«Θέλω μια πατρίδα που να με νοιάζεται»


Χώρες του ήλιου που δεν μπορείτε v’αντικρίσετε τον ήλιο.
Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε v’αντικρίσετε τον άνθρωπο (Σεφέρης)

Μου θυμισε ο αγαπητός Ινδικτος από τη Μπουγατσαδούπολη ότι σαν σημερα έφυγε ο Σεφέρης. Τον ευχαριστώ πολύ.

—————————————————————————————————————————-

Jackson Pollock. New York

800px-pollock31.jpg

«Θέλω μια πατρίδα που να με νοιάζεται»

Η νέα κυβέρνηση αποτελεί πλέον γεγονός. Υπουργοί και υφυπουργοί εφορμούν στα υπουργεία. Ως χθες τα έλεγαν καλά, τώρα καλούνται να τα πράξουν και καλά. Πριν όμως ανασκουμπωθούν, πριν ανοίξουν τους ογκώδεις φακέλους και πριν προλάβουν να κατακτηθούν από το ελιξήριο της εξουσίας, ας ακούσουν μια από τις δεκάδες φωνές διαμαρτυρίας νέων ανθρώπων που έχουν βρει τον διαδικτυακό τόπο για να εκφραστούν.

Η Industrial daisies -το μπλογκικό ψευδώνυμο μιας 24χρονης φοιτήτριας- απευθύνεται στον πατέρα της και του εξηγεί γιατί δεν πήγε να ψηφίσει.

«…Με πήραν τηλέφωνο στις δωδεκάμισι το βράδυ να με καλέσουν σε συγκέντρωση, μου μοίρασαν γυαλιστερά χαρτιά με πουδραρισμένα τα πρόσωπά τους πάνω τους, με πήραν να με ρωτήσουν την άποψή μου για πολιτικά θεματα, θέλοντας να κάνουν τις στατιστικές τους έρευνες. Ποτέ, όμως, δε με ρώτησαν αν θέλω να κυκλοφορώ με το ποδήλατό μου στην πόλη. Αν μου φτάνει ο μισθός μου για να ζήσω. Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι το πανεπιστήμιο ασφυκτιά και αργοπεθαίνει. Ποτέ στο σχολείο δεν έλεγξαν τι έτρωγα, τι διδασκόμουν. Ποτέ δεν τους ένοιαξε πόσες ώρες περίμενα έξω από τις πόρτες ενός εξωτερικού ιατρείου. Ποτέ δεν φύτεψαν ένα δένδρο στο πεζοδρόμιο που περπατάω…Κάποιο λάθος έχει γίνει. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν προσκυνάμε την ίδια σημαία. Αλλα πεζοδρόμια περπατάμε, σε άλλες δουλειές πηγαίνουμε κάθε πρωί, άλλο είναι το πράσινο που καταλαβαίνουμε, άλλο το γαλάζιο… Μα αυτός…

