Η υψίστη τιμητική διάκριση στον Μητροπολίτη Μιχαήλ της Αυστρίας.

Είμαστε εγκλωβισμένοι στα δικά μας. Τα σοβαρά. Τα δύσκολα. Ο μικρόκοσμος μας γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο μικρός. Μας πνίγει, αλλά ελάχιστα μας αγγίζει μιας και τελευταία εξουδετερωθήκαμε από το φόβο της ανεργίας, της χρεωκοπίας, της απουσίας ενός προβλέψιμου μέλλοντος.`Ομως έξω από μας , έξω από την Ελλάδα γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα που αξίζει, έστω και βιαστικά να σταθούμε. Σαν ένα είδος ανάταση ψυχής.

Προχθές έφτασε στα χέρια μου μια είδηση που με συγκίνησε για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί ήρθε από τη Βιέννη. Στην αυστριακή πρωτεύουσα βρέθηκα πρόσφατα για τις ανάγκες ημερίδας για τον Καποδίστρια, η οποία οργανώθηκε από όλες τις ελληνικές κοινότητες της Αυστρίας. Στην αυστριακή πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στην ελληνική γειτονιά διέκρινα τους βηματισμούς σπουδαίων Ελλήνων που κάποτε αγωνίστηκαν για ιδανικά που εμείς σήμερα έχουμε θάψει κάτω από τον όγκο του υλισμού που μας πλάνεψε. Ο `Αγιος Γεώργιος, η Αγία Τριάδα, το μικρό γραφείο , δίπλα στην εκκλησία του Αγίου  Γεωργίου, με τις σχεδόν αιωρούμενες παρουσίες του του Ρήγα, του `Ανθιμου Γαζή, της Ρωξάνδρας, αγαπημένης του Καποδίστρια ήταν εκεί για να θυμίζουν. Ναι κι ομολογώ πως προς στιγμήν ένοιωσα λαθρεπιβάτης στο πλοιάριο ενός μύθου, του ελληνικού μύθου.

Και να που μόλις προ εβδομάδων, ένας άνθρωπος της εκκλησίας, ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μιχαήλ της Αυστρίας τιμήθηκε από τον πρόεδρο της χώρας Χάινς Φίσερ με την ανώτατη  διάκριση που απονεμήθηκε ποτέ σε ορθόδοξο ιεράρχη από τις αυστριακές αρχές,  τον Ανώτερο Χρυσό Ταξιάρχη μετά του Αστέρος του Τάγματος Αξίας της Αυστριακής Δημοκρατίας.Η απονομή πραγματοποιήθηκε στα ανάκτορα Χόφμπουργκ της Βιέννης, παρουσία πρώην προέδρων της Αυστρίας , εκπροσώπων άλλων εκκλησιών της χώρας, προσωπικοτήτων από διαφόρους τομείς της δημόσιας ζωής και του `Ελληνα πρέσβη Παναγιώτη Ζωγράφου.

`Ηταν εγκωμιαστικά τα σχόλια που αντήχησαν ως ευλογία μέσα στη χρυσοποίκιλτη αίθουσα των αυστριακών ανακτόρων τόσο από τον πρόεδρο της Αυστρίας όσο και από τον συγγραφέα Χάιντς Νουσμπάουερ , ο οποίος αναφέρθηκε στο βίο και τις ημέρες του Μιχαήλ.  Ο μητροπολίτης Μιχαήλ, ο οποίος βγήκε δυνατός από την πρόσφατη προσωπική του μάχη με την ασθένεια, χαρακτηρίστηκε πρότυπο αρχιερατικής προσωπικότητας στην Ορθοδοξία κι όταν πήρε κάποια στιγμή το λόγο για να ευχαριστήσει τους τιμητές του ήταν σαν να άνοιξαν οι κρουνοί του θάρρους και της ελπίδας για μια ανθρωπότητα που μετράει με κόπο τα σημερινά, δίχως σαφές πλαίσιο αρχών, βήματά της.

Ο Μητροπολίτης Μιχαήλ ζει 50 χρόνια στην Αυστρία, την οποίαν θεωρεί δεύτερη πατρίδα του, αλλά δεν ξεχνά τη χώρα των γονιών και των συγγενών των,  την Ελλάδα, εκφράζοντας την ευχή να ξεφύγει γρήγορα τούτος ο λατρεμένος τόπος από τα γρανάζια της οικονομικής κρίσης.

