Μονολιθικές ιδεολογίες


apergis-2.jpg

Οι δημοσκοπήσεις αποτελούσαν και θα εξακολουθήσουν να αποτελούν εργαλείο δουλειάς για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Συνήθως καταγράφουν τις τάσεις του εκλογικού σώματος τη στιγμή που διενεργούνται. Ο τρόπος διεξαγωγής τους θεωρείται προηγμένος και οι αποκλίσεις ως προς το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι σημαντικές. Από τις δημοσκοπήσεις, όμως, θα ήθελα να αφαιρέσω τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων προς το α΄, το β΄, ή το γ΄ κόμμα και να σταθώ λίγο στις απαντήσεις που δίδονται στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας. Εκεί, λοιπόν, συμβαίνει το εξής παράλογο: οι κοινωνίες εμφανίζονται να σκέπτονται ωριμότερα των κομμάτων και μάλιστα επιθυμούν πολύ πιο ριζοσπαστικές αλλαγές από εκείνες που ευαγγελίζονται οι αρχηγοί των κομμάτων. Το ζούμε τελευταία, παρακολουθώντας τα θέματα της παιδείας, αλλά και ό,τι αφορά την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Το βλέπουμε στη βραδυφλεγή βόμβα του ασφαλιστικού και στο πώς ο νομοταγής πολίτης αντιλαμβάνεται τη διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων. Τι σημαίνει δημόσιο, τι ιδιωτικό συμφέρον και τι υπερισχύει σε περίπτωση που αυτά τα δύο τεθούν σε τροχιά άμεσης σύγκρουσης

.farawayinfo.jpg

Είναι προφανές ότι η ελληνική κοινωνία, ή ένα μεγάλο κομμάτι της -για να προλάβω τους απαισιόδοξους- έχει ξεφύγει από το ασφυκτικό κομματικό πλαίσιο του παρελθόντος. Εχει αντιληφθεί το καινούργιο πλαίσιο λειτουργίας του κόσμου και αγωνιά προκειμένου να ενταχθεί σ’ αυτό. Την απασχολεί ότι υπάρχουν σχολεία που υπολειτουργούν, δάσκαλοι, οι οποίοι δεν δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, καθηγητές οι οποίοι προτιμούν να διοχετεύουν τη δυναμικότητα και τη γνώση τους στα απογευματινά φροντιστήρια. Την ενοχλεί ότι τα πανεπιστήμιά μας έχουν πλέον βρεθεί στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης, ότι μια μικρή μερίδα καθηγητών ποδηγετεί την όποια φιλότιμη προσπάθεια της πολιτείας. Αναρωτιέται πολλές φορές ποιοι είναι οι λόγοι που από το σύνολο της προτεινόμενης μεταρρύθμισης για την Παιδεία, κάποιοι έχουν ακινητοποιηθεί στο άρθρο 16 του Συντάγματος. Λες και είναι αυτό που παρεμποδίζει φοιτητές και καθηγητές να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και να αποκτήσουν την αναγκαία ορμή του μέλλοντος. Λες και αν «εφορμήσει» οποιοδήποτε ιδιωτικό πανεπιστήμιο θα υφαρπάξει φοιτητές αρχικά και στη συνέχεια υψηλές θέσεις εργασίας.

Προ ετών, συζητώντας στο Ελσίνκι με την υπουργό Παιδείας της Φινλανδίας την είχα ρωτήσει αν υπάρχει περιορισμός στο σύνταγμα της πατρίδας της για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: δεν υπάρχει καμιά αναφορά στο σύνταγμα, μου είπε. Δεν χρειάζεται άλλωστε να υπάρχει αναφορά. Κάποια πράγματα είναι αυτονόητα. Ακόμη κι αν το Χάρβαρντ επιδίωκε να λειτουργήσει παράρτημά του στη Φινλανδία, είπε η υπουργός, θα συμμορφωνόταν με τους ισχύοντες νόμους και κανόνες της χώρας και φυσικά θα βρισκόταν υπό διαρκή και αυστηρό έλεγχο. Η δημοκρατία, κατέληξε η υπουργός, δεν έχει αδιέξοδα.degas_2.jpg

