Η Καρυστιάνη της θάλασσας


117269558343608200.jpg

φωτο Κώστας Κορωναίος

Ηταν τρομαγμένη όταν ξεκίνησε να γράφει. Φαντάζομαι και θυμωμένη. Ενα σοκαριστικό γεγονός γινόταν, αίφνης, το συγγραφικό της άλλοθι. Θα τα κατάφερνε; Θα περνούσε τον δικό της Ρουβίκωνα για να φτάσει απέναντι στον ποταμό Πότομακ; Στην πορεία απέδειξε ότι η συσσώρευση ιδεών, συναισθημάτων και εμπειριών είναι ζήτημα χρόνου να ξεκλειδωθούν. Μόνο που έπρεπε εκείνη να πάει προς το χρόνο. Ενα είδος επαχθούς εταιρικής συμφωνίας, δηλαδή. Το έκανε όμως και σήμερα, η Ιωάννα Καρυστιάνη (η άλλη κυρά της θάλασσας) είναι πιασμένη από τα καραβόσχοινα των πλοίων και τα κάνει όλο και πιο συχνά κρίκους της εσωτερικότητας του ανθρώπου.

Ζωή, θάνατος, φόνος, αρρώστια, λησμονιά, μοναξιά, προσδοκία, πίκρα, υπομονή, συγχώρεση… Ο ελικοειδής συναισθηματικος κώδικας που διαχέεται σε όλη τη συγγραφική δουλειά της Καρυστιάνη. Το ένα μετά το άλλο τα βιβλία της παλεύουν να αναδείξουν τη σημασία του απλού, λαϊκού ανθρώπου, που για πολλούς ρουτινιάζει, αλλά που η ρουτίνα αποδεικνύεται πεμπτουσία ζωής. Αυτού που σνομπάρουμε και μονίμως τον καρφώνουμε στους εξωτερικούς τοίχους του απέναντι σπιτιού.

Αν αναζητήσει κάποιος την Καρυστιάνη θα την βρει να συζητάει με ναυτικούς στην Ανδρο, με τις χήρες τους, με τα παιδιά τους. Θα την δει να σκαρφαλώνει στους λόφους και στα βουνά, να μπαίνει μέσα σε ερειπωμένα σπίτια και να ανακαλύπτει ίχνη ζωών που χάθηκαν, Πηνελόπες που δεν κουράστηκαν να περιμένουν… ένα τηγανάκι, ίσα ίσα για ένα αυγό… δύο τρεις κασετίνες για μολύβια, μικρή προετοιμασία για τα παιδιά που προσδοκούσαν να κάνουν με τον άνδρα ναυτικό, αλλά που δεν προέκυψαν ποτέ. Σκηνές ξεφτισμένου ροκ μιας εποχής σμιλεμένης με την αλμύρα της άγριας θάλασσας και την αλλόκοτη ζωή του ναυτικού…

Αν αναζητήσει κάποιος την Καρυστιάνη θα την βρει, ενδεχομένως, στο Λιγουριό να συζητάει με τον χωρικό. «Ποιο είναι το πιο ωραίο πράγμα που είδες στη ζωή σου», τον ρωτάει. «Την Κάλλας άνιφτη», απαντάει. Και μ’ εκείνο τον αυθεντικό τρόπο που ξέρουν οι χωρικοί διηγείται ένα «αθώο» περιστατικό με την Κάλλας στην Επίδαυρο, όταν η ντίβα για καθαρά… τεχνικούς λόγους εμφανίστηκε στην πόρτα του δωματίου της στο ξενοδοχείο «άνιφτη», «αφτιασίδωτη».

