Τα προβεβλημένα θέλω μου


Joan Miró i Ferrà Title: Personnage de la Nuit Guides par les traces phosphorescentes des escargots

Tις περιμέναμε βουβές αυτές τις εκλογές, με λιγοστούς υπόκωφους θορύβους. Μια από τα ίδια δηλαδή με μπακαλίστικες προσθαφαιρέσεις. Λίγο κάτω η Ν.Δ., λίγο πάνω το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ στα όρια της εισόδου στη Βουλή και τα αριστερά κόμματα ελαφρώς ενισχυμένα. Μας προέκυψαν θορυβώδεις, σαν τους ήχους που κάνουν τα ντραμς όταν κορυφώνουν την επαφή τους με τις μπαγκέτες. Και τώρα δεν συμμαζεύονται, καθώς τα λιγοστά μαθηματικά δεν φτάνουν για να βάλουν μια τάξη στο μετεκλογικό τοπίο.

Ως την τελευταία στιγμή, το «άγος» του Αυγούστου ήταν βαρύ και οι εκλογές έμοιαζαν άκαιρες, ανούσιες, δίχως ουσιαστικούς αποδέκτες, πλην των άμεσα ενδιαφερόμενων. Θα σερνόμασταν επομένως όπως όπως μπροστά στην κάλπη, θα ψηφίζαμε υποχρεωτικά σε πείσμα της όποιας φιλοσοφίας της αποχής, αλλά θα μας έλειπε εκείνο το τρελό χτυποκάρδι που νιώθαμε παλιότερα όταν οικειοποιούμεθα άκριτα ανδρεϊκές συνθηματολογικές κουβέντες, όπως ο λαός στην εξουσία, ο κυρίαρχος λαός κ.λπ. Λάθος. Οι εκλογές μας προέκυψαν δυναμικές, με σασπένς, στα όρια της ανατροπής, για να μην πω εντελώς ανατρεπτικές, με σπουδαίες ανακατατάξεις, τις οποίες εμείς μεθοδεύσαμε σιωπηλά, λες και φοβόμαστε να εκφραστούμε δυνατά.

Βρισκόμαστε πλέον μια εβδομάδα μετά. Οι πολιτικοί και οι κομματικές οργανώσεις… ρίχνουν πασιέντζες. Μελετούν και αναλύουν τα αποτελέσματα, χρησιμοποιούν τα πιο σύγχρονα εργαλεία, κωδικοποιούν αριθμούς και ποσοστά, κομματικοί δήμιοι γυαλίζουν τη λαιμητόμο – ετοιμάζονται αποκεφαλισμοί- και κάποιοι σε υψηλότερα κλιμάκια δείχνουν με το δάκτυλό τους φταίχτες της πανωλεθρίας. Ως ένα βαθμό, δημιουργικός αναβρασμός που φοβάμαι όμως ότι έχει μεγαλύτερη σχέση με την πολιτική καρέκλα και λιγότερη με τις κραυγές ανησυχίας του Ελληνα ψηφοφόρου.

Μέσα απ’ αυτόν τον αναβρασμό, την πολλή ανάλυση και τη συμπερασματολογία, για μια ακόμη φορά υπάρχει ο κίνδυνος να εξανεμιστεί το μήνυμα που στείλαμε όλοι -ο καθένας με τον τρόπο του- προς τις πολιτικές ηγεσίες της χώρας. Θα εξανεμιστούν τα «θέλω» μας που καιρό τώρα προσπαθούμε να ιεραρχήσουμε και να ταξινομήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να πάψουμε να ζούμε σε συνθήκες ψευδαίσθησης και second life, αλλά σε συνθήκες πραγματικού κόσμου. Τα δικά μου θέλω, λοιπόν, προς την κυβέρνηση.

Θα ήθελα να δω τον πρωθυπουργό να νοιαστεί για το μαντάρισμα του χιλιοτρυπημένου διχτυού επικοινωνίας με τον πολίτη. Να πατάξει όποιον διανοηθεί να τον κρατήσει μακριά από τους κτύπους της καρδιάς μιας κοινωνίας που πασχίζει να μην χάσει το μέτρο και τον μπούσουλα, αλλά αυτοσχεδιάζει επικίνδυνα. Ο Κ. Σημίτης επέτρεψε τους αυλοκόλακες μιας άλλης εποχής να τον απομονώσουν και το πλήρωσε ακριβά. Αν ακούσεις τα προβλήματα, θα επιχειρήσεις να τα λύσεις, αν δεν τα ακούς, κινδυνεύεις να εισπράξεις το «ο βασιλιάς ήταν γυμνός».