Φαίνεται όμως ότι στη δική μας πατρίδα, την οποίαν γρονθοκοπούμε και θωπεύουμε συγχρόνως, έχουμε γεμίσει από αδιέξοδα. Οχι με μεγάλη ευθύνη του πολίτη, αλλά κυρίως με ευθύνη των κομμάτων και των συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους. Αυτή την ολέθρια ερωτική σχέση, στο τέλος της οποίας δεν υπάρχει καν η αναγκαία κάθαρση. Εχουμε γράψει και στο παρελθόν ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι το κέλυφος της εργασιακής απραξίας, της πολιτικής ασυδοσίας, της πολιτικής της ήσσονος προσπάθειας κλπ κλπ. Ο συνδικαλισμός υπάρχει για να συνδέει τον εργαζόμενο με τον εργοδότη, είτε στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα. Από την κατάχρηση εξουσίας μας προστατεύει ο συνδικαλισμός.

Υπάρχουν ομάδες που μιλάνε με ευκολία για τις υποχρεώσεις της πολιτείας προς αυτές, γα τις υποχρεώσεις των άλλων προς αυτές, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ στις δικές τους υποχρεώσεις. Εκείνες έχουν μόνο δικαιώματα. Μόνον εκείνες γνωρίζουν την ουσία και τη φιλοσοφία των πραγμάτων, αυτές έχουν το προνόμιο της ευταξίας και του στοχασμού. Οι υπόλοιποι είμαστε θύματα της καλπάζουσας «κακής» παγκοσμιοποίησης και του «θλιβερού» καπιταλισμού. Απλώς έχουμε πουλήσει την ψυχή μας στο διάβολο που κατά διαβολική σύμπτωση φοράει κι αυτός Prada. Για να λειτουργήσει, όμως, η αγορά χρειάζεται την προσφορά και τη ζήτηση. Ετσι και στην ευνομούμενη κοινωνία χρειάζεται μια ισόρροπη σχέση μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Η μονόπλευρη παρουσίαση των πραγμάτων αποτελεί ίδιον των μονολιθικών ιδεολογιών. Δεν είναι όμως το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας υποχείριο αυτής της μονολιθικότητας. Η ωριμότητα στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή είναι αδιαμφισβήτητη. Και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να συμβάλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ώστε να ξεκολλήσει επιτέλους η Ελλάδα από το έδαφος και να υπερίπταται όχι ως σύγχρονος Ικαρος, αλλά ως υπερσύγχρονο airbus των ανοικτών ουρανών με… ελεγχόμενη προσγείωση.

ριτς

7 thoughts on “Μονολιθικές ιδεολογίες

  1. Πάλι μια γρήγορα διατυπωμένη σκέψη …
    Λες «Οι δημοσκοπήσεις αποτελούσαν και θα εξακολουθήσουν να αποτελούν εργαλείο δουλειάς για τα κόμματα και τους πολιτικούς.»

    Δεν συμφωνώ.
    Είναι εργαλείο δουλειάς των πωλητών προκειμένου να αυξήσουν τον όγκο πωλήσεων του προϊόντος τους…

    Αν και τα κόμματα και οι πολιτικοί το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο δουλειάς (!) (;) ε τότε συνειρμικά πρέπει να σκεφτούμε ότι …

    Πάντως οι αποφάσεις που αφορούν στη δική μου ζωή, ε δεν μπορώ να επιτρέψω να είναι ένα προϊόν προς διάθεση..

    (Έχεις απόλυτο δίκιο, που το λες έτσι… Τις μαύρες σκέψεις που λογικά μού δημιουργούν τα λεγόμενά σου διατυπώνω..)

  2. Πότε πρόλαβες βρε Σωτηρη και μπηκες στο μπλογκ ; Τετοια ωρα , το ανεβασα βιαστικά γιατί θα λειψω το σαββατοκυριακο ( ετσι λεω , δηλαδή ) και ειπα, αντε να υπάρχει και κατι ανεβασμένο.Περισσότερο μου αρεσε ο πινακας , ξέρεις.
    Οπως προς τα υπόλοιπα, έτσι τα βλέπω μεσα από τα μάτια όχι τοσο του δημοσιογραφου, όσο του πολίτη που αγωνιά και ψαχνεται
    χαιρετώ και ευχαριστω

