Ενα από τα εντυπωσιακότερα εξώφυλλα περιοδικού ήταν αυτό με τη Ντέμι Μουρ εγκυμονούσα. Εκτοτε η φωτογράφηση της εγκύου έγινε μικροαστική συνήθεια. Μαμμή της ιδέας, η διασημότερη εν ζωή φωτογράφος Αννι Λίμποβιτς. Σήμερα, στα 59 της, η Λίμποβιτς βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, αντιμετωπιζοντας το ενδεχόμενο πτώχευσης.
Στις 8 Σεπτεμβρίου το ανώτατο δικαστήριο της Νέας Υόρκης θα αποφασίσει αν και ποιά περιουσιακά στοιχεία της θα εκποιηθούν για να ικανοποιηθεί η εταιρεία που εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης της δάνεισε το ποσό των 24εκ.δολαρίων. .
Η απογείωση της διάσημης φωτογράφου Αννι Λίμποβιτς ξεκίνησε όταν φωτογράφισε το ζεύγος Λένον – Γιόκο στη γνωστή περίπτυξη, λίγο πριν ο Λένον 
δολοφονηθεί. Εκτοτε οι διασημότητες σχηματίζουν ουρές μπροστά της με τη φρούδα ελπίδα της αιωνιότητας, αυτής που χαρίζει το κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Η Γούπι Γκόλντμπεργκ αφέθηκε να φωτογραφηθεί μέσα σε μια μπανιέρα με γάλα. Ο Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ ανέβηκε στην κορφή ενός βουνού. Ο Κλιντ Ιστγουντ δέθηκε για χάρη της. Η Κέιτ Γουίνσλετ καταδύθηκε σε ειδικά κατασκευασμένη δεξαμενή με ψάρια και η Τζούλιαν Μουρ δέχτηκε την υποβρύχια φωτογράφιση. Μόνο που οι διασημότητες ζουν εκτός πραγματικότητας, συμπαρασύροντας καμιά φορά μαζί τους και τους δημιουργούς αυτής της υπερεαλιστικής αιωνιότητας.
Η Αννι Λίμποβιτς ξεκίνησε την καριέρα της όντας παθιασμένη με την πολιτική και το ροκ εν ρολ. Δούλεψε για το περιοδικό Rolling Stone και αργότερα, στη δεκαετία του ’70 και του ’80 επινόησε το «αφηγηματικό πορτρέτο», χρησιμοποιώντας το χιούμορ, την εκκεντρικότητα, την αυθάδεια, την ανοησία και τη βεβαιότητα ότι μέσα από το απροσδόκητο θα προέλθει ο θαυμασμός του κοινού. Με τεράστιους προϋπολογισμούς στα χέρια της, στρατό συνεργατών και τα καλύτερα περιοδικά, η Λίμποβιτς έγινε η διασημότερη πορτρερίστα της Αμερικής. Οι αμοιβές της από τις συνεργασίες της με το Vanity Fair και τη Vogue αγγίζουν το ποσό των 3 εκατ. δολαρίων τον χρόνο, εκτός από τα εκατοντάδες δολάρια από διαφημιστικά σποτ σε καθημερινή βάση.
Η Αμερικανίδα φωτογράφος που τα τελευταία 15 χρόνια υπήρξε σύντροφος της γνωστής συγγραφέως Σούζαν Σόνταγκ έστησε γύρω της μια υπερβολικά ακριβή ζωή. Τόσο ακριβή που ήταν ζήτημα χρόνου να τη χάσει. Δεν ήταν μόνον τα δάνεια για τις ανακαινίσεις των σπιτιών και τη διατήρηση του στάτους της. (Σπίτια στο Τσέλσι και στο Μανχάταν, σπάνιας τελειότητας στούντιο, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ταξίδια, υπηρετικό προσωπικό, από τον μάγειρα και την οικιακή βοηθό, ώς τη μανικουρίστα και τον άνθρωπο που τη δίδασκε γιόγκα, τον κηπουρό και τις νταντάδες). Ηταν και η έγνοια της για την οικογένειά της. Οταν το 2007 έμαθε ότι η μητέρα της έπασχε από καρκίνο σε τελειωτικό στάδιο, η Λίμποβιτς νοίκιασε σπίτι με θέα τον ωκεανό για να ακούει η μάνα τον παφλασμό του κύματος που άκουγε όταν όλη οικογένεια ζούσε μαζί. Η Λίμποβιτς ήθελε τα πάντα γύρω της να κινούνται σε ρυθμούς τελειότητας, ανεξαρτήτως κόστους, σωματικού, ψυχικού, οικονομικού. Ξόδευε πάνω από το πάπλωμά της και το πλήρωσε ακριβά. 