Θα ήθελα να δω την κυβέρνηση να αποβάλει τις βδέλλες που έχουν κολλήσει πάνω της. Να ξεπεράσει το κόμπλεξ της πελατειακής ρουσφετολογικής σχέσης και των αυστηρώς ωφελιμιστικών συναλλαγών. Να σηκώσει βαρύ τον πέλεκυ πάνω από τα λαμόγια και τους βαστάζους της διαφθοράς. Να πορευτεί παλεύοντας ενάντια στη λογική της κατασπατάλησης του δημόσιου ή του ευρωπαϊκού χρήματος. Ο ψηφοφόρος έδωσε στη Ν.Δ. μια αυστηρά κριτική ψήφο. Ουσιαστικά της έδωσε μια ψήφο με μάσκα οξυγόνου. Μια κίνηση… και η μάσκα βγαίνει.

Θα ήθελα να παρακολουθήσουμε την πορεία της αποκατάστασης των ζημιών στην Ηλεία. Να μας πει ο κ. Μολυβιάτης (συναντήθηκε την Τρίτη με τον πρωθυπουργό γι’ αυτό) πώς ακριβώς σκοπεύει η οργάνωση που έχει συγκεντρώσει 62 εκατ. ευρώ για τους πυρόπληκτους να διαχειριστεί τον οβολό των απλών ανθρώπων, του Δημοσίου και των τραπεζών ή άλλων οργανισμών. Και στη συνέχεια να βρεθεί ένας τρόπος να παρακολουθούμε κατά πόσον υλοποιούνται τα σχέδια, για παράδειγμα η αποκατάσταση του χώρου της Ολυμπίας.

Την επομένη των εκλογών μια γλυκύτατη γριούλα σε χωριό της Ηλείας παραδέχθηκε το ίδιο γλυκά ότι μέχρι εκείνη τη μέρα το κράτος και οι οργανώσεις της φέρθηκαν καλά. Και αύριο; τη ρώτησε ο ρεπόρτερ. Αύριο, αναρωτήθηκε εκείνη, φοβάμαι ότι θα μας ξεχάσουν… Ε, λοιπόν, δεν πρέπει να την ξεχάσει κανείς.

Θα ήθελα να δω πώς ακριβώς θα προχωρήσουν τα θέματα της εκπαίδευσης. Αν θα κοπάσει η πολιτική βαβούρα γύρω από τα κακογραμμένα βιβλία της Ιστορίας, κι αν η ίδια η Ιστορία, συγκερασμός μνήμης και επιστημονικής πειθαρχίας, θα τύχει άλλης αντιμετώπισης. Αν θα ξεκαθαρίσει το ζητούμενο γύρω από το άρθρο 16 κι αν θα απαιτηθούν άλλου είδους χειρισμοί προκειμένου να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση. Η Μαριέττα Γιαννάκου και ο κ. Καλός ήδη πλήρωσαν το τίμημα. Η νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου δεν θα πρέπει να βιαστεί να ακροβατήσει πάνω σε τεντωμένο σχοινί, ούτε να κινηθεί χωρίς να λάβει υπ’ όψιν της τη νεολαία, μόνο και μόνο επειδή η τελευταία βρήκε στέγη να κουρνιάσει.

Θα ήθελα να μην μπερδεύομαι με έννοιες όπως μεταρρύθμιση. Τι σημαίνει μεταρρύθμιση; Κάτι καλό, κάτι κακό και ποιος θα μου το ξεκαθαρίσει. Ομως αντ’ αυτού θα προτιμούσα να συμφιλιωθώ με τη χάραξη ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης της κοινωνίας μας.

Θα ήθελα να ακούσω να γίνονται πολλά για το Περιβάλλον. Να παθιαστούμε μ’ αυτό. Δασολόγιο, κτηματολόγιο, θέσπιση του εθνικού χωροταξικού σχεδίου θα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα, πριν γίνουν θύματα διαμάχης υψηλών παραγόντων. Κάθε μέρα που περνάει, είναι διπλή απώλεια.

