσά μας και σίγουρα αν ζούσε θα ήταν από τους πρώτους που θα έσπευδαν να τοποθετηθούν και να προτείνουν ιδέες, καθότι δάσκαλος και μάλιστα στο ανώτατο πανεπιστημιακό επίπεδο. Ο Ανδριώτης Β.Ν. Τατάκης διετέλεσε καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Βασιλικού Ιδρύματος Ερευνών. Μεγάλη και σημαντική η συγγραφική του παρουσία και ελπίζω ότι μια μέρα θα ασχοληθώ αποκλειστικά και μόνο μαζί του. Ομως, για σήμερα επέλεξα ένα από τα πιο ενδεικτικά κεφάλαια του βιβλίου του «Η Πορεία του Ανθρώπου», αυτό που αναφέρεται στην Ευθύνη των Μεγάλων και την Ευθύνη των Μικρών.

spheres,Photography by Tim Wallace

Και συνεχίζει ο δάσκαλος: «Ως προς την εποχή μας θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν λείπει η αίσθηση της ευθύνης, αλλά όλο και περισσότερο εμποδίζεται να αποκτήσει την επιθυμητή καθαρότητά της. Μεγάλα εμπόδια συναντά στον δρόμο της από το πνεύμα του ψυχολογισμού, που με πολλούς τρόπους κρατάει τον άνθρωπο δέσμιο στο επιφανειακό, το στενό, το ψυχολογικό εγώ, στη μαρτυρία που παρουσιάζει ζωηρή η συνειδησιακή κατάσταση της στιγμής. Σήμερα το μεγαλύτερο ίσως εμπόδιο είναι ο παχυλός υλισμός που περιβάλλει τη ζωή μας. Εμπόδια θα πει αγώνας. Και καρπός της νίκης στον αγώνα αυτόν είναι η ηθική ελευθερία και η καθαρότερη συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους… Ως προς την ευθύνη των νέων τώρα. Α, ναι, η ευθύνη των νέων είναι συνάρτηση της ευθύνης των μεγάλων. Τα τελευταία χρόνια οι μεγάλοι διαπράττουν κάτι δυσάρεστο: Δεν σέβονται τους νέους. Κι αν σε κάτι επιδίδονται, είναι να προσπαθούν να τους μετατρέψουν σε όργανα των πολιτικών και των άλλων επιδώξεών τους…».

Ομως, να συμπληρώσω κι εγώ με τη σειρά μου, όλοι γνωρίζουμε, ο καθένας από τη δική του μικρή ή μεγάλη πείρα, ότι η έλλειψη σεβασμού απέναντι στους νέους έχει τραγικές συνέπειες για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. Το να διδάσκεις τους νέους υπευθυνότητα –απ’ όπου απορρέουν και οι εκδηλώσεις σεβασμού– ώστε κάποια στιγμή να καταλήξουν στην αυτοαγωγή, δεν είναι κάτι απλό και συνηθισμένο. Θέλει δουλειά εκ μέρους των μεγάλων, θέλει να αφαιρέσουμε χρόνο από τον χρόνο μας και να δουλέψουμε μαζί με τα παιδιά. Οι γονείς να ξεπεράσουν τον εγωκεντρισμό τους και να μιλήσουν στους νέους –αυτά τα παιδιά–σφουγγάρια του καλού και του κακού– για την αλήθεια της κοινωνίας μας. Για τα υπέρ και τα κατά μιας κοινωνίας που γαλουχήθηκε χύμα, δίχως συντεταγμένες. Μια κοινωνία που σε ελάχιστο χρόνο και χωρίς την ενδιάμεση καλλιέργεια πέρασε από τα επαναστατικά χαρακώματα στην προκλητική χλιδή (κανείς δεν τα βάζει με την αναγκαία ευημερία, να εξηγούμαστε) και που στην ενδιάμεση διαδρομή φόρτωσε τα παιδιά της με χίλια δυο άλλα πράγματα, εκτός από την αναγκαία και βελτιωτική αγωγή. Κρύψαμε, φίλοι μου, από τα παιδιά την αλήθεια. Τα παραμυθιάσαμε με μισόλογα, τα μυήσαμε στη βολική εικονική πραγματικότητα και τα αφήσαμε να πιστεύουν ότι έξω από την πόρτα του σπιτιού υπάρχει η ζούγκλα, όπου για να επιβιώσουν οφείλουν να αποκτήσουν γαμψά και μακριά νύχια. Αυτό τους μάθαμε και τώρα απορούμε που τα γαμψά, μακριά νύχια στρέφονται προς εμάς.

east-by-north-east,'The Chair' by Tim Wallace.

