Κύριε Πρωθυπουργέ…..


13wsa4.jpg

O Λώρενς της Αραβίας δεν συμπαθούσε τους Τούρκους και γι’ αυτό κάποια φορά, φανερά απαξιωτικός, είχε πει ότι αν σ’ έναν κατάμεστο τουρκικό σιδηροδρομικό σταθμό κάποιος φώναζε δυνατά «Καθήστε κάτω», όλοι θα κάθονταν στο έδαφος χωρίς καν να ρωτήσουν το γιατί. Πολύ σκληρή άποψη για να είναι και αληθινή. Σήμερα, αν κάποιος εμφανιζόταν στην είσοδο του κατάμεστου από κόσμο σιδηροδρομικού σταθμού και φώναζε «γυναίκες, φορέστε τις μαντίλες σας», πολύ φοβάμαι ότι θα επικρατούσε τέτοια σύγχυση ώστε ακόμη και οι άνδρες θα έσπευδαν να τις φορέσουν! Εντάξει, η υπερβολή στην υπηρεσία της δημοσιογραφικής έμφασης και τίποτ’ άλλο. Αν όμως σκεφτούμε ότι στην Άγκυρα έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν τη σπουδαία και απολύτως αναγκαία συνταγματική αναθεώρηση στο επίπεδο του καβγά για τη μαντίλα, το παραπάνω «εξωγήινο» παράδειγμα δεν είναι τελικά τόσο εξωγήινο.

Τα μηνύματα που φτάνουν καθημερινά μέσα από δημοσιεύματα του Τύπου αφήνουν να διαχέεται στην ατμόσφαιρα ο φόβος των γυναικών απέναντι στη μαντίλα. Είναι οι γυναίκες που παρά τη θέλησή τους θα υποχρεωθούν να τη φορέσουν, είτε γιατί θα τους επιβληθεί από τον κοινωνικό περίγυρο είτε γιατί οι ίδιες θα αισθάνονται πλέον άσχημα σ’ ένα περιβάλλον όπου θα υπερισχύει η… «γοητεία» του κεκαλυμμένου. Ο όρος «συνταγματική νομιμοποίηση» της μαντίλας στα πανεπιστήμια ξυπνάει φόβους ηγεμονικής αλαζονείας, παραπέμπει στη σαρία, θυμίζει Φλάβιο, θυμίζει Χαλιφάτο. Αλλά η διαισθητική αγωγή μου δεν μ’ αφήνει να φανταστώ τον Erdoğan να γίνεται βαστάζος της θρησκευτικής οπισθοδρομικότητας. (Η δυτική μου σκέψη οργιάζει.)

gioyl_71-350.jpg

Στο εργαστήρι της τουρκικής πολιτικής, που δεν είναι άλλο από την Εθνοσυνέλευση, επικρατεί οργασμός. Η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος δεν είναι βατή υπόθεση. Τρικυμιώδης είναι, όπως άλλωστε και οι συνεδριάσεις του κοινοβουλευτικού σώματος. Το να αναθεωρείς το Σύνταγμα -ξέρουμε και από τα καθ’ ημάς και από τις αποχωρήσεις του ΠΑΣΟΚ- δεν είναι «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Εχει ευθύνη ο βουλευτής κι έχει μεγαλύτερη ευθύνη ο αρχηγός. Θα φτάσουν όμως να αναδείξουν σε κορωνίδα της αναθεώρησης την επιστροφή της μαντίλας στα πανεπιστήμια; Κι αυτό θα είναι ελευθερία έκφρασης, ή μήπως η απαρχή της μεγάλης περιπέτειας για τις γυναίκες;

Προ ημερών, τουρκάλα δημοσιογράφος της εφημερίδας «Milliyet», Μεράλ Ταμέρ το όνομά της, δημοσίευσε ανοικτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdoğan, εκφράζοντας τους ενδοιασμούς της για τη μαντίλα.

«‘Κι όμως, κύριε πρωθυπουργέ, παρά τα όσα λέτε ότι «οι γυναίκες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν», «καμιά ανησυχία», «σας διαβεβαιώ», «πέντε χρόνια τώρα στην εξουσία συνέβη κάτι δυσάρεστο στην Τουρκία;» οι γυναίκες αρχίζουν να φοβούνται. Αυτές που δεν ψήφισαν το ισλαμικό κόμμα της Ανάπτυξης και της Δικαιοσύνης και που δεν θέλησαν ποτέ να σκεπάσουν το κεφάλι τους, αυτές λοιπόν την επομένη των εκλογών ανησυχούν. Να σας αναφέρω κάποια παραδείγματα, κύριε Πρωθυπουργέ. Δεν θα ‘χει διαφύγει την προσοχή σας πως οι νέες γυναίκες που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί ή ως μπέιμπι σίτερ στις καλές γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, εδώ και αρκετά χρόνια φορούν τη μαντίλα μέχρι τη στιγμή που θα μπουν στο σπίτι όπου δουλεύουν. Εως πρόσφατα, αυτές οι κοπέλες, όντας πολύ μακριά από τα σπίτια τους, έβγαιναν για τις εξωτερικές δουλειές του εργοδότη τους χωρίς να σκεπάζουν το κεφάλι τους και φορώντας ένα απλό μπλουζάκι και μια κοντή φούστα πήγαιναν στο διπλανό καθαριστήριο, στον φούρνο, στο σούπερ μάρκετ. Πετύχαιναν και κάνα ραντεβουδάκι, πάντα ακάλυπτες. Το σκηνικό άλλαξε από την ημέρα που το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης ήλθε στην εξουσία. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες φορούν τη μαντίλα και δεν την αποχωρίζονται ούτε όταν βγαίνουν για τις μικρές εξωτερικές δουλειές τους».

«Κύριε Πρωθυπουργέ, φοβόμαστε ότι η κοινωνική πίεση που ασκείται σήμερα σ’ αυτές τις γυναίκες, σε μερικά χρόνια θα φτάσει και σε μας. Σε μας, που μέσα από τις σπουδές μας και τη δουλειά μας κερδίσαμε την ελευθερία μας. Αυτός ο φόβος δεν υπήρχε πριν από τις 23 Ιουλίου, την επομένη των κοινοβουλευτικών εκλογών, που έδωσαν στο κόμμα σας το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 46%. Παροξυσμός. Τους τελευταίους μήνες αρθρογραφώ συχνά πάνω στο θέμα και σας διαβεβαιώ ότι βομβαρδίζομαι από mail γυναικών που αναρωτιούνται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Είναι γυναίκες που δεν συμμετείχαν προεκλογικά στις διάφορες διαδηλώσεις. Δεν είναι αυτό το στυλ τους. Θέλουν να βιώνουν απλά την ελευθερία. Δεν μπορώ ούτε στον κρεοπώλη μου να πάω ούτε καν στην τράπεζα, κύριε Πρωθυπουργέ. Με σταματούν γυναίκες μορφωμένες, νέες, αλλά και μεγαλύτερες, μεταφέροντάς μου την αγωνία τους. Κι εγώ, τι θα μπορούσα να τους απαντήσω;»

