Η σοσιαλδημοκρατία εκπέμπει SOS


Τρύπιες σημαίες, των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα

magweather-rene-magrit-edimvourgo.jpeg

 

Μαγκρίτ

Στην πραγματικότητα, το σχόλιο της γαλλικής «Μοντ» έσταζε φαρμάκι, αν και «σεμνά» διατυπωμένο. «Ο διορισμός στην κορυφή του ΔΝΤ του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος Καν, αφήνει μια ελαφρώς πικρή γεύση», σημείωνε η εφημερίδα, επιρρίπτοντας ευθύνες στον πρόεδρο Σαρκοζί και στην επιμονή του να ενσπείρει διαλυτικά ζιζάνια στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Φαντάζομαι, επομένως, πόσο μεγάλο ήταν το σοκ των συντακτών της ιστορικής εφημερίδας, όταν πληροφορήθηκαν την προσχώρηση στον κύκλο των «φίλων του Σαρκοζί» του παλιού διευθυντού τους Ζαν Μαρί Κολομπανί. Στις δύο σημαντικές προσωπικότητες της σοσιαλιστικής Γαλλίας, να προσθέσουμε τον υπουργό Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ, τον Τζακ Λανγκ, τον Ιμπέρ Βεντρίν και τον Ζακ Αταλί, στενό συνεργάτη του Φρανσουά Μιτεράν.

Μα, τι συμβαίνει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και αλληλοσπαράσσονται; Κρίση ταυτότητας; Προφανώς. Παρόμοια όμως κρίση πλήττει συνολικά την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

ec280907k.jpg

Η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη φλέγεται και δεν υπάρχουν αρκετές πυροσβεστικές αντλίες να σβήσουν τις φωτιές. Το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο που ανήγαγε στην κορυφή της πυραμίδας την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, την παρεμβατική οικονομία και την αναδιανομή του πλούτου πνέει τα λοίσθια. Αδιάψευστος μάρτυρας, τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων σε ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι ψηφοφόροι διατυπώνουν την απογοήτευσή τους προς στις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και στρέφονται (απελπισμένα ή μη, θα φανεί) προς την Κεντροδεξιά. Πολλοί διατείνονται ότι ζούμε τη συνήθη εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Ενας ακόμη κύκλος. Ωστόσο όλα συνηγορούν στην ανάγκη να υπάρξει ανασύνταξη των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, αλλά προς τα πού; Πλήρης στροφή προς τα αριστερά ή διεκδίκηση του κεντρώου χώρου; Ακόμη και στη Σουηδία, τον πυλώνα της σοσιαλδημοκρατίας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε πέρυσι στις βουλευτικές εκλογές και έβαλε πλώρη για τον εκσυγχρονισμό του. Στη Γερμανία τα μαχαίρια ήδη έχουν βγει στα υπόγεια του SPD. Η ήττα του Σρέντερ ανέδειξε τη σοβαρή δυσκολία προσαρμογής των σοσιαλδημοκρατών στις οικονομικές και εργασιακές συνθήκες του σήμερα, όπου η ανάπτυξη, η οποία παράγει πλούτο, δεν συμβαδίζει, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, με το μεγάλο άνοιγμα του κοινωνικού κράτους. Φημολογείται ότι ο νέος πρόεδρος του SPD, Κουρτ Μπεκ, θα στραφεί προς τα αριστερά, στην προσπάθειά του να εναγκαλιστεί το κομμάτι της γερμανικής κοινωνίας που πλήττεται από την «ημι- φιλελεύθερη» πολιτική της Αγκελα Μέρκελ. Αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία θεωρούνται η Βρετανία και η Ιταλία… μόνο που δεν είναι πια σοσιαλδημοκρατίες. Ο Μπλερ προχώρησε εξαρχής σε μετάλλαξη του Εργατικού Κόμματος, μετατρέποντάς το σε ιδιότυπο φιλελεύθερο κόμμα, ενώ ο σημερινός πρωθυπουργός Γκ. Μπράουν δεν σκέπτεται να επιστρέψει στις παραδοσιακές αρχές των Εργατικών. Οσο για την Ιταλία, οι Δημοκράτες της Αριστεράς αναμένεται να συνενωθούν με τους Χριστιανοδημοκράτες, ιδρύοντας το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας. Και στην Ελλάδα; Το ερώτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ξοδεύει πολύτιμο χρόνο ανάμεσα σε προσωπικές βεντέτες και έριδες, δεν είναι πώς θα επιτύχει το συναισθηματικό σύνθημα «επιστροφή στις ρίζες» ή πώς θα εκλέξει αρχηγό ικανό να νικήσει τον Καραμανλή, αλλά πώς θα προσαρμόσει τη δεδηλωμένη κοινωνική ευαισθησία του στην τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα.

28_mdf1175401.JPG

Advertisements

68 thoughts on “Η σοσιαλδημοκρατία εκπέμπει SOS

  1. Χωρίς να είμαι ειδικός, τα ερεθίσματα που λαμβάνω, από το στενό κοινωνικό μου κύκλο, υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια, από την παρούσα κυβέρνηση, στη Σουηδία. Η Σοσιαλδημοκρατία (την οποία ο Α. Παπανδρέου την είχε αποκυρήξει μετά βδελυγμίας) περνάει κρίση γιατί δεν έδωσε πρακτικές λύσεις σε καυτά ζητήματα, της Ευρώπης. Αρχής γενομένης, από τη Σερβία και το ΝΑΤΟ, μέχρι τη λαθρομετανάστευση και τις εισφορές των χωρών της Β.Ευρώπης, κάτι που το συγκεκριμένο θέμα, κάνει το μέσο Σουηδό να ρίχνει μπινελίκια. Αυξήθηκε η ανεργία, τα ελλείματα και βέβαια, μετέτρεψαν την Ευρώπη σε κομπάρσο των διεθνών εξελίξεων.
    Είμαι της άποψης πως το πιο υγιές, είναι αυτό που συμβαίνει τώρα. Δηλαδή, η κρίση ταυτότητας και ιδεολογίας.
    Ενδεχομένος να ζήσουν μαύρες μέρες – και νύχτες – αλλά μόνο έτσιθα φτάσουν κάπου.

    (Πολλά είπα, ε;)

  2. Δημοσθένη, ορθώς τοποθετείσαι. Μονο μεσα απο κριση ταυτοτητας και ιδεολογιών θα προκύψει το καινούργιο. Αλλα ποιος το καταλαβαινει δεν ξέρω.καλημερα στη μακρινή Σουηδία.

  3. Καλημέρα!
    Το γεγονός ότι πια δεν υπάρχουν ιδεολογίες, δεν είναι σημερινό, δεν είναι μόνο Ευρωπαϊκό, είναι μάλλον Παγκόσμιο και μάλλον δεν το έχουμε ανακαλύψει εμείς… Είναι χαρακτηριστικό της γενιάς των γεννημένων μετά το 1970….
    Άρχισε να γίνεται ήδη ορατό τις τελευταίες 3 τουλάχιστον δεκαετίες και μάλλον τώρα είναι περισσότερο εμφανές από ποτέ.
    Δεν είναι μόνο η Σοσιαλδημοκρατία που εκπέμπει SOS κατά την άποψή μου…. Είναι η ιδεολογία και έκφραση άποψης γενικότερα. Το ενδιαφέρον για τα κοινά και την πολιτική ζωή. Το ενδιαφέρον για τον άνθρωπο και τον συνάνθρωπο. Το ενδιαφέρον για τη φύση, το περιβάλλον, την οικολογία, τα ζώα….
    Όταν δεν υπάρχει ιδεολογία, όταν δεν ενδιαφέρεται ο άνθρωπος και δεν πολέμα για τίποτα, όταν δεν αγωνίζεται και αδιαφορεί…..Αυτόματα ποιος βγαίνει χαμένος απ’ αυτό? Μήπως η ίδια η Δημοκρατία? Μήπως αυτός είναι ο λόγος – ή ίσως ο κυριότερος λόγος – που οι άνθρωποι (ψηφοφόροι εδώ) στρέφονται προς τα δεξιά (και όχι απλά κεντροδεξιά) όπως αναφέρεις στο κείμενό σου?
    Τι μας έχει διδάξει η δεξιά στην ιστορία ανά τους αιώνες???? Σκοταδισμό, αδιαφορία, ατομικισμό, πλουτοκρατία….Μήπως όλα αυτά ξαναθυμίζουν τη σημερινή εποχή???

