Dixie Chicks, Μάικλ Μουρ,Εντουαρντ Σαΐντ και Marvin Gaye.


new_top.jpgphoto_album_03.jpg

Θα γράψω, λέω, αυτή τη φορά για την Αμερική. Το λέω δυνατά στον εαυτό μου, να το ακούσει καλά και να γνωρίζει τις συνέπειες της απόφασής του. Ξέρω ότι όταν αποφασίζει ένας Έλληνας να αναφερθεί στις ΗΠΑ, έχει καθήκον να φορέσει την αντιαμερικανική πανοπλία του. Αν στην Ελλάδα δεν είσαι αντί -σε οτιδήποτε τελικά- δεν λέει. Αν όμως κάνεις το λάθος και ενδώσεις στη λογική που επιβάλλει η ιστορική προσέγγιση, τότε θα πρέπει να γνωρίζεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνεις «ρόμπα». Μπορεί επίσης να μπεις στο στόχαστρο των «αναρχοαυτόνομων ομάδων» που βεβηλώνουν οτιδήποτε κουβαλάει πάνω του συμβολισμό, τον Άγνωστο Στρατιώτη, ας πούμε. Κακά τα ψέματα, είμαστε αλλεργικοί στους συμβολισμούς, παρότι, έτσι και μας τους θίξουν οι ξένοι, στο άψε σβήσε ενστερνιζόμαστε τον πιο ακραίο πατριωτικό εθνικισμό. Μήπως δεν παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες, για χιλιοστή φορά μετασημιτικά, το άγχος των δασκάλων, των μαθητών και φυσικά των συνδικαλιστών για τις παρελάσεις; Τι συμβολίζει η παρέλαση, λένε; Κάτι το μιλιταριστικό, απαντούν οι ίδιοι. Άρα; Άρα, δεν χρειάζονται. Να καταργηθούν, λένε. Από τη στιγμή μάλιστα που ένας υφέρπων πειθαναγκασμός οδηγεί τους μαθητές στο να συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις, να τρελαίνονται στην πρόβα για να μάθουν να στρίβουν το κεφάλι δεξιά προς τους πολιτικούς που παρατάσσονται ως υπό δοκιμή μανεκέν-μοντέλα, τίθεται θέμα παραβίασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού! Καλοί μου Άνθρωποι, που έλεγε ο ανεξάντλητος Θανάσης Βέγγος.

Παρόλα αυτά θα αναφερθώ στην Αμερική γιατί πιστεύω ότι καθώς τελειώνει η τραυματική προεδρία Μπους, καθώς οι ίδιοι οι Αμερικανοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία εκφράζονται με καθόλου κολακευτικά λόγια για τον σημερινό πρόεδρο, αρχίζει να αναδύεται μια διαφορετική εικόνα. Και όπως σημειώνουν πολλοί αρθρογράφοι και επισκέπτες, ο αντιαμερικανισμός που κορυφώθηκε με την εισβολή στο Ιράκ έχει πάρει ελαφρώς την κατιούσα. Οι ΗΠΑ κερδίζουν σιγά σιγά τους χαμένους πόντους, τις χαμένες ευκαιρίες και διεκδικούν επιστροφή στην αυτοεκτίμηση, επιτρέποντας να ακουστούν μέχρι την άλλη γωνιά της Γης, φωνές θαρραλέες που δεν μασάνε τα λόγια τους και που εκτοξεύουν αλήθειες που πληγώνουν. Φωνές που πριν από μια επταετία φιμώνονταν με τον πιο αντιδημοκρατικό τρόπο. (Σούζαν Σάραντον, Τιμ Ρόμπινς, Σον Πεν κ.λπ.). Α, και μην πάει ο νους σας ότι με παρασύρει η διατλαντική υπερκινητικότητα του Σαρκοζί!

