Ο κυνισμός της διπλωματίας


87099995syxaee_ph.jpgαποψη της Γαζας σε στιγμές νηφαλιότητας

Αγκάθι στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Ρίτσα Μασούρα

Ζουν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Μοναδικός τρόπος επικοινωνίας με «των ανθρώπων τις κοινότητες», μια χούφτα υπόγειων τούνελ, επτασφράγιστο μυστικό, όμως,για τους πολλούς. Συνθήκες γκέτο στον 21ο αιώνα. Δηλώνουν έκπληκτοι με τον τρόπο που η διεθνής κοινότητα διαχειρίζεται τα του τόπου τους και δεν αντιλαμβάνονται πώς ενώ ακολουθησαν τις συνταγές της περί δημοκρατίας, σήμερα γίνονται αποδέκτες μιας άνευ προηγουμένου ταπείνωσης. Προσβολή για τους ιδεαλιστές τούτου του πλανήτη. Ταμπουρώνονται πίσω από τα ερειπωμένα σπιτια τους και αποκτούν βίαια και επιθετικά αντανακλαστικά. Νέμεσις.
Είναι οι Παλαιστίνιοι της λωρίδας της Γάζας, πολίτες ενός ανύπαρκτου κράτους, κάτοικοι της πυριδιταποθήκης της Μέσης Ανατολής. Στα φυλάκια ελέγχου μεταξύ Γάζας και Ισραήλ δοκιμάζεται καθημερινά η ανθρωπινη αξιοπρέπεια. Οσοι δεν αντέχουν, αυτοεξορίζονται.Ε, και λοιπόν ; Μήπως ο κυνισμός δεν αποτελούσε πάντοτε το ισχυρό χαρτί της διπλωματίας ;
Τώρα , η διεθνής κοινότητα, η οποία προσφέρει στον Τόνι Μπλερ ρόλο ειδικού απεσταλμένου για τη Μέση Ανατολή, χαϊδεύει τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμουντ Αμπάς. Είναι η ίδια που την προηγούμενη διετία, από κοινού με το Ισραήλ, τον είχε στριμώξει στη γωνιά και τον μαστίγωνε αλύπητα, τιμωρώντας τον γιατί …αφησε τον παλαιστινιακό λαό να εκλέξει τη Χαμάς ως κυβέρνηση του και όχι τη Φατάχ. Τώρα, το χρήμα έχει πάρει το δρόμο του προς τη Δυτική Οχθη, μετά το διωγμό του Αμπάς από τη λωρίδα της Γάζας. Η στρατηγική της υποχωρητικότητας επιβραβεύεται και ο Αμπάς ελπίζει να αναδειχθεί θριαμβευτής μέσα από τον μαραθώνιο της απατηλής διπλωματίας.

Τελικά, για δες, το απαξιωμένο yes man γίνεται και πάλι ελκυστικό. Τωρα, η αμερικανική κυβέρνηση, μετά από χρόνια αναποτελεσματικότητας, ετοιμάζεται να συμβάλει στην ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Αλλά σε ποιά παλαιστινιακά εδάφη και πώς, εφόσον οι πολίτες της Γάζας θα παραμείνουν αποκλεισμένοι ; Εωλες οι απαντήσεις για την απονομή δικαίου προς ένα λαό που έμαθε να ζει ιδεολογικά διχασμένος ανάμεσα στη διαφθορά και τις επιθέσεις αυτοκτονίας.
Η φαινομενική αλλαγή σκηνικού εκ μέρους των ΗΠΑ και η ηπιότερη στάση του Ισραήλ απέναντι στον Αμπάς επιβεβαιώθηκαν στη συνάντηση κορυφής στο αιγυπτιακό θέρετρο Σαρμ ελ Σείχ,παρουσία του Μουμπάρακ, του Ολμέρτ και του Αμπάς. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια ακόμη περί διαγραμμάτων συνάντηση και προφανώς μια απάντηση στην «κινδυνολογία » του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλά που προειδοποεί ότι οι κρισεις στο Λιβανο, το Ιρακ και την Παλαιστίνη ενδεχεται να πυρακτώσουν όχι μονον την ευρυτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και όλο τον κόσμο.Πράγματι, στο αιγυπτιακό θέρετρο, ο κάθε άλλο παρά δημοφιλής Ισραηλινός πρωθυπουργός ΅Εχουντ Ολμερτ αρκέστηκε στα λόγια, αν και δεσμεύτηκε να αποφυλακίσει 250 άνδρες της Φατάχ,» Ενα μικρό δωρακι για σας, κυριε πρόεδρε «.