  4. Jo Οι σκεψεις μου για την σοσιαλδημοκρατία στην Ευρωπη ξεκινησαν με αφορμη την κρισαρα στο ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά δεν υποστηριζω τη δεξιά ή την κάθε δεξιά. Γεγονοτα αναφέρω και αφήνω τους φίλους να κρινουν ο καθενας με τον τροπο του. Καλημερα. Κριση ταυτοτηας και ιδεολογίας. Αυτό ειναι και θελει δουλεια απο ολους

  5. Ξέχασα και να συστηθώ! Αγένια! Η Τζο είμαι!
    Ρίτσα, δεν κατάλαβες ή για να πω την αλήθεια εγώ δεν εξήγησα την σκέψη μου!!!
    Ήθελα να πω, για να μην παραξηγούμαι, ότι ναι έχεις απόλυτο δίκιο σ’ αυτό που λες, αλλά εγώ – και επειδή και εσύ εδώ το είδες λίγο πιο σφαιρικά, θεωρώ ότι το θέμα είναι πιο γενικό.
    Θεωρώ δηλαδή ότι περνάμε ούτως ή άλλως μια κρίση ταυτότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.
    Μ’ αυτό λοιπόν το σκεπτικό, είναι επόμενο και τα κόμματα αλλά και οι ψηφοφόροι να έχουν μπερδευτοί…και μάλιστα πολύ!

  6. Α! Το θέμα γίνεται πολύ ενδιαφέρον… Μπορώ να συνεχίσω;
    Με αφορμή τα λεγόμενα της Jo, να σημειώσω τα εξής…
    Από τα τέλη του ’60 και μέχρι τα τέλη του ’70 διαμορφώθηκε μια τάση, που εσφαλμένα (κατ’ εμέ) ονομάστηκε «αντάρτικο πόλεων». Η ιδεολογία τους σαφώς αριστερή ή και αριστερίζουσα, με σαφή ακραία μορφή. Ο αντίλογος, της φασιστικής δεξιάς ανά τον κόσμο.(Αυτό ως σχόλιο στα της σκοταδιστικής δεξιάς). Ξεθώριασε και καταδικάστηκε, γιατί στερείτο ηθικής και πρακτικού προσανατολιμού, επίσης δε γιατί κάθε τί ακραίο και φανατισμένο, το πιθανότερο είναι να το φάει η μαρμάγκα…
    Η σοσιαλδημοκρατία, αναμυρήκασε στοιχεία της αριστεράς και προσπάθησε να τα πλασάρει σε πιο «εμπορική» μορφή. Ενώ αρχικά ήταν πιασάρικη, καλώς ή κακώς, σωστά ή λάθος, γλυκάθηκε από το μέλι και της εξουσίας και του χρήματος. Δεν μιλάω μόνο εντός της Ελλάδος αλλά γενικότερα. Σχεδόν όλοι, οι π ρώην σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, βρέθηκαν μπλεγμένοι σε οικονομικά σκάνδαλα.
    Θεωρώ ότι είναι λάθος να λέμε ότι ο κόσμος διέρχεται κρίση ταυτότητας. Υπάρχουν πολλά προβλήματα, που άπτονται του ιδεολογικού, αλλά ζητούν σαφή πολιτική και πρακτική αντιμετώπιση. Για παράδειγμα, η ανεργία δεν είναι ιδεολογικό ευφυολόγημα, αλλά ζητεί λύση. Σημειώνω δε ότι στην Ευρώπη, το ζήτημα της ανεργίας διογκώθηκε στα χρόνια της κυριαρχίας των σοσιαλδημοκρατών. Το ότι στο Νταρφούρ συνεχίζεται η γενοκτονία, γεννήθηκε και παγιώθηκε επι σοσιαλδημοκρατών. Είναι πολιτικό θέμα, σαφώς ζητεί πρακτική αντιμετώπιση και ναι, έχει ιδεολογικές προεκτάσεις.
    Τα εν Ελλάδι, ας μου επιτραπεί, ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, αν έχουν μπεδευεί, είναι γιατί το πάλαι ποτέ κρατικοδίαιτο τέρας, τώρα, παίζει σε πολλά ταμπλώ και όπως ένα μικρό παιδί, θέλει ταυτόχρονα πολλά πράγματα που συχνά αναιρούν το ένα το άλλο, έτσι αλλάζει τάσεις και πρόσωπα, αυτό το μόρφωμα, που (λάθος) προσπαθεί να πείσει ότι είναι σοσιαλδημοκρατικό.
    Επί τη ευκαιρία, να σημειώσω δε και κάτι άλλο. Ένα από τα πλέον φασιστικά που έχω ακούσει στην Ελλάδα, είναι η φράση «δημοκρατική παράταξη» Μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση, που η Ελλάς, κυβερνάται από φασίστες, χουντικούς και με σαφή έλλειψη δημοκρατικότητας… Ομοίως φαντάζομαι θα παραξενεύει και τους λοιπούς εταίρους. Και αν το ΠΑΣΟΚ, κομπάζει ότι αντιπροσωπεύει τη δημορατική παράταξη, ας τα πει του Φλωρίδη…

  7. Ριτσάκι καλημέρα!

    Πριν γυρίσω στη σπηλιά μου -που λέει και η Κροτ- λίγες σκέψεις πάνω στο κείμενο.

    Αμφιβάλλω κατά πόσο μπορούν πλέον να κατασκευάζονται πολιτικές θεωρίες -εννοώ ολοκληρωμένες πολιτικές θεωρίες κι όχι υβρίδια πολιτικής ιδεολογίας που στηρίζονται μόνο σε οικονομικές πολιτικές. Γιατί αυτό περιμένει ο πολίτης -μια σφαιρική πολιτική ιδεολογία που να μεταφράζεται σε ποικίλα επίπεδα της κοινωνικής και ατομικής σφαίρας. Αντ’ αυτού τα πάντα παραμετροποιούνται με άξονα το κέρδος.

    Κι ερχόμαστε σε αυτό. Όταν η οικονομία, το κέρδος, οι μισθοί (από την μακροοικονομία στην μικροοικονομία δηλαδή) είναι άμεσα εξαρτημένα από την εξάπλωση του καπιταλισμού, των πολυεθνικών, των καρτέλ τι περιμένουμε πλέον από μία σοσιαλιστική ιδεολογία; Περικλείεται φοβερό οξύμωρο εδώ. Και, ίσως, εδώ να οφείλεται το μεγάλο αδιέξοδο και η πτώση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων.

    Η επικράτηση του καπιταλισμού -ολοένα και πιο έντονα από τα μέσα του εβδομήντα έως σήμερα- πόσο άραγε αφήνει περιθώρια για μία συνεπή σοσιαλιστική διακυβέρνηση; Ίσως η ίδια η ιστορία αποδεικνύει πως τα πολιτικά μοντέλα εφαρμόζονται για όσο το επιτρέπει η οικονομία. Κι αυτό το οικονομικό μοντέλο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για σοσιαλιστικές κυβερνήσεις -εννοώ ουσιαστικά σοσιαλιστικές, όχι κατ’ όνομα μόνον.

    Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να βάζει το χέρι του στη φωτιά ότι πρόκειται περί κύκλου. Σίγουρα, όμως, διαφαίνεται όλο και περισσότερο η δυσφορία και η «δυσανεξία» του περισσότερου κόσμου απέναντι σε πολιτικές και οικονομίες που εφαρμόζονται σήμερα. Σε τι οφείλεται η εδραίωσή τους; Είναι πλασματική -σαθρή δηλαδή και οφείλουμε να περιμένουμε να φανεί αυτό; Ή μήπως αυτό είναι αδικαιολόγητα οπτιμιστικό; Μήπως αυτή η αποκαθήλωση ιδεολογιών, η σύγχυση πληροφορίας και γνώσης, η κατευθυνόμενη διαμόρφωση συνείδησης στερεί από τον καθένα την προσωπική διαμόρφωση ιδεολογίας;

    Γιατί δεν είναι ασήμαντη η προσωπική θεώρηση. Αν δεν υπάρχει αυτή μιλάμε για όχλο και μάζα -κακό παράγοντα, δηλαδή, διαμόρφωσης των πραγμάτων. Πρέπει να υπάρχει αυτή για να είναι ξεκάθαρο τοις πάσι τι ζητάμε και πώς το επιδιώκουμε. Να, εμένα αυτό με ανησυχεί περισσότερο -η ρευστές ιδέες και η απόσταση από την πραγματικότητα μιας μεγάλης περίδας του πληθυσμού…

    Αυτά τα ολίγα για αρχή… 😉 Είναι νομίζω λίγες σκόρπιες σκέψεις με αφορμή το κείμενο και ήθελα να τις μοιραστώ. Καλημέρα όλη μέρα και ένα τεράστιο φιλί! 🙂

    Υ.Γ.: Αχ, αυτή η φωτογραφία με το πιτσιρίκι Ριτσάκι, όταν την είχα δει στο reuters είχα μείνει για ώρα… Συγκλονιστική – στην Παλαιστίνη δεν είναι;

  8. Πέρα από τα ιδεολογικά προβλήματα, νομίζω ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργίσει μέσα στα ασφυκτικά όρια που επιβάλει η Ε.Ε. η οποία γιά μένα είναι ο θεματοφύλακας του Φιλελευθερισμού.
    Να πεί δηλαδή η σοσιαλδημοκρατία τί; ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την δεξιά πολιτική των Βρυξελλών; Πώς; και ειδικά στα φτωχά κράτη τα οποία στηρίζουν τις οικονομίες τους, την ανάπτυξη τους και την βελτίωση των υποδομών τους (και τις μίζες τους) στα διάφορα Ευρωπαϊκά «πακέτα»;
    Σου λέει ο λαός αν είναι να έχουμε έτσι και αλλιώς δεξιά πολιτική, άφησε την στους δεξιούς που δεν πειραματίζονται κιόλας.

    Είναι για μένα φανερό ότι υπάρχει έλλειψη ελπίδας.

  9. Νομιζω ότι πετάει η ομαδα , γενικώς και επιφυλάσσομαι να απαντησω, γιατί προς το παρόν ψαχνω το διαβατηριο μου που εχασα και δεν μπορω να ταξιδευσω Τυνησια επισημη προσκ. της κυβέρνησης, γιατί το συστημα λεει ότι ναι μεν μου ακυρωνει το προηγουμενο αφου το εχασα, αλλά πρεπει, λεει να περασουν τρεις μηνες για να ξαναβγαλω διαβατήριο!!!! Φωτια στο συστημα, γμτ, φωτιά που να παρει.
    Και καθομαι και «βαυκαλίζομαι» με τόσο ομορφες κουβεντες και τετοιους ωραίους συνομιλητές…Επρεπε ναχω κατεβει με απεργία πεινας εξω από το υπουργείο που προτεινε αυτές τις μλκ.

  10. @ Swell Θελω να πιστεύω ότι τίποτα δεν εχει χαθεί και ο αγώνας του καθενός χωριστά μπορεί να πιάσει τόπο. Αρκεί να μην εθελοτυφλούμε και ομφαλοσκοπούμε.

    @Dimosthenis

    @ Indictos Agapitoi mou, διαβατήριο βρέθηκε σε σημειο σωστό και πρέπον, απλώς ενα ολοκληρο επιπλο ειχε μετακινηθεί σε άλλους υπογειους χώρους και μαζί του μετακινήθηκε και το διαβατήριο. Αρα , τελος καλό, ολα καλά. Και φυσικά δεν το βρήκα εγω, ουτε η γυναικα που φεραμε το σπιτι πανω κατω. Ο μικρός Κωσταντίνος το βρήκε, ο οποίος με ξεχε…. κιολας.

  11. Μήπως ήρθε ο καιρός για την γέννηση κάτι καινούργιου? Μήπως να σκεφτούμε ότι μπήκαμε στον κύκλο του υδροχόου? Λέω τώρα εγώ.

  12. pavlos… Η εποχή του Υδροχόου…. ναι, μου θυμίζει κοχλάζοντα ύδατα κι εμεις να μουλιάζουμε σε υπέροχα spa.Αλήθεια,αν ήταν έτσι οι εικόνες της ζωής μας, ποιος την έβραζε τη σοσιαλδημοκρατία και τις συνισταμενες της

  13. @ Δημοσθένη… το κειμενο σου με αρέσει παρα πολύ. Λες αλήθειες που κανεις δεν τολμά να ξεστομίσει. Το θέμα είναι όμως ότι πρέπει οι αλήθειες να βρουν τρόπο όχι απλώς να αναδειχθούν την επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά να αποδώσουν στοιχειωδώς καρπούς. Αυτό δεν μας το λέει κανείς. Κι έτσι ο ψηφοφόρος κινείται, ανάλογα με τη χώρα και το είδος των προβληματων, πότε προς τη δεξιά και λίγο πιο πέρα, όχι γιατί την πιστεύει, αλλά γιατί έπαψε να πιστεύει στο ευπροσήγορο της κεντροαριστεράς. Εδώ στην πατρίδα, τα πράγματα έχουν αλλον…ρομαντισμό και αργούν να εξελιχθούν.
    Ομως πραγματικά μου άρεσε η ανάλυση σου.

  14. @ Industrial Daisies…. Ναι, μικρό, το παιδάκι ειναι απο το Ρόυτερ και την Παλαιστίνη. Ειδες το βλεμμα του ; Πώς να το ξεχάσεις τωρα, μου λες ;

    Επί του κειμένου, τί να σου απαντήσω σίφουνα μου ; Το ίδιο δυνατός ειναι και ο Δημοσθένης, ο γιατρος μας , σήμερα. Βλέπεις εκεινος το ζει το σουηδικό μοντέλο και εχει πράγματα να μας πει.
    Ξέρεις, μαργαριτουλα μου, στην εφημερίδα, οι περισσοτεροι δημοσιογραφοι κάνουν λόγο για τον κλασσικό κυκλο της Ευρώπης, Δηλαδή κομματα δεξια ανεβαίνουν εδω σήμερα, αρα θα ανεβούν στις πρωτες επομενες εκλογές πιο περα και πάει λεγοντας. Το ίδιο ισχύει και για την κεντροαριστερά.
    Φοβαμαι και θα επιμείνω ότι ειναι κατι πολύ βαθύτερο που δεν εχει σχεση μονο με την εξάλειψη της ιδεολογίας, αλλά με τη συγκρουση του πολίτη με την υπερβολική γνωση, η οποια τελικά οδηγεί σε μεγάλες απογοητεύσεις- ανακατατάξεις. Δηλαδή όσο πιο λίγα ξέρεις, τόσο πιο εύκολα υιοθετείς πράγματα. Οσο πιο πολλά γνωρίζεις, τόσο πιο δυσπιστος γίνεσαι απέναντι σε ο, τι τα πολιτικά κομματα σου πασσάρουν. Εδω ενδεχομένως να κολλάει αυτή η απαξία ( τροπον τινα ) προς την σοσιαλδημοκρατία η οποία απετυχε να επιδειξει ενα βιωσιμο από καθε αποψη μοντελο ζωης

    Το θέμα είναι ατελείωτο και δυστυχώς μπάζει από παντού. Δεν είμαι αισιόδοξη, αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά. Μονο να εκφράζομαι.

