Η Αλογόμυγα του Σωκράτη


chagal3.jpg

Υπόκωφος θόρυβος παντού. Στον δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο λεωφορείο, έξω από το εκλογικό κέντρο. Ασάφεια στη σκέψη του καθενός, δισταγμός, καθυστέρηση. Να μπω, να μην μπω στην αίθουσα; Κι αν μπω, πόσο κυρίαρχη θα είναι η ψήφος μου; Κι αν ψηφίσω, πόσο κυρίαρχος θα αισθανθώ εγώ ο γνωστός κυρίαρχος λαός;

Η γλώσσα του εκλογικού σώματος. Το βλέμμα παραμένει διερευνητικό. Αριστερά, δεξιά, ευθεία μπροστά. Α, όχι, και λίγο προς τα πίσω. Για να δούμε, μας σταμπάρει κανείς; Τα χείλη σε αναδιάταξη έκφρασης. Υπομειδίαμα, στόμφος, στόμα ερμητικά κλειστό, χαμόγελο μήπως; Τα χέρια πεσμένα αριστερά και δεξιά στο άκαμπτο σώμα. Αν λυθεί αυτό το σώμα, θα προδοθεί, αν παραμείνει άκαμπτο θα φτάσει με δυσκολία στην κάλπη. Τι δίλημμα κι αυτό;

Ναι, αλλά η κάλπη είναι δύο βήματα πιο πέρα, στο βάθος της αίθουσας με τους «ηθοποιούς – κομπάρσους», σε μικρή απόσταση από τις ξεσχισμένες αφίσες των πολιτικών. Για δες πώς πήγε περίπατο το στήσιμο τους στον φακό, πώς χάθηκε τόσο άκομψα η αυτοπεποίθησή τους; Ενα χρατς κι αυτό ήταν. Μια καρικατούρα στον τοίχο του σχολείου. (Ο δαιμόνιος πιτσιρικάς που προφανώς δεν έχει ακόμη περάσει την πόρτα του νηπιαγωγείου ρωτάει τον μπαμπά του: ντάντι, έτσι είναι το σχολείο; Οχι, Φρίξο, απαντάει ο πατέρας. Ετσι είναι οι εκλογές. Και ο μικρός: Τι είναι εκλογές ντάντι; Και ο ντάντι: ένα δημοκρατικό δικαίωμα του ανθρώπου, Φρίξο. Α, λέει ο Φρίξος και χώνει βαθιά το χεράκι του στο χέρι του πατέρα. Ο ντάντι τα ξέρει όλα, σκέπτεται)

.

anthum.jpg

Η ώρα της κάλπης. Η στιγμή της εξόδου από τη θαλπωρή και τη σιγουριά της αδράνειας. Η ώρα που με την ψήφο μας συμμετέχουμε στη συγγραφή της πολιτικής ιστορίας του τόπου. Ενας, δυο, τρεις, τέσσερις σταυροί στην πόλη. Σε ποιους; Στους αναγνωρίσιμους. Σε αυτούς που μας υπέδειξε ο «Φίλος» που μας τηλεφώνησε προχθές. Οι άλλοι; Εντάξει, την επόμενη φορά. Ας φροντίσουν να γίνουν πρώτα γνωστοί, να πάνε στα τηλεοπτικά παράθυρα, να αποκτήσουν κονέ. Οσο πιο πολλά κονέ έχεις, τόσο γνωστότερος γίνεσαι. Οσο πιο πολλές παραχωρήσεις κάνεις, τόσο πιο αναγνωρίσιμος είσαι. Μα, εδώ έχει ηθοποιούς, τραγουδιστές, αθλητές. Α, να κι ένας δικηγόρος.

