Βεργίνα, κάτι σαν προσκύνημα στη Μεγάλη Τούμπα


.imgp0356.jpg
Ο στόχος της αρχαιολογικής έρευνας έμενε πάντα καθαρός, σταθερός και καίριος. Ωστόσο το ανθρώπινο πάθος μιας ολόκληρης ζωής λειτουργούσε το ίδιο έντονα και επίμονα. Το μυστικό της Μεγάλης Τούμπας το ονειρευόμουν από τη στιγμή που έκανα την πρώτη δοκιμή στα 1952 …. Αν σήμερα αποφασίζω να σχεδιάσω από μνήμης αυτή την ιστορία, είναι γιατί καταλαβαίνω πως αξίζει τον κόπο να αναλογιστώ κι εγώ ο ίδιος το δρόμο που έκανα και να δώσω στους άλλους τις πληροφορίες που θεωρούν χρήσιμες. Θα ήταν ψεύτικη η μετριοφροσύνη αν έλεγα πως εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν αξίζει να ιστορήσω το «Χρονικό της Βεργίνας». Τώρα ξέρω πως αξίζει…»

Μανώλης Ανδρόνικος

Τη στιγμή που έμπαινα στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας και αντίκριζα απέναντί μου τη Μεγάλη Τούμπα είχα την αίσθηση ότι ο χρόνος πολλές φορές παίρνει μια κουρασμένη, μελαγχολική όψη. Είναι σαν να έχει διατρέξει πολλές αιωνιότητες μαζί. Μέσα στην Τούμπακρυβόταν κάποτε ένα μεγάλο μυστικό. Κι ήταν ο αρχαιολόγος Μανώλης Ανδρόνικος αυτός που αποφάσισε να δώσει τέλος στο μυστήριο. Ο Ανδρόνικος, επιστήμονας και άνθρωπος πρώτης γραμμής, ονειρεύτηκε πολύ πριν αγγίξει την ολοκλήρωση, πριν φτάσει να κρατήσει στα χέρια του τη χρυσή λάρνακα με τα καλοπλυμένα οστά του Φιλιππου Β΄, όπως μας είπε εκ των υστέρων, πριν κουραστεί από τον χρόνο και τον θρίαμβο που νιώθει ο θνητός όταν συναντιέται με την Ιστορία.More…Στην είσοδο της Μεγάλης Τούμπας συνωστίζονταν(!) κόσμος πολύς. Κυρίως ξένοι. Γερμανοί, Ιταλοί. Λιγοστοί οι Ελληνες. Ακουσα να λένε ότι τον Αύγουστο ο Ελληνας πηγαίνει παραλία και ότι προτιμάει να επισκέπτεται τους βασιλικούς Τάφους την άνοιξη ή το φθινόπωρο. Ποιος το αμφισβητεί;

Προχώρησα μαζί με τους ξένους. Μπήκα. Θαμπώθηκα. Αυτόματα ο νους έφυγε από την καθημερινή νόρμα κι έγινε ένα με τους πολέμους, τις πυρπολήσεις, τις πολεμικές ιαχές, τις πανοπλίες… τη δολοφονία ενός βασιλέως. Αισθάνθηκα ότι εκεί στις Αιγές, ξαναζούσαν η Νινευΐ, η Τύρος, η Ρώμη, υπήρχε ένας παράλληλος συμβολισμός που απλωνόταν σε μια μεγάλη γεωγραφική γκάμα μιας άλλης εποχής. Μια ανάσα ακόμη και θα διακτινιστώ, σκέφτηκα.

Θρύψαλα ή συμπαγείς όγκοι από την ιστορία μας. Συγκεντρωμένοι σ’ ένα μουσείο που στήθηκε με προβεβλημένο τον σεβασμό απέναντι στα αρχαιολογικά ευρήματα και τον πολίτη που στο διηνεκές θα το επισκέπτεται.image.jpg

Χαμηλός φωτισμός που αγκάλιαζε τα ευρήματα χρυσού, τη λάρνακα, το στεφάνι με φύλλα και καρπούς βαλανιδιάς, την πανοπλίαverg2.jpg

(χρειάστηκαν, λέει, πέντε χρόνια για να τη συναρμολογήσουν) τα μικροαντικείμενα, τις επιτάφιες στήλες (Αγάθων, Καλλίας, Λυσανίας, Μένανδρος, Κλειώ, Κρινώ… Μελίτεια… ονόματα ελληνικά), τα δώρα που συνόδευαν τον νεκρό βασιλιά… Τρεις οι τάφοι κι ένα ηρώο, ιερό για τη λατρεία των νεκρών. Αλήθεια, αποτελεί η αιωνιότητα επιδίωξη;

Εστρεψα το βλέμμα προς τον μεγάλο μακεδονικό τάφο.