Αν δεν κάνω λάθος, οι νέοι σήμερα βρίσκονται ακριβώς μπροστά στην πράξη της ανατίναξης. Ανατινάζουν τις γέφυρες με το κίβδηλο παρελθόν. Το δικό μας παρελθόν. Δεν θέλουν τη φυσιολογική συνέχεια. Και σ’ αυτή τη διαδρομή χρησιμοποιούν τη δική τους εφηβική τεχνογνωσία, που μπορεί να μην είναι η ενδεδειγμένη, μπορεί να μην έχει πανεπιστημιακές σφραγίδες, αλλά διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία του αυθορμητισμού και της επαναστατικής ανεμελιάς των νέων. Ας το σεβαστούμε κι ας σκεφθούμε ξανά τις ευθύνες μας, εμείς οι ενήλικες των παρασκηνίων…

ΥΓ. Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή το Δεκέμβριο και ήταν χαμένο στο αρχείο μου. Δεν το είχα τότε ανεβάσει γιατί πίστευα ότι επεφταν μεγάλες δόσεις ευθύνης και κανεις δεν θα τις άντεχε. Τώρα πουχουμε διασκεδάσει αρκετά με τις αποδράσεις και τα λοιπά συναφή,μια χαρά πέφτει το περί ευθυνών μας….

ριτς

Ενας τρωγλοδύτης εκατομμυριούχος : Ο φετεινός νικητής των Οσκαρ

Ξέρω ότι δεν σας αρέσουν τα Οσκαρ και οι αμερικανικές τελετές βράβευσης. Ακούγοντας Χολυγουντ βγάζετε σπυριά.Τους λόγους δεν χρειάζεται να τους πούμε δημοσίως. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα , ούτως ή άλλως τους προδίδει. Ομως, όλα έχουν τη σημασία τους…..

Το  Slumdog Millionaire που σάρωσε τα Οσκαρ είναι βρετανική ταινία του 2008, σκηνοθετημένη από τον Ντάνι Μπόιλ και την Λαβλίν Ταντάν (Loveleen Tandan),σε σενάριο του Σάιμον Μποφόι (Simon Beaufoy). Είναι διασκευή του βραβευμένου μυθιστορήματος Q and A, του Ινδού συγγραφέα και διπλωμάτη Vikas Swarup. Διαδραματίζεται και γυρίστηκε στην Ινδία και παρουσιάζει την ιστορία ενός νεαρού αμόρφωτου Ινδού από τις φτωχογειτονιές της Βομβάης, ο οποίος εμφανίζεται στην ινδική εκδοχή του τηλεπαιχνιδιού “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος” και ξεπερνά τις προσδοκίες του κοινού, εγείροντας τις υποψίες του τηλεοπτικού οικοδεσπότη και της αστυνομίας.

….Οι εικόνες της Βομβάης υπό καθεστώς τρομοκρατικής πολιορκίας είναι πρόσφατες. Η Ινδία δίνει μάχη για να ανέβει στην κορυφή της παγκόσμιας ανάπτυξης, συναγωνιζόμενη θαρραλέα την Κίνα και φυσικά πρόσφατα η κυβέρνηση Μπους -λίγο πριν αποχωρήσει – υπέγραψε συμφωνία για τα πυρηνικά με το Νέο Δελχί. Το κυνήγι του ονείρου κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες παραμένει ζωντανό και οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιόδους χρειάζονται αυτή την ψευδαίσθηση…..με την ανάλογη “τιμωρία”.

Τίποτα τυχαίο λοιπόν. Ολα έρχονται και θηλυκώνουν.

Α, και κάτι ακόμη : Νομίζω ότι ο φίλος Zalmoxis εθεάθη στο Χόλυγουντ. Τον πήρε το μάτι μου, τη στιγμή που χαιρετούσε με άψογο στυλ την Πενέλοπε…..Κρουζ.