  3. Εύχομαι να διαβάζουμε συχνότερα από την πένα του πολίτη και λιγότερο του δημοσιογράφου (και αναρωτιόμουν γιατί αυτό το άρθρο μου άρεσε περισσότερο από άλλα).
    Ιδιαίτερα θα συμφωνήσω όχι μόνο για την υστέρηση των κομμάτων έναντι της κοινωνίας (παρά το γεγονός ότι στα λόγια οι πολίτες είναι far ahead, αλλά στην πράξη… Θυμάσαι το ΠΑΣΟΚ του ’81;), αλλά κυρίως για τα συνδικάτα που είναι ό,τι πιό αντιδραστικό υπάρχει. Πχ, την εποχή που όλοι σιγά-σιγά συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα του ασφαλιστικού, η ΔΟΕ (αναφέρω αυτήν γιατί θεωρώ την παιδεία σημαντικότερη όλων) ζητά πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας (κλάδος με μηδέν ανεργία), δηλαδή το αργότερο στα 55, μείωση των διδακτικών ωρών, αύξηση των αποδοχών, ενώ -φυσικά- κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υποστούν αξιολόγηση.
    Ποιος θα τα βάλει με αυτό το πανίσχυρο cleavage?

  4. Mike καλημερα. καιρό εχω να σε δω από τα μέρη μας, οπως κι εγω δεν εχω περασει τελευταία από τα δικά σου γιατί ειναι πολύ πολιτικά και τα αποφευγω οπως ο διάβολος το λιβάνι.
    Χαιρομαι που βρίσκεις κατι που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον….Τουλάχιστον παραδέχεσαι καποιες αληθειες. τωρα για τους δασκάλους, τα πραγματα εχουν άλλο ειδικο βάρος. Δηλαδή το έχουν κανει εκεινοι να φαίνεται ετσι.
    Μη χανόμαστε, καλημέρα και θυμαμαι την προσκληση για Κορινθο

  5. Εξήγηση με καθυστέρηση🙂
    Έτυχε, την ώρα που ανέβασες το ποστ, να περνάω από εδώ, ετοιμαζόμενος να κλείσω γιατί την επομένη είχα να ταξιδέψω. Μάλιστα αρχικά έδειχνε ότι είχες κλειστά τα σχόλια και μου έκανε εντύπωση, οπότε αποφάσισα να το διαβάσω για να δω το γιατί.
    Κόλλησα στις πρώτες κιόλας γραμμές και σκέφτηκα να αφήσω το σχόλιο που είδες.
    Και άλλα θα μπορούσα να γράψω, αλλά κάτι η περασμένη ώρα, κάτι που νιώθω να το έχω παρακάνει με τα σχόλια σεντόνια, ε, έμεινα στην πρώτη σκέψη που όμως τη θεωρώ πραγματικά σημαντική…
    Αυτά για να διευκρινίσω τα … γεγονότα της Παρασκευής (λες και είναι κανένα κοσμοϊστορικό γεγονός δηλαδή🙂 )
    Να είσαι καλά.
    Καλό βράδυ

  6. Σωτηρη, ευχαριστω για τη διευκρίνηση. Το ξέρεις ότι μπορεις να εκφράζεσαι οπως νομιζεις κι εγω να απαντώ με το δικό μου τρόπο. Η πρωτη παράγραφος ηταν καθαρα δημοσιογραφική προσέγγιση. Αυτό, ελπίζω να δικαιολογεί κάτι.
    Ηθελα ομως να μου πεις , αυριο, μεθαυριο, οψεποτε σου προκύψει, μ εκεινη την ωριμότητα στην οποια εγω ελπίζω, τί θα γίνει ; Θα ελθει κανονικά να ριζώσει ή θα κανει βολτουλες σαν μικρο αναποφάσιστο παιδί ;
    καληνυχτα και ευχαριστω

  7. Για το διπλοσέντονο (!) που ακολουθεί δεν φταίω μόνον εγώ !! 🙂 🙂

    Θα μπορούσα να ξαναγράψω όλο το άρθρο από την αρχή, με πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις στα θέματα που πραγματεύεσαι, και φοβάμαι, εκ του αποτελέσματος πια, ότι θα χρειαζόντουσαν πολλά άρθρα για όλα αυτά τα θέματα!
    Δεν θα το κάνω βέβαια, αλλά δεν μπορώ και να απαντήσω επιγραμματικά.
    Θα με .. υποστείς λοιπόν, θα υποστείς κατά κάποιο τρόπο μερικά από τα … κατεβατά που θα έγραφα και που λίγα (;) από αυτά τα παραθέτω.