Θα ’θελα να συναποφασίσουμε να καθαρίζουμε το πεζοδρόμιό μας, τα φρεάτια που περνάνε μπροστά απ’ το σπιτικό μας. Να μπορώ στα πέντε μέτρα από την πόρτα μου να βρίσκω κάδους ανακύκλωσης, για να μη δικαιολογούμαι διαρκώς ότι τάχα δεν μπορώ και δεν βαριέσαι. (Εμείς να νοιαστούμε για τα μικρά, οι άλλοι για τα μεγάλα). Θα ήθελα να δω τα νηπιάκια, τις μικρές πλαστελινούλες της ζωής μας, να μαθαίνουν από νωρίς να νοιάζονται το ένα για το άλλο και από κοινού να νοιάζονται για το περιβάλλον. Απλά, καθημερινά πράγματα.Μιλούσα προ ημερών με τη Μιράντα Πεσμαζόγλου, σύζυγο του αείμνηστου πολιτικού Γιάγκου Πεσμαζόλγου και μου έλεγε για τη σοφία που μπορεί να συγκεντρώνει ο άνθρωπος που περνάει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του ανάμεσα στα φυτά, ανάμεσα στη γη. Πώς τη χαιδεύει, πώς της μιλάει, πώς αποκομίζει γνώση μέσα από αυτή την αμφίδρομη σχέση. Γνώση πολύ μεγαλύτερη από τη δική μας που ξοδεύουμε τη μέρα, είτε στην αρένα του μεροκάματου, είτε σ’ αυτήν του ευδαιμονισμού που δεν έχει καμιά σχέση με την ευτυχία.

Εχει μεγάλη σημασία, τούτες οι εκλογές-πυξίδα να βοηθήσουν ώστε να ζήσουμε έξω από τα όρια της ματαιότητάς μας, έξω από τα όρια της κλασικής πολιτικής φθοράς. Δεν μπορεί να παραμένουμε εσαεί απαισιόδοξοι οιωνοσκόποι, αλλά συνειδητοποιημένοι πολίτες που μπορούν και ιεραρχούν τα θέλω τους. Αρκεί να μη σκοντάφτει η φωνή σε λαξευμένο λίθο.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 23/9/2007

25 thoughts on “Τα προβεβλημένα θέλω μου

  1. Πολύ καλό το άρθρο σου και η σκέψη σου, καθώς ρέει, συναντιέται με του αναγνώστη σε πολλά σημεία και την παρασύρει.
    Το πρωί χρειάστηκε να «φρενάρω» συνειδητά το διάβασμα για να αναρωτηθώ, μα αν πρέπει να είναι έτσι τα πράγματα, γιατί δεν είναι;

    Το πείσμα των αντιθέτων να φταίει άραγε;
    Μήπως, όλα αυτά, τα πολύ σημαντικά και πολύ ενδιαφέροντα που σημειώνεις -ακόμα και αυτά που περνάνε από το δικό μας χέρι- δεν προχωρούν γιατί υπάρχουν δυνάμεις που λόγοις τα αποδέχονται, έργοις τα υπονομεύουν;
    Να τις εντοπίσουμε ώστε να δούμε τι ακριβώς ζητάνε εν τέλει και να δούμε πώς μπορεί να αντιμετωπιστούν;
    Αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο…

    Καλό σου απόγευμα.

  2. Εμείς διατυπώνουμε τις σκέψεις μας. Σκέψεις που βασανίζονται από την ανησυχία. Εντοπίζουμε κάποιες μεγάλες θεματικές ενότητες, οι οποίες χρειάζονται υποστήριξη. Περιγραφουμε και τα θέλω μας, υποκειμενικά ή μη.
    Από κει και πέρα, όμως, ο καθένας ας αναλάβει ένα κομματι για να το παρακολουθεί, να το εποπτεύει και στην πρώτη ευκαιρία που κάτι πηγαίνει στραβά, ας το καταγγελει. Δόξα τω Θεώ φόρα για καταγγελιες ούκ ολίγα.