———————————————————————————————

Κριτική για την ταινία από το  my film.gr

———————-

Είτε σα φόρο τιμής στο Bollywood τη δεις, είτε σα σύγχρονο δράμα, που λειτουργεί σε δύο επίπεδα, το σίγουρο είναι πως η τελευταία ταινία του Ντάνι Μπόιλ, είναι “χαρισματική” και αξιοπρόσεκτη, χωρίς να είναι και η καλύτερή του. Τα μηνύματα είναι πολλά και συμβολικά. Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα , ουδείς! Σε προβληματίζει, για αυτό το ταξικό κυνήγι, αλλά και δικαιολογεί, τον ήρωά του, για τις αποφάσεις και τις ενέργειές του.

Γι΄αυτό και στον “τελικό”, εντελώς συμβολικά, του στέκεται ολόκληρος ο κόσμος στο πλευρό του! Ενενήντα εκατομμύρια θεατές, στημένοι στις τηλεοράσεις , ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν για το “νέο εκατομμυριούχο” από τις φτωχογειτονιές”, το σερβιτόρο τσαγιού, που παίζει στο τηλεπαιχνίδι, την τύχη του… Και τις τύχες των άλλων, μα πάνω απ’ όλα την καρδιά του κοριτσιού του. Χωρίς ψεύτικους μελοδραματισμούς και κιτς κλισέ του bollywood, εκμεταλλεύεται το δυνατό του θέμα και το φτάνει στα άκρα… Ή μάλλον, σχεδόν, μα, γνήσια και χωρίς εκπτώσεις και υποχωρήσεις στον οίστρο και στην γενικότερη αισθητική από το προσωπικό του στυλ που κυριαρχεί στα 120 λεπτά…

Σκηνοθεσία και μοντάζ, είναι υψηλότατου επιπέδου, και απορούμε αν δεν πάρουν βραβεία στις επερχόμενες Χρυσές Σφαίρες και μετέπειτα στα Όσκαρ. Κι όχι μόνο… γιατί επίσης, το σενάριο είναι υποδειγματικά γραμμένο, με εξαιρετική κορύφωση στο τέλος, ενώ και συνολικά το καστ, είναι απόλυτα υποταγμένο στα καλλιτεχνικά οράματα του σκηνοθέτη. Η αρτιότητα είναι εμφανής και άξια αναφοράς… Περισσότερο δε, που εκτός της επιλογής της φόρμας, να παίζει με παράλληλη δράση σε τρεις χρόνους, (παρελθόν και σήμερα χ 2, που στην ουσία είναι αλληλένδετα) πρακτικά είναι και τολμηρό και επικίνδυνο, ώστε να “χαθείς” στις αναφορές και τα πρόσωπα που παίζουν ρόλο στην εξέλιξη. Μια εξέλιξη με πρόσωπο κλειδί την κοπέλα του που γνώρισε από μικρός.

Ο Ντάνι Μπόιλ, είναι καθαρός και σαφής, παρά την αποσπασματική αφήγηση, αφού αυτή, είναι στην ουσία που τον ανυψώνει δημιουργικά στο νιρβάνα ! Με γρήγορο ρυθμό στην ανάπτυξη και την δραματουργική δημιουργικότητα που τον χαρακτηρίζει, “τρέχει” την ιστορία, σχεδόν αυτόματα, με τις απαντήσεις που δίνει ο υποψήφιος μελλοντικός εκατομμυριούχος… Γιατί οι απαντήσεις του δεν είναι προϊόν γνώσης και παιδείας, αλλά είναι απαντήσεις που τις έμαθε μέσα από τη ζωή, στα παιδικά του χρόνια και έπειτα. Όσα συνέβησαν τα προηγουμένα χρόνια στα φλας μπακ, που παρακολουθούμε, είναι τα επιχειρήματά του για να στηρίξει τις “κατηγορίες” περί απάτης στο παιχνίδι. Όμως βλέπουμε, πως τις ερωτήσεις, τις έμαθε εντελώς τυχαία, και στην κατάλληλη στιγμή, η μνήμη του λειτούργησε άψογα…