    @ Ινδικτε, καλος ο πατσας, ωρε;
    «Σου λέει ο λαός αν είναι να έχουμε έτσι και αλλιώς δεξιά πολιτική, άφησε την στους δεξιούς που δεν πειραματίζονται κιόλας.»
    Λες, δεν τοχα σκεφτεί. Καλή ιδεα.

  15. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά νομίζω ότι υπερβάλλεις… Πάντως με κάνει να κορδώνομαι, όταν μια προσωπικότητα σαν εσένα μου αποδίδει τέτοια εύσημα. (Γύφτικο σκεπάρνι…)

    Άρα λοιπόν και ταξειδάκι θα πάμε και το διαβατήριό μου δεν θα χρειαστείς; Είδες πόσο καλά σου πήγε; Ειδάλλως θα ‘επρεπε να εξηγήσεις στον Τυνήσιο τελωνειακό το ξυρισμένο κεφάλι και το μουσάκι… 🙂

  16. Όσο για το σχόλιό σου, είμαι της άποψης ότι κι εσείς οι δημοσιογράφοι, πρέπει να γίνετε πιο τολμηροί και να πείτε πράγματα που πονάνε και πονάνε τους πολιτικούς κυρίως ή/και την ίδια την πολιτική. Θα τρέξω να σε προλάβω και παρακαλώ να μην θεωρηθεί ως κοπλιμέντο, αλλά επειδή είμαι καθημερινός αναγνώστης της… Καθημερινής (τί λογοπαίγνιο…), εκεί σε «γνώρισα», όπως και κάποιους εξαιρετικούς συναδέλφους σου, (αναφορικά και μόνο, ο κ. Παπαδημητρίου). Λοιπόν, ακόμα και στην Καθημερινή είστε λίγοι αυτοί που τολμάτε και λέτε πράγματα που «ενοχλούν». Τα εισαγωγικά προαιρετικά. Φωνές, άντε πέννες, σαν τις δικές σας ή του μεγάλου κ. Γιανναρά, είναι απαραίτητες. Εσύ ούσα στο χώρο, γνωρίζεις καλύτερα, αλλά μια γύρα να κάνει κάποιος στις κατ’ ευφημισμό σοβαρές εφημερίδες κι ας μου πει πόσα άρθρα που έχουν πολιτική ανάλυση (κι όχι αέρα κοπανιστό) και σοβαρή έρυενα, διάβασε. Ελάχιστα! Το θέμα δεν είναι ότι εσείς οι δημοσιογράφοι ξαφνικά ξεχάσατε να εργάζεστε σοβαρά, ειδικά οι «παλαιάς» κοπής. Σας πήρε η μπάλλα του life style και της ευκολίας.
    Στην Καθημερινή, τη ρημάδα, με πολλά άρθρα ή/και επιφυλλίδες, σιχτιρίζομαι, όμως δεν μπορώ και να μην πω ότι σε πολλά το σκέφτηκα. Τέτοια χρειάζονται.
    Για να κάνετε μια σοβαρή πολιτική ανάλυση, με βάθος χρόνου, για τη σοσιαλδημοκρατία… (εν προκειμένω να παρατηρήσω ότι είναι άτοπο να συγκρίνουμε το ΠΑΣΟΚ με τον όρο αυτό. ) Κάντε το σύστημα να ταρακουνηθεί λίγο, ντε!

  17. @Δημοσθένη… Εχεις δικιο για τις εφημερίδες. Αλλά κι εκεί, δεν ειναι τόσο ευκολο να λες τα πράγματα χύμα. Πάντα καποιος θα βρεθεί να σε παρεμποδίσει με διάφορους τρόπους. Ο Μπαμπης Παραδημητριου ειναι πολύ καλός μου φίλος. Ειναι οικονομολόγος, παλιός συμβουλος του Ζολώτα και τα τελευταία 15 χρονια δουλευει στον ΣΚΑΙ και στην Καθημερινή. Ο Γιανναρας ειναι και μεγάλος και σοφός. Επίσης και ο Καρκαγιάννης που παει στα 77 του. και ο Ζουλας ( πατερας ) που παει στα 70 και βαλε…. Εχουμε κι αλλους βεβαια, οπως Ξυδακη, Μπουκαλα, Μαριαννα Τζιαντζή, Πέτρο Παπακωσταντίνου….
    οχι, εγω δεν εχω παρασυρθεί από το λάιφ στάιλ, αν και το παρακαλουθώ. Δεν μου ξεφεύγει εμενα κουνουπι Δημοσθένη μου , αλλά προτιμώ να σκέπτομαι γενικώς/

  18. Α! Ριτσάκι μου τους «ξέρω» όλους, ΣΑΣ «ξέρω» όλους, από τα γραπτά σας εδώ και πολλά χρόνια, οπότε, βάση χρησικτησίας, αν μου επιτρέπεται η κατάχρηση του όρου, έχω άποψη. Όπως προανέφερα, με διάφορα άρθρα/επιφυλλίδες έχω διαφωνήσει, όμως σέβομαι τον κόπο και την εμπεριστατωμένη άποψη, του γράφοντα. Συχνά δε, επαναλαμβάνομαι τώρα, έχω μπει σε διαδικασία σκέψης.
    Όσο αφορά στις εφημερίδες, δεν αντιλέγω ότι δεν μπορείς να λες τα πράγματα χύμα, πλην όμως, δέον είναι να λέγονται αλήθειες, όσο δύσκολες κι αν είναι. Κυρίως γιατί, εκλείπουν οι πολιτικοί, που θα είχαν το θάρρος (είδες είμαι διακριτικός στις εκφράσεις μου), να πουν αυτοί τις αλήθειες. Τολμώ να πω ότι είναι λίγοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και δυστυχώς ή ευτυχώς, εγώ δεν έχω συναντήσει και πάρα πολλούς εκτός Καθημερινής. Όσο δυσάρεστο κια να ακούγεται αυτό, οι περισσότεροι γράφουν με την κομματική ταυτότητα δίπλα τους. Ευτυχώς εσείς την έχετε αφήσει στο σπίτι…
    Το λάιφ στάιλ, δεν το προσάπτω σε σένα, όμως είναι μια νοσηρή κατάσταση και έχει σαφώς επηρεάσει τους περισσότερους στο χώρο σας.
    Apropos να σε ακούσουμε κι εσένα κάποτε από αέρος…

    Λοιπόν και για να δώσω κι ένα τόνο αισιοδοξίας, σας αφιερώνω το τραγούδι, που άκουγα γράφοντας αυτές τις γραμμές

    «Ξημερώνει Κυριακή», ερμηνευμένο από το Κότσιρα.

  19. Ναι, η αληθεια έιναι ότι στην Καθημερινή τα πράγματα αντέχουν στο χρονο ή μάλλον στην ελευθερία του λόγου, παρ ότι κι εκει συμβαινουν πράγματα. Οι πολιτικοι δεν τολμούν γιατί το πολιτικό κοστος ειναι μεγάλο, γιατί τα συνδικατα ειναι ισχυρα, γιατί η αριστερά κλεινει την αθηνα, γιατί δημιουργούνται λαθεμένες εντυπώσεις γενικως

    Τί εννοείς Δημοσθένη από αερος ;
    ριτς

  20. Μιας και το ανέφερες… Θα πέσει πολύ γέλιο τώρα…
    Λοιπόν η Ελλάς, μου επιτρέπετε να εκφράζω τη χώρα όπως της αρμόζει, έτσι; Μια ζωή, είχε ανάγκη από «προστάτη» (συνεχίζω να είμαι διακριτικός). Παλιά ήταν οι Αμερικάνοι, πιο παλιά οι Άγγλοι και ακόμη παλιότερα οι Γάλλοι. Τώρα πια που ζούμε σε μια ελευθεριάζουσα κοινωνία, (παρακαλώ, προσοχή στη λέξη), έχουμε περάση στην εποχή του τσάμπα μάγκα και της ελευθεριότητας.