  3. Καλησπέρα Ρίτσα.
    Συμφωνώ με το κείμενο, αλλά έχω την εντύπωση ότι ίσως ξεκινάμε από λάθος βάση και το λέω αυτό γιατί μάλλον βλέπουμε τα πράγματα μόνον από το δικό μας πρίσμα. Αυτά ας πούμε που σου είπε η κυρία Πεσμαζόγλου, λυπάμαι αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική επαρχία και το ξέρω γιατί προ αρκετών ετών προσπάθησα να ζήσω σε χωριό άλλα και οι γονείς μου (γέννημα θρέμμα του κέντρου της Θεσσαλονίκης) που αποφάσισαν να ζήσουν εδώ και λίγα χρόνια σε χωριό έχουμε πάθει πλάκα με τον τρόπο που οι ντόπιοι βλέπουν την φύση. Όλη τους η σχέση με την φύση συνοψίζεται στην φράση «αξίζει μόνον ότι σου δίνει για να φας» ΟΛΑ τα άλλα είναι άχρηστα. Φυτά και ζώα.
    Φίλος συν-μπλόγκερ μου έλεγε για την αντιμετώπιση που είχε από τους κατοίκους χωριού στην Μάνη,που μιά βδομάδα μετά κάηκε, όταν έψαχνε να αγοράσει σύστημα πυροπροστασίας για το σπίτι που έχει εκεί. Την ίδια ακριβώς που είχα εγώ όταν ρώτησα αν υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης στο χωριό που ζούν οι δικοί μου. Χλεύη.

    Λές για τα παιδιά: «να μαθαίνουν από νωρίς να νοιάζονται το ένα για το άλλο και από κοινού να νοιάζονται για το περιβάλλον»
    Ξέρεις ποιό είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα που έμαθαν μετά από τις δύο πρώτες βδομάδες στον παιδικό; Να κάνουν την προσευχή τους, και μάλιστα μα τα χεράκια ενωμένα κοιτάζοντας τον ουρανό!!!
    Η διάπλασις των νέων (εν έτη 2007)

  4. Indictos. η κουβέντα της Μιράντας εχει εναν συμβολισμό ως προς τη γνώση. Ως προς την απλότητα της ζωής και πόσο περιπλοκη την κανουμε εμείς με την προσέγγιση της ακριβής γνώσης. Καταλαβαίνω τί ακριβώς λες και νομίζω ότι αυτή είναι και η πραγματικότητα.
    Ως προς τα παιδιά. Τώρα τί θα μπορούσα να απαντήσω για τη συγκεκριμένη περίπτωση ; Νομίζω όμως ότι υπάρχουν και θα υπάρξουν δασκαλοι πρωτοπόροι, όπως άλλωστε υπήρξαν και στο παρελθόν , αρκεί να τους ενθαρρύνουμε και να μην τους σταυρώνουμε με τον κλασσικό ελληνικο απαξιωτικό τροπο,( πολιτικοί και πολίτες )
    Γραφε οσο θες. Τί με πειράζει.
    Τα θελω μου όμως θελω να τα προσέξεις καλύτερα

  5. Το μήνυμα δεν θα φτάσει ποτέ. Ο αγγελιοφόρος τα κακάρωσε🙂 Καλησπέρα ριτς.

    Πολύ καλό το κείμενο.

    Κάποιος πάντως να μάθει στα παιδιά το κίνητρο για όλα αυτά. Και ας φροντίσει επιτέλους η κάθε οικογένεια τα παιδιά της. Έχει και το σχολείο την ευθύνη του αλλά ο κάθε γονιός έχει μεγαλύτερη.

  6. Arammos…Μοιρασμένες οι ευθυνες, πραγματι. Το ειπα μεταφορικά σε καποιο σημειο : να μαθω να καθαρίζω το δικό μου πεζοδρόμιο, να εχω κοντά τον καδο ανακυκλωσης για να μην βρισκω δικαιολογίες…

  7. Τα θέλω σου τα προσέχω Ρίτσα μου, απλά είμαι πολύ πολύ απαισιόδοξος.
    Δες τι ανέβασα σήμερα, σκέψου την εποχή, τις ελπίδες, την ανάταση και αναλογίσου πόσο μακρινά φαίνονται, σαν να μην τα ζήσαμε εμείς.