Αυτός που μπαστακώθηκε(!) σε μια θέση στο Δημόσιο, διώχνοντας τον προκάτοχό του, αυτός που αγόρασε οικόπεδο μαύρο και πρόλαβε να το περιφράξει, αυτός που πάρκαρε πάνω στη διάβαση, αυτός που αγοράζει τομάτες Βελγίου κι είναι όλες στερημένες από τη φαντασία της φύσης, αυτός που πήγε στο γήπεδο κι έσπασε στο ξύλο καθίσματα και ανθρώπους… μα αυτόν τον είδα να κουνάει τη σημαία που μου ’παν πατέρα ότι είναι και δικιά μου σημαία. “Και τι σημαίνει δικιά μου”, πατέρα. “Τίποτα παιδί μου, τίποτα”. “Τώρα κατάλαβα. Αλλά αλλιώς μου ’ταχες πει”. Δηλαδή, πρέπει η πατρίδα μου να είναι γκρι δρόμοι, γκρι σπίτια, γκρι πεζοδρόμια, ένα ρολόι που ποτέ δεν σταματά, τριακόσια ευρώ στην αρχή κάθε μήνα στο πορτοφόλι, η “απόδειξις καταβολής ενοικίου – ευρώ τετρακόσια” την ίδια ημέρα, ένα ποτήρι καφέ ίσο με το μισθό ανώτερου υπαλλήλου στην Αιθιοπία, φανάρια, σκυφτά κεφάλια, σακούλες γεμάτο καρκίνο, τηλέφωνα που κουδουνίζουν, ξεκοκαλισμένες μπασκέτες σε φαγωμένα γήπεδα, τραμπουκισμός παντού, συντηρητικά στον χυμό… Και δεν θέλω. Μ’ ακούς, πατέρα. Δεν είναι η δική μου πατρίδα αυτή. Υπάρχει κάποια πατρίδα για μένα; Μια πατρίδα που παλεύει να επιβιώσει χωρίς να βάζει τρικλοποδιές, μια πατρίδα που θέλει να αναστήσει καμένες ψυχές και πνεύματα της φύσης, που ακόμη ξέρει να ερωτεύεται και να γελά, να δημιουργεί αντί να καταστρέφει. Μια πατρίδα που εξακολουθεί να νοιάζεται.Γι’ αυτό σου λέω δεν πήγα να ψηφίσω…».

Οι νέοι έχουν βρει τρόπους να διατυπώνουν τις μεγάλες αγωνίες τους. Να αμύνονται. Να προτείνουν. Το κάνουν με συνέπεια και σοβαρότητα, παρότι τα συναισθήματά τους είναι αντιφατικά. Οι πολλοί επιλέγουν τη φωνή των διαδηλώσεων. Οι λίγοι, τη φωνή των blogs. Κι είναι σημαντικό για τις πολιτικές ηγεσίες να στήνουν ευήκοον ους στις φωνές των ανθρώπων που θα επανδρώσουν το βασικό κορμό της μελλοντικής ελληνικής κοινωνίας. Αυτήν που οι νέοι ονειρεύονται και προσδοκούν.

ΥΓ Αφιερωμένο εξαιρετικά σε μια ωραια νεανική πέννα. Industrial daisies, το όνομά της

Ριτς

33 thoughts on “«Θέλω μια πατρίδα που να με νοιάζεται»

  1. Ναι, Ινδικτε , γι αυτό το έβαλα κι όχι γιατί δεν ειχα τί να γράψω. Θαθελα πότε πότε αυτές οι φωνές να βρισκουν εξόδους , να συναντιούνται με τον πολυ τον κόσμο. Βοηθάει κυρίως να ξεφύγουμε από την άποψη ότι , ελα μωρε οι νεοι δεν εχουν άποψη, δεν ξέρουν, αστους να μεγαλώσουν

  2. Όταν διάβασα την Κυριακή το κείμενο της Ind. Daisies έμεινα πολύ ώρα στο blog της, γράφοντας και σβήνοντας πολλές φορές το σχόλιο που ήθελα να της αφήσω. Από τη μια ήθελα να την συγχαρώ κι από την άλλη να την «μαλώσω» (μέσα σε πολλά εισαγωγικά). Τελικά δεν έγραψα τίποτε.
    Ξαναδιαβάζοντας σήμερα πάλι το post απλά θέλω να της πω ότι κι αν ακόμα δεν υπάρχει μια πατρίδα όπως την ονειρευόμαστε, θα πρέπει να αγωνιστούμε για να υπάρξει κάποτε. Από όποια θέση μπορούμε, όπως μπορούμε.