Η ζωφόρος, sk17a043.jpgπάνω από τις μετόπες, είναι συγκλονιστική. Εχει θέμα το κυνήγι στο δάσος: επτά πεζοί και τρεις ιππείς, έξι άγρια ζώα κι εννέα κυνηγητικά σκυλιά. Στο πλάνο συνυπάρχουν ένα πληγωμένο ζαρκάδι, ένα δεύτερο που καταφέρνει να ξεφύγει, ένα πληγωμένο αγριογούρουνο και μια αρκούδα, πληγωμένη κι αυτή. Δέος για ένα παρελθόν που έχει πάψει προ πολλού να συγκινεί τον σημερινό άνθρωπο.

Μια Ιταλίδα εξηγούσε στον 8χρονο γιο της ποιος ήταν ο Φίλιππος και ποιος ο Ανδρόνικος που ανακάλυψε τους τάφους. Είχε γονατίσει μπροστά στο παιδί και με τα χέρια σχημάτιζε εικόνες, κινούσε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τα δάκτυλά της, η φωνή της υψωνόταν πάνω από τους ψιθύρους των υπόλοιπων επισκεπτών. Το παιδί ήταν κωφάλαλο και παθιασμένο με την αρχαία ελληνική ιστορία, όπως η ίδια μου εξομολογήθηκε αργότερα στο προαύλιο του αρχαιολογικού χώρου. Δύο χρόνια προετοίμαζαν μάνα και γιος το ταξίδι από τη Βερόνα στη Βεργίνα. Είχαν μελετήσει τους χάρτες, είχαν διαβάσει μαζί (με τον τρόπο τους) όλη την ιστορία του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου και οπλισμένοι με τη δύναμη που αποκτά ο άνθρωπος όταν θέλει πολύ κάτι, έφτασαν στον προορισμό τους. Τη ρώτησα ποιες ήταν οι εντυπώσεις της, κι αν ο γιος της ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος όπως έδειχνε.

Μου απάντησε ότι ποτέ στη ζωή της δεν είχε νιώσει τόσο όμορφα, όσο εκεί στη σκοτεινή Μεγάλη Τούμπα, δίπλα στους βασιλικούς Τάφους, με τη χρυσή λάρνακαmenu_image2.gif (άνθη λωτού, ανθέμια, φύλλα άκανθας, γαλάζιοι ρόδακες), με το ανάγλυφο μακεδονικό αστέρι στο πάνω μέρος της και μέσα το χρυσό στεφάνι, το βαρύτερο και επιβλητικότερο στεφάνι του αρχαίου κόσμου. Η Ιταλίδα έσπευσε μάλιστα να ρωτήσει τη γνώμη μου για τις αμφισβητήσεις των διαφόρων επιστημόνων ως προς την ανακάλυψη του Ανδρόνικου. Ηξερε ότι υπήρχαν αρχαιολόγοι, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Τάφοι δεν ανήκαν στον Φίλιππο Β΄.verg3.jpg

Τι θα μπορούσα να της απαντήσω; Αλλωστε είμαι οπαδός του Ανδρόνικου ή μάλλον της ιδέας που εκπροσωπεί ο Ανδρόνικος.103859.jpg

Προς στιγμήν κυριεύτηκα από την ουτοπία της φυγής. Είχα ξανασυναντηθεί με αυτό το συναίσθημα και προφανώς θα το ξαναβρίσκω μπροστά μου κάθε φορά που ο νους δεν αντέχει τόση φόρτιση. Ελα, όμως, που η τρέχουσα ζωή είναι απογυμνωμένη από την ουτοπία και τους μύθους.