Καμιά φορά πρέπει να παρεκκλίνουμε του δικού μας μονόδρομου και να αποτίουμε φόρο τιμής σε ξεχωριστούς ανθρώπους από οποιονδήποτε χώρο κι αν προέρχονται, κυρίως δε όταν ζουν και παλεύουν εκτός συνόρων.

#Book_rebels_GR

“Αισθάνομαι άνεση και ασφάλεια όταν περιβάλλομαι από βιβλία. Μια βιβλιοθήκη μπορεί να γίνει οπλοστάσιο, με τα βιβλία πολυβόλα και τις λέξεις πυρομαχικά που με προστατεύουν και με προφυλάσσουν από την άγνοια…”

Ξύπνησα προχθές το πρωί κι έπεσα πάνω σ΄αυτή την ωραία φωτογραφία. Και τσίμπησα , που λένε. Κουβέντα στη κουβέντα στο facebook με φίλους πολλούς καταλήξαμε στο να στήσουμε μια σελίδα με τον τίτλο  #Book rebels.gr  με την ελπίδα να  υπάρξει ενδιαφέρον γύρω από το σύνθημα “Η Γνώση Ενώνει και Απελευθερώνει”. Η ιδέα (!) είναι να μαζευτούμε σε πλατείες με παγκάκια- ας πούμε στο Πεδίο του Αρεως – και με ένα βιβλίο στο χέρι να παραμείνουμε  σιωπηλοί διαβάζοντας . Μετά το πέρασμα κάποιων ωρών, να παραδώσουμε τα βιβλία μας στους περαστικούς.

Ξέρω, είναι ουτοπικό και αφελές και ελιτίστικο. Μπορεί. Ηδη κάποια μπλογκ μας δείχνουν με το δάκτυλο ως κωμικό φαινόμενο ( έτσι με είχαν αποκαλέσει προ ετών όταν πρωτομπήκα στα μπλογκ ) , αλλά νομίζω ότι ο καθένας κάνει κάτι μέσα από την καρδιά του και με τον τρόπο που ξέρει καλά. Οσοι αγαπάμε το βιβλίο θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε ως έκφραση αντίδρασης σε όσα μας συμβαίνουν. Η γνώση μέσα από το βιβλίο , το επιλεγμένο βιβλίο,  μας βοηθάει να κατανοούμε καλύτερα τα γεγονότα και να τα ερμηνεύουμε καλύτερα.

Οσοι νοιώθετε ότι αυτή η πρωτοβουλία σας λέει κάτι, μπορείτε να περάσετε να κάνετε λάικ στο

http://www.facebook.com/ritsa.masoura#!/pages/Book_rebels_GR/226991393985059

Πόσο ώριμοι είναι σήμερα Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι; Η ανάγκη για συμφιλίωση

Πρόσωπα Ρίτσα Μασούρα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 22/5/2011)

Η συμφιλίωση των λαών περνάει μέσα από την κρισάρα της ωριμότητας και των διεθνών συγκυριών. Ισως αυτή τη φορά οι παράγοντες να συμπίπτουν και η συμφιλίωση Ισραηλινών και Παλαιστινίων νάναι ανάσες κοντά.( Ο πίνακας είναι της ισραηλινής ζωγράφου Ελιν Μπογκομόλνικ)

Στην ιστορία των λαών κατά καιρούς δημιουργούνται παρενθέσεις. Περίοδοι παρατεταμένου πολέμου και ειρήνης διασπώνται από φαινομενικά ήρεμα μεσοδιαστήματα, που όμως θυμίζουν παλμογράφους δευτερόλεπτα πριν το σεισμό.  Σ’ αυτό το μεσοδιάστημα, συνήθως αλλάζουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του παρόντος χρόνου. Η συμφιλίωση των δύο λυσσαλέων αντιπάλων στους κόλπους των Παλαιστινίων, της Φατάχ και της Χαμάς, ο θάνατος του Μπιν Λάντεν, η εξεγερτική εικόνα του αραβικού κόσμου, αλλά και ο φόβος του Ισραήλ να εμπλακεί, διαφορετικά πια, στην παλίρροια των αισθήσεων και των παραισθήσεων της Μέσης Ανατολής σηματοδοτούν το δικό της επίμαχο μεσοδιάστημα. Το Ισραήλ δικαίως ασφυκτιά. Ασφυκτιά και ο Παλαιστινιακός λαός. Στον παρόντα χρόνο οι λύσεις, αν προκύψουν, θα θυμίζουν σεισμό. Είναι γνωστό, άλλωστε ότι ο ΟΗΕ σχεδιάζει να ανακοινώσει την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους το Σεπτέμβριο, αλλά ας σκεφτούμε ότι η ιστορία γράφεται πάντοτε μέσα από απρόβλεπτα γεγονότα.