    Η αριστερά στα δικά μου μάτια, ποτέ δεν υπήρξε, παρά το παιδί που έβγαζε τα απωθημένα του, στο σχολείο, γιατί στο σπίτι έτρωγε πολύ ξύλο, έφταιγε, δεν έφταιγε. Το κωλόπαιδο της τάξης, με άλλα λόγια.
    Είναι τσάμπα μάγκες, γιατί δεν έχουν το θάρρος να ντικρύσουν την πραγματικότητα, καταρχήν, κρύβονται πίσω από ευφυολογήματα με την επίφαση της ιδεολογίας και της προστασίας της εργατικής τάξης και με περίσσειο θράσσος, πέντε, δέκα, εκατό (;) θρασύτατοι κάφροι, κλείνουν τους δρόμους, όπως εσύ σωστά ανέφερες. Η τσάμπα μαγκιά όμως ξεκινά από το ψηλά… Όταν με την ανοχή και των 2 «αριστερών» (ήμαρτον Παναγία μου) κομμάτων, ξεδιπλώνεται πανώ, μέσα στο κοινοβούλιο και δεν υπάρχει ένας (1) να τους πει να το μαζέψουν και να το κάνουν υπόθετο, είναι, όπως λέει κι μέγας Ζήκος, σουρεκλεμέδες.

    Ας μου επιτραπεί, με γνώση της βαρύτητας των λεγόμενών μου, να υπενθυμίσω ότι την αριστερά και τη… δημοκρατική παράταξη, τους ενοχλούσε, που επί χούντας, γύριζαν ντοκυμαντέρ στο κοινοβούλιο… Εμ, τώρα που δεν έχουμε και χούντα;;;;
    Κατανοητό λοιπόν γιατί ενοχλεί ο Σαρκοζύ, γιατί ενοχλούν οι …δεξιοί και οι άνθρωποι που έχουν άποψη. Η διαφορά είναι ότι επί του πρακταίου, η αμπελοφιλοσοφία, πάει περίπατο.

    Το Σαρκοζύ δεν τον ανέφερα τυχαία… Είναι αναφορά και απάντηση στη μνεία σου για το πολιτικό κόστος. Πιστεύω ότι έχουμε έλλειψη, θάρρους και στόχου.

  21. Ο κόσμος σήμερα αρχίζει και ξεπερνάει σιγά σιγά τα διλήμματα δεξιά-αριστερά. Πάει εκεί που βρισκει λύσεις, ότι νομίζει για λύση. Ότι του πλασάρεται εύκολα, εύπεπτα και ξεκάθαρα ως λύση.
    Παντου είναι θέμα προσωπικοτήτων και όχι ιδεολογιών.
    Δεν κέρδισαν οι δέξιοι σε Γαλλια ή Γερμανία.
    Κέρδισε η Μερχελ και ο Σαρκοζί. Και στην Ελλάδα ο Καραμανλής. Καλώς ή κακώς ο κόσμος πλεον ψηφίζει πρόσωπα και όχι ιδεολογίες.
    Άλλοστε πάντα οι ιδεολογίες εμπάζαν και κούραζαν.
    Η Ε.Ε. σε γενικές γραμμές, ακολουθεί πλέον την Ρεάλπολιτικ με φιλελεύθερες αρχές αλλά σοσιαλιστική ερμηνεία και μία μίνιμουμ κοινωνική και οικολογική συνείδηση.
    Απλα πιστευω ότι είμαστε στο τέλος ενός κύκλου και στην αρχή ενός άλλου όσον αφορά κάποιες πολιτικές που υιοθετήθησαν από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε την τελευταία 15 ετία.

    Πότε με το καλό για Τυνησία? Θελουμε πλουσιο φωτογραφικό υλικο!

  22. Τί ωραία που μου τα λετε όλοι σας. Και πόσο με συγκινείτε που συμμετέχετε στις αγωνίες μου
    Ενας φιλος ,μουπε προ ολιγου στο τηλέφωνο – πολυ πασοκος ο αθλιος – ότι η σκεψη μου ειναι 20 χρονια μπροστά. Δεν ξερω αν ειναι, αλλά θέλω να μπορω να μιλάω με ανθρώπους που εχουν το λιγότερο καθαρή σκεψη και το περισσότερο το θάρρος να παραδεχτούν ότι τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν προσφερεται απλόχερα. Ολα θέλουν μυαλό, κοπο και καλοπροαιρετες συμπεριφορές

    Ναι, ελπιζω να παω Τυνησια 1-6 Νοε. Θα σιγησει το μπλογκ μου ε;;

    Δημοσθένη….Πουθενα δεν με θέλουν. ειμαι υποτίθεται υψηλόμισθη και δεν με παίρνει. καποια στιγμή προ πενταετίας προσπαθησα, αλλά δεν εγινε τίποτα.

  23. @philos: Επίτρεψέ μου να σχολιάσω, ότι αν η ΕΕ ακολουθούσε Realpolitik, θα έπρεπε να είναι τώρα υπερδύναμη.
    Είμαι της άποψης, ότι δεν την εφαρμόζει (τη Realpolitik) και δεν είναι (υπερδύναμη), γιατί απλά υπέκυψε στα βαθειά δημοκρατικά της ιδεώδη και στα ενοχικά που της έχουν δημιουργηθεί. Γι’ αυτό και βλέπουμε την Πολωνία και την Εσθονία (η οποία σημειωτέον, ακόμα θεωρεί, τους Ναζί, ως ήρωες) να είναι κράτη μέλη. Όπως άλλωστε να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία.
    Θα διαφωνήσω κάθετα με το ότι δεν υπάρχουν ιδεολογίες. Θεωρώ ότι οι εποχές των μαχητικών μανιφέστων, έχει περάσει ανεπιστρεπτι (και ευτυχώς δηλαδή), άλλωστε κι ο Σαρκοζύ και ή Μέρχελ, όσο κι αν δεν μας αρέσει, εκφράζουν μια ιδεολογία. Τείνουμε, στην Ελλάδα να την απορρίπτουμε, γιατί απλά δεν άπτεται των «αριστερών» παραδοσικών αξιών.
    Διαβάζοντας το βιβλίο του Σαρκοζύ, Le Témoignage, μόνο ιδεολογίας δεν στερείται. Η διαφορά με άλλα επαναστατικά κείμενα, είνα ότι προτείνει λύσεις, που δυστυχώς, συχνά δεν είναι ευχάριστες. Το χειρότερο, για τη «βαθειά» σκεπτόμενη νομενκλατούρα των Εξαρχείων και του Μοναστηρακίου και του Μαξίμου, είναι ότι ότι αυτός ο κύριος έχει και το θάρρος και το know how, να τα εφαρμόσει…

    @Ρίτσα: έχεις απάντηση στο σχόλιο

  24. Πολλοι στην εφ, τον Σαρκό θελουν να τον.. δεν τον συμπαθούν και τον θεωρούν βιαστικό και επιθετικό. Δεν τοχω διαβασει το βιβλίο του, δεν πρόλαβα, δεν με προλαβε εκεινο, τι να σου πω. θα με ενδιεφερε να ριξω μια ματιά. μεταξυ μας μ αρεσει το τρελο στιλ της Σισιλιά!!!!

    Πού καλέ εχω απάντηση ;

  25. Υπάρχει ένα μυθικό ζώο που λέγεται τραγέλαφος… Είναι ένας συνδυασμός μεταξύ τράγου κι ελαφιού. Η λέξη κατέληξε συνώνυμο του αλλόκοτου, του παράδοξου και του γελοίου.
    Ένα άλλο συνώνυμο νομίζω είναι και η σοσιαλδημοκρατία. Ούτε οι ίδιοι ξέρουν σε τι διαφέρουν ουσιαστικά από τα συντηρητικά κόμματα. Σε τι διαφέρει για παράδειγμα το σοσιαλδημοκρατικό Πασόκ από την συντηρητική Νέα Δημοκρατία;

  26. Δημοσθενη το ΠΑΣΟΚ ειναι ιδεα για να τελειώνουμε δηλαδή… Σου αρεσε ως κειμενο του Πέτρου ; Εμένα μου αρεσει πολύ.