    Για παράδειγμα, για τις δημοσκοπήσεις θα έλεγα ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ασφαλιστική δικλείδα, που να ελέγχει αν όντως οι απαντήσεις εκφράζουν αυτά που είναι οι πεποιθήσεις των ερωτωμένων, αυτά που στις πραγματικές συνθήκες θα επιλέξουν και θα κάνουν, ή παρουσιάσει αυτά που θεωρεί ότι θα ακουστούν όμορφα στα αυτιά του αναγνώστη της έρευνας. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι απαντήσεις στις έρευνες, απηχούν τα πραγματικά πιστεύω αυτών που απαντούν και δεν είναι απαντήσεις που ακολουθούν το συρμό, όπως και από όποιους αυτός (ο συρμός) διαμορφώνεται.

    Σπάνια ο ερωτώμενος έχει συνείδηση ότι οι απαντήσεις του είναι απλοί αριθμοί μέσα σε κουτάκια και όχι οι απόψεις του που θα τις θαυμάσει το πανελλήνιο.

    Παραθέτεις μια σειρά από παραδείγματα, στα οποία θεωρείς ώριμη την διαφαινόμενη άποψη της πλειοψηφίας των ερωτωμένων. Ενδιαφέρον, αλλά πώς όμως ελέγχεται και η ύπαρξη της πλήρους γνώσης των αποτελεσμάτων της αντίθετης άποψης; Ξέρει άραγε αυτός που μετέχει της έρευνας τι συμβαίνει όταν επικρατεί η αντίθετη άποψη;

    Παράδειγμα, το θέμα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
    Η απάντηση γνωστή. Να καταργηθεί, να αρθεί, η μονιμότητά τους δηλώνει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και εργαζομένων (όχι μόνον εργοδοτών και ελευθεροεπαγγελματιών δηλαδή).

    Αλλά αν το ερώτημα τεθεί λίγο διαφορετικά, όπως για παράδειγμα:
    πώς θα χαρακτηρίζατε τις εργασιακές σχέσεις εκείνες που ο εργοδότης, εκτός από το διευθυντικό δικαίωμα θα έχει και πλήρες δικαίωμα να απολύει και να προσλαμβάνει χωρίς καμία αιτιολογία,
    τότε θεωρώ πως βάσιμα υποθέτω, ότι η απάντηση θα ήταν ΑΙΣΧΡΕΣ (εκτός αν το ερώτημα απευθυνόταν μόνον σε εργοδότες)
    Το δεύτερο όμως καθεστώς είναι εκείνο στο οποίο θα περιέλθει ο δημόσιος τομέας στην περίπτωση της άρσης της μονιμότητας των υπαλλήλων του.

    Και αναρωτιέμαι τι ακριβώς εννοεί η κοινή γνώμη όταν ζητάει (;) κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων; Ξέρει τι συνθήκες επιδιώκουν να εγκαταστήσουν όσοι προσπαθούν να την άρουν;

    Με όσα λέω στην παραπάνω παράγραφο, δεν προτίθεμαι να ανοίξω προς συζήτηση το θέμα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
    Εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι ότι οι αναγνώσεις των αποτελεσμάτων των διαφόρων δημοσκοπήσεων, ελάχιστα μπορούν να συμβάλλουν στην κατανόηση τόσο του τρόπου που σκέπτεται ο πληθυσμός, όσο και του τρόπου που ενδεχομένως θα αντιδράσει όταν αντιμετωπίσει τις πραγματικές συνθήκες και όχι αυτά που αντιλαμβάνεται από μια ερώτηση.

    Παραθέτεις αρκετά παραδείγματα και σκέψεις που, το είπα και στην αρχή, χρειάζονται σελίδες για να τις προσεγγίσει κανείς κάπως αναλυτικά.
    Με προκαλεί όμως η ενότητα περί φροντιστηρίων κλπ.
    Δηλώνω εξ αρχής ότι διαφωνώ κατηγορηματικά με την λογική της παραπαιδείας και της ύπαρξης φροντιστηρίων κάθε μορφής και είδους.
    Και με τους εκπαιδευτικούς, δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων, που κάνουν φροντιστήρια διαφωνώ..