.2ytrw.jpg

«Κάντε μια έρευνα μεταξύ των γυναικών, κύριε Πρωθυπουργέ. Το κόμμα σας έχει ταλέντο στις έρευνες. Σας εξομολογούμαι ότι σήμερα δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι σε οκτώ ή δέκα χρόνια θα κυκλοφορώ με ακάλυπτο το κεφάλι μου. Κι αν, κύριε Erdoğan, οι κοινωνικές πιέσεις στις φτωχές συνοικίες μεταφερθούν στις πόλεις, στην καρδιά της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης, τότε θα υποχρεωθώ να πάρω την κορούλα μου και να εγκαταλείψουμε την Τουρκία…».

Δεν ξέρω κατά πόσον αποκτά βαρύτητα στα μάτια μας αυτή η ανοικτή επιστολή. Αν πρόκειται, δηλαδή, για μια δημοσιογράφο που ανήκει στο τουρκικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο και που απλώς διατυπώνει έναν αναμενόμενο αρνητισμό και κάποιο φόβο για τις επικείμενες συνταγματικές αλλαγές. Αν πρόκειται για αντιπολιτευτική γραμμή της εφημερίδας που καταφεύγει σ’ έναν εύσχημο και συναισθηματικό τρόπο (μια επιστολή από γυναίκα) για να αγγίξει το θυμικό όσων ανησυχούν, κάνοντάς τους να ανησυχήσουν ακόμη περισσότερο και να συσπειρωθούν.

Αν ήταν φετίχ η μαντίλα, όπως η γόβα στιλέτο ή ένα σέξι εσώρουχο, μια αλυσιδίτσα στον αριστερό αστράγαλο, τότε, ναι… μέχρι κι εγώ θα τη φορούσα. Όμως, μου μοιάζει με ιδεολογικοπολιτικό φετίχ και δεν αντιμετωπίζεται ούτε με χαριτωμενιές ούτε με ειρωνείες ούτε με ευχολόγια. Και παρότι, εκ πρώτης όψεως, οι παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις των χωρών προσβάλλουν τις δημοκρατικές περγαμηνές μας, με το θέμα του συμβολισμού της μαντίλας δεν θα ξεμπλέξουν εύκολα οι επόμενες γενιές, όχι βεβαίως της Τουρκίας, αλλά της Ευρώπης.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 7/10/2007

ριτς

Advertisements

49 thoughts on “Κύριε Πρωθυπουργέ…..

  1. Αν πω ότι το μυαλό μου πήγε στο ανάλογο με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες;
    Θα είμαι μάλλον κακός.

    Το πρόβλημα, το βαθύτερο πρόβλημα που νομίζω ότι κρύβεται πίσω από όλα αυτά, είναι οι ελευθερίες τους ανθρώπου.
    Και ο ορισμός τους!!
    Γιατί ενώ σε πρώτο επίπεδο έχουμε την εκδήλωση μιας ελευθερίας, -φοράνε οι γυναίκες μαντίλες γιατί θέλουν να είναι ελεύθερες να δηλώσουν το θρησκευτικό τους φρόνημα-, ιδού που στην πραγματικότητα, αυτή η εκδήλωση γίνεται στοιχείο διάκρισης και, προϊόντος του χρόνου, εργαλείο επιβολής της γοργά αναπτυσσόμενης κοσμοθεωρίας, πάνω στις κοσμοθεωρίες των άλλων.

    Όχι το θέμα δεν είναι ασήμαντο και δεν αφορά μόνον στις γυναίκες της Τουρκίας.

    Το ίδιο θέμα το έχουμε δει στο παρελθόν και δυστυχώς εκπαιδεύουμε τις νέες γενιές να το αποδεχτούν στο μέλλον…

    Καλή Κυριακή με την ευχή να έχεις πιο αισιόδοξα θέματα να αντιμετωπίσεις 🙂 🙂

  2. Γιατί και εγώ είχα την ίδια σκέψη με τον Σωτήρη διαβάζοντας το κομμάτι σου? Τις ταυτότητες και την αναγραφή του θρησκεύματος. Τις καλημέρες μου

  3. καλημερα και στους δύο Σωτηρη και Παύλο
    Νομίζω ότι εμεις τον θρησκευτικό παροξυσμό με τις ταυτοτητες τον ξεπεράσαμε. Ηταν και ο Χριστοδουλος που ειχε παιξει πρωταγωνιστικό ρόλο…. Αλλά το θέμα της μαντιλας πηγαίνει πιο πέρα από την απλή εκδήλωση της θρησκευτικότητας. Γίνεται τρόπον τινα καταναγκασμός σε κάτι που μπορεί να εμφανίζεται στην Ευρωπη τουλαχιστον ως κομματι μοδάτο ( και γιατί όχι, μήπως η Λώρεν και η Χεμπορν δεν το φορούσαν ; ), αλλά πισω του εμφιλοχωρεί κατι αλλο πολυ πιο αγριο και πολυ πιο επιθετικό.

  4. Ευτυχώς, πάντως, που στην Ελλάδα, το ζήτημα των ταυτοτήτων, πέρασε ανώδυνα και φυσικά, ευτυχώς που δεν υποχώρησε η πολιτεία. Διότι, αν αντιδρούσε όπως στο ζήτημα του βιβλίου, σήμερα ο Χριστόδουλος (έστω κι ασθενής) θα ήταν πρωθυπουργός!
    (Όχι ότι δεν το θέλει και τώρα)

  5. N. Ago…Δεν το πιστευω. Η ελληνική κοινωνία έχει άλλες δομές και φυσικα άλλες αντοχές και αντιδράσεις
    Σ ευχαριστώ που περασες απο δω. Η Κροτ μου εχει πει ότι γραφεις ομορφα.

  6. Μην νομίζεις πάντως, Ρίτσα μου , ότι ήμασταν πολύ μακρυά…θυμήσου τις διαδηλώσεις, τα λάβαρα, τις συγκεντρώσεις, την συλλογή υπογραφών (νομίζω και ο σημερινός πρωθυπουργός είχε υπογράψει;; )….

    Είμαι αντίθετη σε οτιδήποτε είναι κόντρα στην ατομική ελευθερία, φυσικά – δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με την «υποχρέωση» της μαντίλας, έτσι κι αλλιώς – έστω κι αν δεν με αφορά άμεσα ….