Κι όταν το Λιγουριό γίνεται χθες, η συγγραφέας που ζήσαμε μεσα από τις Νύφες, μέσα από τον Αγιο της Μοναξιάς, το Σουέλ, τη Μικρή Αγγλία… θα περπατήσει στην επισκευαστική ζώνη του Περάματος, θα συναντηθεί με τους εργάτες, τους παραγιούς, τους ξένους που περιμένουν να μπαρκάρουν. Ενας αλλιώτικος κόσμος, η ελίτ της λαμαρίνας και της βρωμιάς, θα έλεγε κάποιος. Αλλά η συγγραφέας διψάει για λεπτομέρειες. Ρωτάει για τα καράβια, για τις κρύπτες, τις λαμαρίνες, τη σκοτεινιά και το μεγαλείο συνάμα των μηχανών, το ακομοδέσιο (χώρος ενδιαίτησης του πληρώματος) για τα αμπάρια, για τις μυρουδιές, ανάμεικτες μυρουδιές από ιδρώτα, πετρέλαιο και φτηνές ανδρικές κολώνιες… Δεν φοβάται να μπει στο καράβι, να το ψαχουλέψει, εδώ η πλώρη, εδώ η πρύμνη, το «αρχονταρίκι» του καπετάνιου, ο υποτακτικός μάγειρας, οι κουκέτες (για σώματα ασκητικά), η διαφορετικής εθνικότητας ναυτικοί που όμως έχουν τους ίδιους καημούς, τις ίδιες μικρές προσδοκίες… «Δεν είναι οι ναυτικοί άνθρωποι που σε κάθε λιμάνι ευτελίζουν τη ζωή τους σε ξένα κρεββάτια και αγοραίους έρωτες», λέει η Καρυστιάνη, θέλοντας να καθαρίσει για λογαριασμό όλων αυτών των πολλές φορές παρεξηγημένων ανθρώπων.

Συναντήθηκα με τη συγγραφέα προ ημερών στο Πνευματικό Κέντρο του Κορωπιού. Ηταν καλεσμένη, όπως και εγώ άλλωστε, της «Ομάδας Βιβλίου» της πόλης. Μια χούφτα δραστήριων νέων ανθρώπων (Ελένη Γκίκα, Βίκυ Τσιράκη, Λίλη Λάμπρου…) έχουν ανασκουμπωθεί και επιχειρούν ως ταχυδρομικά πουλιά να μεταφέρουν τη γνώση σε όσους την προσδοκούν και σε όσους θα ήθελαν να συναντηθούν μαζί της. Γιατί, ακόμη και στο θέμα της γνώσης, ισχύει το γνωστό: χρειάζονται δύο για να χορέψουν τανγκό.

117009465352310700.jpg

φωτο Παρασχος Δεμερτζής

Η παρουσία της Καρυστιάνη είχε να κάνει με το «Σουέλ» (βουβό κύμα), το τελευταίο βιβλίο της που έχει συζητηθεί πολύ, έχει προκαλέσει αντίδρασεις, ήπιες και μη. Ωστόσο, παραμένει ένα δυνατό συναισθηματικό στόρι, η υπόθεση του τυφλού γεροκαπετάνιου, με τα θέλω του, τα μεγάλα του όχι προς την οικογένεια, τον παράνομο δεσμό του με τη Λίτσα την κομμώτρια από την Ελευσίνα (…«μου λείπει το μπράτσο σου Αυγουστή»), την αυστηρή και άκαμπτη σύζυγο, το γιο, τις κόρες. Ανέραστη ζωή αυτή του καπετάνιου Μήτσου Αυγουστή, γιατί ο έρωτας ήταν γι’ αυτόν η δυαδικότητα ενός θεριού: της θάλασσας. Μεγάλος ο προβληματισμός για την επιστροφή. «Το σουέλ μου ’βαλε μπελά στο μυαλό, λέει. Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δεν γυρίζεις; Η θάλασσα δεν με επιστρέφει. Τι γυρεύεις τώρα πια; Δεν έχω θέληση για στεριά… Κι όταν ο Αυγουστής γυρίζει πια, και τυφλός, σχεδόν λιγωμένος τρώει όπως όπως μια πίτσα και πασαλείβεται φριχτά, η Λίτσα η κομμώτρια που τον φροντίζει, του λέει: «Οταν σε βλέπω αφηρημένο, δεν θα σου φορτώνομαι, για να ταξιδεύεις με το πάσο σου όσο θες, με όποιους θες, μακριά. Εγώ ταξιδεύω γύρω από την Ελευσίνα, έχω μάθει τα νερά της…»