    @ ΑΛΛΟΥ, το προηγουμενο σχολιο ειναι για σενα

  27. Συμφωνώ απολύτως Ριτσάκι -για αυτό και μίλησα για ατομική συνείδηση σε αντιπαραβολή με τον όχλο. Γιατί εκεί εντοπίζω κι εγώ ένα από τα σημαντικότερα θέματα της εποχής -όχι μόνο σε συνάρτηση με τον σοσιαλισμό.

    Μετά από δεκατρείς ώρες διαβάσματος πάω να ξαποστάσω -επιτήρηση αύριο… 😦

    (Σου απάντησα και στο σχόλιό σου στα μέρη μου.)

    Ένα φιλί για καληνύχτα, ζζζζμμμουατς! 🙂

  28. Καλημέρα Ρίτσα

    Ιδέα το ΠΑΣΟΚ; Ναι καλή μου, αλλά με τις ιδέες μόνο δεν κυβερνάς, ένα το κρατούμενο και δύο, τί εννοούμε ιδέα; Δεν έχω ιδέα, ένα πράμα;

    Το κείμενο πολύ καλό!!!

  29. ειχαμε το ιδιο θεμα από διαφορετική σκοπιά. Συμφωνεις, φαντάζομαι, γιατί αν δεν συμφωνείς, αλλοιμονο σου..

    Τί σε ενοχλεί; Αν δεν πούμε ότι το ΠΑΣΟκ ειναι ιδεα, τότε θα πρεπει να αποδεχτούμε τη διαλυση του. Σωστά ;

  30. Και βέβαια σωστά! Το πρόβλημα είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ, όπως και στα άλλα κόμματα, υπάρχουν ένα σωρό χαραμοφάηδες, οι οποίοι δεν θα επιθυμούσαν επουδενί τη διάλυσή του…

  31. Ρίτσα μου, η φίλη μας η Σισιλιά είναι όμορφη και έξυπνη. Σκέτη σοσιαλδημοκρατία η κυρία με προγραμματισμένο πολιτικό «ακτιβισμό» να φτιάχνει ανταύγιες στο προφίλ του Σαρκοζί. Θα περνάει μια χαρά και μακρυά από την εξουσία. Υποπτεύομαι όμως, ότι οι σοσιαλδημοκράτες δεν θέλουν πια να διαχειρίζονται εξουσίες. Τούς έπεσαν βαριές. Μάλλον αντιλαμβάνονται ότι το πράγμα έχει μια συγκεκριμένη δυναμική, όλα έιναι μονόδρομος. Η διαφορά στις ιδεολογίες είναι μόνο διαφορά στον τρόπο σερβιρίσματος. Μ’ αυτή την εννοια μάλλον τους βολεύει τους δικούς μας σοσ η διαμάχη για την αρχηγία στο κόμμα. Ωραίο άλοθι για την απουσία διαφορετικών προτάσεων.
    Πολλές καλημέρες και για τις προηγούμενες μέρες.

  32. Καθώς η πιο σκληρή έκδοση του καπιταλισμού παγιώνεται, κάθε απόπειρα διαχείρισής του με ένα πιο ανθρώπινο προσωπείο χρεωκοπεί.

    Ό,τι δεν κατάφεραν οι κομμουνιστές/αναρχικοί επί 150 χρόνια ως προς τη σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή να πείσουν ανθρώπους και κόμματα αυτού του ιδεολογικού ρεύματος ότι καπιταλισμός και άνθρωπος είναι δύο ασύμβατες έννοιες και ότι μόνο με ολική ρήξη με το σύστημα υπάρχει περιθώριο απελευθέρωσης, το κάνει τώρα στην πράξη ο καπιταλισμός, εξαφανίζοντας τη μία δύναμη διαχείρισής του.

    Δεν είναι τίποτα παιδιά. Καλύτεροι θα γίνουμε και με λιγότερες αυταπάτες. Αρκεί να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και ξαναπιστέψουμε τα απίστευτα.

    Όσο για τους θλιβερους σοσιαλδημοκράτες, τα πράγματα είναι εύκολα και απλά. Θα μετοικήσουν όλοι ανεξαιρέτως στο φυσικό τους χώρο με μεγάλη χαρά, το συντηρητισμό. Όχι, νομίζατε ότι θα εξαφανιζόντουσαν. Απλώς θα κόψουν τα φληναφήματα και τις ιδεολογίες.

  33. Καλησπέρα Ρίτσα,

    Η γενιά μου είχε το ευτύχημα ή δυστύχημα, να ζήσει αρκετές κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις ( Χούντα , Μεταπολίτευση κλπ)
    Όχι ότι είμαι Μαθουσάλας , αλλά ελπίζω να έχω τον κρατούντα χρόνο να “ μειδιάσω” κι άλλο.
    Για όλα τα πράγματα , είτε αυτά είναι ιδέες, είτε είναι συστήματα, είτε είναι ζωή γενικά , χρειάζεται βάθος χρόνου για να αποδειχθούν σωστά ή ανθεκτικά .
    Έχουμε ζήσει στιγμές δημοκρατικής ευφορίας , πιστέψαμε σε μια αναγέννηση ιδεών, που οι χρονικές και πολιτικές συγκυρίες μας επέτρεψαν να έχουμε αυτή την πίστη.
    Τι μπορεί άλλωστε να επακολουθήσει μετά την πτώση μιας Χούντας αν μη τι άλλο μια εξαίρετη προσοδοφόρα δημοκρατική περίοδος!
    Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν το πρώτο σοκ στην δημοκρατική μας συνείδηση.
    Τι έγινε βρε παιδιά , που πάμε , διερωτηθήκαμε εμβρόντητοι.
    Ύστερα ήρθε η γενιά του πολυτεχνείου να διοικήσει , μια γενιά που έδωσε αγώνες , έχυσε αίμα για την δημοκρατία και τα οφέλη της και μας έκανε να πιστέψουμε σε μια όμορφη πατρίδα.
    Βλέποντάς τους διαολίζομαι . Πως μπόρεσαν να προδώσουν τον αγώνα τους , λεω..
    Βέβαια υπήρξαν και πολιτικοί πού έλαμψαν όχι μόνο στο πολιτικό στερέωμα αλλά φώτισαν και την ζωή μας.
    Αυτοί ή πήγαν στον παράδεισο ή αποσύρθηκαν από την πολιτική σκηνή.
    Ιδεολογίες ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν , ιδανικές , ευαγείς , με καλές προθέσεις , μόνο που ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
    Γιατί άραγε τα τόσο άψογα ,ιδεολογικώς ,συστήματα μεταλλάσσονται σε τερατογενέσεις, κατά την στιγμήν της υλοποίησης μέσω πολιτικών πρακτικών?
    Ο καθένας μας έχει την δική του απάντηση που αναμφίβολα θα είναι σωστή.
    Πιστεύω ότι διανύουμε μια εποχή που θα μας δείξει πολλά και ενδιαφέροντα σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικό.
    Ίσως δούμε ενδιαφέρουσες συνθέσεις να δημιουργούνται από θέσεις και αντιθέσεις .
    Ο κορεσμός δημιουργεί εκρήξεις και από αυτές αυτό που γεννιέται πάντα είναι όμορφο και ελπιδοφόρο.
    Η ιστορία το έχει δείξει ειδικά στην Ευρώπη ( Αναγέννηση , Διαφωτισμός ) αλλά και στην μικρή μας Ελλάδα η οποία εκ των πραγμάτων θα καταλάβει ότι οι ρίζες δεν είναι μόνο για να επιστρέφουμε σ αυτές αλλά για να βγάζουν κλαδιά.

    Ζητώ συγνώμη για το μακροσκελές …παρασύρθηκα .