    Καλημέρα, καλή εβδομάδα 🙂

  7. Νατασσακι μου , δε διαφωνώ. Αλλά επειδή δεν τα πολυκαταλαβαίνω όλα αυτά, επιμένω ότι η ελληνική κοινωνία εχει αντιστάσεις. Θέλω να ελπιζω ότι εχουμε αντιστάσεις.
    Καλημερα, φιλια , τα λεμε

  8. Καλημέρα Ρίτσα,

    δεν το διαβάζω, μόλις τα καταφέρω θα το διαβάσω στο μπαλκόνι τυπωμένο στην Εφημερίδα
    (είναι μέρος της Κυριακάτικης μου ρουτίνας)

    🙂

  9. Σωστό το σκεπτικό της επιστολής, αλλά κατά πόσο πραγματικά ελευθερώνεσαι μέσα από νομοθετήματα για θέματα που έχουν να κάνουν με τις κοινωνικές συμπεριφορές.

    άποψη μου είναι ότι πρέπει να αρθεί το νομικό κώλυμα για να μεταφερθεί η μάχη μέσα στην κοινωνία. Ας δώσουν οι κοπελίτσες της αναφοράς την μάχη στον δικό τους μικρόκοσμο.

  10. Αντώνης Πολιτάκης…Καλημερα, χαιρομαι που σταθήκατε εδώ.. Νομιζω ότι μιλάτε ως κλασσικός δυτικός. Ετσι σκέπτονται και εις Παρισίους, ετσι φαντάζονται και στην Ουάσιγκτον ή το Βερολίνο. Να δοθούν μάχες μεσα στις κοινωνίες. Ξεχνάμε όμως πόσο πολυ πιο ισχυρός αποδεικνύεται ο πελεκυς του Κορανίου και πώς ο φόβος ριζώνει βαθιά στους ανθρώπους, είτε ως φόβος για τα παρόντα, είτε ως φόβος με τον μέλλοντα κοσμο ( τη μετα θανατον ζωή εννοω)
    Καλη Κυριακή, ευχομαι

  11. Ινδικτος… Σιγά να μην σου στερήσω αυτή τη ΧΑΡΑ κυριακατικα. Κάνω εγω τετοιες βλακειες… το ψωμί μας τστσς

  12. Καλημέρα. Συγνώμη για την αγένεια μου.

    Σίγουρα βαρύς ο πέλεκυς του κορανίου και δεν αμφιβάλω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα, αλλά κατά πόσο το συγκεκριμένο νομοθέτημα βοήθησε στο να πεθάνουν παλαιολιθικές παραδόσεις.

  13. Μα, ποιά αγένεια; Ολα καλά
    Την προταση δεν την καταλαβαινω. Τί ακριβώς λετε ; …»κατα ποσο το συγκεκριμένο νομοθέτημα βοήθησε στο να πεθανουν παλαιολιθικές παραδόσεις»….μου το διευκρινίζετε, αν μπορείτε ;

  14. Είμαι διχασμένος στο συγκεκριμένο θέμα της μαντήλας ριτσάκι. Όσο κι αν δεν θέλω η γυναίκα η δική μου να ντύνεται σεμνότυφα ή να καλύπτει κεφάλι ή σώμα, δεν μπορώ να απαγορεύσω σε κάποια μουσουλμάνα να ντύνεται όπως επιθυμεί. Μου φαίνεται αντιδημοκρατικό να απαγορεύω… Υπάρχουν γυναίκες που δεν σπουδαζουν ή υποχρεώνονται να πάνε στο εξωτερικό λόγω … μαντήλας.
    Και ξέρεις σήμερα είναι η μαντήλα αύριο θα είναι το σταυρουδακι στο στήθος. Αφού δεν ενοχλεί μαντήλα η ο σταυρός κανένα γιατί να μην τη φοράει όποια θέλει; Επίσης θεωρώ αδιανόητο να απαγορεύεται το μυστήριο το θρησκευτικό για τον γάμο στην Τουρκία. Όλη αυτή η απαγορευτικότητα που καθιέρωσε ο Κεμάλ στα θρησκευτικά δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται υποκριτική και στα πλαίσια της «ομογενοποίησης» που με βρίσκει προσωπικά αντίθετο. Καλή εβδομάδα από αύριο Ρίτσα μου 🙂

  15. Vasilis… Για να υποστηρίξουμε την άποψη σου που ειναι και η σωστή – ο καθενας να μπορει να κανει ο,τι νομίζει – θα πρεπει να ξέρουμε πώς λειτουργουν στο εσωτερικό τους αυτές οι κοινωνίες , προσμετρώντας σ αυτό το γενικοτερο κλίμα στον μουσουλμανικό κόσμο.
    Καλά , για την Ευρώπη δεν το συζητώ
    Εκείνο ομως που θέλω να ρωτήσω ειναι το εξης : γιατί όταν όλες αυτές οι γυναίκες ερχονται στην Ευρωπη δεν προσαρμόζονται στον τροπο ζωής τον δικό μας ( και στο σπιτι τους ας κανουν ο,τι θέλουν) ενω όταν εμεις παμε στα μερη τους μας υποχρεώνουν να ακολουθήσουμε τα δικα τους ήθη ;

  16. και μενα αδιανοητα μου φαινονται ολα αυτα
    γιατι ειμαι η νεα γυναικα που θα καπνιζω και θα σφυριζω
    και καθε μια μας αξιζει για δεκα
    αλλα ισως η σοραγια να με βρισκει μπαναλ για την δικη της κοσμοθεωρια
    το θεμα ειναι να μπορει ο καθενας ανενοχλητα να μπορει να υιοθετει τους δικους του κανονες συμπεριφορας χωρις να φοβαται οτι δεν θα τιτιβιζουν γι αυτους τα ουρι του παραδεισου η οτι δεν θα τον περιμενουν τα βουνα απο ρυζι και τα ρυακια απο μελι

  17. tsaperdona Η δημοσιοποιηση της ανοικτης επιστολής της τουρκαλας δημοσιογραφου, αυτη τη σταση εκφράζει. Ναι μεν όσες θελουν να φοράνε μαντίλα , αλλά αν τελικά αρθει και στα πανεπιστημια η απαγόρευση και κατοχυρωθεί συνταγματικά, τότε θα ισχύσει το ενος κακου μυρια επονται. Και ειπαμε, η γειτων δεν ειναι η Ευρώπη. Δεν κινδυνολογεί κανείς, ούτε μάντεις γινόμαστε, απλώς μεταφέρουμε τους φοβους μιας γυναικας.

  18. Eγώ θα ήθελα η συζήτηση και οργασμός που επικρατεί για την αναθεώρηση του Συντάγματος να μην είχε ως προπομπό την μαντήλα, αλλά πιο σημαντικά θέματα. Μέσα από αυτή τη συζήτηση βέβαια βγήκαν στην επιφάνεια τελικά πολύ περισσότερα απ’οτι ίσως να περίμεναν ορισμένοι.
    Ειδωμεν!