Ας τα πάρουμε με τη σειρά: Από την αρχή παρακολουθούμε την ιστορία, ουσιαστικά σε τρεις χρόνους. Ενώ ανακρίνεται στη φυλακή, ως ύποπτος για την δήθεν απάτη, εμείς βλέπουμε σε μαγνητοσκοπημένο βίντεο στο γραφείο του αστυνομικού ντεντέκτιβ, το δημοφιλές παιχνίδι του νεαρού στην τηλεόραση, που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη. Είμαστε, δηλαδή χρονικά μια μέρα μετά κι ενώ έχει εξασφαλίσει 10 εκατομμύρια, υπάρχει το ενδεχόμενο να τα διπλασιάσει στα 20, με την επανεμφάνισή του, την επόμενη. Για να αποδείξει λοιπόν, ότι τις απαντήσεις δεν τις ήξερε, από πριν, αρχίζει να διηγείται και εμείς να παρακολουθούμε τα παιδικά του χρόνια και πως κάθε απάντησή του, περιείχε άλλοθι και λογική εξήγηση. Επίσης μαθαίνουμε και τους πραγματικούς λόγους που τον ώθησαν, να παίξει σ’αυτό, ενώ η ενδιαφέρουσα εξέλιξη, επεκτείνεται σε όλο το χρονικό φάσμα.

Θα καταφέρει να παίξει στον τελικό για τα 20 εκατομμύρια; Αν αφεθεί ελεύθερος; Ή θα αποδράσει; Έχουν τόσο μεγάλη σημασία το μυθικό ποσό, ή η καρδιά της αγαπημένης του; Ανατροπές και ίντριγκα υπάρχει αρκετή, για να σας κρατήσει καθηλωμένους. Το θέμα το προσφέρει. Υπάρχει όμως και οπτικοποιημένο μουσικοχορευτικό θέαμα, αφού παρακολουθούμε όμορφες σκηνές “bollywood” στην Βομβάη και στα άλλα σημεία που γυρίστηκε. Παίζουν αποκλειστικά μεγάλα ονόματα του Ινδικού κινηματογράφου, και είναι όλοι άψογοι… Highlight στο 47′ η σκηνή από τη δραματοποιημένη όπερα του Γκλουκ “ΟΡΦΕΑΣ & ΕΥΡΥΔΙΚΗ”, όπου ο μικρός Τζαμάλ κάνει ένα ονειρικό πέρασμα!

Συνοπτικά, βγαίνει αβίαστα συγκίνηση, από τη σχέση του νεαρού με την κοπέλα του (ο πραγματικός λόγος συμμετοχής, παρ’ ότι έγινε εντελώς τυχαία και συμπτωματικά) και σ΄αυτό βοηθάει η μουσική επένδυση της ταινίας. Μάλιστα πολλές σκηνές λειτουργούν σαν βιντεο κλιπ μουσικά. Η παράδοση, συναντιέται με το σύγχρονο χιπ, χοπ και την σημερινή ποπ κουλτούρα της Ινδίας. Τα χρώματα της φωτογραφίας είναι επεξεργασμένα να αποδώσουν θερμότητα και ζεστασιά. Σε κάνουν να λατρέψεις την “εικόνα” και να ταυτιστείς με τα πρόσωπά της. Αυτό που έχει σημασία είναι πως παραμένει απολαυστική, ενδιαφέρουσα, συγκινητική και με αναφορές στην παλιά καλή εποχή του Ινδικού σινεμά. Άλλωστε το περιβάλλον της ταινίας μπορεί να σας θυμίσει και το ΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, αλλά μόνο στα σκηνικά. Το χορευτικό φινάλε, την ίδια απορία που είχαμε με το τέλος στο ZATOICHI του Κιτάνο, μα τελικά το SLUMDOG MILLIONAIRE, θα παραμείνει στη μνήμη μας για πολύ καιρό. Ίσως λιγότερο, από το “σχετικό” επίσης, ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ του Αρονόφσκι, αλλά πάντως για φέτος δε βλέπω κάποιο σοβαρότερο σινεφίλ αντίπαλό του εκτός του Wrestler. Χρειάζεται να πω, μην το χάσετε ή είναι …πλεονασμός; Και φυσικά ΔΕ θα φύγετε στους τίτλους στο τέλος, γιατί θα χάσετε, την αισιόδοξη πλευρά της ζωής του “Τρωγλοδύτη Εκατομμυριούχου”… Το λυτρωτικό φινάλε… λειτουργεί θετικά.

http://www.slumdogmillionairemovie.co.uk/

Το σεξ και η σωτηρία του πλανήτη

La Loge by Pierre-Auguste Renoir (oil on canvas,
31-1/2×25 inches) is housed at the Courtland
Institute Gallery in London.