Η Καρυστιάνη μιλάει και κινείται ολόκληρη. Η έκφραση είναι τόσο πληθωρική, ώστε βγαίνει από τα στενά όρια του σώματος και περνάει απέναντι στο κοινό που την παρακολουθεί. Χώνεται ανάμεσά του, το προκαλεί, δέχεται τις προκλήσεις του, απαντάει, αλλά σου δίνει την εντύπωση ότι απαντάει στον εαυτό της. Περιγράφει τη διαδρομή της στις συγγραφικές οδούς. Μονοπάτια δύσβατα γι’ αυτήν, λεωφόροι για το κοινό της. Μιλάει δυνατά για την απουσία – ένα από τα σπουδαία στοιχεία των βιβλίων της, μιλάει για τον απόπλου, για τον αναχωρητισμό από μια κοινωνική πραγματικότητα που πληγώνει. Δικαιολογεί με πάθος τις επιλογές των ηρώων της. Δεν είναι εύκολη δουλειά να στήνεις πρωταγωνιστές και κομπάρσους μέσα σου. Και πώς να τους κάνεις; Δυναμικούς, καλοστημένους, κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής τηλεοπτικής δημοκρατίας; Ή μήπως απλούς ανθρώπους με ατόφια συναισθήματα, ένστικτα μιας άλλης εποχής, αλλά που πασχίζουν για την επανενσωμάτωση στη ζωή τους συναισθημάτων, όπως είναι η τρυφερότητα, η υπομονή και η καλοσύνη. «Ματσακόνισμα συναισθημάτων».

Η συγγραφέας μιλάει ανοιχτά για το γήρας. Για τους υπέργηρους γονείς της, για την πνευματική τους διαύγεια. Αρνείται να δεχτεί την εγκατάλειψη του ηλικιωμένου, αυτή τη σφραγίδα – καρικατούρα του «τέλος εποχής», που η σύγχρονη κοινωνία βάζει νωρίς στους μεγάλους ανθρώπους. Ο Αυγουστής στα 75 του, αν και τυφλός, δικαιούται κάποια πράγματα, μια άλλη επιστροφή σε ό,τι εγκατέλειψε επί 12 χρόνια. Δικαιούται να γευτεί τη γλύκα της στεριάς και τη φροντίδα του γιου του. Κι αυτό στα μάτια του αναγνώστη δεν μπορεί παρά να είναι μια φιλική χειρονομία προς το γήρας. Η Καρυστιάνη αναφέρεται όμως και στην ευταξία του μίσους, όταν ο καπετάνιος πρέπει να συμφιλιωθεί με τον παρατημένο γιο. Οταν οφείλει να καταλαγιάσει ο φόβος που προκαλεί το μίσος και να υπερισχύσει το καθημερινό συναίσθημα που δεν είναι ανυψωτικό, αλλά πολλές φορές αποδεικνύεται λυτρωτικό.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 30/9/2007

ριτς

36 thoughts on “Η Καρυστιάνη της θάλασσας

  1. Πολύ όμορφο κείμενο, δίνει με περισσή ευαισθησία και διεισδυτική ματιά, τα στοιχεία εκείνα που κάνουν την Καρυστιάνη, να αναδεικνύεται σε πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας…

  2. Αγαπημένη πολύ η Καρυστιάνη! Απ΄την Κυρία Κατάκη φάνηκε!! (Εγώ τουλάχιστον πρώτα αυτό διάβασα και μετά τη «Μικρά Αγγλία»!)