Αν ήταν ανάμεσά μας ο Αστερίξ, θα έλεγε: «Είναι θεότρελοι αυτοί οι Αμερικανοί». Πράγματι, υπήρξε ποτέ άλλος λαός με τέτοιο πάθος; Υπήρξε ποτέ άλλο έθνος που να υπερηφανεύεται με τόση παιδιάστικη αυτοπεποίθηση για το μεγαλείο του, που να τιμά με τέτοια πίστη τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, να καθορίζει μόνο του τη… θεία αποστολή του (να χαρίζει δηλαδή την ελευθερία στην ανθρωπότητα) και να έχει κυριολεκτικά αφιερωθεί σε αυτήν την αποστολή;

Σήμερα, ωστόσο, πνέει ένας άλλος άνεμος. Δεν ξέρω αν είναι διαφορετικός, αν τελικά θα εξελιχθεί σε «γαρμπή», αλλά πάντως κάτι σαλεύει. Η Αμερική έχει έναν παρ’ ολίγον πρόεδρο νομπελίστα Ειρήνης, τον Αλ Γκορ, που παρά τα όσα του σέρνουν για τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία δεν παύει να έχει ξεφύγει από τα στενά αμερικανικά όρια και με την απλή συλλογιστική του να εναντιώνεται απέναντι στα μεγάλα πετρελαϊκά συμφέροντα. Βεβαίως, κάποιοι από σας που όλα τα αλέθετε στο αντιαμερικανικό μύλο, θα πείτε το μεγάλο κεφάλαιο επέτρεψε στον Αλ Γκορ να διακριθεί, για να δείξει αυτή η «άθλια καπιταλιστική κοινωνία η οποία ενδιαφέρεται για το ανθρώπινο σώμα μόνον ως στοιχείο εργατικής δύναμης (!)» ότι διαθέτει και περιβαλλοντικές ευαισθησίες.

Δεν σας αρέσει ο Αλ Γκορ; ΟΚ. Πάμε στον Μάικλ Μουρ. images.jpgΘριαμβευτής των Καννών και της Βενετίας, αυτόκλητος προφήτης που ξεμπροστιάζει την Αμερική η οποία δηλητηριάζει τους φτωχούς της, στέλνει τους μαύρους στο Ιράκ και απαγορεύει σε οποιονδήποτε φιλόδοξο Αμερικανό πολιτικό να συμμαζέψει κατά τι τον μεγάλο ασθενή: το αμερικανικό σύστημα υγείας. Ο Μάικλ Μουρ, λοιπόν, δεν φοβάται να μιλήσει με τα χειρότερα λόγια για τον Ρέιγκαν. Για το πώς κατάφερε να γίνει ελκυστικός στην εργατική τάξη και μάλιστα να την πείσει ότι δεν υπάρχει λόγος άσκησης κοινωνικοποιημένης ιατρικής, όπως επίσης ότι η καθολική υγειονομική περίθαλψη ήταν «αντί-αμερικανική!». Στην ταινία Cicko ο Μουρ δίνει ρέστα, καθώς παρουσιάζει διάφορα άθλια ιατρικά και μάλλον ακραία περιστατικά και συν τοις άλλοις εκθέτει και τη Χίλαρι Κλίντον για το γεγονός ότι χρειάστηκε να σιωπήσει γύρω από τα θέματα υγείας και μάλιστα επιβραβεύτηκε γι’αυτό.

Είναι αξιοπρόσεκτο πάντως το γεγονός ότι οι ίδιοι που καταγγέλλουν την Αμερική ως «δοχείο» τυφλής σκοταδιστικής θρησκοληψίας δεν είναι σε θέση να δουν την ειρωνεία ότι η ίδια Αμερική παράγει τους καλύτερους επικριτές της. Οι πιο λυσσαλέοι αντίπαλοι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη δεκαετία του ’60 δεν ήταν οι φοιτητές στο Παρίσι.