  3. Όταν «νεανικές πένες» σαν της IndustrialDaisies βρίσκουν φιλόξενες «πατρίδες» σαν το μπλογκ τούτο, τότε υπάρχει ελπίδα (μικρή, αλλά υπάρχει) να φτιάξουμε από κοινού και μια πραγματική πατρίδα για τους νέους που «ονειρεύονται και προσδοκούν».
    Καλό σου απόγευμα

  4. Μπορει καποτε να σταματησει αυτη η ανοησια των μπλογκς, λες και και προκειται για το πιο προωθημενο τμημα των νεων. Ελεος και μεις γραφουμε κανα μπλογκ για να περναει η ωρα, επανασταση απο το πληκτρολογιο δεν γινεται

  5. Ρίτσα,

    να σε ευχαριστήσω κι από εδώ -είναι μεγάλη η τιμή.

    Μαρξούλη, να αφήνεις άλλη φορά σχόλιο -οι απόψεις είναι για να τις μοιράζονται οι άνθρωποι μπας κι εξελιχθούμε ποτέ από σάπιενς…

    Ρίτσα, αν μου επιτρέπεις, μαρτινγαλε ποιος μίλησε για επανάσταση μόνο από το πληκτρολόγιο; Αντιλαμβάνομαι τον συρφετό που την ψώνισε λόγω των blogs κι άλλο τόσο, όμως, αυτόν που ευαγγελίζεται την ανοησία τους. Όμως, κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι η λύση είναι μόνο στο γράψιμο. Κι από την άλλη η λύση δεν ήρθε από τις πορείες. Με ό,τι έχει κι αντέχει παλεύει ο καθείς.

    Σε τελική ανάλυση, όμως, εκεί είναι το πρόβλημα. Στο ότι νιώθουμε πάντα ότι η λύση είναι ή στο ένα άκρο ή στο άλλο. Ίσως ένας συμπλεκτικός σύνδεσμος να άλλαζε τα πράγματα. Κι όχι άλλος ένας διαζευκτικός. Όχι άλλο «ή». «Και» παρακαλώ.

    Καλημέρα και πάλι! (ρίτσα συγγνώμη για την κατάχρηση)

    Υ.Γ.: Αυτός ο Pollock, πόσο μεγάλο ταλέντο υπήρξε!

  6. Χαιρομαι που δινεται η αφορμή μεσα από ενα τέτοιο κειμενο να απλωθει η συζήτηση. Ο καθένας μπορεί να φανεί χρήσιμος μεσα από τις δικές του σκέψεις στο βαθμό που ακουγονται και στο βαθμό που μπορούν να γίνουν αποδεκτες όχι απο ομοϊδεάτες, αλλα από διαφωνούντες. Κι ειναι ακριβώς αυτή η οσμωση που μπορεί να μας σπρώξει κατ ευθείαν μπροστά
    Ευχαριστώ και παλι ολους.
    ριτς

  7. Και γιατί δεν πήγε να ψηφίσει «οικολόγους-πράσινους» π.χ; Όπως λέει ο Marx κάποτε θα πρέπει να αφήσουμε αυτά τα ρομαντικά ξεσπάσματα (που κάνουν ομολογουμένως όμως ωραία blogs) και να περάσουμε στον ακτιβισμό, τη δράση, να διαμορφώσουμε εμείς το κοντινό μας περιβάλλον. Και που δεν πήγε να ψηφίσει δηλαδή τι κέρδισε; Τους έκανε τη μούρη κρέας!

  8. Ο καθένας εκφράζεται όπως θέλει, όπως του βγαίνει, αλλιώς δεν εκφράζεται αυθεντικά. Δεν έχει κανείς δικαίωμα να πει σε κανέναν τι να πιστεύει και πως να το εκφράζει. Νουθεσίες περί αποτελεσματικότητας μεθόδων δεκτές έως ένα σημείο. Όχι πατροναρίσματα, ειδικά στα νέα παιδιά που έχουν τόση μεγάλη έμπνευση.
    Ρίτσα ευχαριστώ για την ανάρτηση, ind daisies ευχαριστώ για το ωραίο κείμενο.🙂