Gabi Barramki

Η διαδικασία συμφιλίωσης δεν είναι απλή.Οι χάρτες αποτυπώνουν τους βηματισμούς των ανθρώπων, όχι όμως και τις πληγές. Αυτές  επουλώνονται και πυορροούν εναλλάξ. Οι χάρτες, όμως, μαρτυρούν και τις απουσίες. Εκατοντάδες παλαιστινιακά χωριά κατεστραμμένα,  χιλιάδες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, σβησμένα ονόματα χωριών και δρόμων, σιωπή στα ισραηλινά σχολικά βιβλία.Κενό χρόνου;  Στο μουσείο της Ιερουσαλήμ έχει σβηστεί κάθε ίχνος της παλαιστινιακής οικογένειας Μπαράμκι, των πρώτων ιδιοκτητών του σπιτιού που έγινε μουσείο. Ο καθηγητής Γκάμπι Μπαράμκι , πρόεδρος του Πανεπιστήμιου BirZeit, δεν έχει δικαίωμα να μπει στην Ιερουσαλήμ για να δει το σπίτι που μεγάλωσε.( μικρό, συναισθηματικό παράδειγμα). Η συμφιλίωση προϋποθέτει εσωτερική δύναμη των λαών, προϋποθέτει βεβαίως και πολιτική βούληση των ηγεσιών. Πολλοί φοβούνται ότι ένα ηλιόλουστο πρωινό, χιλιάδες Παλαιστίνιοι θα σηκωθούν από το κρεββάτι τους και  δίχως πέτρες, δίχως όπλα θα πορευτούν βουβοί προς τα ισραηλινά σύνορα. Και θα ‘ναι μιλιούνια. Ποιος θα τους σταματήσει και ποιος θα σηκώσει όπλο να τους σκοτώσει ; Και ποιο θα ναι το μέγεθος της διεθνούς πίεσης που θα δεχτεί η ισραηλινή ηγεσία ;

Ντ. Γκρόσμαν

Την περασμένη εβδομάδα αγόρασα το βιβλίο του διάσημου Ισραηλινού συγγραφέα Ντάβιντ Γκρόσμαν «Στο τέλος της Γης», κάτι σαν αντιπολεμικό έπος. Ο Γκρόσμαν είδε τον μικρό του γιό Ούρι να σκοτώνεται στο όνομα ενός παρορμητικού πολέμου, στο Λίβανο, το 2006. Στον επίλογο του βιβλίου του που ο Γκρόσμαν ξεκίνησε να γράφει το 2003 , αναφέρεται στον Ούρι: «Ο Ούρι  γνώριζε πολύ καλά την υπόθεση του βιβλίου και τους ήρωες του. Κάθε φορά που μιλούσαμε στο τηλέφωνο και ειδικά όταν ερχόταν σπίτι με άδεια, ρωτούσε τα νέα του βιβλίου και των ηρώων του. Το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του στα τεθωρακισμένα το πέρασε στα Κατεχόμενα, σε περιπολίες, σκοπιές, ενέδρες και μπλόκα και αρκετές φορές μοιραζόταν τις εμπειρίες του μαζί μου. Κι είχα την αίσθηση  ή μάλλον την ψευδαίσθηση ότι το βιβλίο μου θα τον προστάτευε. Στις 12 Αυγούστου 2006 , τις τελευταίες ώρες του δεύτερου πολέμου στο Λίβανο, ο Ούρι σκοτώθηκε στο νότιο Λίβανο.Με τη λήξη του επταήμερου πένθους στο σπίτι, επέστρεψα στο βιβλίο. Το μεγαλύτερο μέρος του είχε γραφτεί. Αυτό που άλλαξε, πάνω απ’ όλα, ήταν ο απόηχος της πραγματικότητας μέσα στον οποίον γράφτηκε η τελική εκδοχή του». Ο ίδιος , πάντως, δεν πιστεύει στη συμφιλίωση!