    Η γνώση όμως έχει γίνει εμπόρευμα.
    Ο γιατρός επενδύει στη γνώση για να πωλήσει εν συνεχεία τις υπηρεσίες του, που στηρίζονται στην κατοχή της. Ο μηχανικός το ίδιο. Ο δικηγόρος το αυτό.
    Ο κάτοχος μια φόρμουλας, ενός χημικού τύπου παρασκευής κάποιου ειδικού προϊόντος τη μοσχοπουλάει. Τη γνώση που γίνεται εμπόρευμα πουλάει.
    Ο στατιστικολόγος πουλάει τις τεχνικές ανάλυσης των δημοσκοπήσεών του.
    Τη γνώση δηλαδή πουλάει.
    Και βέβαια όλα αυτά είναι αποδεκτά.

    Άλλωστε ποια λογική (λογική, όχι ηθική..) θα μπορούσε να λέει ότι ο κάτοχος ενός εμπορεύματος δεν μπορεί να το αξιοποιήσει και να το διαπραγματευτεί όπως εκείνος θέλει;
    (ίσως καλά κάνει και δεν μπορεί, αλλά το «γιατί» δεν έχει λογικό έρεισμα, αλλά ηθικό)

    Αν λοιπόν η γνώση είναι ένα εμπόρευμα που το σεργιανάς στις αγορές, γιατί και ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να διαπραγματευτεί τις δικές του γνώσεις;
    Πώς θέλουμε να περιορίζεται αυτός από ηθικούς κανόνες και να μην αντιλαμβάνεται το πλασάρισμα της γνώσης, σαν εμπορεύσιμο προϊόν;
    Μήπως η γενικευμένη εμπορευματοποίηση αργά η γρήγορα λογικά θα συμπαρασύρει τα πάντα;

    Εκείνο δηλαδή που ισχυρίζομαι με όλα αυτά είναι ότι από τη στιγμή που αποδέχεται η Κοινωνία την εμπορευματοποίηση της γνώσης, είναι υποκριτικό να εξανίσταται επειδή υπάρχουν και άλλοι που είναι πρόθυμοι να μπουν σε αυτό το εμπόριο.

    Μίλησες μαζί με όλα αυτά και για τις ευθύνες των κομμάτων και των συνδικαλιστών, και μάλιστα κατά τρόπο τέτοιο που δείχνει να θέλεις να απαλλάξεις τους πολίτες από τις ευθύνες των επιλογών των κομμάτων και των συνδικαλιστών.

    Αλλά για μισό λεπτό. Τι είναι ένα πολιτικό κόμμα; Ένωση πολιτών είναι και μάλιστα με σκοπό να καταλάβει την εξουσία!
    Πώς μπορεί αυτή η ένωση να έχει διαφορετικό χαρακτήρα από τα στοιχεία που την αποτελούν;
    Τι είναι το σωματείο των εργαζομένων; Ένωση προσώπων είναι για να αμυνθεί απέναντι στις αυθαιρεσίες του εργοδότη.
    Πώς μπορεί να έχει διαφορετικές ιδιότητες από εκείνες των μελών του;

    Το ότι υπάρχουν πρόσωπα, που εκμεταλλεύονται τη δυναμική που αναπτύσσεται μέσα στους κόλπους των κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, δεν σημαίνει ότι πρέπει αυτό να γίνει αιτία να τα καταργήσουμε κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, μήτε να τα κρίνουμε αυστηρά φορτώνοντάς τους εκείνα που στην ουσία όλοι εμείς με τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις μας δημιουργούμε ή αποδεχόμαστε..

    Αλλά και το ότι υπάρχουν τέτοια πρόσωπα και ίσως να είναι η κυρίαρχη ποσοτικά ομάδα πολιτών, είναι μια ενδιαφέρουσα κατάσταση, που καλά θα κάνουμε να την ανιχνεύσουμε ψύχραιμα, αν θέλουμε να έχουμε πειστικές απαντήσεις για τις αιτίες των φαινομένων.
    Και δεν είναι μόνο οι όροι .. ψυχανάλυσης που θα μας δώσουν απαντήσεις.
    Τις απαντήσεις μπορούμε να τις αναζητήσεις κανείς σε πολλά πεδία.
    Στο φιλοσοφικό, στο ιδεολογικό, στο θρησκευτικό και βέβαια, στο οικονομικό.
    Είναι φανερό πως είναι δύσκολο να αναλύσω όλα αυτά δια μιας (και άλλα πολλά που δεν καταπιάστηκα μαζί τους) παίρνοντας μάλιστα υπόψη μου όλες τις αιτίες.
    Αξίζει όμως τον κόπο.
    Μην τρομάζεις δεν πρόκειται να το επιχειρήσω τώρα.
    Αλλά έχει ενδιαφέρον να τα δούμε όποτε και όπως μπορούμε αναλυτικά…