    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα να έχεις!
    😉

  19. thalasini… Σωστη η παρατηρηση. Αλλά ξέρεις, υπάρχει οξυνση και ο Ερντογάν θελει να περασει ντε και καλά το συγκεκριμένο θεμα.
    Καλη εβδομάδα ναχουμε
    φιλακια θαλασσινη μου

  20. Βανίλια μου, να σου πω κάτι; Εμένα δεν με πειράζει η μαντήλα. Με πειράζει τα όσα εξυπηρετούν κάποιοι μέσω αυτης και φυσικά δεν εννοώ τις γυναίκες που θέλουν να τη φοράνε, όπως πολλοί από εμάς θελουν να φορουν το σταυρο τους, το φυλαχτό τους, τη βέρα τους. Αν φτιαχτεί νόμος που θα αναγκάσει αυτές τις γυναίκες να βγάλουν το κεφαλοδέσι τους, τότε θα αρχίσω να φοβάμαι για γενίκευση. Και ξέρεις οι γενικεύσεις είναι κακό πράμα. Σε φιλώ πολύ και θα τα πούμε.

  21. Αστέρι μου, θέλουν να ακυρώσουν την ισχυουσα νομοθεσία που δεν επιτρέπει τη μαντίλα μεσα στα πανεπιστήμια… Και οι γυναικες που ανήκουν στο λεγόμενο κοσμικό κράτος φοβούνται ότι αυτο θα γίνει απαρχή μιας άλλης πολυ πιο αυστηρά ισλαμικής συμπεριφοράς με κορύφωση το φόβο και τη γενίκευση του σκεπασμένου κεφαλιού, παρα τη θέληση τους.
    Καληνυχτα καλό μου, τα λέμε

  22. κι όμως… η μητέρα μου πήγε στην κωνσταντινούπολη το 1963 και όλες οι γυναίκες ήταν μακιγιαρισμένες, με βαμμένα μαλλιά και ντεκολτέ.
    τι απέγινε αυτή η Τουρκία;

    και, για να’χουμε και καλό ρώτημα, τι άλλο θα ανθεωρήσουν στο σύνταγμά τους;

  23. Καλημέρα!

    Ας ξεκινήσω από ένα αξίωμα. Ο σεβασμός στα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός, το εκλαμβάνω εκ των ων ουκ άνευ.
    Εδώ, στη Σουηδία και στο νοσκομείο που εργάζομαι, τουλάχιστον, έχουν μέχρι και αποστειρωμένες μαντήλες, για τις γυναίκες που κυκλοφορούν μέσα στις αίθουσες επεμβάσεων. Όλες που εργάζονται, στις κλινικές, έχουν το δικαίωμα, να φορούν μαντήλα.

    Όμως! Σε προσωπικό επίπεδο, το βρήσκω εξόχως προκλητικό, να μου έρχεται η μαντηλοφορούσα, ουσιαστικά, προβάλλοντας το θρήσκευμά της (κάτι για το οποίο με βρήσκει απόλυτα αντίθετο). Το να ζείς σε μια δυτική χώρα, προϋποθέτει να μπορείς να εντάσσεσαι και στο τρόπο ζωής της χώρας αυτής. Το συγκεκριμένο θέμα παρουσιάζει όμως το ακριβώς αντίθετο…
    Θα μπορούσα να είμαι πιο διαλλακτικός και σίγουρα πιο ανοικτός, αν μια δυτική γυναίκα, ταξίδευε στη Σ. Αραβία π.χ, φορώντας μίνι ή έχοντας το σταυρό της έξω από τα ρούχα. Όποτε, επιβάλλοντας με το ζόρι, ένα τρόπο ζωής, ουσιαστικά, χάνει την ισχύ του και το σεβασμό που θα μπορούσε να έχει. Τουλάχιστον από μένα…

  24. Krot, τωρα καθε φορά που πηγαίνει καποιος στην Πολη και βγαινει λίγο εξω από το τουριστικό κεντρο, βλεπει ότι ολο και περισσότερες γυναικες ειναι με τη μαντίλα, μακιγιαρισμενες μεν, αλλά με τη μαντίλα. Οσο για την αναθεώρηση , τί αλλο θα κάνουν δεν ξέρω, ασχολούνται με τη θητεία του προεδρου να την μειωσουν από 7 σε 5 χρονια και τη βουλή σε τετραετή και με τη μαντιλα … τί να σου πω αλλο .

    Δημοσθένη…..αυτό ακριβώς έγραψα στο παραπάνω από την Κροτ σχόλιο μου. Γιατί αυτή η διαφορα…. Κάντε ο,τι θελετε και κανουμε κι εμεις ό,τι θέλουμε. Ομως δεν ισχύει κατι τέτοιο. Μόνον η Θάστερ αποφάσισε να εμφανιστεί στη Δ Αραβία ακάλυπτη. Ολες οι φιλες μου δημοσιογραφινες πουχουν ταξιδεύσει στο Ιραν, στο Αφγανιστάν, στο Πακισταν κλπ, εχουν υποχρεωθεί να καλυφθούν,
    Καλημερα, καλημερα… με πηρε ο υπνος χθες νωρίς

  25. Καλημέρα Ριτσάκι! (Δεν χάθηκα, μου απαγόρευσα το σερφάρισμα καθημερινά γιατί δεν με βλέπω να προλαβαίνω ούτε σε τρεις ζωές!)

    Πολύ ενδιαφέρον θέμα… Και δεν είμαι βέβαιη ότι μπορούμε (εμείς οι Δυτικοί;, εμείς οι «χριστιανοί»;, εμείς οι «ισότιμες γυναίκες»; -ας το αφήσω να πλανάται αυτό το «εμείς» προς το παρόν) να κατανοήσουμε τις προεκτάσεις και τις ρίζες του.