Μ. Darwish

Ένα χρόνο νωρίτερα από την ημέρα που ο Γκρόσμαν ξεκίνησε το τελευταίο του βιβλίο, ένας άλλος συγγραφέας και εθνικός ποιητής των Παλαιστινίων , ο Μαχμούντ Νταρουίς , απομονωμένος στη Ραμάλα σημείωνε σε σύντομα ποιήματα και μικρά πεζά τις εντυπώσεις ενός άγριου πολέμου. Επέλεξα τον ήσυχο διάλογο ανάμεσα σ’ αυτόν και Ισραηλινή στρατιωτίνα σε φυλάκιο της Ιερουσαλήμ. «Μια νεαρή στρατιωτίνα με σταμάτησε, ρωτούσε για το όπλο και την προσευχή μου. Απολογούμενος της είπα : Εγώ δεν πολεμώ, ούτε προσεύχομαι.Και με ρώτησε : Τότε, γιατί  ήρθες στην Ιερουσαλήμ ; Είπα : Για να περάσω ανάμεσα στο όπλο και την προσευχή. Στο δεξί μου χέρι έχω το σημάδι του πολέμου, στο αριστερό εκείνο του Θεού. `Ομως εγώ δεν πολεμώ και δεν προσεύχομαι. Και ρώτησε : τί είσαι ; Απάντησα: Ένα λαχείο ανάμεσα στο όπλο και την προσευχή. Και είπε: Και τί θα κάνεις…τί θα κάνεις αν κερδίσεις ; Μα θα αγοράσω χρώμα για τα μάτια της αγαπημένης μου. Σκέφτηκε η στρατιωτίνα «θάναι ποιητής» και μ ‘ άφησε να φύγω. Ενώ εγώ αναρωτιόμουν : Γιατί λοιπόν ήρθα στην Ιερουσαλήμ ;» Ένας άλλος απόηχος της πραγματικότητας που οι δύο λαοί οφείλουν οριστικά πια να συνειδητοποιήσουν.

Σκέψεις σε μια εποχή που απαιτεί την άμεση αφύπνισή μας.

Προσωπα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 15-5-2011)

Της Pιτσας Mασουρα

Ξεγελαστήκαμε τελικά. Η εικόνα μας θυμίζει αφελή κορασίδα που ακολουθεί τον πρώτο άνδρα που της χαμογελάει στον δρόμο. Και για τις συνέπειες της αφέλειάς της; Μα, ούτε λόγος. `Ετσι κι εμείς, σαν τη χειρότερη εκδοχή της σύγχρονης Κοκκινοσκουφίτσας. Από παγίδα σε παγίδες και από λάθος σε λάθη. `Απειρα, αδικαιολόγητα λάθη. Τις προηγούμενες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, οι πολιτικοί ταγοί μας μιλούσαν συχνά για το όραμα μιας εύρωστης Ελλάδας, μιας ευνομούμενης κοινωνίας που στις διεθνείς θάλασσες δεν θα θύμιζε πλοιάριο γεμάτο μετανάστες, αλλά υπερωκεάνιο, μ’ έναν καπετάνιο ριψοκίνδυνο μεν, αλλά και με δραστήριο και δοκιμασμένο στις φουρτούνες πλήρωμα. Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ όραμα, αλλά σκόρπιες σκέψεις θαρραλέων ανθρώπων, που όμως έχαναν γρήγορα τη σημασία τους κάθε φορά που ένα νέο κύμα δανεισμού χτυπούσε τις ακτές μας. Εμείς όμως παραμυθιαζόμαστε με την ΟΝΕ, με τα Ιμια και την ανδρεία μας(!), με το Χρηματιστήριο, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις νίκες μας στις αθλοπαιδιές. Πάντα μας άρεσαν τα παραμύθια και αποφεύγαμε τον κάματο που παραμόνευε δίπλα μας. Ποτέ δεν σκεφθήκαμε ότι οι θεσμοί στήνονται με κόπο κι όχι με θριαμβικές ιαχές, η δημοκρατία θεμελιώνεται με σοβαρότητα και η ελευθερία (ατομική και πολιτική) αποκτάται σε ένα περιβάλλον κοινωνικής συνοχής και πολιτικής σοβαρότητας.