  9. Μιας και πέρασε η εποχή της βίας και της νοθείας (έχουμε άλλα δεινά να μάς καταδυναστεύουν) θα έπρεπε να είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε αν θα ψηφίσουμε ή όχι.
    Δεν έχει σημασία που ο μπαμπούλας της ποινικής δίωξης αυτού που απείχε κοιμάται. Είναι ζήτημα αρχής. Σ’ αυτές ειδικά τις εκλογές, οι περισσότεροι εκλογείς ψήφισαν κατά συνθήκη. Αυτοί που αισθάνονται ότι μπορούν να υποστηρίξουν στ’ αλήθεια την ψήφο τους είναι η μειοψηφία. Άλλοι ψήφισαν για να μην κάνουν τα πράγματα ευκολότερα στο πρώτο, σύμφωνα με τα προγνωστικά, κόμμα, μειώνοντας τον παρονομαστή του εκλογικού μέτρου. Άλλοι ψήφισαν για να ανατραπούν τα προγνωστικά. Άλλοι γιατί απογοητεύτηκαν πολύ από τους δεύτερους, δεν πολυπίστευαν στην ανατροπή και έριξαν την ψήφο τους σε κόμματα που ελάχιστα τους εξέφραζαν ως ιδεολογία και πρόγραμμα (αν τα γνώριζαν βέβαια). Και άλλοι ψήφισαν με κριτήριο τη λογική της μη χαμένης ψήφου και τη διαπίστωση ότι αυτή ( η χαμένη ψήφος) θα είχε το ίδιο πρακτικό αποτέλεσμα με την αποχή. Μέσα σ’ όλα αυτά πώς μπορούμε να προτείνουμε στη Μαργαρίτα να πάει να ψηφίσει οποιονδήποτε. Λυπάμαι που ως μεγαλύτερη (ως πιθανή μαμά της δηλαδή) δεν μπόρεσα να τής εξασφαλίσω μια πραγματική αναλογική και ένα κόμμα που να την πείθει για τη δημοκρατικότητα της πρακτικής του. Χαίρομαι γι αυτά που έγραψε και για τη Ρίτσα που μάς τα γνώρισε. Ωραία συνάντηση.

  10. Λοιπον, δύο κουβέντες ήθελα να πω.
    Πρώτον, ότι ο καθένας ορίζει τις ευθείες και τις τεθλασμένες της ζωής του οπως εκεινος νομίζει. Αν δεν αισθάνεται ότι μπορεί να βρεθεί μπροστά στην κάλπη, καλόν είναι να μην βρίσκεται. Η αρνηση δεν σημαίνει ότι κλωθογυρίζω τα πράγματα και γκρινιάζω και χαίδευομαι, αντι να αγωνίζομαι. Μπορώ να αγωνιστώ ( απαντώ για τη μικρή μας φίλη ) όπως εγώ κρινω.
    Το δευτερο που θελω να πω αφορά στα μπλογκς. Να το ξεκαθαρίσουμε: Τα μπλογκς ειναι ενα ακομη μέσον εκφρασης διπλα στα όσα ηδη γνωρίζουμε. Εχει τα θετικά του, εχει και τα αρνητικά του, οπως καθε μέσον έκφρασης. Πέραν τουτου ουδεν. Οποιαδήποτε αλλη διασταση είναι εκ του πονηρού. Ναι, ξερω ότι ορισμένοι έχουν άλλη εικονα. Μα όλα τα δακτυλα του χεριού μας δεν ειναι ίδια.

    @ Allu fun Marx «»Από όποια θέση μπορούμε, όπως μπορούμε» . Νομίζω ότι αυτό είναι το μηνυμα και επικροτώ.

    @ Just me Σ ευχαριστουμε που μας επισκεπτεσαι.

    @ Skoupitsa Και εγω ως μαμα της Μαργαρίτας λυπάμαι που δεν της εξασφάλισα κάτι καλύτερο.