    Κατ’ αρχάς, το επιχείρημα ότι στον ανατολικό κόσμο εμείς πρέπει να φερθούμε σύμφωνα με τις επιταγές τους -άρα γιατί δεν το κάνουν κι αυτοί όταν βρίσκονται εδώ… Δεν το θεωρώ σοβαρό επιχείρημα. Καλώς ή κακώς τα θεμέλια της δικής τους θρησκείας (και εν τέλει και κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης) βρίσκονται σε αυτόν τον τρόπο επιβολής. Τα δικά μας αλλού (στην αναγραφή π.χ. ή στην εκφορά χρυσού σταυρού…). Μου φαίνεται επικίνδυνα παιδιάστικο το «μία σου και μία μου». Και σίγουρα δεν βρίσκεται η λύση στις γαλλικού τύπου ρυθμίσεις…

    Κατά δεύτερον, ναι, ολόκληρη Τουρκία λειτουργεί με τρόπους που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Ο φονταμενταλισμός της σε συνδυασμό με την μυστική κυριαρχία των στρατιωτικών, οι κρίσεις στο μήκος και το πλάτος της, η επιχείρηση ένταξης στην Ευρώπη, η γειτνίαση με μία αρκούδα που ξυπνά… Όμως, άπαξ και θελήσει να «εντρυφήσει» στην Δύση (με την ένταξη) εκ των πραγμάτων θα αλλάξουν πράγματα. Μήπως η ιστορία δεν έχει αποδείξει ότι πολλές φορές αλλάζουν πράγματα χωρίς να έχουν προλάβει να αλλάξουν ουσιαστικά οι κοινωνίες που υποδέχονται τις αλλαγές; Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα να αλλάζει προς το καλύτερο ο κόσμος -κατά πόσο όμως γίνεται αυτό; Εμείς είχαμε μπει στην Ευρώπη κι ακόμη ζητούσαν πιστοποιητικό φρονημάτων! Με τον καιρό -θεωρητικά- αυτό έσβησε… Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος ιδού και το πήδημα!! Το ένα τους πόδι στην Δύση το άλλο στην Ανατολή -επιμελώς ανακατεμμένα και σκεπασμένα…

    Και τελικά, Ριτσάκι, ίσως είναι λογικό επόμενο το θέμα της μαντήλας. Από τη μία γιατί είναι λογική η στροφή σε εθνικιστικά-«συσπειρωτικά» ιδανικά όταν νιώθει ότι απειλείται ένα έθνος (ή το πείθουν για κάτι τέτοιο). Δεν είναι αναγκαίο εδώ να παραπέμψω σε δικές μας «ασύμμετρες» απειλές… Από την άλλη, ας σκεφτούμε λίγο όλοι. Είναι από τα πλέον «τυπικά προσόντα» του δυτικού κόσμου να ενσωματώνει μέσω της προσπάθειας εξάλλειψης κάθε πολιτισμικής ταυτότητας.

    Πάμε, λοιπόν, σε κάτι μεγαλύτερο. Πώς συνυπάρχουν στο παγκόσμιο χωριό διαφορετικές κουλτούρες; Είμαστε σίγουροι ότι αυτό που έχει εφαρμοστεί έως τώρα είναι σωστό; Αυτό που έχει οδηγήσει στο ξέσπασμα του ανταρτοπόλεμου και της εκατέρωθεν τρομοκρατίας, στο «φύτεμα» δικτατόρων στα μισά κράτη της γης, στην συγκέντρωση του πλούτου στο ελάχιστο του πληθυσμού;

    Μεγάαααααααλο θέμα, και δεν υποστηρίζω -εννοείται- την επιβολή της μαντήλας. Ζούμε όμως σε ένα κράτος που ενώ πλέον -μετά από πόσα χρόνια;- έδωσε άδεια για να φτιαχτεί τέμενος εγώ δεν το είδα. Και τρεφόμαστε από μία κουλτούρα που επιτάσσει «εντάξτε αλλήλους» -με όποιον τρόπο… Η ενασχόληση με τη μαντήλα είναι πρωτίστως δυτικό θέμα και δευτερευόντως τουρκικό… Πολλά, για εμένα, το μαρτυρούν αυτό.

    Καλημέρα και πάλι Ρίτσα μου! Συγγνώμη για τη λογοδιάρροια -απλά με βάζεις σε τρελλές διαδικασίες όταν σε διαβάζω! (Αχ και να μου έβγαινε έτσι και το γράψιμο της εργασίας… Λυγμ!)

  26. Industrial daisies…καλα κανεις και σε πιάνει λογοδιάρροια. Το επιτρεπει, άλλωστε, το θέμα. Αλλά κοιτα λιγο τη δουλειά για να ξεμπερδεύεις με τα μεγάλα αγχη σου.
    Τωρα , για τα υπόλοιπα, σε καποια σημεία συμφωνώ μαζί σου, τουλαχιστον στό «μια σου και μια μου «,αλλά από την άλλη όταν νοιώθει η κοσμική τουρκάλα ότι απειλείται, τί θα κάνει; θα σταυρώσει τα χερια και θα περιμένει να την μαντιλοδέσουν,, αν δεν θέλει ;
    Οποια κοπελιά το επιθυμεί πρααγματικά και δεν της το επιβάλει η οικογένεια ( που μαλλον αυτό συμβαίνει, εκτός από τις περιπτωσεις σε γαλλία και Αγγλια που υπάρχει μια πεισματική αντιδραση ) τότε να το φοράει και να καμαρώνει. Αλλά να το επιβάλει και στη διπλανή της, ε, όχι. Αυτού του ειδους την τυπική ελευθερία αναζητάμε , γιατί ουτως ή άλλως ο άνθρωπος δεν υπήρξε και δεν θα ειναι ποτέ ελευθερο άτομο.
    σε φιλώ….

  27. @Industrial daisies: Ωπ! Διαφονία καθαρή και κάθετη… Εξηγούμαι… Να το πω απλά… Χέστηκα αν στη Τουρκία ή στην Υεμένη, φοράνε με το ζόρι τη μαντίλα ή τη μπούρκα. Πολιτισμική και πολιτιστική επανάσταση θα κάνουν μόνοι τους, όμως, το να τρώω στην μάπα τη συνάδελφο, μέσα στο Ψυχιατρικό (έχει και ιδιαίτερη σημειολογία η ρημάδα η κλινική), που μου έρχεται με την μαντήλα και δεν σηκώνει και κουβέντα, sorry, αλλά είναι εκτός της δικιάς μου λογικής. Όσο για τα έθιμα των λαών και την κουλτούρα τους, σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Ένα ακραίο (επιμένω, ακραίο) παράδειγμα είναι οι μπαταριές που θα ήθελα να ρίχνω ανήμερα τη Λαμπρή και να σουβλίζω το αρνί μου στη σούβλα, εδώ στη Σουηδία, αλλά θα μου μαζευτούν οι αστυνόμοι. Δεν παύει όμως να είναι σημείο της κουλτούρας μας και ανήκουμε και στη Δύση…
    Όσο για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, θα σου πω πως είναι τόσο Ευρώπη αυτοί όσο είναι και οι Ισραηλινοί (επίσης συμμετέχουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις), ή όπως σημειώνει ο Σαρκοζύ, οι Μαροκάνοι και το Αλγέρι, το οποίο μέχρι πρόσφατα ήταν Γαλλικό έδαφος… Επιμένω, ότι το να προκαλείς με το να «διαδηλώνεις» τα θρησκευτικά σου πιστεύω, σε προσωπικό επίπεδο με φυτιλιάζει απίστευτα και το θεωρώ φασιστικού περιεχομένου αντίληψη.