Τώρα ο κάματος είναι κραυγαλέος. Μαζί και η αγανάκτηση. Δεν είναι ο άλλος η κόλαση, όπως άρεσε στον Σαρτρ να λέει. Η κόλαση είναι μέσα μας. Η κρίση τσακίζει την υγιή σκέψη. Δεν ξέρω αν πρέπει στην πλημμυρίδα που έρχεται να αντιτάξει ο καθένας τη δική του Κιβωτό. Να ρίξει μέσα τα δικά του ζώα, τις δικές του αξίες, τους συγγενείς και τους φίλους. Τέτοιες κουβέντες πολλές φορές χάνουν το ξεχωριστό νόημά τους. Κατακρημνίζονται ανάμεσα σε σκάρτες ή αποσπασματικές συζητήσεις που δεν εστιάζουν στο πραγματικό πρόβλημα, αλλά το προσπερνούν. Κι όμως θα μπορούσαμε, σήμερα πια, έχοντας διανύσει μια ομαλή δημοκρατική πορεία τόσων χρόνων, να εστιάζουμε πολύ περισσότερο στην ποιοτική βελτίωση της δημοκρατίας μας και στη βελτίωση της ελεύθερης σκέψης μας. Εύκολο; `Οχι!

Ο Καρλ Πόπερ έλεγε ότι η ελευθερία δεν είναι κανένας προμηθευτής που μας παραδίδει τα αγαθά της ζωής στο σπίτι. Η δημοκρατία δεν καταφέρνει τίποτα μόνη της – ούτε καν ένα οικονομικό θαύμα (ενώ εμείς αυτό νομίζαμε, ότι αρκούσε η απόλαυση του δημοκρατικού καθεστώτος για να μεγαλουργήσουμε). Δεν πρέπει επομένως να επιλέγουμε την ελευθερία γιατί μας υπόσχεται ανετότερη ζωή, αλλά γιατί αναπαριστά μια αξία που δεν εξαργυρώνεται με υλικές αξίες. `Οχι, δεν επιλέγουμε την πολιτική ελευθερία γιατί μας υπόσχεται βίον ανθόσπαρτον. Την επιλέγουμε γιατί κάνει δυνατή τη μοναδική αξιοπρεπή μορφή της ανθρώπινης συμβίωσης, τη μοναδική μορφή στην οποία μπορούμε να είμαστε απολύτως υπεύθυνοι.

Μας εντυπωσιάζει κάτι από αυτές τις σκέψεις; Πώς πορευόμαστε τελικά; Πάνω σε μία και μοναδική συντεταγμένη ή μήπως αλληλοσπαρασσόμαστε μέσα σ’ ένα περιβάλλον απαξιωτικής κομματικής ίντριγκας και εξυπηρέτησης οικείων συμφερόντων; Πολύ φοβάμαι, το δεύτερο. Μπορεί να υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που πλήττονται, μονάδες που υποφέρουν, αλλά κανείς δεν κάνει βήμα προς τη συσπείρωση. Ουδείς καταθέτει μικρά δείγματα σωφροσύνης. `Ολοι με σπαραγμό πια ευελπιστούμε ότι η κρίση θα περάσει και ότι τη μεθεπομένη θα σηκωθούμε κορδωμένοι ως σύγχρονοι λόρδοι, με τις περούκες και το ανάλογο μακιγιάζ, για να ιδρύσουμε τη δική μας Βουλή των Λόρδων, ξεχνώντας ότι η τολμηρή μας φαντασία πρέπει επιτέλους να αντικατασταθεί από την τολμηρή πραγματικότητα.

Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι ελληνικό, αλλά διεθνές, και σχετίζεται με τις παγκόσμιες δομές του καπιταλιστικού συστήματος. Πλήττει πολύ περισσότερο την Ελλάδα επειδή όλοι φροντίσαμε να τρώμε το ψωμί του γείτονα. `Αλλωστε το ξένο παραμένει πιο γλυκό. Ο Σλοβένος διανοητής Σλαβόι Ζίζεκ  λέει ότι οι μεγάλες κρίσεις διαταράσσουν τη ζωή των ανθρώπων, τους βγάζουν από το καλούπι του εφησυχασμού τους και τους υποχρεώνουν να αμφισβητήσουν θεμελιώδεις παραδοχές της ζωής τους. Κι αυτό είναι πέρα για πέρα αναγκαίο να μας συμβεί. Λέει όμως και κάτι τρομακτικό: `Οταν η ομαλή πορεία των πραγμάτων διαταράσσεται με τρόπο τραυματικό, ανοίγει ο δρόμος για έναν ιδεολογικό ανταγωνισμό, όπως συνέβη στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του ’30, όταν ο Χίτλερ, επικαλούμενος την εβραϊκή συνωμοσία, προσέφερε τη δική του διέξοδο στην κρίση, με τη γνωστή εξέλιξη της Γερμανίας… Σκέψεις και μόνο σκέψεις, σε μια εποχή που απαιτεί την άμεση αφύπνισή μας.

Μου λείπει πολύ η εικόνα που αφήνει πίσω του ένα μπλογκ!