Το 2004 χρειαζόταν κατεπειγόντως χρήματα. Συνήψε βραχυπρόθεσμα δάνεια με υψηλό επιτόκιο, πούλησε το στούντιό της στην 26η οδό, πούλησε και το σπίτι της στο Λονδίνο. Αλλά το αδιέξοδο παρέμεινε. Η Λίμποβιτς όπως και πολλοί Αμερικανοί στα χρόνια της οικονομικής έκρηξης πρόσθετε το ένα δάνειο πάνω στο άλλο. Τον περασμένο χρόνο το σύνολο των δανείων της έφτασε τα 15 εκατ. δολάρια. Παραλληλα είχε προβλήματα με την εφορία. Δεν πλήρωνε τους φόρους της και η IRS δέσμευσε περιουσιακά στοιχεία της μέχρι του ποσού των 1,9 εκατ. δολαρίων. Στο τέλος του 2006, η Λίμποβιτς αναζητούσε κάποιον να τη «διευκολύνει», την ίδια στιγμή που συνέχιζε να αναζητεί την τελειότητα στη δουλειά της. Ηταν τότε που για λογαριασμό της Vogue ταξίδευσε ώς τις Βερσαλίες για να φωτογραφίσει την Κίρστεν Ντανστ 2006 
ως Μαρία Αντουανέττα στο τελευταίο οχυρό της γυναίκας που πέρασε στην Ιστορία για το… παντεσπάνι της. Στις 29 Ιουλίου η εταιρεία Art capital Group που της δάνεισε το ποσό των 24 εκατ. δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2008 κατέθεσε αγωγή εναντίον της με στόχο την κατάσχεση δύο σημαντικών περιουσιακών της στοιχείων, το φανταστικό της σπίτι στο Μανχάταν και αυτό στο Ράινμπεκ, όπως και τη δέσμευση των δικαιωμάτων της επί του φωτογραφικού υλικού της. Αν υπάρξει μια τέτοια δικαστική απόφαση, η φανταστική πορεία μιας γυναίκας θα τιναχθεί στον αέρα, σακατεύοντας για μια ακόμη φορά με τον πιο κυνικό και χυδαίο τρόπο το αμερικανικό όνειρο.
δημοσιεύθηκε στην Καθημερινη 29-8-2009
ριτς
Ηρθε, άραγε, το πλήρωμα του χρόνου ή θα γίνουμε παρατηρητές ενός ακόμη επικοινωνιακού παιγνίου της Τουρκίας; Πλησιάζει πράγματι η στιγμή «επίλυσης» του Κουρδικού, ή μήπως εν όψει των «εξετάσεων» του Δεκεμβρίου ενώπιον της Ε.Ε. η Αγκυρα επιχειρεί επίθεση γοητείας με πολλαπλούς αποδέκτες; Δεν είναι η πρώτη φορά που Τούρκος πρωθυπουργός θέτει στόχο την ομαλοποίηση του Κουρδικού, προς όφελος πάντα της τουρκικής ταυτότητας και της ενίσχυσης του ενιαίου τουρκικού κράτους. Το 1919, ο Ατατούρκ συνήψε συμφωνία με τους Κούρδους, η οποία ακυρώθηκε το 1923, όταν η Κοινωνία των Εθνών «έδωσε» το βόρειο Ιράκ στη Βαγδάτη. Αργότερα, την εποχή του Πολέμου στον Κόλπο, ο Οζάλ επανέλαβε -κι αυτός δίχως αποτέλεσμα- το ίδιο πείραμα.