Και το είδα τριγυρνώντας αργότερα στο χωριό της Βεργίνας.

thumb_cimg0046.jpg

Αν εξαιρέσουμε μερικούς συμπαθέστατους ξενώνες που αξίζει τον κόπο να μείνει κανείς, το υπολοιπο χωριό δεν με ικανοποίησε. Δεν είναι αυτή η Βεργίνα που ταιριάζει με τη Μεγάλη Τούμπα. Θα περίμενα να δω έναν οικισμό – πρότυπο, με παραδοσιακά καλοδιατηρημένα σπίτια, με σωστή ρυμοτομία και με τον αέρα που φέρνει στον τόπο η βαρύτητα της Ιστορίας. Τα στοιχειώδη υπάρχουν. Κάποιοι δρόμοι, κάποιοι πεζόδρομοι –όλοι γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο– κάποιες ρυθμίσεις για τα αυτοκίνητα… εντάξει, λιγοστά όμως πράγματα. Ελειπε από το χωριό ο συνδετικός κοινωνικός ιστός. Πλίνθοι, κέραμοι και άνθρωποι ατάκτως ερριμμένοι. Οι μεν κατηγορούσαν τους δε. Κάποιοι έλεγαν ότι φταίει η Νέα Δημοκρατία, κάποιοι άλλοι μιλούσαν για τα «πέτρινα» χρόνια του ΠΑΣΟΚ.

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Κι εδώ η ίδια φτηνή πολιτικάντικη λογική; «Πότε θα γίνουν εκλογές;» με ρωτούσαν τη στιγμή που προσπαθούσα να βρω τις αιτίες της γκρίνιας και της κλασικής απαισιοδοξίας τους. «Δεν ξέρω», βιάστηκα να πω. «Καλά εσείς, μια δημοσιογράφος και δεν ξέρετε τι θα κάνει ο Καραμανλής;». «Οχι δεν ξέρω τι σκέπτεται ο πρωθυπουργός. Μα γιατί σας απασχολούν τόσο οι εκλογές», τόλμησα να ρωτήσω. «Να, γιατί άμα βγει ο Γιωργάκης θα ανθίσει ο τόπος μας, θα πέσουν φράγκα και θα εισπράξουμε περισσότερα από τις επιδοτήσεις». «Α», είπα, χωρίς να υψώσω τη φωνή μου. Για δες, έχουν στήσει τα δικά τους σενάρια, όσο για τα υπόλοιπα, κομμάτια να γίνουν… Οχι, δεν έφτασα ώς εδώ, στις αρχαίες Αιγές για να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Εκείνοι όμως, απτόητοι συνέχισαν να με βομβαρδίζουν με ερωτήσεις: Με τους τρίτεκνους τι θα γίνει, με τους συμβασιούχους τι ξέρετε;

Χαιρέτησα ευγενικά και απομακρύνθηκα. Προφανώς και δεν τους απασχολούσαν οι Τάφοι και το υπό ανακατασκευή ανάκτορο του βασιλιά. Τα συνέδεαν απλώς με επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις. Τέλεια! Κι έτσι καθώς ατένιζα την καταπράσινη πεδιάδα δίπλα στον Αλιάκμονα, λίγο πριν πάρω τον δρόμο για τις Πρέσπες και τις μεγάλες μακεδονικές πόλεις, θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει στο βιβλίο «Ο Πλάτωνας και το πλυντήριο πιάτων». Ο άνθρωπος, λέει, αισθάνεται καμιά φορά σαν να βρίσκεται σ’ ένα μεγάλο εμπορικό κατάστημα: ενώ είχε σκοπό να αγοράσει κάλτσες, γυρίζει σπίτι του μ’ ένα καινούργιο φωτιστικό δαπέδου. Το φωτιστικό είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει στο σαλόνι, αλλά όταν κάθεται ο κάτοχός του στον καναπέ, φαίνονται οι τρύπιες κάλτσες του.