kerry_fonda1.jpg

Ηταν η Τζέιν Φόντα, ο Μπομπ Κένεντι, ο μαύρος μουσικοσυνθέτης Η αλήθεια είναι ότι η Αμερική αποτελεί λιμάνι – καταφύγιο των εξεζητημένων αντιαμερικανών που ζουν και εργάζονται σε αυτή τη χώρα. Πάτε μια βόλτα στους διαδρόμους ενός πανεπιστημίου. Θα ακούσετε όλες τις γλώσσες του κόσμου, από τις οποίες οι περισσότερες σφυροκοπούν την Αμερική, το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό… Θυμάμαι παλιότερα, τον σπουδαίο Παλαιστίνιο καθηγητή Εντουαρντ Σαΐντ,200px-edward-said.jpg ο οποίος δίδασκε στο Κολούμπια, δίπλα στην αφρόκρεμα του διανοουμενίστικου κατεστημένου και γλώσσα δεν έβαζε μέσα, επικρίνοντας τις ΗΠΑ και τις κυβερνήσεις τους για την κατάντια της Παλαιστίνης.Οι Dixie Chicks, το γυναικείο συγκρότημα από το Τέξας πέρασε στην ιστορία κάνοντας τη μικρή επανάστασή του. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι το 2003 ένα αμερικανικό συγκρότημα θα δήλωνε σε ξένο έδαφος και μάλιστα επί σκηνής την αντιπάθειά του προς τον Μπους. Αλλά και το Χόλιγουντ αποτελεί την παγκόσμια Μέκκα των εξαγριωμένων εχθρών των απανταχού Αμερικανών, όπως επισημαίνει σε άρθρο του στους «Τάιμς» του Λονδίνου ο Gerard Baker. Και είναι οι ίδιοι οι οποίοι προχωρούν σε αντιπολεμικές ταινίες με φοβερή προπαγάνδα, όπως η ταινία Rendition, η οποία περιγράφει την αμερικανική πρακτική απέναντι στους τρομοκράτες που μεταφέρονται σε εκτός ΗΠΑ φυλακές.

Προφανώς η Αμερική εξακολουθεί να δίνει ρέστα για τον Βολταίρο και το «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ με τη ζωή μου το δικαίωμά σου να το λες». Και δεν χάνει ευκαιρία για να δείξει πόσο ανεκτική κοινωνία είναι, αλλά και πόσο γρήγορα κάνει την αυτοκριτική της και διορθώνει με τον δικό της αυτοματισμό τα φάουλ της. Ενδεχομένως, η αποχώρηση του προέδρου Μπους, να επιτρέψει να απελευθερωθούν περισσότερα στοιχεία από την αμερικανική Ουτοπία, όχι όμως με την ταμπελίτσα «Γη της Επαγγελίας» (συναισθηματισμός – αφέλεια), αλλά με την ουτοπία που αντέχει τη μεγαλοψυχία του πολίτη και την ευνομούμενη κοινωνία. «Αλλωστε η Αμερική εξακολουθεί να μοιάζει με τη χοάνη, που σύμφωνα με τον μύθο σμίγει φυλές και πολιτισμούς και γι’ αυτό διακινδυνεύει απερίσκεπτα και παράτολμα το Αδοκίμαστο» («Η Γη της Επαγγελίας», Ούλριχ Γκράινερ).

rits

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, 27-10-2007
Advertisements

26 thoughts on “Dixie Chicks, Μάικλ Μουρ,Εντουαρντ Σαΐντ και Marvin Gaye.

  1. Καλημέρα Ριτσάκι!

    Παραφράζοντας τον Αστερίξ, που εσύ ανέφερες (δεν θυμάμαι σε ποιο τεύχος ήταν) θα σου πω αυτό που είχε κάποτε πει:
    Η Αμερική είναι μια όμορφη χώρα, αλλά έχει πολλούς Αμερικανούς…

  2. Καλημέρα χαρούμενα σε όλους 🙂 Επι της ουσίας, πραγματικά ο Έλληνας γουστάρει να είναι αντί. Το κακό, όμως, με την εποχή μας είναι ότι ο Έλληνας πλέον αλλάζει γνώμη επηρεαζόμενος από τα ΜΜΕ ακριβώς όπως οι Αμερικάνοι. Ο Έλληνας είναι κουλτουριαράκος χωρίς προτάσεις και δυνατά επιχειρήματα…
    Το πιο ενοχλητικό πραγματικά πράγμα στις ΗΠΑ είναι ότι από τα πάντα τα αντιμετώπιζαν ως business. Αυτό που κάνουν όλοι τώρα δηλαδή… με την διαφορά όμως ότι νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν μόνο αυτοί business.