  34. Evaggelia μου, με συγκίνησες πραγματικα΄. Τόσο αληθινες οι σκέψεις σου, τόσο δίπλα στην αναζητούμενη αλήθεια των πολλών…..Ταχω γραψει πολλές φορές σε κειμενα μου και αναρωτιέμαι τί απογίναμε; Οχι, δεν κουβαλαω πικρα, αισιοοδοξη ειμαι, αλλά ειναι μέρες που σκέπτομαι πόσο πολύ λοξοδρόμησαν οι γενιές μας μεσα από πρακτικές που δεν ταυτίζονταν με ιδεολογίες .

  35. @ inlove wirthlife Εντάξει, αλλά μηπως εισαι λιγο ισοπεδωτικός στη συλλογιστική σου ; Κάτι πρεπει να κρατηθεί ζωντανό. Κάποιες ιδεολογίες, ακομη και με καθαρα οικονομική μορφή, θα πρέπει να συντηρηθούν και να διευκολυνθούν ώστε να αποδώσουν καρπούς. Αν πούμε, τερμα στο ενα, τερμα στο αλλο, μας δαγκωσε ο καπιταλισμός το… ε, τί θα γίνει ;
    ποιος εχει, εξάλλου, αυταπάτες; Ρεαλιστές ειμαστε τόσο που αποβαίνει σε βάρος μας πολλές φορές.

  36. Allou Fan Marx εισαι ο πρώτος. Τώρα γιατί, δεν μπορω να το αναλυσω επακριβώς, αλλα ότι εχεις μια τραγελαφική αποψη για το συστημα ειναι προφανές. Τί δες βρε ; Να διαλυσουμε και τη σοσιαλδημοκρατία ; Κάτι σαν κεντροαριστερά είναι. Οκ. Υπαρχουν πολλοί που επιλέγουν μεικτα πολιτικά συστηματα >Καθολου κακη ιδεα. Το ερωτημα ποιους εκλέγουν για να τα εφαρμόσουν.
    Και η ΝΔ δεν ειναι συντηρητική. Πού την ειδες τη συντηρηση ; εχει διεισδύσει στο χωρο του κεντρου και πιο περα , αν θες να ξέρεις.
    Καλα, ξερω, εσυ μονον ΚΚΕ το κομμα σου λαε, αλλά νομίζω ότι η γενικότερη επιχειρηματολογια ειναι εωλη..
    Καλα δεν εχω το θεο μου,. Την πεφτω στο Philo ππυ ειναι φιλελευθερος, την πεφτω σε σενα που εισαι ΚΚΕ, ο επομενος, παρακαλω

  37. @ Skupitsa μου εμεις ειμαστε με τη Σισιλιά νετα και σκέτα. Τα υπολοιπα δεν μας αφορούν. Ακου λεει κόμματα και ιδεολογίες. Ποιος τα ειπε ολα αυτά; Εγω; Καλε μια κουβέντα ειπα και ειδα πού το τραβήξαμε.

  38. @Dimosthenis….Δημοσθένη μου, ειδα το σάιτ. Μωρό δηλαδή η Σνάιντερ. Ακου το 52 γεννηθείσα. Μια χαρά. Και παιδί κανει, που λεει ο λόγος
    αχ, ησύχασα τωρα.

  39. Και επειδή, δεν ειναι κακή ιδέα, να κάνουμε ενα φλας μπακ στην ιστορία, ας δουμε το σοσιαλδημοκρατικό κομμα της Γερμανίας :

    Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας ιδρύθηκε στις 23 Μαΐου 1863 στη Λειψία από τον Φέρντιναντ Λασάλ (τότε με το όνομα Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein) και είναι το μεγαλύτερο σε ηλικία σύγχρονο κόμμα της Γερμανίας. Στις αρχές του το κόμμα βρισκόταν κοντά στα εργατικά συνδικάτα και ιδεολογικά υποστήριζε τον επαναστατικό μαρξισμό, όπως και τα περισσότερα σοσιαλιστικά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα του 19ου αιώνα. Στην ιδεολογική στάση αυτή οφείλεται ότι το κίνημα στης γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας δέχτηκε μεγάλες δυσκολίες στο Γερμανικό Ράιχ του τότε καιρού, ειδικά υπό την καγκελαρία του Ότο φον Μπίσμαρκ. Παρόλα αυτά όμως το έγινε το μεγαλύτερο κόμμα του τότε καιρού, αφού αντιπροσώπευε το τεράστιο στρώμα των εργατών, οι οποίοι βρίσκονταν σε κοινωνικά δύσκολη θέση.

    Στις 27 Μαΐου 1875 ενώθηκε με το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, που είχαν ιδρύσει οι Άουγκουστ Μπέμπελ και Βίλχελμ Λίμπκνεχτ. Το φθινόπωρο του 1890 το κόμμα πήρε το σημερινό του όνομα. Το ίδιο έτος πήρε στις εκλογές τα 27,2 % των ψήφων ενώ το 1912 διατηρούσε με 34,8 % των ψήφων την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα στο Ράιχσταγκ.

    Στις αρχές του 20ου αιώνα ο σοσιαλδημοκράτης Έντουαρντ Μπερνστάιν σε μια σειρά άρθρων του διατύπωσε την θεωρία ότι η σοσιαλδημοκρατία θα έπρεπε να εγκαταλείψει τα επαναστατικά συνθήματα και να εξελιχτεί σε δημοκρατικό μεταρρυθμιστικό κόμμα (Revisionismustheorie). Με την λεγόμενη αυτή ρεβιζιονιστική του θέση ο Μπερνστάιν ήρθε σε αντίθεση με τις επαναστατικές δυνάμεις εντός του κόμματος, αλλά τελικά οι θεωρίες του επηρέασαν την πορεία του κόμματος, ειδικά στην περίοδο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Κι αυτό ως κερασακι της τουρτας :

    Η ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας δείχνει ότι η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να υπάρξει ως κεντρική εκλογική δύναμη χωρίς να λειτουργεί ως η κοινωνική Αριστερά στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος. Η δυσκολία του εγχειρήματος, με δεδομένους τους περιορισμούς του διεθνούς οικονομικού και πολιτικού συστήματος, δικαιολογεί την απαισιοδοξία.

  40. Ριτσάκι και Ευαγγελία,

    βρήκα σε παλιότερα posts αυτό:
    http://industrialdaisies.blogspot.com/2007/06/blog-post_10.html

    Δεν είναι για αυτοδιαφήμισή μου -απλά το σχόλιο της Ευαγγελίας μου το θύμισε. Είναι κι αυτό ένας από τους διαχρονικους λόγους -κατά την δική μου άποψη.

    Αν σε ήξερα τότε Ριτσάκι η μία παραπομπή μου σε εσένα θα ήταν ήδη εκεί! 😉

    Σας φιλώ και τις δύο -και καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

    (καλά, μιλάμε, είμαι κομμάτια. Ελπίζω να μην κοιμάμαι όλο το Σαββατοκύριακο γιατί μετά δεν με σώζει τίποτα!)

  41. Καλέ «ποια δεδηλωμένη κοινωνική ευαισθησία» και ποια «τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα»; Σήμερα ξύπνησαν τα παιδιά κι είπαν «μπα». Και για την ακρίβεια «πα», δηλαδή Πάγκαλος που καλείται να παίξει μπάλα απέναντι στον Καραμανλή, γιατί ανακάλυψαν ότι τοσες μέρες ομφαλοσκοπούνται και δεν κάνουν αντιπολίτευση. Καλησπέρες, Βανιλίτσα!

  42. Ενδιαφέρουσα συζήτηση και πολυπαραμετρικό το θέμα.
    Προτιμώ να απολαμβάνω (και να … θυμώνω ενίοτε 🙂 ) από το να παρέμβω..

    Μόνον μια τόοοοσοδούλα κατάθεση θα μου την επιτρέψεις .
    Οι ιδέες, και οι εξ αυτών ιδεολογίες, δεν πεθαίνουν.
    Τι γίνεται;
    Ε είπαμε, μικρούλα κατάθεση..