Τι είναι τελικά η Βουλή; Τι είδους πανσπερμία είναι αυτή; Α, ναι, εντάσσεται στο πλαίσιο του πλουραλισμού. Να πάψει το ψηφοδέλτιο και μαζί του η πολιτική να είναι γκρίζα ή μάλλον δίχως χρώμα. Να καλυφθεί το τεράστιο κενό που αφήνει η απουσία μεγάλων πολιτικών προσωπικοτήτων. Ας βάλουμε ηθοποιούς, λένε τα κόμματα. Και τραγουδιστές και δημοσιογράφους. Η Βουλή αποτελεί αντιπροσωπευτική μικρογραφία της κοινωνίας, λένε και επιχειρηματολογούν ακαταπαύστως: Γιατί, μήπως δεν έχουν άποψη αυτοί οι άνθρωποι; Δεν μπορούν να συντάξουν πρωτοποριακά νομοσχέδια; Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του λαού; Ναι, αλλά κι ο μπάρμπα Γιώργης από τις Πρέσπες έχει άποψη και μάλιστα βαρβάτη. Αλλά δεν ζήτησε να μπει στο ψηφοδέλτιο κανενός κόμματος και νομίζω ότι κανείς δεν του το ζήτησε. (Οχι, μην περιμένετε σχόλια και δικές μου κακεντρέχειες για το youtube της Εφης Σαρρή. Μια χαρά διασκέδασε ο κόσμος μαζί της. Στο κάτω κάτω, η πολιτική έχει και τη φαιδρή της πλευρά· ιδού μια πτυχή του πλουραλισμού).

Σε όσους τόλμησα να εκφράσω τους ενδοιασμούς μου (κομψό) για την εισπήδηση στα ψηφοδέλτια προσωπικοτήτων από τον καλλιτεχνικό χώρο, ο ένας μου είπε: Καλά πού ζεις; Ο Ρίγκαν ηθοποιός δεν ήταν και μάλιστα όχι πρώτης διαλογής; Και ο άλλος: Στα κόμματα της Αριστεράς θα βρεις καλλιτέχνες μεγάλου διαμετρήματος και μάλιστα με σπουδαίες ανθρωποκεντρικές προσεγγίσεις. Αν όσοι νοιάζονται για την πολιτική παραμείνουν εκτός Βουλής, δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν μοχλός πίεσης προς τις εκάστοτε κυβερνήσεις και πλειοψηφίες.

Η απάντηση που θα περίμενα να πάρω, είναι ότι ο καλλιτεχνικός χώρος, σημείο συσσώρευσης των ευαισθησιών του ανθρώπου, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δεξαμενή αλίευσης υποψηφίων, εφόσον οι υποψήφιοι δεν θα απεμπολούσαν τις ευαισθησίες τους. Αλλά η πολιτική, και δη η τηλεοπτική πολιτική των ημερών μας θυμίζει σκηνές από Κολοσσαίο στα ρωμαϊκά μεγαλεία. Οσο για τη Βουλή, βλέπουμε κάθε φορά πόσο «μεστή» βουλευτών είναι. Αδεια έδρανα τις περισσότερες φορές κι όταν τα έδρανα γεμίζουν, είναι για να ανταλλάξουν ύβρεις και χαρακτηρισμούς πεζοδρομίου. Για ποιες ευαισθησίες μιλάμε, τελικά;

3irodeio13.jpg

Στην Ελλάδα των πολλών και διαφορετικών γνωμών και της εξεζητημένης αυτοτέλειας του ενός, οι περισσότεροι πολίτες ψηφίζουν με βάση τα οικογενειακά τους βιώματα, τα προσδοκώμενα μικροσυμφέροντα, τις μικρές, σχεδόν ασήμαντες συναλλαγές, αλλά και τις κατά καιρούς προσλαμβάνουσες παραστάσεις. Συμπαθώ αυτόν φυσιογνωμικά, μου αρέσει η φωνή του άλλου, βρίσκω λογικό τον λόγο του τρίτου. Υπάρχουν και οι αυστηρά ιδεολόγοι ή κομματικά προσκείμενοι ψηφοφόροι. Γι’ αυτούς κανείς δεν μπορεί να πει κουβέντα, γιατί θα σπάσει τα μούτρα του. Είναι τόσο φορτισμένοι, ώστε οποιαδήποτε διαφορετική τοποθέτηση, θα προκαλέσει νέο τρωικό πόλεμο. (Η αχίλλειος πτέρνα αυτών των ανθρώπων που και γνώσεις διαθέτουν και πολιτική πείρα κουβαλούν).