    @ ΡΟδι , καλό κι αγαπημένο. μαχητική σε βρισκω και χαιρομαι.

    @ Ανεστη. Ενταξει, τους εκανε τη μουρη κρεας. Ως εκεί. Αυτό μπορούσε κι αυτό εκανε.

    @ Μαρτινγαλε. Με καλύπτει η απάντηση της Industrialdaisies και φυσικά επανατοποθετούμαι στην αρχή του σχολίου μου.

  11. Μακριά απο μένα πατροναρίσματα και «καθοδηγήσεις». Την αλήθεια μου κατέθεσα για να κριθεί με των άλλων. Ότι άλλαξε στην ανθρώπινη ιστορία δεν άλλαξε απο τους αναχωρητές αλλά απο αυτούς που έδρασαν. De gustibus…

  12. Ανεστη μου, δεν έχεις καθόλου άδικο, αλλα εγραψα ότι ολα τα δακτυλα των χεριών μας δεν ειναι ίδια. Το καθένα όμως εχει το ρόλο του. Συγγνωμη για το σαφές μου ύφος , όχι δεν εννοουσα καθοδηγήσεις κλπ. Σιγουρα, όμως ( για να σου φερω ενα παράδειγμα ) σημερα στην εφημερίδα εξέφρασα την…αηδια μου για το στυλ των οπαδών του ΠΑΣΟΚ που πεταξαν καφε΄ στο Βενιζελο ( Υποψιν ο Μπενι δεν μου παει καθόλου). Και ενας της ΚΝΕ μου ειπε ότι οι κοινωνίες πανε μπροστά με διαπληκτισμούς και φωνές και φασαρίες. Να, λεει, δες τι έγινε το χειμωνα με τους φοιτητές και διαδηλωτές, η Γιαννακου εχασε τα αυγά και τα πασχάλια. Και χασκογελούσε ικανοποιημένος…. Αν νομίζουμε Ανεστη ότι μονο με τις κλωτσοπατινάδες κι όχι με το πνευμα θα πετυχουμε πράγματα, γελιόμαστε. Οι εποχές, αγαπητέ μου, άλλαξαν
    Σε χαιρετώ με εκτιμησηα
    ριτς

  13. Πρέπει οι νέοι κάποτε να ακουστούν. Αλλά και να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή τους και να μην τα περιμένουν από τους γονείς, πολύ δυνατό το κείμενο

  14. Έκανες πολύ καλά και σε ευχαριστώ εγώ τουλάχιστον που μας έκανες κοινωνούς με τις σκέψεις της κοπέλας.
    Πολύ καθαρός ο λόγος και ρέων, λέει τα πράγματα με το όνομά τους.
    Έχει όμως, κατά τη γνώμη μου, ενσωματώσει και την μεγάλη αντίθεση της εποχής μας.
    Την αντίθεση μεταξύ λόγου και έργου.
    Δεν ξέρω, πιθανώς να την αδικώ και η κοπέλα να δρα με τους δικούς της τρόπους, όμως η λογική -σύμφωνα με το δικό μου τρόπο σκέπτεσθαι- απόρροια του «κατηγορώ» της, θα έπρεπε να την οδηγεί στην συμμετοχή και όχι στην άρνηση.

    Όπως και να έχει, να είσαι καλά που ανακαλύπτεις τέτοιες φωνές.

    Καλό βράδυ.

  15. Η πλάκα είναι πως κάποιοι άλλοι νέοι που πήγαν να ψηφίσουν, «άσπρισαν» το νέο κόμμα της ακροδεξιάς…δυστυχώς υπάρχουν ΚΑΙ αυτοί οι νέοι 😦

  16. manos S. μα αυτό εννοω Μάνο μου όταν λεω ότι ο καθενας κανει ο,τι νομίζει και ότι ολα τα δακτυλα δεν ειναι ιδια και δεν χρησιμοιούνται για την ιδια δουλεια. Μην τρελαθούμε τωρα.
    Πεσ τη ν αδελφουλα σου χαζομπαμπα, να μην στενοχωριεται και να γραφει και σε μας καμια λεξουλα τρυφερήηηηηηηηηηηηηηηηη….ααααααα.