Ήταν μια εξαιρετική ιδέα, κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές σύντομου άρθρου στους «Τάιμς» της Κυριακής. Εμφανίστηκε μπροστά μου τη στιγμή που ένιωθα εξουθενωμένη από την τηλεοπτική τρομολαγνεία, λουσμένη στον ιδρώτα πρωτόγνωρης αγωνίας για τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις, ευάλωτη μπροστά σε φαντασμαγορικές αναλύσεις σπουδαίων συμπολιτών μου και έκπληκτη από το θάρρος του Ελληνα να ξεπερνά τους φόβους του, να ελληνοποιεί τον Αγιο Βαλεντίνο και να καθηλώνει την πόλη στα όρια των δικών του επιλογών! Σ’ αυτό το στάτους, σχεδόν ανίσχυρη δηλαδή, με βρήκε το αρθράκι της βρετανικής εφημερίδας, δίνοντάς μου την ευκαιρία να σας διηγηθώ έναν όμορφο και πανάρχαιο τρόπο σωτηρίας του πλανήτη μας… Ναι, αν πραγματικά θέλουμε να σώσουμε την κιβωτό μας, λένε τρανοί επιστήμονες, θα πρέπει να μειώσουμε κατά 9% ετησίως τους ρύπους που εκπέμπουμε. Εννέα τοις εκατό φέτος, 9% του χρόνου, 9% γενικώς. Μου φάνηκε υψηλό το ποσοστό, αλλά υπήρχε μια παράμετρος που δεν την είχα λάβει υπόψη μου: Τέτοιου είδους μειώσεις ρύπων, αναφερόταν στο άρθρο, συνάδουν με μεγάλες οικονομικές κρίσεις. Όταν για παράδειγμα κατέρρευσε η Σοβιετική Ενωση, οι εκπομπές ρύπων μειώθηκαν κατά 5%, που σημαίνει ότι έτσι όπως καταρρέουμε γλυκά ομαδικώς, το 9% θα το φτάσουμε, για να μη σας πω ότι θα το ξεπεράσουμε κιόλας.

Οι περισσότεροι, άνθρωποι ατελείς με καινότατες επιθυμίες και χαμηλές πνευματικές αναζητήσεις θεωρούσαμε δεδομένη τη μεταπολεμική ευμάρεια και πιστεύαμε ότι η οικονομική ανάπτυξη θα μπορούσε να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Ζωή ίσον κατανάλωση, διδαχτήκαμε από γεννησιμιού μας και ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι οι μεγάλες ανατροπές ενυπάρχουν στην ίδια τη Φύση, άρα και στον ίδιο τον άνθρωπο. Στο κάτω κάτω, ο λελογισμένος και κατανεμημένος ανθρώπινος χρόνος δεν μας επέτρεπε τέτοιου είδους σκέψεις. Μας αρκούσαν κάποιοι αιφνίδιοι υπαρξιακοί προβληματισμοί. Σφάλαμε όμως και μάλιστα πολύ. Ισως γιατί δεν έτυχε ποτέ να διαβάσουμε τις σκέψεις του Μπεργκσόν που οραματίστηκε μια πλάση λυτρωμένη από τον υλισμό, όπου οι ανάγκες θα είχαν ξεριζωθεί και τα καίρια προβλήματα θα ήταν ψυχικής και πνευματικής υφής. Και ιδού η ειρκτή μας.