Ρίτσα Μασούρα

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή



,

Advertisements

28 σκέψεις σχετικά με το “Βεργίνα, κάτι σαν προσκύνημα στη Μεγάλη Τούμπα

  1. Όπου για να συναντήσουμε τους παληούς και ν’ αποφύγουμε τους νέους πρέπει να μπούμε κάτω απ’ το χώμα. Ο χώρος που περιβάλλει τον αρχαιολογικό είναι μια γλαφυρή αναπαράσταση της διαφοράς μεταξύ νέων και αρχαίων Ελλήνων. Και όχι μόνο στην αισθητική τους.

  2. @Skupitsa . Τώρα, να πω ότι δεν είναι έτσι, θα με δείρεις. Ετσι και χειρότερα, παρ ότι η Ελλάδα αλλάζει μέρα τη μέρα. Καλλωπίζεται, θα έλεγα. Με τη νοοτροπία όμως τί θα κάνουμε ; Μ αυτό το εθνικο-πατριωτικό που ανεμίζουμε τελευταία τί θα κάνουμε ; Με τον ωχαδελφισμό των πολλών και το νοιάξιμο των λίγων τί θα κάνουμε ; Ο Αβραμοπουλος μιλάει για την…αφυπνιση της κοινωνίας των πολιτών. Λες, βρε Σκουπίτσα, να μην εχουμε ακόμη αφυπνιστεί και να εμποδίζει αυτό να ξορκίσουμε το κακό μας το χάλι ;

  3. Το διάβασα το πρωί στην εφημερίδα και συγκινήθηκα. Πρίν είκοσι σχεδόν χρόνια δούλεψα σε μιά ανασκαφή με τον μακαρίτη τον Μαθιό. Είναι ο Άνθρωπος που μπήκε πρώτος μαζί με τον Ανδρόνικο στον Τάφο. Η περιγραφή στο βιβλίο της στιγμής εκείνης είναι ανατριχιαστική.
    (αντίθετα το θεατρικό που είναι βασισμένο στο βιβλίο δεν μου είπε τίποτα)

  4. Χάρηκα πολύ για το ενδιαφέρον που δείχνουν οι ξένοι!! Χάρηκα και για την Ιταλίδα που είχε τόσο μεγάλη επιθυμία με το παιδάκι της να δούνε τη Βεργίνα από κοντά. Μακάρι να μπορέσω κάποτε να πάω να δω από κοντά όσα βλέπω μόνον από τις φωτογραφίες. Μου είπανε όσοι τα είδανε από κοντά, ότι στις φωτογραφίες δεν απεικονίζεται η μαγεία που εκπέμπουν.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  5. Πολλές καλές πληροφορίες… να σαι καλά Ρίτσα μου. Ο ΜανΟλης Ανδρόνικος (με ο το γραφε) ήταν νονός μιας φίλης μου, και είχα την τύχει να τον δω πριν 9-10 καλοκαιρια. Ήρεμος, πράος, γλυκομίλητος άνθρωπος..τελικά είμαι πολύ τυχερός….γενικά!

  6. Μανο, το ξέρω ότι ο ίδιος τογραφε με Ο, αλλά εμένα το χέρι μου δεν μου πάει. Ξέρεις, δημοσιογραφική διαστροφή. Χαιρομαι που τον εχεις συναντήσει γιατί είχε πολλά να δώσει στους ανθρώπους γυρω του. Συνάντησα παλιούς συνεργάτες του και μου μιλούσαν με απειρο σεβασμο γι αυτόν.
    Ολα καλά, μικρέ αδελφέ;

  7. Agorafovia Φυσικά και δεν υπάρχει σύγκριση αναμεσα στο ζωντανό στοιχείο και στη φωτογραφία. Μάλιστα οι φωτο ειναι από σάιτ, γιατί ως γνωστόν ετσι και μπεις στην Τούμπα απαγορευονται αυστηρά η φωτο και οι βιντεοταδε
    Εισαι καλα ;

  8. Έχω να περάσω από τη Βεργίαν από τον καιρό που τα «μεγάλα» ευρήματα (λάρνακα, πανοπλία, θύρα κλπ) τα φιλοξενούσε το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Φαντάζομαι πως θα είναι μια χαρά, στο χώρο τους!