  28. …Και να πάω λίγο πιο μακρυά την κουβέντα. Την περίοδο του Ραμαζανιού, ως γνωστό δεν τρώνε τίποτα όλη μέρα και ούτε πίνουν. Είναι πολλές οι φορές και έχω συγκεκριμένα περιστατικά να απαριθμήσω, όπου συνάδελφος μουσουλμάνος δεν άντεχε να βγάλει την εφημερία ή απλά την εργάσιμη, γιατί απλά είχε εξαντληθεί από την καταπόνηση. Αυτό πόσο πάλι μπορώ να το δεχθώ, όταν αίφνης ψαχνόμαστε να βρούμε αντικαταστάτη ή για το κενό που αφήνει στην κλινική; Ακραίο; Όχικαι τόσο… Έχω διαβάσει μέχρι και άρθρο στη Le Monde πριν πολλούς μήνες που εκφράζουν ένα γενικότερο προβληματισμό…

    Επίσης να πω και το εξής. Δεν γνωρίζω αν είναι ακριβές, αλλά στη μητρ’οπολη της ελληνικής εκκλησίας στη Στοκχόλμη, δεν έχουν θυμιατά και λιβάνια, γιατί, έτσι έχω ακοούσει, έχει απαγορευθεί. Και έχει γίνει απόλυτα σεβαστό, παρά το γεγονός, ότι είναι μια τελετουργία σαφώς εντός ναού. Πώς και γιατί να δεχθώ, δηλαδή, τη ρημάδα τη μαντίλα και τα συν αυτή;

  29. Από τη μία ο «πολιτισμός» μου μού επιβάλλει να συμφωνήσω με αυτό που λες. Από την άλλη, αυτή η ελευθερία είναι εντελώς «δυτικού» τύπου κατασκεύασμα και κανείς δεν μπορεί να βάλει χέρι στη φωτιά ότι είναι ό, τι καλύτερο. Τι εννοώ;

    Προφανώς όχι το ότι δεν είναι σωστό να έχει η γυναίκα το δικαίωμα να φοράει ή όχι μαντήλα. Αλλά όλη αυτή η συζήτηση περί ελευθερίας και δικαιωμάτων δεν είναι παρά επιταγές δυτικού κόσμου -μάλλον αβάσιμες διακηρύξεις θα έλεγα. Σαφώς και να μπορεί να επιλέξει, η λύση όμως δεν έρχεται μέσα από την άκριτη προσχώρηση στον δυτικό τρόπο σκέψης -γιατί εκεί πάμε σε ένα αποτέλεσμα προσμίξεων αμφιβόλου ταυτότητας και συνείδησης.

    Θα πρέπει να παλέψουν μέσα στο ίδιο το πλαίσιο που τους περιβάλλει για αυτό -κι αν όντως η Τουρκία προχωρήσει θα γίνει έτσι. Αν όχι σημαίνει ότι θα επιλέξει την προσκόλληση στο παρελθόν.

    Αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα ότι το πού γεννιόμαστε είναι τύχη -το πού επιλέγουμε να βγάλουμε ρίζες είναι τύχη με επιλογή. Στην εποχή των μεγάλων μετακινήσεων κανείς δεν είναι αναγκασμένος να ριζώσει εκεί όπου γεννήθηκε. Μακάρι ο τόπος που αγαπούν κάποιοι να τους προσέφερε και την ελευθερία που θα ήθελαν. Αυτά όμως είναι ευχολόγια. Ή κάθεσαι κάπου και το παλεύεις ή φεύγεις. Σεβαστό.

    Οι αγώνες, όμως, θέλουν ένα επίπεδο συνειδησης. Και οι έτοιμες φόρμες εμένα με τρομάζουν. Γιατί τέτοια είναι η δυτική αντίληψη από την σκοπιά της Ανατολής. Μια έτοιμη φόρμα που ψάχνει να ανατρέψει την ανατολική έτοιμη φόρμα. Και μήπως αντίστοιχο βαθμό επιβολής δεν περιλαμβάνει και ο δυτικός πολιτισμός; Πόσο έξυπνα, όμως, έχει καταφέρει να παρουσιάζει την επιβολή ως προσωπική ελευθερία;

    Λοιπόν, το ξεχείλωσα. Μάλλον θα έπρεπε να τα συζητάμε από κοντά αυτά γιατί από το γραπτό μου, αντιλαμβάνομαι τώρα που το ξαναδιαβάζω, μπορούν να προκύψουν παρεξηγήσεις. Ελπίζω να είναι σαφές πως η ελευθερία είναι το ζητούμενο. Και σε αυτή τη βάση όσο κρίνεται ο ανατολικός τρόπος σκέψης άλλο τόσο θα έπρεπε να κρίνεται κι ο δυτικός. Πάω για διάβασμα!!!!

    Φιλί! 🙂

  30. Καλημέρα Δημοσθένη!

    Αντιλαμβάνομαι τα όσα λες. Και εγώ προσωπικά μπορεί να θεωρώ ότι η πίστη του καθενός είναι καθαρά προσωπικό θέμα και δεν χρειάζεται επίδειξη ή επιβολή. Αυτό, όμως, είναι καθαρά προσωπική αντίληψη η οποία οφείλεται τόσο στο πώς έχω διαμορφωθεί πολιτισμικά και άλλο τόσο σε εμένα την ίδια.

    Το να αξιώνεις αυτό να είναι κανόνας, ή έστω να σκέφτονται έτσι και οι άλλοι, προϋποθέτει την άποψη πως αυτό είναι σωστό. Είναι; Και σε τελική ανάλυση το σε ποιο βαθμό ο καθένας είναι διατεθειμένος να απεμπολήσει την προπαγάνδα που έχει φάει χρόνια ή αυτά που τον προσδιορίζουν είναι μεγάλο θέμα.

    Ακόμη μεγαλύτερο είναι το πώς επιθυμούν οι λαοί να συνυπάρχουν. Κι αν συνύπαρξη σημαίνει ότι τον τρόπο ζωής τον καθορίζει αυτός που κατείχε πρώτα τα εδάφη, sorry, εκεί διαφωνώ εγώ. Δηλαδή στην Ελλάδα θα πρέπει ολοι να σουβλίζουν το Πάσχα και να γιορτάζουν τις δικές μας αργίες αλλά να μην μπορούν να νηστέψουν ή να προσευχηθούν όταν κι όπως έχουν μάθει; Ε μα τότε δεν μιλάμε για συνύπαρξη -μιλάμε για αφανισμό πολιτισμών με εξελιγμένο τρόπο κι όχι με αιματοχυσίες όπως παλιά. Ο τρόπος είναι διαφορετικός αλλά η ουσία είναι η ίδια.