Αυτός είναι ένας ορνιθόρυγχος που μπέρδεψε και τον Δαρβίνο

Οι επιστήμονες ψάχνουν πλέον για αναζωογονητικές ανάσες. Η όσφρησή μου δεν με ξεγελάει. Κάποιοι επιδιώκουν να μας θυμίσουν la joie de vivre, αλλά αναστρέφοντας την πυραμίδα της ευτυχίας και απομακρύνοντάς μας από τον υλισμό. Και τι νομίζετε ότι ανακάλυψαν οι επιστήμονες; Μήπως το πώς αναπαύεται τις νύχτες ο ορνιθόρυγχος; Οχι. Βρήκαν τι μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς σε εποχές αυστηρής λιτότητας χωρίς να μας κοστίσει ακριβά: Το σεξ, φίλοι μου… Ναι, σας εκπλήσσω με την πρωτοτυπία των επιστημόνων. Αλλά φαντάζομαι ότι μέτρησαν σωστά τα κουκιά πριν καταλήξουν στην κλασσικότερη ανάγκη του ανθρώπου και όλων των εμβίων όντων του πλανήτη. Όπως αναφέρει ρεπορτάζ του BBC που περιλαμβάνεται στο αρθράκι που σας έλεγα, οι άνθρωποι (φαντάζομαι ότι εννοεί τους Εγγλέζους) άρχισαν να διαθέτουν αρκετή από την ενέργειά τους στην… ανέξοδη χαρά, αφού τα εισοδήματά τους δεν τους επιτρέπουν, για φέτος τουλάχιστον, διακοπές πολυτελείας, ούτε ακριβά κοσμήματα. Αυτά είναι μόνο για μεταμφιεσμένα golden boys and girls.

Στο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι θα ήταν καλό να ξεφύγουμε από την κατανάλωση και να κοιτάξουμε το σύντροφο μας ή να αναζητήσουμε σύντροφο που ενδεχομένως, αν δεν είναι μεγάλος μπελάς, θα μπορούσε να αμβλύνει λίγο τη μοναξιά μας. (Αν βεβαίως νιώθουμε μοναξιά.) Σε τελευταία ανάλυση, λέει το ρεπορτάζ, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με το σεξ, παρά να παρακολουθούμε στις τηλεοπτικές οθόνες τις λευκές αρκούδες να αναπαράγονται. Αν καταλαβαίνω καλά, μας προτείνουν να κλείσουμε την τηλεόραση, το κομπιούτερ με το MSN, το Facebook ή το twitter (δηλαδή τη διαδικτυακή επικοινωνία) ή οτιδήποτε σχετίζεται με την κατανάλωση ρεύματος και να… σφιχταγκαλιαστούμε. Να αναζητήσουμε το τέλειο άγγιγμα, το ακριβές, το απροσδόκητο και μοναδικό. Το σχεδόν ανεπαίσθητο! Εντάξει δεν είναι τόσο απλό, αλλά τελευταία έχω πειστεί ότι οι επιστήμονες θέλουν το καλό μας κι ας μην το ομολογούν.

Σε μια από τις δημόσιες εμφανίσεις του, ο σερ Τζον Μπέτζεμαν –Αγγλος ποιητής που πέθανε το 1984– ρωτήθηκε αν λυπάται για κάτι στη ζωή του. «Δεν έκανα αρκετό σεξ», απάντησε με το γνωστό θυμόσοφο ύφος του. Η απάντησή του θα πρέπει να καλύπτει πολλούς συνανθρώπους μας. Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2006 –δείγμα 1500 ατόμων– με το ερώτημα «Τι θα αλλάζατε στη ζωή σας αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω το χρόνο», το 12% είπε ότι θα ’θελε να σπουδάσει, το 16% να είχε τη δική του επιχείρηση, το 21% να είχε παντρευτεί άλλον άνθρωπο και το 40% να ’χε περισσότερες οικονομίες. Όμως το 70% θα ήθελε να είχε κάνει περισσότερο σεξ. Όχι περισσότερα παιδιά, μόνο περισσότερο σεξ, σημειώνουν οι «Τάιμς του Λονδίνου», που φιλοξενούν την έρευνα. Λείπει άραγε το σεξ από την εποχή μας;