    Ριτς, πολύ σοβαρά, δε συμμερίζομαι τον απαισιόδοξο τόνο. Σκέψου μονάχα (και σύγκρινε με) αυτό που υπήρχε λίγες, μόλις, δεκαετίες πριν…

    Εντάξει, θα έπρεπε να είναι όλα τέλεια – και οι άνθρωποι και το χωριό και τα πάντα. Αυτό, όμως, θα ήταν μάλλον αφύσικο – δηλαδή ένα θαύμα… Αλλά, θαύματα κάνουν μονάχα οι εξαιρετικά ιδιαίτεροι άνθρωποι – και μονάχα ΑΝ τους κάτσει. 🙂

  9. Βεργια υπάρχει στη Χαλκιδική ή κανω λάθος. Για εξηγησε το μου αυτό το τελευταίο, το δύσκολο.
    Ναι, καλά τα είδα στο χωρο τους, εκτός αν δεν τα είδα δηλαδή και ήταν οφθαλμαπάτη. Μπα, εκεί ηταν και η πανοπλία εκεί και οι επιτύμβιες και η λαρνακα… μια χαρά τα βρήκα. Ενταξει, εχουμε απαιτήσεις ειδικά σε τέτοιους σπουδαίους από κάθε άποψη τόπους…για ευνόητους λόγους. Δεν μιλάω, πάντως, για θαύματα γιατί τότε θα αυτοχαρακτηριζομουν αφελής

  10. @Πάνος ΒΕΡΓΙΑ στον δρόμο προς Σωζόπολη πωλ. έκταση 13στρ. πάνω στον δρόμο έχει μπει στο σχέδιο πόλεως Κτηματομεσιτικό Γραφείο Χατζηπέτρου Χατεδάκης 23730-51501 …( όχι δεν εχω διάθεση να διαφημίσω τίποτα. )

    Παιδί μου κανω ερευνα πριν πω μια λέξη γιατί φοβάμαι τις πατάτες…ξέρεις πόσες πατάτες κανουμε όλοι μας καθημερινά στο γραπτό λόγο.,,,ασε σ εκεινο τον ερμο τον προφορικό. Γης μαδιάμ , θα έλεγα. Απλώς είναι θέμα τονισμού νομίζω. Βεργία, βεργίνα….Βέργια η περιοχή στη Χαλκιδική.
    Αν εχεις αλλα στοιχεία, ενημέρωσε με

  11. Φίλη μου ritsmas σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα. Είδα έναν αγαπημένο μου συγγενή που ήρθε (μένει σε άλλη πόλη). Βγήκαμε, τα είπαμε….Δεν είχα παρέα την αγοραφοβία με τον πανικό!! Μάλλον διακοπές θα είναι! Γεμάτος αισθάνομαι σήμερα! Τη βιντεοσκόπηση και τη φωτογράφηση του χώρου ίσως τα απαγορεύουν για λόγους ασφαλείας. Καλό θα είναι βέβαια να επεκταθεί η ασφάλεια των αρχαίων μνημείων μας και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Είναι ένα θέμα μεγάλο…
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  12. «Άμα βγει ο Γιωργάκης…»
    … εκεί έχω κολλήσει από προχθές όταν σε διαβασα στην εφημερίδα. Και δεν ξέρω τι να πρωτοπώ…

  13. @Philos.Ακομη βόσκω κάτι βουβάλες στας νοτίους εξοχάς της Ελλάδος. Αυριο το μεσημέρι επιστρεφω γιατί εχουμε και δουλειές, έτσι. Γιωργάκης και Κωστάκης , α, δεν ειναι εύκολα τα πράγματα.
    Αληθεια, τί θες να πρωτοπείς, πεστο με δικα σου λόγια να δουμε αν συμφωνούμε σε κάτι
    σε χαιρετω και αναμένω

  14. Ρίτσα, πήγα πέρσι! Οι εντυπώσεις από μέσα και οι σκέψεις κοινές ως ένα σημείο. Με το χωριό κι εγώ απογοητεύτηκα, όπως και το ό,τι δεν υπήρχε εκθετήριο μέσα στο χώρο.