  8. Εννοείς το Νερούδα ; Τον αφουγκραστήκαμε για τα καλά και σε πολλούς από μας εχει αφήσει πολλές σελίδες γεμάτες με παραινέσεις. Αλλα, Ινδικτε, η ζωή προχωράει καλώς ή κακώς. Με τα υπερ και τα κατά της. Ας είμαστε χρησιμοι ο καθένας με τον τρόπο του, χωρίς τεράστιες δοσεις απαισιοδοξίας. Ετσι λέει το μυαλουδάκι μου το χαζό. Τώρα εσυ ξέρεις καλυτερα

  9. Δεν μ’ αρέσει που όλα τα «θα ήθελα» σου απευθύνονται στην κυβέρνηση και για όλους τους υπόλοιπους κρατάς ένα «θα ήθελα να καθαρίζουμε το πεζοδρόμιό μας»…
    Εγώ. πάλι, θα ήθελα να σηκωνόμαστε από τον καναπέ μας και να «λερώνουμε» το πεζοδρόμιό μας, τους δρόμους, τους τοίχους, τις στάσεις, όλα… κάθε φορά που βλέπουμε αυτήν ή άλλη κυβέρνηση να προσπαθεί να περιορίσει τα δικαιώματά μας ως πολίτες και ως εργαζόμενους.

  10. Θα μου επιτρέψεις εγώ να μην είδα το παραμικρό ανατρεπτικό στις φετινές εκλογές.
    Για όλα όσα συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι, οι αλλαγές που συνέβησαν στο επίπεδο κατανομής των ποσοστών των κομμάτων αυτό ήταν το μίνιμουμ εφικτό.
    Ένα τέτοιο καλοκαίρι θα ήταν βούτυρο στο ψωμί κάθε οικολογικού κινήματος και εδώ στην Ελλάδα το κόμμα των Οικολογων μόλις που έπιασε 1% και πες άλλο ένα 2% που πήρε παραπάνω ο Συριζα. Και οι υπόλοιπες ψήφοι διαμαρτυρίας πήγανε σε ΚΚΕ και ΛΑΟΣ…

    Τι άλλαξε?
    Τα κόμματα ή οι πολίτες?

    ή το γεγονός ότι αντί ΓΑΠ θα έχουμε Μπεννυ και αντί για Πολύδωρα, Μαριέττα και Φάνη θα έχουμε στην κυβέρνηση την παρέα στις μπαρότσαρκες του Κωστάκη το 1995-96?
    Μακάρι να διαψευστώ με τον πλεον κατηγορηματικό τρόπο.
    Εγώ θα συνεχίσω να καθαρίζω μαζί σου το πεζοδρόμιο του σπιτιού μου και όχι μόνο …

    Τέλος, δεν μας είπες ποια είναι τα ΜΗ προβεβλημενα θέλω σου?😉

  11. PHILOS και το θεωρείς λιγο το μινιμουμ εφικτό; Ασε που εγω δεν το ειδα μινιμουμ, το ειδα αρκετό. Το ΟΙκολογικό κινημα, οπως και το δικό σας θέλουν το χρόνο τους. Ο ψηφοφόρος δεν ξανοίγεται τοσο ευκολα. Κάνει μικρά διστακτικά βήματα…μεχρι εκει που πατάει η γάτα. ..και τιμωρεί με τον ίδιο τρόπο.
    Ο καθαρισμός του πεζοδρομίου εχει συμβολισμό. Δεν ειναι το πεζοδρόμιο για το πεζοδρόμιο.
    Τα Μη προβεβλημενα θέλω μου ? Α χα χαααααα!

  12. @ Allou Fun …. Την κυβέρνηση εχω μπροστά μου την επομενη των εκλογών. Δεν ξέρω κανεναν άλλον για να απευθυνθώ και να πω τα θέλω μου. Στην αντιπολίτευση να τα πω ; Ε, και τί έγινε, θα μου απαντήσει. Νάμαστε και λίγο λογικοί.,Από τους κυβερνώντες αυτή τη στιγμή περιμένω κάποια πράγματα . Ως πολιτης κι εγω θα κάνω αυτό που νομίζω, αρκεί να διαισθάνομαι ότι σκέπτεται με τον ίδιο τρόπο και ο διπλανός μου.

  13. Αναρωτιέμαι έως πότε θα δικαιολογούμε τους εαυτούς μας .
    Πως ένας λαός που έγραψε λαμπρή ιστορία στο παρελθόν , έφτασε σ αυτό το χάλι .
    Ο Νεοέλληνας κλασικά στέλνει στο πυρ το εξώτερο τους Πάντες και παραμένει απυρόβλητος ο ίδιος.