    Μα δεν είναι καταπληκτικοί οι άνθρωποι του Πνευματικού κέντρου στο Κορωπί? 😀

  3. @ Renataki mou τους ξέρεις ; Εχεις πάει ποτέ στις συναντήσεις που διοργανώνουν ;

    @Σωτηρη Νομίζω ότι ξεχωρίζει αυτή η γυναίκα για παρα πολλούς λόγους. Ολα τα βιβλία της – ταχω διαβάσει – δεν σε συναρπάζουν απλως, σου δίνουν μια άλλη εκδοχή της Ελλαδας κι αυτό το θεωρώ πολυτιμο.

  4. Πέρσι μια φορά σε μια βιβλιοπαρουσίαση βιβλίου ενός συγγραφέα-μπλόγκερ!
    Η συζήτηση έπειτα στο τραπέζι που μας δεξιώθηκαν, έδειξε ανθρώπους που αγαπούν πολύ τον τόπο τους και το αντικείμενο!

  5. μπράβο Ρίτσα μου!
    έτσι είναι η Καρυστιάνη.
    μας την απέδωσες ακριβώς.
    και καταφέρνεις να «βάζεις» τις σωστές δόσεις.
    συναίσθημα, γνώσεις, πληροφορίες.

    και ναι, το ίδιο ακριβώς θα απαντούσα στην «Μπριγκίτα».
    :))
    είμαι λίγο κλειστά λόγω φόρτου εργασίας.
    σας διαβάζω όμως!
    ή ένα-ένα ποστ
    ή καμιά δεκαριά μαζεμένα.
    Σε φιλώ.

  6. Πολύ ωραίο κείμενο. Και για κάποιον σαν και μένα που δεν είχα επαφή με τα βιβλία της, σίγουρα θα με παρακινήσει να τα ανακαλύψω!
    Να είσαι καλά Ρίτσα μου!

  7. Κι ό,τι είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να τα βλέπω όλα γκρι.
    Έξοχο κείμενο, έξοχες σκέψεις.
    Θα τα πούμε σύντομα, Βανιλίτσα. Κίσιζ!

  8. Aγαπημένη θαλασσινή….. συγγραφέας.
    Τη θεωρώ δική μου σε πολλά…!

    καλό σου βράδυ!

    υγ Πρέπει να ενημερωθώ για τα του Κορωπίου! Μένω Αρτεμιδα και ήμουν να τόσο κοντά… λυγμ!

  9. Πολύ το έχω αγαπήσει το «Μικρά Αγγλία» , και την Κυρία Κατάκη- και θαυμάζω την Καρυστιάνη σαν συγγραφέα.
    Το Σουέλ δεν το έχω διαβάσει ακόμα – δεν έχω προλάβει, και το έχω τόσο καιρό…

    Καλησπέρα Ρίτσα μου, εξαιρετικό κείμενο – πάλι. 🙂

  10. πολύ καλό το άρθρο -μου έδωσες έναυσμα να διαβάσω το βιβλίο, γιατί -εδώ θα κάνω παραφωνία- δεν είχα καταφέρει να παθιαστώ με την Μικρά Αγγλία και τον Άγιο.
    Το έχω όμως το Σουέλ και θα το αποπειραθώ.

  11. Ευχαριστώ όλους μαζί και έναν εναν χωριστά για τα σχόλια. Ελπίζω πραγματικά να σας εδωσα ερεθίσματα για να βρειτε βιβλια της Ιωάννας και να τα διαβάσετε. Οποιο σας πηγαίνει καλύτερα. Εσείς θα κρίνετε. Τα περισσότερα ειναι θαλασσινά. Με καποια μπορεί και να παθασιαστείτε, μπορεί και όχι. Το διαβασμα ειναι υποκειμενική υπόθεση. Παίζει ρόλο η ψυχοσύνθεση του αναγνωστη τη συγκεκριμενη στιγμή και φυσικά οι προσδοκίες του.
    σας καληνυχτίζω
    Μολις επεστρεψα από τη συναυλια του Μικη στο Ηρώδειο και είμαι….πτωωωωωωωμα.