    Την Καλησπέρα μου

  43. Sotiris K. Σωτηρη μου, απ ότι ειδες, ολες οι αποψεις παρούσες. Πες μου εσύ τωρα ποια ειναι η θέση σου επί της σοσιαλδημοκρατιας ; Παραπαιει ή δεν παραπαίει ;

  44. ΅΅Koptoraptou, χαιρετώ το πρωτο γαζι της νταουν ταουν αθενς. νΓιατί διαφωνείς με τις εκφράσεις μου ; Δεν δηλωσαν ότι ειναι κοινωνικα ευαίσθητοι ; Ναι το δήλωσαν. δεν ειπε ο Μπενι ότι θελει την εξουσία οχι για κεινον αλλά για το λαό; αυτο γιαβρί μου δεν ειναι ευαισθησία ;
    το αλλο τωρα οικονομική πραγματικότητα. Ξέρεις γιαβρι μου ποια ειναι η οικονομική πραγματικότητα ; αν ξερεις, λαμπρά, αμα δεν ξερεις ομως πώς θα κατανοήσεις το δεσιμο της με την κοινωνική ευαισθησια ;

  45. Το ότι οι σκέψεις που αφορούν στα θέματα εφαρμογής σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου, έχουν υποχωρήσει, είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο.
    Το ότι υπάρχει ανάγκη να περιοριστεί η ξέφρενη επικράτηση της αντίληψης πως όλα πρέπει να υπόκεινται στη λογική του κέρδους, είναι ένα άλλο αναμφισβήτητο γεγονός.

    Το ότι τα σοσιαλδημοκρατικά και λαϊκού ερείσματος κόμματα που ανέλαβαν την εξουσία, και κυρίως τα στελέχη τους, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στις σειρήνες του υπερ-υλιστικού μοντέλου διαβίωσης, είναι και αυτό αναμφισβήτητο γεγονός.

    Το ότι το μοντέλο που επικρατεί, διευρύνει το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών και ταυτόχρονα σπρώχνει προς την ταχύτατη εξάντληση των φυσικών πόρων και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, ελάχιστοι δεν το παραδέχονται….

    Με βάση αυτές τις σκέψεις,- θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα πολλά-, η παγκοσμιοποιημένη κοινότητα, αναζητά τρόπους να αντιδράσει.

    Δεν μπορώ να φανταστώ άλλη πολιτική έκφραση, από εκείνη που θα προτάσσει το εμείς (όχι μόνον εμείς οι άνθρωποι, αλλά και σχέσεις μεταξύ μας, και η σχέση με το περιβάλλον στο σύνολό του) έναντι του «εγώ» ο ένας άνθρωπος, που μπορεί να καταφέρει να δώσει λύσεις.

    Πότε;

    Ο θείος Κάρολος (ξέρεις ο Μαρξ) έλεγε -και θεωρώ ότι είχε δίκιο, αφού έχει δικαιωθεί ιστορικά- ότι κάθε κοινωνική οργάνωση αναπτύσσεται όσο αναπτύσσονται οι παραγωγικές σχέσεις που μπορεί να χωρέσει.
    Μετά ο τύπος αυτός της κοινωνικής οργάνωσης ανατρέπεται -ειρηνικά ή βίαια δεν ενδιαφέρει- για να τον διαδεχτεί ένας άλλος τύπος που θα επιτρέπει την ανάπτυξη των παραγωγικών σχέσεων που θα έχουν εμφανιστεί.

    Εκείνο που προκύπτει λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ότι οι συνθήκες που διαμορφώνει το δυναμικά και ορμητικά αναπτυσσόμενο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο που τώρα τείνει να επιβληθεί σχεδόν παντού, θα τροφοδοτήσουν τις κοινωνιστικών απόψεων δυνάμεις και θα επεξεργαστούν τις αναμορφώσεις του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου -κατ’ οικονομία το λέω έτσι. δεν πρόκειται να είναι ίδιο με αυτό που γνωρίζουμε τώρα- ώστε να αποτελέσει μια πειστική πρόταση που θα γίνει αποδεχτή ή θα επιβληθεί τοις πράγμασι ..

    Φυσικά μπορεί αυτές οι σκέψεις μου να είναι λανθασμένες, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, καμιά άλλη πρόταση δεν με έχει πείσει, ότι είναι πιο σωστή…
    Την καλησπέρα μου και πάλι 🙂

  46. Οχι Σωτηρη δεν ειναι λανθασμενες, αντιθέτως εχουν ειρμό και προοπτική, θα έλεγα.
    Το θέμα είναι , κατα τη δικη μου την άποψη με πολύ απλά λόγια ότι τα ισχύοντα συστηματα εχουν προσμετρήσει τον βίον τους συσσωρεύοντας μεσα τους και γυρω τους τεράστια, μα τεραστια προβληματα. Δεν εχω ακούσει, προς το παρόν, κάνεναν ινστρουχτορα να προτείνει ιδεες οι οποίες δεν θα οδηγούν στις κλασσικές πια κοινωνίες των δυο τρίτων, αλλά θα απλώνουν δίχτυ ασφαλειας στους περισσότερους. Και να πεις ότι δεν υπάρχουν πόροι, να πεις ότι δεν υπάρχει ενα μινιμουμ ανάπτυξης παγκοσμίως.
    Πολλές φορές λυπάμαι σκεπτόμενη απλοϊκά ότι αν η Ελλαδα για παράδειγμα έκανε μια ορθοτερη και ορθολογικότερη κατανομή των εσόδων- εξόδων ( το ισοζύγιο ηταν στις σωστές του διαστάσεις ) αν τα νοσοκομεία πλήρωναν κανονικά, αν το κράτος πλήρωνε τα ταμεία κανονικά, αν η εισφοροδιαφυγή ειχε καταπολεμηθεί, αν η παραοικονομία είχε περιοριστεί, αν, ααν…… πολλά από τα χάσκοντα θεματα θα ειχαν παρει εναν πιο βατό δρόμο και μαζί τους και εμείς.
    Τώρα, εμεις αναρωτιώμαστε αν ζει ή αν πεθαίνει η σοσιαλδημοκρατία , αν ζει και θεριεύει ο φιλελευθερισμός,αν η λύση μπορεί να κρύβεται στο στυλάκι του Αλαβάνου και της Αλέκας ( αστεία πράγματα ).
    Σωτήρη, ειναι η πρώτη φορά που δεν εχω απαντήσεις και που η σκέψη μου αντι να ξεδιαλυνει, γίνεται ενα χονδροειδές κουβάρι
    Καλημερα , ειναι Σαββατο 10 το πρωί, αρτι ξυπνησασα.

  47. Δε διαφωνώ με ‘σενα γιαβρί μου! Εσύ καλά τα λες, αλλά ΑΥΤΟΙ δεν τα πιστεύουν! Αν ξέρω την οικονομική πραγματικότητα με ρωτάς και σου απαντώ: και εγώ και άλλα πόσα εκατομμύρια μαζί μου. Το θέμα είναι ότι κανείς από αυτούς δεν δέχεται να μοιραστεί αυτές τις… γνώσεις μαζί μας…
    ΥΓ.: Με σκλαβώνεις με τα κοπλιμέντα σου. Ευχαριστώ!
    ΥΓ2: Διαβατήριο βρήκες ή θα σου βάλουμε κορδελίτσα και θα πας Τυνησία σαν συστημένο;

  48. @ Koptoraptou.. Ναι, είναι ένα θέμα ποιος ακουει και ποιος πιστεύει και ποιος πράττει….. Γαζοι δεν νομίζω ότι ειναι, απλώς η πολιτική βούληση παραμένει ζητουμενο

    οσο για τα κομπλιμέντα, οκ, θέλω αυτό που αισθάνομαι, μικρό, καλό, σωστό, λάθος, ο,τι προκύπτει και οπως προκύπτει

    Το διαβατηριο το βρήκα ή μαλλον για να ειμαι ακριβοδικαιη το βρηκε ο μικρος θαυματουργός Κωσταντινος. Οπότε ολα καλά και θα πάω 1-6 Νοεμβρίου, ψυχικής ισορροπίας μου επιτρεπούσης

    φιλακια και αγαπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s