Δεν ξέρω αν όντως λείπει ή απλώς έχει αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά. Ενδεχομένως λείπει από ένα ζευγάρι που ζει χρόνια μαζί (ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ). Αλλά και για τους νέους τίποτα δεν είναι πια τόσο απλό. Έχω μιλήσει αρκετές φορές με 35άρηδες, οι οποίοι εξακολουθούν να ζουν μόνοι, απολαμβάνοντας περιστασιακά το σεξ και απ’ ό,τι μου έχουν πει, δεν νιώθουν ευτυχείς. Το αντίθετο, θα έλεγα. Τους λείπει το σεξ που συνδέεται με τη ζεστασιά μιας σχέσης διαρκείας. Το ίδιο λένε και οι γυναίκες, πολλές από τις οποίες επιλέγουν να ζουν μόνες, είτε γιατί οι ετερόφυλες σχέσεις τους είναι διάτρητες είτε γιατί ανάμεσα στην καριέρα και τη σχέση, επιλέγουν την καριέρα, είτε γιατί έχει χαθεί προ πολλού η μαγική λέξη «σου έχω, μου έχεις εμπιστοσύνη».

Επιστρέφοντας όμως στο σεξ μέσα στο γάμο, οι στατιστικές αποκαλύπτουν ότι το 26% των γυναικών και το 50% των ανδρών στη Βρετανία έχουν απατήσει το έτερο ήμισυ πριν από τα 40 τους, ενώ στις ΗΠΑ οι γυναίκες που έχουν ζήσει μια ή και περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις ξεπερνούν το 60%. Ειδικά στις αμερικανικές μητροπόλεις της ανατολικής και της δυτικής ακτής (θυμηθείτε το sex and the city) οι άνθρωποι τρελαίνονται να επιδεικνύουν την απληστία τους. Απληστία για περισσότερους οργασμούς, για περισσότερους συντρόφους, για περισσότερο θαυμασμό και γενικά απληστία για την επιβίωση του είδους! Δαρβινικό σύμπλεγμα, λοιπόν, για τον άνθρωπο που από την εποχή των σπηλαίων έως σήμερα παραμένει δέσμιος της διαδικασίας της αναπαραγωγής… Αν τώρα, μπορεί μέσω αυτής της οδού να σώσει και τον πλανήτη, ακόμη καλύτερα…

Οι άστεγοι της Αθήνας μας χρειάζονται.

...συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας για τους άστεγους της Αθήνας
Πηγή Φωτογραφίας.

Η ανεξάρτητη κίνηση πολιτών ”Homeless Support” σε συνεργασία με τους Έλληνες Ενεργούς Πολίτες, οργανώνουν μία ουσιαστική πρωτοβουλία, για τους αστέγους της Αθήνας.

Για τους ανθρωπους που επιβιώνουν χωρίς καν στέγη.. και που αντιμετωπίζουν καθημερινά τη σκληρή πραγματικότητα του δρόμου, πασχίζοντας για την επιβίωση υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες.

Αυτή την Κυριακή 22/02/2009 και τις ώρες 10:00 – 17:00, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Λεωφόρο Πανεπιστημίου, στάση μετρό Πανεπιστήμιο (γραμμή 2), συγκεντρώνουν ανθρωπιστική βοήθεια, και πιο συγκεκριμένα, υποστρώματα και υπνόσακους, για τους άστεγους της Αθήνας.

Οι υπνόσακοι και τα υποστρώματα που θα συγκεντρωθούν, θα παραδοθούν άμεσα, από τους ίδιους, στους αστέγους που έχουν για σπίτι τους τις γειτονιές, τις πλατείες και τα παγκάκια της Αθήνας.

Καλούν όλους μας, όσοι μπορούν και θέλουν, να φέρουν βοήθεια, αλλά και να βοηθήσουν στη διαχείριση, συμμετέχοντας στην προσπάθεια ανακούφισης των αστέγων.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να συμμετέχει την ίδια και την επόμενη νύχτα, στη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στους άστεγους που ζουν στην πρωτεύουσα.

Για πληροφορίες:

Βασιλική Τζανάκου: τηλ. 6977 322 899

Στάθης Διομήδης: τηλ. 210 57 22 034 και 6972 259 600

Emails: homeless.support14@gmail.com, ellinesenergoipolites@gmail.com

Blog: Έλληνες Ενεργοί Πολίτες

Διαδώστε την κίνηση, όσοι το επιθυμείτε.

ΥΓ. Από το μπλογκ της roadartist