  12. Ρίτσα μας, καλή, σ΄ευχαριστούμε πολύ κι απ’ εδώ για το υπέροχο κείμενο σου και για μας («κορίτσια» πολύ μου άρεσε) και για την Καρυστιάνη. Να μας έρχεσαι, ε?
    @ Renataki μου καλό, σ’ ευχαριστούμε κι εσένα για τα καλά σου λόγια!
    @ Thalasini μου, θα σε ενημερώσω εγώ για τα του Κορωπίου (σάρξ εκ της σαρκός μου και αίμα από το αίμα μου η ομάδα), έχουν έρθει μέχρι στιγμής γύρω στους πενήντα (ένας κάθε μήνα, μεταξύ μας βρισκόμαστε κάθε Κυριακή) (Θέμελης επί δύο, Ξανθούλης, Μουρσελάς, Τσαλίκογλου, Βαμβουνάκη, πατήρ Νικόλαος Μεσογείων, Διβάνη, Αγγελάκη – Ρουκ, Μαμαλούκας, Φακίνου, Λαμπαδαρίδου- Πόθου, Καπάνταη, Κων. Τσουκαλάς, Γαλανάκη…), ως τα Χριστούγεννα θα έρθουν Κουμανταρέας, Χατζηγιαννίδης, Αχιλέας Κυριακίδης. Θα βρω τρόπο να μάθεις τα διαδικαστικά (τόπο, χρόνο). Περνάμε υπέροχα. Μαγικά απογεύματα Κυριακής (και με τον συγγραφέα και μεταξύ μας).
    Ρίτσα μας, ευχαριστούμε και πάλι, Καλό μήνα!

  13. Καλημέρα Ρίτσα και καλό μήνα.

    Έδωσες τροφή γιά σκέψη. Από χθές το πρωί που διάβασα το άρθρο, κάτι με τρώει , αλλά επειδή μου βγαίνει σεντόνι, μάλλον θα γίνει πόστ.

  14. @Alef Εγω ευχαριστω που μου δώσατε την ευκαιρία να σας γνωρισω και να παρω μια πρωτη γεύση από τη δουλειά σας. Στα επόμενα, λοιπον

    @ Ινδικτε… ο,τι θες γραψε , σ εμενα , στο δικό σου, ό,τι σε ευχαριστεί γενικώς….Αρκεί οι σκεψεις να γίνονται χειμαρρος ορμητικός που εκβάλει σε ανταριασμένη θάλασσα.
    καλημερα και πάλι

  15. Ομορφο βιβλίο ,
    με δυνατή γραφή!!
    Κ ι ένας ύμνος στην αγάπη , αυτή που χαρίζεται με αυταπάρνηση (Λίτσα) και χωρίς αντάλλαγμα για την μοναδική αφοσίωσή της. Μια αγάπη ελεύθερη μέσα στο απόλυτο ,δυνατή μέσα στην πίστη της ,
    που δεν πιέζει ,
    που τα δικά της συναισθήματα είναι η ουσία του κόσμου και υπαγορεύουν τις πράξεις της και οχι η διάθεση του άλλου.
    Αυτή τον αγαπά , Απόλυτα
    ποιός τολμά σήμερα να διεκδικήσει το απόλυτο!!

  16. Τον τελευταίο καιρό αυτό που με «ρίχνει» πιο πολύ είναι το ότι ο χρόνος δεν μου φτάνει για να ασχολούμαι με πράγματα που μ’ αρέσουν όσο θα ήθελα. Και το διάβασμα είναι ένα από αυτά.