  15. Renata , καλησπέρα. Τουλάχιστον συμφωνούμε ότι πρέπει να γινουν κι άλλα πράγματα και ότι θα τα καταφέρουν οι κάτοικοι μόνον αν ειναι μονιασμένοι. Δεν ειχαν ούτε τα σχετικά βιβλία για τις ανασκαφές και τον Ανδρόνικο, καποια περιγραφή της μεγάλης ανακάλυψης. Μου είπαν να παω σε βιβλιοπωλείο και να αγοράσω το βιβλίο του Ανδρόνικου.

  16. Πέρυσι πήγα Βεργίνα για πρώτη φορά. Οπως και εσύ αισθάνθηκα ΄δέος όταν είδα τον τάφο μέσα στη Γή, η αίσθηση οτι εισέρχομαι στα έγκατα ενός μύθου ήταν εντονώτατη. Η κατάβαση στο τάφο απίθανη, τα χρώματα, ο φωτισμός μετέφερε τον συγκινημένο αρχαιο-λάτρη σε έναν άλλο κόσμο. Ο,τι κι αν ανακάλυψε ο Ανδρόνικος (που πιστεύω ότι ο Φίλιππος ήταν) είναι αδιάφορο, το να κατηγορούμε εκ των υστέρων, δεν λέει.
    Απο τα σύννεφα πέσαμε και εμείς στα ερέβη όταν επισκευθήκαμε τα γύρω χωριά. Αδιαφορία και εμπορικότητα.
    Τα ίδια και χειρότερα θα τα δείς στην Καλαμπάκα. Να έχεις τα Μετέωρα να γεμίζουν σεβασμό τις ψυχές και μετά τους ντόπιους με τις λαϊκές μουσικές στη διαπασών, τη φριχτή αισθητικά πόλη τους, βλαστήμια στο Θεό.

    Ετσι όμως είναι η Ελλάδα, δυστυχώς.

  17. Μαρινα μου, κάπως έτσι αισθανόμαστε ολοι. Κάτι πρέπει να κανουμε όμως. Η γκρίνια μας πρέπει να εξελιχθεί σε δημιουργική γκρινια

  18. το χρονικό της ανασκαφής από το ανδρόνικο είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έχω ποτέ διαβάσει (σημείωση, από χρόνια εξαντλημένο από τις εκδόσεις της εθνικής τράπεζας). επίσης το μουσείο από τα συγκλονιστικότερα μουσεία που έχω δει.
    την αγάπη μου

  19. Αγαπητή Ρίτσα,
    διάβασα το άρθρο σου σήμερα, σχεδόν 3 χρόνια αργότερα. Συγκινήθηκα γιατί είμαι από αυτή την περιοχή και στεναχωριέμαι που ο τόπος αυτός αργοπεθαίνει πραγματικά. Σε πληροφορώ πως τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που μας επισκέφτηκες, μάλλον χειροτέρεψαν τα πράγματα…ένα όμως παραμένει το ίδιο…η ανατριχίλα και η συγκίνηση που σε διακατέχουν μόλις μπεις στη Μεγάλη Τούμπα. Όπως πολύ ορθά έγραψες «Μια ανάσα ακόμη και θα διακτινιστώ». Η συναισθηματική φόρτιση τεταμένη, ο σεβασμός άπειρος, η ιστορία μας επιβλητική, αθάνατη, εκεί τεκμηριωμένη μας περιμένει να την γνωρίσουμε και να την μεταδώσουμε. Ας κάνουμε λοιπόν όλοι ότι μπορούμε, να τη δείξουμε στα παιδιά μας και να την υποδείξουμε στους φίλους μας. Σε ευχαριστούμε που μας βοήθησες σε αυτό το έργο και ελπίζουμε στη γρήγορη αναστήλωση των Ανακτόρων που θα δείξουν το βάθος ψυχής και δόξας των Μακεδόνων.
    Ελένη Κοσμίδου – Καλαϊτζή

  20. Αγαπητή μου Ρίτσα,
    Ευχαριστώ για το σχόλιό σου και χαίρομαι. Η απάντησή μου όμως πηγάζει από εσένα και τον τρόπο που κατάφερες να πλέξεις ένα μυθικό παρελθόν με μία ξερή πραγματικότητα στο όμορφο άρθρο σου.
    Σε ευχαριστώ
    Ελένη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.