    Zelaya, Zelaya οεο!!!

  3. Pavlos…..Ξεκινώ από εσένα, γιατί η αλήθεια είναι ότι εχω ένα τεράστιο υλικο που αναφέρεται στην αρχή της πτώσης. Και μάλιστα όταν για πρωτη φορά, διαβάζοντας τον μεγαλο ιστορικό Πολ Κέννεντι, ο οποίος αναφερόταν σ αυτό το θέμα, τόλμησα να μιλήσω , μου ειπαν ότι λεω σαχλαμάρες. Μιλαμε προ 8ετίας. Παρ όλα αυτά τόχα γράψει σε καποια από τις στήλες.
    Σήμερα , τα στοιχεια αυτά καταγράφονται καλύτερα σε ολους τους τομείς της αμερικανικής κοινωνίας. Κι ειναι αν μη τι αλλο κατι λογικό.

  4. @ Δημοσθένης…. Καλε τί Αμερικανούς έχει ; Λατινογενείς πληθυσμούς εχει , αν και και αφροαμερικανς και ιρλανδο-ιταλο-γερμανο-πολωνο-ελληνο- αμερικανς εχει.
    Φαντάσου δηλαδή την Ελλαδαρα μας, που ούτως η αλλως φυσάει (!) να είχε μια τεραστια κοινότητα Κινεζων επιστημονων και εργατών, μια εξισου τεραστιου κοινότητα νοτιοκορεατών και Γιαπωνέζων…αντε και καποιων Γερμανών ( τους οποιους ολους θα τους ειχαμε απλώσει στα βουνά της Πίνδου και στα πέριξ ) και να δεις τη χωρακλα θαχαμε γίνει.

  5. @@ Αραμμος… Δωσμου – αντι και παρε μου την ψυχή. Δωσε μου όμως και ολα τα στερητικά Α και να δεις εκεί ευτυχία.
    Τωρα , οι Αμερικανοί κανουν μεταξύ ολων των άλλων και μπιζνες και φυσικά γνωρίζουν καλά την εννοια του natural collection ( το χιτλερικόν απεχθές ) το οποίο το πασπαλίζουν με το κυνήγι του ονείρου για την ελευθερία, την ευτυχία και φυσικά το δίκαιον του ισχυρότερου.
    Εχεις καμια αλλη ιδέα για το πώς φτιαχνεται μια αυτοκρατορία; Με σενα και με μένα βρε ;

  6. Έχω μια πολύ καλή αλλά για να τη σκεφτώ καλύτερα πρέπει να πάω να πιω ένα καφεδάκι στη Βάρκιζα 😉

  7. @ αραμμος…. πολύ καλά. Μεχρι και αριστα θα σου βαλω, αν βουτύξεις τα ποδια σου στη θαλασσα…για να δεις τη διαφορά με το Αμερικα.

  8. @ Lenaki…τουλάχιστον Λενάκι όλες οι δημοσκοπήσεις αυτό δείχνουν. Τί να σου πω; Αν κάτι αλλάξει ενδιαμέσως, δεν μπορώ να το προβλέψω. Οι ρεπουμπλικανοι εχουν αδυνατους υποψηφίους και ξεθωριασμένους. Αυτή κουβαλαει ακομη τη λάμψη του Μπιλ, ασχετα αν εμείς τον θαβουμε οπως ολους τους άλλους, τους πρώην , τους επομενους κλπ

  9. Το 2006 ο Neil Young, βγάζει μετά από χρόνια έναν πολύ καλό δίσκο το Living With War, όπου ευθέως λέει ότι ο Μπούς λέει ψέματα (Let’s Impeach The President), κράζει τον υπερκαταναλωτισμό (Restless Consumer) και γενικά κριτικάρει το American Way of Life ( ο ίδιος Neil Young που 20 χρόνια πρίν τραγουδούσε μαζί με την Νάνσυ Ρέηγκαν κατά των ναρκωτικών).
    Ο δίσκος παρόλο που ήταν πολύ καλός πήγε άπατος. Το αμερικάνικο κοινό δεν άντεξε την κριτική που ένας από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες έκανε.
    Ποιά ήταν η κυρίαρχη θέση τους;
    «Τα λέει αυτά επειδή είναι Καναδός»!!!