  17. ειπα κι εγω,. πού ειναι το μικρό; στο κρεββατι του ; βρε θηριο, δεν λυγιζουμε , ορμαμε σε ολα με ευγενεια και τακτ και τα κερδίζουμε ολα γιατί το αξίζουμε μπουμπουνακι μου καλό΄

  18. «…Αν νομίζουμε Ανεστη ότι μονο με τις κλωτσοπατινάδες κι όχι με το πνευμα θα πετυχουμε πράγματα, γελιόμαστε. Οι εποχές, αγαπητέ μου, άλλαξαν»

    έχει γούστο τώρα να πρέπει να απολογηθώ εγώ για τον κνίτη, να πρέπει να εξηγήσω -λέει- ότι δεν ενοώ διαδηλώσεις και κλωτσοπατινάδες…

    Άστο ναυάγησε! Θα ξαναμιλήσουμε για το θέμα όταν θα έχετε περισσότερο χρόνο και διάθεση!

  19. @ Ανέστη μου, νομίζω ότι καταλαβες το πνευμα του σχολίου μου. Μην του δίνεις άλλη διάσταση από αυτήν που πραγματικά έχει. Δεν εχεις κανένα λογο να απολογηθείς για κανενα. Το ανέφερα ως μικρό δειγμα συμπεριφοράς μιας άλλης …οσμωσης.
    Χρόνο βρισκω πάντα για δημιουργικές συζητήσεις και μάλιστα δίχως παρεξηγήσεις.
    σε χαιρετώ και θα τα πούμε Ανέστη.

  20. Εγω βλεπω ξαφνου τα ΜΜΕ να εχουν εκστασιαστει με τα μπλογκς και τις λοιπες καινοφανιες της ιντερνετολογιας. Να μιλανε για κινηματα κλπ. Και ειδικα ΣΚΑΙ και Καθημερινη πρωτοστατουν σε αυτην την εκσταση, πολιτικη ειναι συμμετοχη και οχι μπλογκολογια και αν κρινω απο την ελληνικη μπλογκολογια που ειναι 20-30 ατομα που εχουν λινκ τους ιδιους και τους ιδιους τοτε βρασε ρυζια. Δεν με απασχολει που δεν με λινκαρει κανεις ουτε μπλογκοκομμα θελω να κανω, ουτε εφημεριδαρχης οπως καποιοι αλλοι θελω να γινω. Απλα για να μην νομιζουμε πως ο καθενας που στηνει ενα μαγαζακι στο ιντερνετ ειναι και το προωθημενο κομματι του Ελληνισμου.

  21. @ e.e. Καλησπέρα, καλησπέρα και ευχαριστώ πολύ. Ισχυει για όλους, φαντάζομαι, αυτό
    ριτς

    @ μαρτινγάλε. Καλησπερα, καλησπέρα και σε σενα. Σεβαστή η αποψη σου. Ποιά ειμαι εγώ που θα διαφωνήσω μαζί σου, εκτός αν θες να επαναλαβω την καραμέλα του Βολταίρου.

  22. μαρτινγάλε…. Οκ. Νομίζω ότι καθένας μπορεί να εχει ή να μην εχει μπλογκ, μπορεί να το θεωρει σημαντικό ή ασημαντο, μπορεί να το χρησιμοποιεί ως εργαλείο προώθησης ατομικών φιλοδοξιών και διαφορα αλλα ευτράπελα…αλλά ποιος νομίζετε ότι νοιάζεται ; Μάλλον κανεις, πλην του αμέσως ενδιαφερομένου….
    Γι αυτό, αστο καλυτερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s