    Χθες, το πρωί, ήρθε ο μπαμπάς για Σαββατοκύριακο, συναντηθήκαμε στο μετρό και πήγαμε όπως παλιά στην έκθεση βιβλίου. Ήθελα να πάρω ό,τι έβρισκα να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον -όπως όταν ήμουν μικρή που έφευγα δέκα κιλά βαρύτερη από την έκθεση. Πήρα τέσσερα βιβλία τελικά -κι ο μπαμπάς άλλα πέντε, πήρα κι έναν καφέ κάτω από την Ακρόπολη με τον ήλιο, το αεράκι και την συντροφιά του μπαμπά να με κάνουν να νιώθω καλά μετά από καιρό κι εκεί κατάλαβα πως μερικά πράγματα δεν πεθαίνουν ποτέ. Αλλάζουν, μεγαλώνουν αλλά δεν πεθαίνουν…

    Συγγνώμη για το άσχετο -τουλάχιστον εμφανώς. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αν και το έχει η μητέρα μου και θα το διαβάσω κάποια στιγμή. Όμως, το κείμενό σου Ρίτσα μου αυτά έφερε στο μυαλό μου.

    Καλό μήνα και καλή εβδομάδα!🙂

  17. @ Ευαγγελία… Οχι, Λιτσες δεν υπάρχουν σήμερα πουθενά. Χαθηκε άλλωστε και το μυστηριο της σχεσης

    @Εντεκα Σ ευχαριστώ θα τα πούμε και απο το δικό σου

    @Industrialdaisies Τί ωραια εικονα, εσυ , ο μπαμπάς και τα βιβλία…Κι εγω φευγω παντα βαρύτερη όταν πηγαινω Αθήνα.θα μου πεις , πότε διαβάζω Ξέρω και ερω. Ευχαριστώ πολύ

  18. Όμορφη παρουσίαση, γλαφυρή ως προς το βιβλίο, γενναιόδωρη ως προς τη συγγραφέα, και καθόλου «ποζάτη» (όλο και λιγότερο νομίζω πως συναντώ κριτικές ή και απλές παρουσιάσεις που να μιλάνε για το αντικείμενό τους_το έργο_ και όχι για το υποκείμενό τους _τον γράφοντα).

    Για να είμαι ειλικρινής, το βιβλίο το είχα αφήσει στη μέση (αν και σπάνια το κάνω αυτό), γιατί, μερικές φορές η γραφή της Καρυστιάνη (την οποία θαυμάζω απεριόριστα ως προσωπικότητα, ως άνθρωπο) μου προκαλεί ένα κράτημα, σαν να προσπαθεί υπερβολικά για την αλήθεια της και η πολλή προσπάθεια να βγάζει μια σταλιά «στήσιμο», επιτήδευση.

    Δεν έχει σημασία, όπως λες κι εσύ το διάβασμα είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Το βιβλίο θα το τέλειωνα έτσι κι αλλιώς, με κάνεις να επανέλθω μια ώρα αρχύτερα.

    Καλό σου μήνα.

  19. Pavlos .Παυλο μου καλησπέρα, την αγαπη μου/ναι αυτό με το τανγκο το χρησιμοποιώ συχνα
    Καλο μήνα, τα λεμε

    just me Θελησα να περασω μερικά πράγματα για τη συγγραφέα. Ειχα ενα σκεπτικό. Δεν εχει σημασία τωρα. Οσο για το αν σας αρεσε το βιβλίο, εντάξει, αυτή ειναι και η ομορφιά του : η προκληση που σου παρέχει απλόχερα , την παίρνεις ή την αφήνεις…
    Καλο μηνα και σε σενα, τα λεμε

  20. Που είναι Ρίτσα αυτοί οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι; γιατί εγώ δεν τους συνάντησα ποτέ; μήπως είμαι εγώ; μήπως όλοι μας με τις μικρές μίζερες ζωούλες μας, που σαν τον τρελό που δεν ξέρει ότι είναι τρελός, πιστεύουμε ότι είναι ξεχωριστές; (είναι βέβαια ξεχωριστές, επειδή είναι δικές μας, αλλά είναι αυτό η πεμπτουσία της ζωής;)
    Γιατί δεν μπόρεσα να τους βρώ αυτούς τους απλούς ανθρώπους πουθενά; Μήπως κάνω εγώ τα πράγματα σύνθετα;