    Σκέψου το λίγο. Καταλαβαίνω όσα λες, σε ένα βαθμό μπορεί να συμφωνώ, αλλά στο συμπέρασμα με χάνεις.

    Όσο για το τι είναι Ευρώπη… Άστο καλύτερα. Το θέμα έχει ξεφτιλιστεί εντελώς. Καλή προσπάθεια αλλά στο τέλος πάλι θα διαλέγουμε στρατόπεδα μεταξύ αρκούδας ή καπιτάλας. ´Αστο.

    Μα, επιτέλους, το κόβω! Πάω για διάβασμα! (Σεβασμό παρακαλώ στον απελπισμένο φοιτητή!)

  31. Απελπισμένε Φοιτητή, γρηγορα στα γραπτα σου, γιατί αλλιως δεν θαχεις την ελευθερία που απολαμβάνεις σήμερα…
    φιλια

  32. @Industrial daisies: Αξίωμα σε προσωπικό επίπεδο, είπα, δεν γενίκευσα…Όσο για το συμπέρασμα, επίτρεψε μου να σου πω ένα παράδειγμα. Ο μέντοράς μου, λέει πως θεραπεία υπό τη σκιά του φόβου είναι καταδικασμένη ν αποτύχει. Κάπως έτσι η Ευρώπη, έχασε το παιχνίδι στο θέμα των θρησκευτικών εκδηλώσεων. Τελειώνω λέγοντας ότι για μένα Ευρώπη, είναι ένα χωνευτήρι ιδεών και πολιτισμών, με μεγάλη δόση δημοκρατίας και ελευθερίας πνεύματος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη ήπειρος που να συγκεντρώνει τόσα χαρακτηριστικά, με μεγάλη δόση σοφίας. Θα αντιπαραθέσεις ίσως την Αμερική, όμως εμένα, μου θυμίζει την άγνοια του παιδιού απέναντι στον κίνδυνο και γι’ αυτό δεν φοβάται σε συνδυασμό με το το βλάχο κρεατέμπορα που επειδή έχει τα φράγκα, νομίζει ότι το μαγαζί είναι δικό του… Καλή επιτυχία στις εξετάσεις

  33. Τελευταία και καταϊδρωμένη 🙂 και δεν ξέρω αν έχω κάτι να προσθέσω στη συζήτηση.
    Αναρωτιέμαι κι εγώ μερικές φορές πια, πέρα από το πολιτικοκοινωνικό context (που είναι και κυρίαρχο), στη συγκεκριμένη χώρα μήπως στο θέμα της μαντίλας μιλάμε (και) για μια ιδιότυπη «ψυχολογική» συναίνεση κάποιων γυναικών; Μήπως, επίσης, το να υιοθετούμε, ως δυτικοί άνθρωποι, το θέμα αυτό ως το πρώτο στη λίστα των ανθρώπινων δικαιωμάτων που υπερασπίζουμε (εξ ονόματος, μερικές φορές, των γυναικών της Τουρκίας) είναι πατρονάρισμα και όχι πραγματική υποστήριξη και συστράτευση με τον αγώνα του προοδευτικού κομματιού της τουρκικής κοινωνίας για την τήρηση και διεύρυνσή τους; Μήπως η στάση των δυτικών κοινωνιών είναι, κατά ένα μέρος της τουλάχιστον, αυτό που λέει η Industriaλ Daisies, δηλαδή εγωιστικά αντανακλαστικά απέναντι σε τρόπους αυτοέκφρασης και αυτοκαθορισμού άλλων πολιτισμών;

    Διότι, όσον αφορά το πολιτικό (σύνταγμα και νόμοι) και «ακτιβιστικό» μέρος, πιστεύω κι εγώ ότι αν δεν το επωμιστούν οι ίδιες οι προοδευτικές Τουρκάλες και Τούρκοι, ούτε μπορεί ούτε «δικαιούται» να το κάνει κάποιος άλλος αντ’ αυτών (συμφωνώ, βέβαια, με τη θέση σου ότι πολύ εύκολα και από προνομιακή θέση μιλάμε για κοινωνικούς αγώνες και για αντιστάσεις _αλλά πάλι η ανησυχία αυτή τη στιγμή εκφράζεται από εκείνο το κομμάτι των γυναικών, τις μορφωμένες αστές, που έχει κάποιες παραπάνω δυνατότητες να αντισταθεί, σε σχέση με τις γυναίκες της τουρκικής ενδοχώρας, ή το σύνολο των γυναικών άλλων ισλαμικών χωρών). Συνδυάζοντας αυτό και τον επίλογό σου Και παρότι, εκ πρώτης όψεως, οι παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις των χωρών προσβάλλουν τις δημοκρατικές περγαμηνές μας, με το θέμα του συμβολισμού της μαντίλας δεν θα ξεμπλέξουν εύκολα οι επόμενες γενιές, όχι βεβαίως της Τουρκίας, αλλά της Ευρώπης θα μου επιτρέψεις να το δω λίγο σκεπτικιστικά, καθώς, όσον αφορά το θέμα του συμβολισμού της μαντίλας, δεν έχει κανένα λόγο (δικαίωμα) να ανησυχεί και να αισθάνεται εμπλεγμένη η Ευρώπη, όσο δεν απεμπλέκεται συνολικά και ξεχωριστά, από τα δικά της θρησκευτικοκοινωνικά ιδεολογήματα και τη μεγαλύτερη ή μικρότερη, φανερότερη ή πιο έμμεση, διαπλοκή των εκκλησιών και θρησκειών με τις κοινωνικές, και, αλίμονο, στα καθ’ ημάς και με τις κρατικές υποθέσεις. Επίσης, αν ως δυτικές γυναίκες διεκδικούμε δικαίως τον σεβασμό των ισλαμιστών στις ενδυματολογικές και πολιτιστικές επιλογές μας και στις δικές τους χώρες, δεν ήταν τάχα η Γαλλία που έδωσε το παράδειγμα ασέβειας του αυτοκαθορισμού και της επιλογής πολιτισμικής ταυτότητας όταν απαγόρευε στις μουσουλμάνες φοιτήτριες να φοράνε μαντίλα στα πανεπιστήμια (μου μοιάζει η ίδια λογική από την ανάποδη).
    Εννοείται ότι, προσωπικά, μου προκαλεί οργή και φρίκη κάθε είδους απόπειρα επίσημης θεσμοθέτησης (ή παρεμπόδισης κατάργησής της) της διαπλοκής κάθε θρησκευτικού φορέα και ιδεολογίας στη σφαίρα της κοινωνικής ζωής _και κάθε μέτρο, θεσμός, ιδεολογία και πρακτική που πλήττει άμεσα ή έμμεσα, λίγο ή πολύ, βάναυσα ή εκλεπτυσμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα συνολικά και φυλετικά όσον αφορά τις γυναίκες.