Οσο για την προοπτική σοβαρών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, κουβέντες ήσσονος σημασίας. Στις ελληνικές καλένδες παραπέμφθηκε το θέμα της αποφυλάκισης του Μπαργούτι, όπως και αυτό της απελευθέρωσης δεκα χιλιαδων Παλαιστινίων, ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά, που κρατούνται από τις ισραηλινές αρχές, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Προς τί, άλλωστε; Αρκεί να κινηθεί , έστω και μονόπλευρα, το χρήμα.Α, ναι, και κάτι ακόμη : οι συνδαιτημόνες του Σαρμ ελ Σείχ συμφώνησαν ατύπως να αναθέσουν ρόλο «υποτακτικής αντιπολίτευσης » στη Χαμάς. Ξέχασαν βεβαίως να ρωτήσουν τη γνώμη του «Χαμαστάν».

772161661.jpg
Το Παλαιστιανιακό ζήτημα, μετά το τέλος του πολέμου μετατράπηκε σε αιχμηρό αγκάθι στα ευθραυστα πλευρά της Μέσης Ανατολής. Σήμερα το αγκαθι ηδη έχει διανύσει την απόσταση που το χώριζε από την καρδιά. Εκεί βρίσκεται τώρα. Ποιός είπε, όμως, ότι οι καταπονημένες καρδιές διαθέτουν ατελειωτες αντοχές ; Οι παγκόσμιοι ηγέτες γνωρίζουν ότι η ισραηλινοπαλαιστιανική κρίση έχει υποστεί πολλαπλά εμφραγματα.Η απομόνωση του λαού στη Γάζα και οι «δωροδοκίες » προς τον Αμπάς – εκ διαμέτρου αντίθετες αποφάσεις – δεν προοιωνίζονται επιμηκυνση του προσδόκιμου ζωής, αλλά συρρίκνωση.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή

9 thoughts on “Ο κυνισμός της διπλωματίας

  1. Αγαπητή ritsmas, το κείμενό σας με ικανοποίησε πολύ.

    Παίρνοντας ως αφορμή τη φράση σας «Όσο για την προοπτική σοβαρών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων…», θα ήθελα να ισχυριστώ πως οι σοβαρές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις είναι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τους κυνικούς διπλωμάτες και τους εντολείς τους. Αυτό που πρωτίστως τους ενδιαφέρει, πολύ φοβάμαι, είναι η διατήρηση και επαύξηση της φονικής έντασης.
    Εάν ήθελαν την ειρήνευση, δεν θα δολοφονούνταν το 1996 ο Γιτζάκ Ράμπιν, δεν θα πραγματοποιούσε το 2000 ο Αριέλ Σαρόν την προκλητική του επίσκεψη στο Όρος του Ναού, δεν θα συνεχιζόταν μέχρι σήμερα η πολιτική των ισραηλινών εποικισμών (στην οποία δεν είχε αντιταχθεί ούτε ο Ράμπιν!) και δεν θα εξωθούνταν διαρκώς οι Παλαιστίνιοι στις βίαιες μορφές αντίδρασης. Και, για να έρθουμε πιο κοντά στο σήμερα, εάν ήθελαν την ειρήνευση, δεν θα έκαναν στο άψε-σβήσε οι Ισραηλινοί τον Λίβανο ρημαδιό, το περασμένο καλοκαίρι, επειδή η Χεζμπολάχ είχε απαγάγει δύο στρατιώτες τους.
    Αξίζει, επιπλέον, να σταθούμε στη χρονική στιγμή κατά την οποία εξαπέλυσαν οι Ισραηλινοί τις απανωτές τους επιθέσεις στη Δυτική Όχθη και τη λωρίδα της Γάζας το έτος 2001, απ’ αφορμής της δολοφονίας του υπουργού Τουρισμού Ρεχαβάμ Ζεεβί, με τις οποίες επιθέσεις βομβάρδισαν κατοικίες, σχολεία και νοσοκομεία, αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες θύματα, κυρίως αμάχους (για να μην επεκταθώ και στην πολιορκία του Αραφάτ στη Ραμάλα, και στον ανεξιχνίαστο θάνατό του): ήταν στις 17 Οκτωβρίου 2001, μόλις δέκα μέρες μετά την έναρξη της αμερικανικής επίθεσης στο Αφγανιστάν, όταν, δηλαδή, η κοινή γνώμη όλου του κόσμου είχε την προσοχή της στραμμένη σε αυτό το γεγονός, και όταν οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να βλέπουν στις τηλεοράσεις τους το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Η ισραηλινή ηγεσία δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη χρονική συγκυρία για να ξεδιπλώσει την ασύδοτη βαρβαρότητά της σε όλο της το μεγαλείο…