    Ξέρω ότι όλα όσα έγραψα και τα άλλα τόσα που εννοούσα ακούγονται πολύ θεωρητικά και ότι μετά από τόσα λόγια απάντηση στο ερώτημα που έθεσες δεν άφησα ακόμα να διαφανεί, «μ’ εκείνη την ωριμότητα στην οποία εγώ ελπίζω, τι θα γίνει ; Θα έλθει κανονικά να ριζώσει ή θα κάνει βολτούλες σαν μικρό αναποφάσιστο παιδί ;»

    Μείζον το θέμα. Μείζον γιατί κάθε λεξούλα του, θέλει τη δική της ανάλυση ίσως.
    Μιλάς για ωριμότητα.
    Να την ορίσουμε πρώτα; Να της δώσουμε και πεδίο ορισμού αλλά και πεδίο τιμών, που λένε και οι μαθηματικοί; Να δούμε δηλαδή το ποιος θα ωριμάσει, τι σημαίνει να ωριμάσει και το γιατί ίσως θα πρέπει να ωριμάσει;
    Να συζητήσουμε και το πώς θα μετρήσουμε το βαθμό ωριμότητας; Με ποια εργαλεία;

    Λες ότι εσύ ελπίζεις. Να δούμε και ποιος άλλος ελπίζει; Να συζητήσουμε αν οι πολλοί έχουν την ίδια ελπίδα ή πρόκειται για μια ελπίδα ηθικής τάξης που όμως θα έχει σαν συνέπεια, πάνω της, οι άλλοι, οι λιγότεροι αλλά πιο επιτήδειοι, να δομήσουν τη δική τους αυτοκρατορία;

    Να συζητήσουμε αν αυτή η ωριμότητα μπορεί να έλθει μόνη της, ή θα είναι αποτέλεσμα συμφωνιών (μεταξύ τίνων; Προσώπων ομάδων; Τάξεων; (πώς ορίζονται αυτές), οικονομικών δυνάμεων;) ή θα προκύψει μέσα από συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις (και πάλι μεταξύ τίνων…)

    Αναρωτιέσαι «θα ριζώσει; «. Αναρωτιέμαι, πώς το εννοείς εσύ και πώς το εννοεί το σύνολο αυτό το ρίζωμα. Και είναι εντέλει επιθυμητό ή η ελευθεριότητα (σαν αντίθετη στο ρίζωμα) δημιουργεί δυναμικές καταστάσεις που μακροπρόθεσμα είναι καλύτερες;

    Τα ερωτήματά μου, αντί της ευθείας απάντησης δείχνουν ότι, τουλάχιστον στη δική μου σκέψη, τα πράγματα δεν χρωματίζονται με μαύρο ή άσπρο.
    Οι απαντήσεις καλύπτουν όλο το χρωματικό φάσμα, ενδεχομένως και τους χώρους εκτός αυτού.

    Και ξέρεις; -το άφησα στο τέλος αν και σου έβγαλα την ψυχή, μέχρι να φτάσω εδώ,- η δική μου η εκτίμηση είναι ότι η πορεία των πραγμάτων είναι καλή!

    Όχι, η ωριμότητα σαν κάτι στατικό δεν νομίζω ότι θα έρθει και ίσως δεν χρειάζεται να έρθει και να παραμείνει.

    Όμως Ναι, μέσα από όλα αυτά, μέσα από τα παράξενά μας και τη γκρίνια μας, μέσα από τις αντιπαραθέσεις, τις τρικλοποδιές και τα πισώπλατα μαχαιρώματα, η κοινωνία μας προχωράει και βελτιώνει τη θέση της.
    Όλοι μας βελτιώνουμε τη θέση μας.
    Κι ας γκρινιάζουμε.
    Κι ας απαγοητευόμαστε. Κι ας λιγοψυχάμε κάποιες φορές.
    Το … κάρο συνεχίζει να ανεβαίνει στην ανηφόρα και εμείς, όλοι εμείς, άλλος από μπροστά άλλος από πίσω συνεχίζουμε να το τραβάμε και να το σπρώχνουμε.

    Είμαι αισιόδοξος!
    Γκρινιάζω γιατί σκέφτομαι ότι το καλύτερο είναι εχθρός του καλού και ας ακούγονται αυτά τα τελευταία κάπως ονειροπόλα και εξωπραγματικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s