Και για το ήθος που παραμένει ζητούμενο; Κουβέντα. Και για το δίχτυ ασφαλείας που ένωνε τον πολιτικό με τον πολίτη, παλιότερα; Λέξη. Ποιος θα ρισκάρει, επιτέλους, απ’ όλους αυτούς; Ποιος θα επωμιστεί το βαρύ πολιτικό κόστος και θα μας αποδεσμεύσει από τη μικροσυναλλαγή; Ποιος θα μας πει κατάμουτρα αυτό που όλοι ξέρουμε: «ότι τίποτα πια δεν είναι όπως χθες. Οι ιδέες οι ίδιες έχουν ξεπεραστεί. Η πολιτική με τον παλαιοκομματισμό που κουβαλάει, έχει ξεπεραστεί. Εχουν αλλάξει οι ανάγκες μας και μαζί τους η υφή των προβλημάτων. Εχει αλλάξει το διεθνές περιβάλλον κι ας παραμένουμε (εμείς οι πολιτικοί) οσφυοκάμπτες του ελληνικού πολιτικού συστήματος της εσωστρέφειας. Ζούμε τις τελευταίες ημέρες της πολιτικής μας Πομπηίας. Ας εξαφανιστεί η Πομπηία, να τελειώνουμε».

Εχω την αίσθηση ότι τούτες οι σημαδιακές, από κάθε άποψη εκλογές (παρότι αρχικά έμοιαζαν με έναν απογευματινό περίπατο στη Βάρκιζα) θα σημάνουν το τέλος της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου που σημαδεύτηκε από την πολιτική αγωνία, αλλά και από την κλιμάκωση της ευημερίας και του ευδαιμονισμού, πολιτικού και μη. Σήμερα, τα μεγάλα προβλήματα της πατρίδας (παιδεία, υγεια, ασφαλιστικό) δεν αντέχουν πολιτικές εκρήξεις, συναγελασμούς κρυφούς, ύποπτους συγχρωτισμούς. Απαιτούν έμπνευση, ελευθερία κριτικής σκέψης, αυτοσεβασμός, κοινωνική συναίνεση και την παρουσία μιας… αλογόμυγας, της σωκρατικής αλογόμυγας. «Είμαι η αλογόμυγα που ο Θεός προσάρτησε σ’ αυτή την πόλη» λέει ο Σωκράτης στην Απολογία του. «Και όλη την ημέρα και σε όλους τους χώρους θα σας ξεμοναχιάζω αφυπνίζοντας, πείθοντας και επικρίνοντάς σας»… Θεωρητικά, η αλογόμυγα μπορεί να είναι η καθημερινή μας ψήφος.

Δημοσιευθηκε στην Καθημερινή 16-9-2007

ριτς

Advertisements

26 thoughts on “Η Αλογόμυγα του Σωκράτη

  1. Εύχομαι να γεμίσουμε παρόμοιες αλογόμυγες… Να κουνηθεί εστω λίγο η ουρά μας.

    Πάντως πρωί πρωί ένιωσα πολύ όμορφα, έτσι απελευθερωμένος από συνηθειες δεκαετιών, που έριξα μία διαφορετική ψήφο σε μια μικρή μύγα που φιλοδοξεί κάποια στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μία ενοχλητική και μόνο αλογόμυγα.

  2. Philos….α, πολυ χαιρομαι που η μικρή μυγα μπορεί να γινει κατι πολυ περισσότερο από αλογόμυγα. Σπουδαιος συμβολισμος,πάντως.
    Καλημερα, καλημερα μωβ ανθρωπε

  3. Σημαδιακές και βουβές από τον κόσμο εκλογές. Εγώ μόλις γύρισα… κόσμος πολύς. Κόσμος που δεν κυκλοφορεί τις υπόλοιπες μέρες. Μόνο στις εκλογές και στον σεισμό τους έχω ξαναδεί. Γριές που δεν μπορούν να περπατήσουν κάνουν άλματα για να ανέβουν τους 2 ορόφους. Και από την άλλη παλιοί συμμαθητές από το δημοτικό. Χρόνια έιχα να τους δω. Είναι καλά, θυμόμαστε τα παλιά… Βρίζουμε την κατάντια μας που δεν έχουμε ξανασυνατηθεί από τότε. Η πλατεία γεμάτη κόσμο, φωνάζει. Αισιοδοξώ. Μακάρι… καμιά φορά και χωρίς τις ενοχλητικές μύγες τα καταφέρνουμε.

    Καλημέρα.

  4. @Arammos…….Η πλατεία ήταν γεμάτη από εργάτες, οικοδόμους, φοιτητές…….. Να αισιοδοξείς γιατί δεν μας παίρνει για κάτι άλλο.