    Έχω μιαν απορία: Πώς θα σχολίαζαν, άραγε, το κείμενό σας οι κύριοι Μίμης Ανδρουλάκης και Νίκος Δήμου;

  2. Το Παλαιστινιακό και η ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη είναι από τα πιο περίπλοκα ιστορικά θέματα πουχει συναντήσει ποτέ η ανθρωπότητα. Κι αυτό γιατί εμπλεκονται σύγχρονως θρησκευτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που δεν έχουν σχεδόν καμια σχέση – για να σας προλάβω- με τις σταυροφορίες του παρελθόντος. Εδώ είναι ενα μπρα ντε φερ ανάμεσα σε δύο λαούς εκ διαμέτρου αντίθετους, με διαφορετικούς μέντορες και υποστηρικτές και με διαφορετική στρατηγική φιλοσοφία. Ευθύνες υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Εχουν κάνει χοντρά λάθη οι Αραβες παλιά και τις τελευταιες δεκαετίες οι Παλαιστίνιοι. Τώρα, με την ανάμειξη του Ιράν και της Χεζμπολά ( στο πλευρό του Χαμαστάν) τα πράγματα περιπλέκονται και γι αυτό φοβάμαι πυρακτωση της ευρύτερης περιοχής. Στην κορυφή των γεγονότων εχει ενθρονιστεί το μίσος και η εκδίκηση. Δικαίως, θα μου πείτε. Αλλά δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χειρότεροι σύμβουλοι υπο τις παρούσες συνθήκες…
    Οσο για το Νίκο Δήμου και το Μίμη Ανδρουλάκη, εχουν μπλογκς ( δίπλα οι διευθύνσεις Νικος Δημου ,Μίμης Ανδρουλάκης ) μπορείτε να τους ρωτήσετε με βάση το κείμενο που ανήρτησα.
    Καλημέρα, καλή δυναμη
    Ρίτς

  3. Η απάντησή σας δεν με βρίσκει αντίθετο.
    Θα ήθελα μόνο να παρατηρήσω ότι αυτοί οι δύο «εκ διαμέτρου αντίθετοι λαοί», δηλαδή οι Άραβες και οι Ισραηλινοί, ανήκουν στην ευρύτερη σημιτική φυλή (ας μην το λησμονούμε αυτό), γεγονός το οποίο μου προξενεί απορίες για το πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο αντιπαράθεσης, η οποία απειλεί να δυναμιτίσει ολόκληρη την υφήλιο (πράγμα το οποίο έχει ξανασυμβεί πριν από λίγες δεκαετίες, όχι εξ αφορμής της μεταξύ τους αντιπαράθεσης, έχοντας πάντως ως μία «δικαιολογία» του έναν από αυτούς τους λαούς – για να μην πάω και σε παλαιότερα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, για τα οποία ίσως θα χρειαζόταν να συζητάμε επί μέρες…).
    Ωστόσο, εκείνο στο οποίο εστίαζα εγώ με το σχόλιό μου ήταν άλλο, και το επαναλαμβάνω: «Οι σοβαρές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις είναι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τους κυνικούς διπλωμάτες και τους εντολείς τους. Αυτό που πρωτίστως τους ενδιαφέρει, πολύ φοβάμαι, είναι η διατήρηση και επαύξηση της φονικής έντασης».
    Υπ’ αυτήν την έννοια, στα χοντρά λάθη που λέτε (και δεν διαφωνώ με αυτό) ότι έχουν κάνει οι Άραβες και οι Παλαιστίνιοι, νομίζω πως πρέπει να αναζητούμε τη λεπτή και διαφωτιστική διάκριση ανάμεσα σε λάθη και «λάθη», καθώς επίσης ανάμεσα στα λάθη που έγιναν από δική τους υπαιτιότητα και σε στις καταστάσεις όπου δεν μπορούσαν να έχουν δεύτερη επιλογή, όταν βρίσκονταν, ξαφνικά και όλως απροόπτως, με το πιστόλι στον κρόταφο.
    Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι αυτές οι διακρίσεις απαιτούν πολλή προσπάθεια και χρόνο. Σας αναφέρω, πάντως, ενδεικτικά ένα παράδειγμα απόφασης που ελήφθη σε κατάσταση απουσίας δεύτερης επιλογής, προερχόμενο από την πιο κοντινή γειτονιά μας: Πρόκειται για την άθλια μεθόδευση των Αμερικανών το 1999, που είχε σκοπό (και το κατάφερε, βέβαια) να εξαναγκάσει τον Μιλόσεβιτς (ο οποίος μέχρι λίγο καιρό πριν αποκαλείτο από αυτούς ο μόνος αξιόπιστος συνομιλητής στα Βαλκάνια) να τους πει «όχι», ώστε να έχουν τη δικαιολογία για την επίθεσή τους στη Γιουγκοσλαβία. Διότι, αυτό που του επέδωσε η Ολμπράιτ την τελευταία στιγμή, όταν όλα έδειχναν ότι ο Μιλόσεβιτς όδευε προς συμφωνία με τους Δυτικούς, τι άλλο ήταν, αν όχι τελεσίγραφο, το οποίο ήταν βέβαιο πως θα ελάμβανε αρνητική απάντηση;