    Συγγνώμη για τη φλυαρία, άρα το ακατέργαστο, του κειμένου, αλλά είναι και για μένα, όπως για όλους μας, μια πολλά (εργασιακά δεινά) υποσχόμενη Δευτέρα (δεν μπόρεσα ωστόσο να αντισταθώ σε ένα τόσο ερεθιστικό άρθρο).
    Καλή εβδομάδα.

  34. Καλη εβδομάδα και σε σένα…. Φυσικά και το θέμα ανήκει αποκλειστικα στις Τουρκάλες, απόδειξη και η ανοικτή επιστολή ου ανήρτησα. Τουρκάλα την έγραψε και όχι εγώ.
    Φυσικά και η Δυση ( εμεις ) δεν εχουμε κανένα δικαιωμα να παρέμβουμε σ αυτή την υπόθεση. Αλλά δεν ειμαστε εμείς που το συζητάμε. Εκείνοι, οι Τουρκοι δηλαδή το ανηγαγαν σε κυριαρχο θεμα της αναθεωρησης του συντάγματος, γιατί θέλουν να καταργηθεί η ισχύουσα σήμερα στην Τουρκια ( αρα, γιατί οχι και στη γαλλία ) απαγόρευση της μαντίλας στα πανεπιστήμια.
    Νομίζω ότι η δική μας ελευθερία μας εμποδίζει να δουμε καποιες αλήθειες. Ακόμη και σ αυτό το θέμα, αυτή η αισθηση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωματων μας παει μακριά από την ουσία του θέματος.
    Θα τα δουμε όμως όταν θα εξελιχθούν τα πράγματα και θα τα ξανασυζητήσουμε ακαδημαικά και χωρίς διάθεση κριτικής παρέμβασης. Με τις γνωστες ανθρωπιστικές δυτικές αποστάσεις !

  35. Είχα μερικές σκόρπιες σκέψεις όταν έγραφα το σχόλιό μου, που δεν μπόρεσα να τις «δέσω» με τα υπόλοιπα:
    Κατά πόσον, θεωρητικά μιλώντας, δεν είναι το ίδιο αυταρχικό να απαγορεύεις τη μαντίλα στα πανεπιστήμια (για την Τουρκία μιλώντας ) με το να επιβάλλεις τη μαντίλα στα πανεπιστήμια.
    Είχα στο μυαλό μου μια συζήτηση με μια νεαρή Κωνσταντινουπολίτισσα που σπούδαζε ψυχολογία, ένα πανέμορφο πλάσμα με τζιν, παλτό και μαντίλα, με το κινητό στο χέρι να στέλνει μηνύματα στην αγγλόφωνη φίλη της καθώς μιλούσαμε, για να μου διευκρινίσει κάτι που ήθελε, με το τσιγάρο στο άλλο (με κέρασε κι εμένα) και τον φίλο της από δίπλα να την παρακολουθεί προσεχτικά να μου εξηγεί με σπασμένη αγγλικά γιατί επέλεξε να φοράει τη μαντίλα, που ούτε η μάνα της φορούσε ούτε ο πατέρας της απαιτούσε. Σκεφτόμουνα επίσης πως στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν απαγορεύεται, βέβαια, σε μοναχούς (ας μην πω για ιερωμένους, όπου το ράσο είναι και στολή) να παρακολουθούν μαθήματα ενδεδυμένοι το σχήμα τους. [Επίσης, σε παραπέμπω, για αναψυχή και για να το ελαφρύνουμε, στην… εικαστική εμπειρία μου κατά την έκδοση της νέας, ανεξίθρησκης ταυτότητάς μου 🙂 ]

    Φυσικά, αντιλαμβάνομαι ότι το διακύβευμα δεν βρίσκεται στη σφαίρα της θεωρίας και των καλών προθέσεων, αλλά στη σφαίρα της πολιτικής και των σκοπιμοτήτων _και καταλήγω στη δική σου σκοπιά (εκεί ήμουν από την αρχή, αλλά ως ευδοκίμως θητεύσασα στον δογματισμό της πάλαι ποτέ high and mighty κομουνιστικής αριστεράς, προσπαθώ πια να ανοίγω ρωγμές στον τοίχο των βεβαιοτήτων μου)

    Καλό σου απόγευμα [μ΄αρέσει και με ξεμυαλίζει η συζήτηση μαζί σου :)]

  36. …και με συγχωρείς πολύ για το λινκ που βγήκε έτσι, απαράδεκτο, είναι που πάντα βιάζομαι και που δεν είμαι και πολύ άνετη με αυτά!
    😦

  37. παρακολουθησα όλη τη συζήτηση με ενδιαφέρον.

    ως αφορμή πιστευω πως λειτουργησε η μαντήλα και μόνο.

    όλα τα άλλα είπώθηκαν..

    να είσαι καλά Ρίτσα μου – πηγαίνω τώρα που έχω χρόνο και ησυχία να δω τα προηγούμενά σου.

  38. Και να σκεφτεις ότι τωρα ετοιμαζομουν να περάσω από το σπιτικό σου. Ημουν λίγο στη Νινα με τις εκδηλώσεις.
    Ναι, ηταν δυσκολο θεμα και λεπτό. Νομιζω ότι γραφω βιαστικά και κανω λάθη που ενδεχομενως χανεται το νόημα, αλλά τί να κάνω, δεν προλαβαίνω.
    καληνυχτα καλή μου

  39. εγώ πάλι – νομίζω – πως δεν το χάνω το νόημά σου καιρό τώρα και το «βιαστικά» που λες είναι ο αυθορμητισμός που χαρακτηρίζει το γραπτό σου : οι πολλές γνώσεις μαζί με την αμεσότητα και το συναίσθημα.

    αν μου επιτρέπεις..

  40. Ελενάκι μου, με κολακευεις , αλλά επειδή ειμαι τελειομανής νοικοκυρα με θλιβει το γεγονός ότι τα δάκτυλα μου στο κομπιουτερ δεν με παρακολουθούν. Αλλά αφού λες ότι δεν χανεται το νοημα ιτς οκ
    σε φιλω και ευχαριστω για ολα

  41. @Just me… Εγω το μαζευω το πράγμα γενικώς. Βάζω και καποια εμφανή ερωτηματικά και το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα. Οι μικρές αρχές ειναι που οδηγούν στα μεγάλα θεματα. Το θέμα ειναι ότι η κοπελιά, μια χαρα κατα τα άλλα, αυριο δεν μπορεί να ειναι αυτό που ειναι σήμερα, αν δεν επιχειρήσουν να κρατήσουν λιγο τα λουριά της άμαξας. Η αμαξα θα τρέξει κι οποιον πάρει ο χαρος , ξέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s