    Εγώ θα μείνω στην κυριολεκτική έννοια του καθαρίζω το πεζοδρόμιό μου.Είναι δική μου υποχρέωση να το κάνω όπως και να ποτίζω το δέντρο της αυλής μου να εκπαιδεύσω τα παιδιά μου πως να διαχειρίζονται τα σκουπίδια
    ώστε να κρατάνε το περιβάλλον καθαρό να τα μάθω να συμπεριφέρονται με ευγένεια να συνειδητοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους να μην γίνουν έρμαια του καταναλωτισμού, να έχουν ιδανικά ,να φροντίζουν τους αδύναμους και οχι να τους περιγελούν
    να μάθουν να σκέφτονται, να είναι αυτάρκη και ολιγαρκή. Να τα στείλω στο σχολείο με την στοιχειώση κοινωνική συμπεριφορά.
    Οι δάσκαλοι έχουν τον επόμενο λόγο για τα περαιτέρω , έχουν βαρεθεί όμως να έχουν τέρατα στις τάξεις τους , παιδιά χωρίς στοιχειώδη κοινωνική συμπεριφορά .
    Εχουμε συμβάλλει σημαντικά στην παρακμή
    Εχουμε δημιουργήσει κομματόσκυλα και οχι πολιτικούς που να νοιάζονται για τον πολίτη,
    αξιοποιώντας τους φόρους του προς το κοινωνικό όφελος ανταποδίδοντας με ένα σύστημα ασφάλειας , παιδείας ,υγείας ,πολιτισμού.

  14. @ Ευαγγελια…καλως όρισες στο μπλογκ. Η λέξη παρακμή περικλείει πολλά, μα πάρα πολλά. Εχουμε μεγάλο μέρος της ευθύνης, αλλά να σου θυμίσω πρωτον ότι η σχεση πολιτικού – πολιτη ειναι αμφίδρομη ( ο πολιτικός έδινε το στίγμα και ο πολίτης ακολουθούσε ως προσφατα τουλάχιστον με αποτελεσμα να υπαρξει διαστρωμάτωση της διαφθοράς, της αδιαφορίας, της ήσσονος προσπαθειας…. κλοπ) και δεύτερον ποτέ ΕΝΑΣ κούκος δεν φέρνει την ανοιξη. Το πεζοδρόμιο μου το καθαρίζω, ενιοτε και του διπλανού, αλλά πολλές φορές είτε με ειρωνεύονται, είτε με συμβουλευουν να αποτανθώ στο Δήμο. ( Αυτό ειναι πραγματικό και όχι μεταφορικό σχήμα )
    Ο δάσκαλος κολλάει στο γεγονός ότι δεν εγινε δάσκαλος γιατί το επιθυμούσε πραγματικα΄, αλλά γιατί εκει τον έριξε το εκπαιδευτικό συστημα επιλογής των σχολών. Αρα δεν ενδιαφέρεται παρα μονο πώς θα βρει τρόπους να κάνει φροντιστήρια. Οσο για τη διδαχή μιας στοιχειώδους κοινωνικής συμπεριφοράς , εκεί κτυπάμε συνεχώς στον απέναντι τοιχο. Ο θάνατος σου η ζωή μου ειναι μια τις πιο προβεβλημένες ( σχολικά, τηλεοπτικά, αρα και κοινωνικά ) ¨αξιες» της συγχρονης ζωής. Ομως , ακομη κι αυτό είναι πολιτική έκφραση, από τη στιγμή που η κεφαλή μιας χωρας ( πολιτικοί, πανεπιστημιακοί κλπ) εφαρμόζουν αυτό τον τρόπο της ζωής.
    Εν παση περιπτωσει, επειδή δεν μου αρέσει η συνεχής γκρίνια, θέλω να πω ότι υπάρχει ενας τρόπος φυγής προς τα εμπρός : η διαφοροποιηση του καθενός με επιμονή και θάρρος και με κοστος. ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΣΤΟΣ

  15. Το λίγο που είναι τόσο πολύ.
    Η αρχή που είναι «το ήμισυ του παντός».
    Ναι, συμφωνώ.