    @ Λεων καλώς ορισατε. Να περνάτε, αν σας ευχαριστεί αυτό. Ο Μάης του ’68 , για κάποιους πολύ ιδιαίτερους λόγους, δε μετριέται με λόγια.
    Ευχαριστώ πολύ.

  5. Πήγαμε, ψηφίσαμε, πήραμε και τα ουζάκια μας κοντά στον σταθμό του Τρένου στα Πετράλωνα και επιστρέψαμε για τα αποτελέσματα!
    Πειράζει που έχω πιο πολύ αγωνία για την άλλη Κυριακή που θα πάω να δώ τα Bolshoi στο Παλλάς;
    Σου εύχομαι να έχεις μια ξεκούραστη εβδομάδα ή τουλάχιστον πιο ξεκούραστη από τη προηγούμενη!
    😉

  6. Ωραίο κείμενο… Το απόλαυσα στο χαρτί το πρωί.
    Ο μικρός Φρίξος , μου θύμησε λίγο τον Κυρ
    -Μπαμπά, τι είναι εκλογές;
    -Σκάσε και κολύμπα!
    🙂

  7. @Allu, εχεις δίκιο. Τον εμπνευστηκα,ως συνήθως.

    @ Thalasini Βρήκε εισιτηρ. για Μπολσόι ; Μπράβο. Να το απολαύσεις. Τα άλλα , νομίζω ότι μηνυμα ελήφθη. Αν θα κατανοηθεί, μένει να φαενί.

  8. @e.e Ηθος και αισθητική. Ζητούμενα εσαεί, αραγε; Ισως, όμως και όχι. Στο χέρι μας είναι να επιβάλουμε κάποιες συμπεριφορές που θα κατατείνουν και προς τα δυό.

    @ laxanaki … Το ίδιο απαντώ και σε σένα λαχανάκι μου. Το σημαντικό είναι να μην αφεθούμε να μας παρασύρει το κυμα της απουσίας του ήθους.

  9. Συμφωνώ για άλλη μια φορά μαζί σου. Και τα αποτελέσματα των εκλογών σε επιβεβαιώνουν. Βρισκόμαστε ίσως σε ένα τέλος (μεταπόλιτευση) και μιας αρχής (απαγγίστρωση από τα δεδομένα) με την υπερψήφιση άλλων δυνάμεων από τα συνηθισμένα

  10. Vasilis Ναι, αλλά το αντιληφθεί κανένας ή θα συνεχίσει να τραβάει ο ένας από δω και ο άλλος απο κει ; Δεν καταλαβαίνουν ότι ο ΚΥΡΙΑΡΧΟς ΛΑΟς θέλει κάτι πολύ πιο προχωρημένο, πολύ πιο ελευθερο, αλλά και πολυ πιο σοβαρό ;

  11. Χμμμ… Βέβαια, αυτήν την αλογόμυγα μία μεγάλη μυγοσκοτώστρα την έλιωσε. Η μύγα έμεινε στην ιστορία -αλλά εκείνη τη στιγμή που η μύγα χρειαζόταν, έμεινε για να συνθλιβεί…

    Και η ιστορία αποδεικνύει πως ενώ πολλές φορές χρειαζόταν στοιχεία και πράξεις σαν αυτές που αναφέρεις, ολόκληρες πολιτείες αυτοκτόνησαν. Και μετά τα έριξαν σε έναν Νέρωνα ή σε Εφιάλτες.

    Πολύ όμορφο κείμενο Ρίτσα -γεμάτο με προβληματισμούς κι ελπίδα που, κι ας μην φαίνεται, μοιράζομαι κι εγώ μαζί σου.

    Καληνύχτα!

  12. Τα αποτελέσματα είναι πια, τέτοια ώρα, λίγο πολύ γνωστά.
    Φοβάμαι ότι η αλογόμυγα είναι δύσκολο να επιβιώσει. Μακάρι, αλλά με μόνον με μακαρισμούς δεν έχεις αποτέλεσμα.