  10. Παράθεμα: Let’s Impeach The President « INDIBLOG

  11. @ Ινδικτος ..ειχα τέτοια παραδείγματα, αλλά δεν χωρούσε , ξέρεις, το κειμενο ειναι τόσων λέξεων, ουτε μια παραπάνω… Αλλά σιγουρα όταν ο μέσος Αμερικανός νοιώθει ότι καποιος θίγει τους θεσμούς του – ακόμη κι αν ο ίδιος έχει γίνει έξαλλος με πολλά – δεν συμμετέχει. Είναι έτσι δομημένη η σκέψη του, παρ ότι κατά καιρούς ( ιδιαιτερ την περιοδο του Βιετναμ ) γεννιούνται μικρο-κινηματα αντίδρασης.
    Σε χαιρετώ. Να προσεχεις τα κορίτσια.

  12. Μια μικρή σκέψη..
    Η Αμερική ΔΕΝ είναι μια!!!
    Και μια δεύτερη.
    Ο Αντιαμερικανισμός είναι λέξη κατ’ οικονομία.
    Καλά κάνει και υπάρχει (!) για να καταγγέλει εκείνα για τα οποία έχει χρησιμοποιηθεί
    (Ας θυμηθούμε από τα παλιά την ..ετεροδικία και ας φτάσουμε μέχρι τα «παιχνίδια» των πολιτικών της εξουσιαστικής ομάδας αυτής της χώρας, που έχουν κάνει τους πολίτες όλου του κόσμου-μηδέ των αμερικανών εξαιρουμένων- να τους αποκαλούν «φονιάδες των λαών» ! )

    Την Καλησπέρα μου!!

  13. Sotiris K. Το ότι η Αμερική δεν ειναι μια το επισημαίνω και σε παραπάνω σχόλιο μου και στο τέλος του κειμένου μου. Συνονθυλευμα είναι.
    Να πω όμως ότι δεν εχει υπάρξει ως σήμερα αυτοκρατορία που να μην εχει μέσα της την καταγγελία «φονιάδες των λαών».Και φυσικά δεν θέλω να παω πίσω στους Ελληνες κατακτητές, τους Μακεδόνες κατακτητές γιατί εκει θα αγριέψει το μάτι των Ελλήνων. ΟΙ Αμερικανοί όμως λενε ότι κανουν ό,τι κάνουν για να εξαπλώσουν τη ….δημοκρατία. Εμείς λεγαμε για να διαδώσουμε τον…πολιτισμό μας.
    Η ισχύς του δυνατότερου ειναι ο αμειλικτος κανόνας Σωτήρη…Με το κειμενο, όμως, ήθελα να επισημάνω ουσιαστικά πράγματα που αφορούν στις μικρές αλλαγές που κάθε φορά συνθετουν μια μεγάλυτερη αλλαγή στον τροπο άσκησης της εξουσίας, στον τρόπο κάλυψης των σφαγών, στον τροπο εξάπλωσης εν παση περιπτωσει της δημοκρατίας.
    Σταματώ γιατί θα ξαναγράψω καινουργιο κειμενο από αλλη σκοπιά και δεν είναι σωστό.
    Καλημερα…Μπερδεύτηκα με την καινούργια ώρα και σηκώθηκα σαν ρομποτάκι

    ριτς

  14. Καλημέρα
    Το ίδιο έπαθα κι εγώ σήμερα.
    Λειτούργησε το βιολογικό ρολόι!