    Θα μου επιτρέψεις, ωστόσο, παρά τις δηλώσεις μου περί προσωπικών μαχών (σ’ ευχαριστώ τόσο για τις ευχές σου!) να δηλώσω πολύ απαισιόδοξη. Αν το μήνυμα δεν ήρθε (αν λέω…) από τις βιβλικές φωτιές, δεν ξέρω αν θα έρθει από ένα (άλλο ένα) εκλογικό αποτέλεσμα. Αλλά κι αν γίνει έτσι, δεν ξέρω πόσο ισχυρό, ανθεκτικό, ηθικό είναι ένα πολιτικό μήνυμα έναντι ενός κοινωνικού μηνύματος _και αυτό δεν είναι απαξίωση της πολιτικής, αλλά της πολιτικής πράξης όπως γίνεται αντιληπτή στις μέρες μας.
    Αλλά, όπως επισημαίνεις «υπάρχει ενας τρόπος φυγής προς τα εμπρός :η διαφοροποιηση του καθενός με επιμονή και θάρρος και με κοστος». Παρά τη μέχρι τώρα επικρατούσα αντίληψη, ελπίζωκι εγώ ότι το δέντρο μπορεί να αποκαλύψει (και να σώσει) το δάσος.

    Καλή σου εβδομάδα

  16. Ευχαριστώ με την σειρά μου για την φιλοξενία !
    Βλέποντας το συγκεκριμένο μπλόγκ, καθώς
    και άλλα , διαπιστώνω με ιδιαίτερη ικανοποίηση ότι οι ΚΟΥΚΟΙ είναι πολλοί…

    Ημουν σίγουρη οτι καθάριζες και το πεζοδρόμιο του διπλανού.
    Πριν 20 χρόνια , στην γειτονιά μου, αυτό γινόταν κατά κόρον, με μια υπέροχη ανιδιοτελή διάθεση .
    Στην πορεία οι πόρτες έκλεισαν, οι αυλές μαντρώθηκαν , έπαψε το ενδιαφέρον όχι μόνο για τον διπλανό αλλά γενικότερα για τον άνθρωπο.
    Επικράτησε το «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σου δικά μας «…

    Πράξεις σαν την προηγούμενη έπαψαν να έχουν αξία αντίθετα οδηγούσαν είτε σε περίγελω είτε σε επαναπαυμένη απάθεια.
    Πιστεύω οτι είναι πιο αποτελεσματικό να αφυπνήσεις μια συνείδηση απο το να προσφέρεις έτοιμη λύση.
    Αρωγοί πρέπει να είμαστε ΜΟΝΟ στους έχοντας πραγματική ανάγκη σε όσους τους έχουν στερήσει το δικαίωμα να ζουν ως άνθρωποι.
    Συμφωνώ ως προς τον τρόπο οχι φυγής αλλά
    ποιοτικής επιβίωσης .
    Διαφοροποίηση με τρόπο παραδειγματικό ξεκινώντας πρωτα απ όλα απο τον εαυτό μας.

  17. @ Ινδικτος …καλημερα αστέρι μου που αποφευγεις να σχολιάσεις … λες και δεν καταλαβαινω. Αλλά προτιμώ και τη φατσουλα που υπονοεί τόσα πολλά

    @just me συγκλίνουν οι απόψεις και εγω ελπίζω όπως πολλοί. Ουαι κι αν δεν ήλπιζα δηλαδή, θα ημουν τελειωμένη

    @ evaggelia Νομίζω ότι η σκεψη η τελευταία είναι η πλεον ενδεδειγμένη .Κι ύστερα βλεπουμε
    Πάντως, καθημερινά συναντώ καινούργιους ανθρωπους που συμμερίζονται τις θέσεις αυτές και που πράττουν κι αλλα πολλά ομορφα πράγματα. ( Ο χωρος δεν μου επιτρεπει να τα αναλυσω τωρα ). Επομένως δεν ειμαστε μονοι , κατι κινείται.

  18. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη.
    Να λες:Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
    Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

    Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

    είπε εκείνος αλλά…..

    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

  19. @ Ελένη, το ωραιότερο σχολιο ήταν του Ινδικτου, αν δεν κανω λάθος που λεει : τα δικά σου τα θέλω ποια είναι Ρίτσα μου ; Ελα ντε. Ταχω θαμμένα μέσα μου και δεν θα εκθέτω γιατί η έκθεση μπορεί να τα σκουριάσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s