  21. @ Indictos…. Να υποθέσω ότι το ερωτημα σου ειναι ρητορικό ετσι ; Γιατί οι απλοί άνθρωποι βρίσκονται σε πολλά σημεία τουτου του τόπου, απλώς δεν έχουμε ηθελημενη πρόσβαση σ αυτούς. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα της θάλασσας, οι μεροκαματιάρηδες άνθρωποι μπορεί να μην ειναι πολλοί πια, είναι όμως χαρακτηριστικοί. Την ένταση σου δεν καταλαβαίνω.

    @ Sotiris K. Καλό μηνα με πολλές ώρες καθυστέρηση εγω.

  22. Καλημέρα σε όλους.

    Πράγματι ο Δήμος Κορωπίου κάνει καλή δουλειά.Αυτά να τα δει ο Δήμος Κορινθίων και ο Δήμος Λουτρακίου, μπας και τρίξουν οι τοίχοι του σπιτιού μας και πέσει επιτέλους να μας πλακώσει, γιατί άλλο δεν πάει.
    Την Καρυστιάνη την ένιωσα πολύ κοντά μου λόγω των περιπετειών που είχε. Πρέπει να είναι πολύ δυνατός άνθρωπος. Προσωπικά δεν είμαι φαν των βιβλίων της από άποψη και για κάποιους προσωπικούς λόγους, αλλά ίσως το Σουέλ να είναι το καλύτερο βιβλίο της. Δεν το έχω διαβάσει αλλά από όσα έχω δει για αυτό έχω αυτή την αίσθηση οτι και αυτή η ίδια κολυμπάει σε μια θάλασσα και διάβολε, καταφέρνει να επιπλεύσει. Εξαιρετική σύλληψη, πάντως, της βγάζω το καπέλο.

    Προσπαθώ επί ματαίω να βρω ένα contact mail για να στείλω στην Κα Μασούρα αλλά δεν το βλέπω (άρχισαν τα γεράματα!)

    καλό μήνα σε όλους.

  23. Solaris…. Καλημερα σας. Ευχαριστώ για το σχόλιο. Νομίζω ότι μεσ από τα βιβλία της Καρυστιάνη , ο καθένας από μας βρίσκει το δικο του αποκούμπι. μπορεί να μην ειναι σπουδαίο, αλλά μπορεί να γίνει σπουδαίο από τη μια στιγμή στην άλλη
    Τομειλ μου είναι ritsamasoura@hotmail.com
    ευχαριστω

  24. Καλημέρα Ρίτσα

    Ναι σαφώς ήταν ρητορικές οι ερωτήσεις, αρχικά το έγραφα κιόλας αλλά μου φάνηκε προφανές και το έσβησα.
    Ένταση;
    Οχι
    Απλά ήταν ένας μονόλογος που ξεκίνησα στα δικά μου σχόλια, γιατί ήμουν «κάπως» και τον συνέχισα εδώ γιατί χρειαζόμουν την παρέα κάποιου φίλου.
    🙂

  25. Indictos Εγω, για παρέα πρώτη και καλύτερη. Εχεις πάντως σε μεγάλο βαθμό δίκιο. Ο κόσμος ανάμεσα στον οποίον κυκλοφορούμε, δεν έχει ίχνος από το στυλ του ανθρώπου που περιγράφει η Καρυστιάνη. Αλλά δυστυχώς, ευτυχώς ( εντελως υποκειμενικό ) είναι ένα κομματι της πατρίδας κι αυτό. Μικρο, αλλά ζωντανό.

  26. @ Indictos…Δεν τον ξέρω και νομίζω ότι ηταν και επιλογή να μην τον μάθω ποτέ. Για κάποιους λόγους που έχουν σχεση με την….εγκεφαλική δομή μου.( Εσκισα ε; )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s