    Η αναφορά μου στους κυρίους Ανδρουλάκη και Δήμου δεν έγινε τυχαία στο δικό σας ιστολόγιο – και θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Οφειλόταν στο γεγονός ότι είχα δει κάποια δικά σας σχόλια για κείμενα που έχουν αναρτήσει στα μπλογκ τους, σχόλια τα οποία, δεν σας το κρύβω, μου προξένησαν όχι ευχάριστη εντύπωση – ιδίως εκείνο που απευθυνόταν στον πρώτο.

    Καλημέρα και καλές ανάσες

  4. Ναι, ο κυνισμός της διπλωματίας είναι σχεδόν δεδομένος, αν όχι απόλυτα δεδομένος. Το παλαιστινιακό μπορούμε να το συζητάμε κάτι αιώνες και ως ιστορικός και νομικός που είμαι ( εννοώ εχω σπουδάσει και τα δυό ) φροντίζω να προσμετρώ στο λόγο μου και τις ιστορικές βάσεις των γεγονότων. Για λόγους προσωπικής ασφάλειας πάντα.
    Οσον αφορά το σχολιο στον Ανδρουλάκη, δεν ξέρω αν εννοείτε που τον παροτρύνω να γράφει συχνότερα. Αν είναι αυτό, η άποψη μου είναι ότι αποτελεί πηγή ειδήσεων και σχολιασμού, όχι τωρα , από παλιά. Αν εννοείτε καποιο αλλο, πείτε μου, μπορώ να απαντήσω σε οποιαδήποτε απορία των φίλων της μπλογκοσφαιρας.
    Σας χαιρετώ
    Ριτς

  5. Κάνετε πολύ καλά που προσμετράτε στον λόγο σας και τις ιστορικές βάσεις των γεγονότων. Αλίμονο αν δεν τις προσμετρούσατε!
    Ωστόσο, η πάγια εμμονή στην προσωπική μας ασφάλεια δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμβουλος!

    Νομίζω πως μιλάμε για το ίδιο σχόλιό σας στον κ. Ανδρουλάκη, όπου όμως του γράφετε ότι τα κείμενά του αποτελούν όχι πηγή ειδήσεων και σχολιασμού, αλλά πηγή σκέψεως. Αυτό το τελευταίο, κατά τη γνώμη μου, ενέχει μία σαφή επιδοκιμασία για τα γραφόμενά του, και εγώ τρέφω τη χειρίστη άποψη για τον εν λόγω κύριο.

  6. Οταν λεω προσωπική ασφάλεια σημαίνει ότι δεν θέλω να αδικώ – εγω προσωπικά – κανέναν και να ορίζω το πλαίσιο της σκέψης μ έναν τρόπο που μάλλον απέχει από συναισθηματισμούς.Στα κείμενα μου, βεβαίως, ρέει ο συναισθηματισμός, αλλου ειδους επιλογή
    Ριτς

  7. Και πάλι κάνετε πολύ καλά που δεν θέλετε να αδικείτε κανένα – συμφωνούμε απολύτως επ’ αυτού.
    Ωστόσο (πάλι!) διαφαίνεται ότι θεωρείτε τους «συναισθηματισμούς» ως παράγοντα ανασφάλειας, πράγμα που ίσως να μην ισχύει πάντοτε. Και, δυσκολεύομαι να κατανοήσω τι ωφελεί να κάνουμε «άλλου είδους επιλογές», ανάλογα με τις «άλλου είδους καταστάσεις» που, στην ουσία, είναι παρόμοιες.

    Αυτό που εννοούσα εγώ, πάντως, δεν είχε σχέση με συναισθηματισμούς. Εννοούσα πως η πάγια εμμονή στην προσωπική μας ασφάλεια μάς αποστερεί τη φαντασία, την ευρηματικότητα, την αυτοπεποίθηση, την τόλμη να κάνουμε ορισμένα αναγκαία βήματα και τομές – με μια λέξη, την πραγματική μας δύναμη.
    Και πάλι, βέβαια, δεν πρέπει να ξεφεύγουμε απ’ το μέτρο, γιατί τότε θα γίνουμε μονόπλευροι από το άλλο άκρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s