Επόμενο βήμα είναι η συνάντηση του Ερντογάν με τον ηγέτη του DTP Αχμέτ Τουρκ, η οποία προκαλεί τη θεατρική αντίδραση της αντιπολίτευσης του Μπαϊκάλ. (Θεατρική, γιατί ο Μπαϊκάλ ήδη συνομιλεί με Κούρδους πολιτικούς, κι ας το κρύβει επιμελώς). Καθ’ οδόν είναι και ο «οδικός χάρτης» του Οτσαλάν, ο οποίος πιστεύει ότι το τίμημα της 25ετούς διαπάλης είναι τεράστιο για να συνεχίσει να πληρώνεται.
Οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν χάσει τον έλεγχο με την τροφή. Μετά τη θεοποίηση του σούπερ μάρκετ και του junk food των προηγούμενων δεκαετιών τώρα θεοποιούν το «καθαρό» φαγητό μέχρις ότου κι αυτός ο μύθος να χαθεί στη χοάνη της διατροφικής μετανεωτερικότητας.
H υπόθεση μπικίνι είναι τόσο παλιά όσο και η γυναίκα των σπηλαίων. Κατά καιρούς η αρχαιολογική σκαπάνη έχει κτυπήσει χρυσό, φέρνοντας στην επιφάνεια λίαν αποκαλυπτικά ευρήματα. Οι εικονιζόμενες «Δεσποινίδες με το Μπικίνι» βρέθηκαν σε πάτωμα με μωσαϊκό στη Villa Romana del Casale της Σικελίας (Sala delle Dieci Ragazze).
Στη Νέα Υόρκη, επειδή οι πολύ in καλοκαιρινοί τόποι βρίσκονται στο Marhta’s Vineyard, ο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών τόσο στο σώμα όσο και στη μάρκα του μπικίνι αγγίζει τα όρια της υστερίας, σαν τη Σαμάνθα στο Sex and the City. Φέτος φημολογείται ότι το μπικίνι που κάνει θραύση είναι αυτό που σχεδίασε η Γκουίνεθ Πάλτρoου και στοιχίζει 105 δολάρια. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ωστόσο, ενοχλεί μια κατηγορία γυναικών, διανοουμένων ή μποέμ, που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το καλλίγραμμο σώμα έχει μικρή σημασία μπροστά στη δύναμη του πνεύματος και στην ελαφρώς σνομπ νοοτροπία τους. Τα πρώτα στοιχεία για την ύπαρξη θαλασσινής ενδυμασίας –τύπου μπικίνι– θα πρέπει να αναζητηθούν σε μινωικές τοιχογραφίες του 1600 π.Χ. και πολύ αργότερα σε ψηφιδωτά της Σικελίας, όπου απεικονίζονται γυναίκες εν χορώ, με κορδέλες στα μαλλιά κι ένα είδος κιλότας. Αλλά και άγαλμα της Αφροδίτης με «ντε πιες» βρέθηκε σε ερμάρι της Casa della Venera, νομίζω στην Πομπηία. Με την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ανθρωπότητα πέρασε στον πουριτανισμό. Στον Μεσαίωνα, το να κολυμπάει κανείς ήταν αγενές, ασεβές, απρεπές και ανθυγιεινό. Τον 18ο αιώνα, όμως, μέσω των θεραπευτικών spa επανήλθαν τα μαγιό, αλλά όχι όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος ανδρών και γυναικών έπρεπε να καλυφθεί. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για εκείνα τα μαγιό, μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες στο wholesomewear.com
Το 1957, το περιοδικό Life κυκλοφόρησε με εξώφυλλο την πληθωρική Τζέιν Μάσφιλντ και λίγο νωρίτερα η Μπριζίτ Μπαρντό έκανε τον ανδρικό πληθυσμό να αναστενάξει, λανσάροντας την απειροελάχιστη εκδοχή του «ντε πιες» στην ταινία του Βαντίμ «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα».
φορούσαν μόνο στην πασαρέλα. Αξίζει όμως να θυμήσουμε ότι του Ρεάρ είχε προηγηθεί η αμερικανική κυβέρνηση! Ναι, ναι, το 1943 έδωσε εντολή για μείωση κατά 10% στο ύφασμα που συνήθως χρησιμοποιούνταν για τα γυναικεία μαγιό. Λέγεται μάλιστα ότι οι Αμερικανοί κοιτούσαν με ιδιαίτερο θαυμασμό τις γυναίκες στις παραλίες, που στο όνομα του πατριωτισμού είχαν αποκαλύψει το σώμα τους μέχρις… εσχάτων.