    Δεν θέλω να σου ανατρέψω το άρθρο…
    Μια δυο σκέψεις που μου πέρασαν από το μυαλό σημείωσα…
    Και όταν λέω ότι η Αμερική δεν είναι μια, δεν εννοώ αυτό το συνονθύλευμα που δημιουργείται μέσα «στη χοάνη, που σύμφωνα με τον μύθο σμίγει φυλές και πολιτισμούς..»
    Αυτό, έστω και μηχανικά, φτιάχνει ένα μείγμα. Ενώνει.
    Μιλάω για διαφορετικές Αμερικές….
    Ας είναι…

    Καλή σου ημέρα

  15. Sotiris. K. Μπορείς να τις περιγράψεις για να καταλάβουμε όλοι τί ακριβώς εννοείς. Μπορεί να εχουμε κατα νου τις ίδιες σκέψεις, αλλά γιατί να βασανιζόμαστε με απορίες. Τί εννοεί ο ένας και τί ο άλλος .

  16. Ούτε εγώ τους μπορώ τους απόλυτους εθνικούς προσδιορισμούς (γιατί τότε γινόμαστε αυτό που κοροϊδεύουμε).
    Οι «φονιάδες των λαών, αμερικάνοι» και οι «χαζοί αμερικάνοι» είναι σίγουρα μια πραγματικότητα, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι αυτή η χώρα που έχει δώσει σπουδαίους αμφισβητίες στον παγκόσμιο πολιτισμό.
    Όπως οι Doors, ο Γκίνσμπεργκ, ο Τομ Ρόμπινς, ο Νόρμαν Μέηλερ, ο Πίντσον, η Τόνι Μόρισον… για να ααφέρω τους πρώτους που μου έρχονται στο μυαλό…

    καλημέρα

  17. @ Εχεις απολυτο δίκιο. Και να που ο Νορμαν Μέιλερ ειναι στο νοσοκομείο στην εντατική. Η ήταν τουλαχιστον προ τριημέρου. Μακάρι να μπορούσα να τους αναφέρω στο κείμενο, αλλά ο χωρος μικρός. Ούτε σε μένα μ αρεσουν οι γενικοί αφορισμοί. Αυτό ειναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι να καταλαβαίνεις τί γίνεται και να χωρίζεις την ηρα από το σιτάρι.
    Καλημερα Καλη Κυριακή
    ριτς

  18. @ Madalena Parianos To προηγουμενο μηνυμα ήταν για σένα. Δεν μπορώ να μπώ στο δικό σου μπλογκ. Πρέπει λεει να υπάρχει πρόσκληση . Οκ.
    Καλημερα και πάλι.
    ριτς

  19. Πάντα διά στόματος του πολυαγαπημένου Leonard Cohen:

    Its coming to america first
    The cradle of the best and of the worst
    Its here they got the range
    And the machinery for change
    And its here they got the spiritual thirst
    Its here the familys broken
    And its here the lonely say
    That the heart has got to open
    In a fundamental way
    Democracy is coming to the u.s.a.

    (αν έχεις προσέξει, σχολιάζω με χρονική υστέρηση, αλλά να σε ξεχάσω…ποτέ!!!)
    :)))

  20. Justme ωραιος σχολιασμός ,μουσικός τροπον τινά.
    Η δημοκρατία ειναι μια πολυσυλλεκτική έννοια και μεταφράζεται αναλόγως….
    Ευχαριστω που δεν με ξεχνάς.
    \Καλημερα
    ριτς

  21. Mια μικρη διορθωση:
    O τιτλος της ταινιας του
    Μαικλ Μουρ ειναι Sicko
    και οχι …Cisko.

    Κατα τα αλλα για μενα
    η Αμερικη παραμενει
    αυτο που ειπε ο Freud
    οταν την επισκεφθηκε:

    «Eνα τεραστιο λαθος»

  22. ναι, το προσεξα και ειπα να μπω στο manage να το διορθώσω, αλλά ξεχάστηκα. Ευχαριστώ πολυ. Θα το κανω τωρα για να είμαι απολύτως εντάξει.
    χαιρετω
    ριτς

    ΥΓ. Δεν ξερω αν ειναι τεραστιο λάθος, σίγουρα ομως ειναι ένας τόπος που γεννά δυνατά αισθήματα στον κόσμο. Καλά ή κακα, πάντως δυνατά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s