    Κάνεις μια ενδιαφέρουσα αναφορά στην επιλογή των υποψηφιοτήτων από πλευρά των κομμάτων.
    Έχει δίκιο. Εκτιμώ ότι είναι απαράδεκτα τα κριτήρια που χρησιμοποιούν.
    Βεβαίως θα μπορούσαν και οι ηθοποιοί ή οι τραγουδιστές να μετέχουν ενός ψηφοδελτίου.
    Γιατί όχι. Φτάνει, αυτό να γινόταν εξ αιτίας της κοινωνικής τους δράσης, ή της σκέψης τους ή τέλος πάντων των απόψεών του.
    Η αθλιότητα έγκειται- γιατί περί αθλιότητας πρόκειται- στο γεγονός ότι δεν επιλέγονται για κάτι από τα παραπάνω, αλλά για την αναγνωρισιμότητά τους.
    Για να μην πω και τίποτα χειρότερο και θεωρηθώ χυδαίος.

    Εντάξει, είπαμε, η Βουλή δεν είναι η Ακαδημία Αθηνών, αλλά να μην την στελεχώσουμε και με κριτήριο την AGB…

  13. Sotiris K. τελειωσα πολυ αργά χθες και σήμερα ειδα τα σχολια των φίλων. Δεν διαφωνώ με την παρουσία ανθρωπων από το χώρο της τέχνης. Τουναντιον, οι άνθρωποι αυτοί εχουν παρα πολλά να προσφέρουν. Αλλά ετσι, οπως γινεται, δε νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το συζητάμε.

    arammos. Τί παθαμε ;

    Industrial daisis Λες να αυτοκτονήσουμε ; Μπα, η αναδιανομή της κοινοβουλευτικής πίττας επιτρέπει αλλαγή του σκηνικου στο βαθμό βεβαιως που θα υπάρξει όχι αντιπολιτευση για την αντιπολίτευση, αλλά ουσιαστική δουλειά.
    Ενταξει, θα δούμε. Μυγοσκοτώστρα δεν εχω στο σπίτι γιατί με το αιρκοντισιον φευγουν οι μυγες απο μονες τους.Καλημερα

  14. Παναγιά μου! Κόντεψα να ξεχάσω ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος εκτός από βουλευτές, υπουργούς και κομματόπαιδα! Καλημέρα, βανιλίτσα! Όσο για τις μύγες που λες, δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά έχουν φλιτάρει! Το πόσο αποτελεσματικά, θα φανεί… Φιλιά!

  15. Koptoraptou…Ειδες πουχεις παθει επαγγελματική διαστροφή ; Ναι , υπάρχει και ο άλλος κοσμος και οφειλουμε να τον κρατάμε στη ζωή….εστω και με μασκες οξυγόνου… Μιλησα για αλογόμυγες που ειναι ανθετικές και τεράστιες. Καλε, δεν τις εχει δει ποτέ σου ;
    Φιλια, καλημερα κοριτσι μου

  16. @ Krot Πώς γλυτώσαμε , μου λες; Να το πω ωρίμανση αυτό ; Δεν ξέρω.

    @ Pavlos Την καλησπέρα μου, Νομίζω ότι η διαφορά ή μάλλον η αλλαγή στασης της κοινωνίας, ως ένα βαθμό τουλάχιστον κατεγράφη. Αλλά να κρατήσουμε καλου κακού τις αλογόμυγες στην κατάψυξη.

  17. Θα μου επιτρέψετε.
    Δυστυχώς ΔΕΝ βγήκε η … Εεφούλα και μας έλειψε η αλογόμυγα!!!

    (Δεν εννοώ ότι θα λειτουργούσε το ίδιο το .. εφάκι σαν αλογόμυγα -να λείπουν τα περί φοράδας σχόλια- αλλά η ιδέα ότι ξεφτιλίσαμε την ίδια μας τη ζωή εκλέγοντας το εφάκι θα ήταν η αλογόμυγα. Όχι δηλαδή ότι δεν εξελέγησαν και τώρα κάποιες τέτοιας υφής αλογόμυγες)

    Την καλησπέρα μου

  18. Sotiris K.. Γλυτώσαμε από την Εφουλα και την καθε εφουλα που ενοχλεί τα εγκεφαλικά μας κυτταρα. Τώρα απολαμβάνουμε την επιθετη κατα μετωπο του Βενιζέλου. Κι εγω καθομαι και γραφω για ηθος και τα λοιπά. Ποιος το εχασε για να το βρουμε εμείς ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s