Μου λείπουν πολύ τα μπλογκ. Αναπολώ με συγκίνηση την εποχή της Αμαλίας Καλβίνου. Αυτή υπήρξε για πολλούς από μας η αφορμή, η ευκαιρία να στήσουμε ένα μπλογκ,να λέει ο καθένας τα δικά του. Να ρίξουμε άλλες ματιές στον κόσμο. Να γνωριστούμε μέσα από πιο ελεύθερες ή πιο περίπλοκες σχέσεις. Κάναμε φίλους εικονικούς και φίλους πραγματικούς. Δεθήκαμε ή ξεκαθαρίσαμε το πεδίο μπροστά μας. Ο καθένας με τα πιστεύω και τα θέλω του. Ο σχολιασμός ήταν ελεύθερος και μέσα από αυτόν έβγαιναν άλλα θέματα και κάθε φορά τα συμπεράσματα ήταν διαφορετικά, ανάλογα με τις αντιλήψεις του σχολιαστή. Κάπως έτσι ξεχωρίσαμε, βραβευτήκαμε, πετύχαμε, αποτύχαμε, κοκκινίσαμε, θυμώσαμε, εκνευριστήκαμε, κόψαμε νήματα και νήματα, στήσαμε νέες γέφυρες. Κάποιοι έπαψαν να περνάνε από το μπλογκ του ενός ή του άλλου. Μια λέξη, μια μόνο φράση, μια υπεκφυγή, ενας σχολιασμός υπήρξε πάντα η ανεπαίσθητη αφορμή. Κι είδα μέσα από αυτό χαρακτήρες και χαρακτήρες, ευφάνταστους και μη ανθρώπους και ανθρωπάκια. Και κάπως έτσι με τον καιρό και με την ανία που φέρνει συνήθως ο καιρός πήδηξα στο φέις. Στην αρχή ντροπαλά, με ενοχές, μετά με ορμή. Ναι, τί ορμητήριο καινούργιο ήταν κι αυτό! Το δικό μας κάστρο  με πολλά μποφόρ και ισχυρούς ανέμους που μας έσπρωχναν πότε εδώ και πότε εκεί, δίχως μέτρο, δίχως κανόνες, δήθεν ελεύθερα μέσα από μια υπέρογκη έκθεση προσωπικών δεδομένων. Στο διάστημα που φύγαμε από τα μπλογκ , άλλαξαν πολλά. Καθιερώθηκαν μπλογκ αμιγώς πολιτικού χαρακτήρα της άκρας δεξιάς, της άκρας αριστεράς, μπλογκ με εθνικισμό και πατριωτισμό ( δύο σε ένα, ανευ διακρίσεων), μπλογκ με προσήλωση στο Θείο, μπλογκ μαγειρικής κλπ…Μπλογκ που ασκούν δριμύα κριτική προς όλους, που ξεπερνούν τα όρια ασφαλείας, που γκρεμίζουν ή σπιλώνουν υπολήψεις, που νομίζουν ότι ασκούν δημοσιογραφία, που πιστεύουν ότι καλύπτουν το κενό που αφήνει ένας , ας πούμε, στρατευμένος δημοσιογράφος.Αρκεί να είναι υπαρκτό το βήμα.

Κι εγώ,  κάθε φορά πουανεβάζω ένα κείμενο μου στο μπλογκ σύρω τον κένσορα σαν τυφλή στις δεκάδες διευθύνσεις που χω κρατήσει. Ετσι από πείσμα, από νοσταλγία, από στέρηση. Αλλες διευθύνσεις υπάρχουν , άλλες είναι ανενεργές, άλλες δεν τις αναγνωρίζω.. Δεν ξέρω. Κάποιες φορές προσθέτω καινούργιες διευθύνσεις, ανοίγω κι άλλο μπλογκ. Επιχειρώ το ακατόρθωτο. Να μαι κι εδώ κι εκεί και πάρα πέρα. Δεν ξέρω τί θέλω να καλύψω, ούτε τί να δικαιολογήσω. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη για επιβεβαίωση ; Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη να μεταφέρω προς τα έξω τις σκέψεις μου ; Ειλικρινά ακόμη ψάχνομαι και ακόμη παιδεύομαι γι αυτό που λογικά θα πρεπε να κάνω: να είμαι ο εαυτός μου σε οποιοδήποτε μέσον κι αν περνώ, οπουδήποτε κι αν αφήνω το δικό μου στίγμα.

ριτς