Πώς από ένα σαχλό ανέκδοτο περνάς στην …αθανασία.


reclining-nude-print-c10008226.jpeg

Πολλές φορές σταματώ και θαυμάζω όλες τις μεγάλες προσωπικότητες που μέσα στους αιώνες άφησαν πίσω τους σπουδαίο έργο, είτε πρόκειται για την τέχνη γενικότερα , είτε για την επιστήμη. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ούτε ένα όνομα, γιατί θα έχανα τον ειρμό της σκέψης μου. Τόσοι πολλοί πια! Και λεω στο μέσα μου , για δες , έχουν περάσει στο DNA μας, τους κουβαλάμε μαζί με την εξέλιξη, θα τους κουβαλήσουν και οι επόμενοι. Αυτό δεν είναι μοναδικό ; αναρωτιέμαι. Υστερα επιστρέφω στο μικρόκοσμό μου και ρωτώ πάλι το μέσα μου : εσύ, δεν έχεις κάτι να αφήσεις πίσω σου. Κάτι για να το κουβαλούν οι γενιές που σε σπρώχνουν προς τα έξω. Δεν έχεις ουτε μια ποιητική συλλογή, ούτε ένα , έστω και κατακριτέο βιβλίο. Μόνο κείμενα στον υπολογιστή. Τίποτα δηλαδή. Ηλεκτρονικά «κενά» ευάλωτα στο delete. Κι ένοιωθα ότι η ζωή μου, τα παιδιά μου, το σπιτικό μου είμαστε σαν το κακοκατασκευασμένο ξενοδοχείο της Σουμάτρας που εξαφανίστηκε από το τελευταίο τσουνάμι. Κι όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα, ή δεν θάπρεπε να είναι. Το συνειδητοποίησα διαβάζοντας απόσπασμα από το βιβλίο του Ουμπέρτο Εκο «Με το Βήμα του Κάβουρα» Δεν είναι καινούργιο το βιβλίο, αλλά δεν είχα το χρόνο να καθήσω κατω να το ..ξεπαστρέψω, όπως συνήθως λέω, γιατί έχω το νου στα…ποστ!

Λοιπόν, σας παραθέτω το κομμάτι που διάβασα και που κατατίθενται οι προβληματισμοί και η αισιοδοξία του συγγραφέα.200px-umberto_eco_01.jpg

» Ανήκω σ’ αυτούς που δεν θρηνούν για τη νιότη τους ( χαίρομαι που την έζησα, μα δεν θα ήθελα να ξαναρχίσω απ ‘ την αρχή), γιατί σήμερα νοιώθω πιο πλούσιος από ποτέ. Σήμερα, η σκέψη ότι τη στιγμή που θα πεθάνω, όλη αυτή η εμπειρία θα πάει χαμένη, είναι αιτία πόνου και φόβου. Ακόμα και η σκέψη ότι μια μέρα οι μεταγενέστεροι θα ξέρουν όσα εγώ και ακόμη περισσότερα, δεν με παρηγορεί. Τί απώλεια, δεκαετίες ολόκληρες που ξοδεύτηκαν για να φτιαχτεί μια εμπειρία και μετά πετιούνται στα σκουπίδια. Είναι σαν να καις τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, να καταστρέφεις το Λούβρο, να καταποντίζεις την πανέμορφη, πάμπλουτη και πάνσοφη Ατλαντίδα.

Η γιατρειά γι αυτή τη θλίψη είναι η δουλειά. Λόγου χάρη, γράφοντας, ζωγραφίζοντας, χτίζοντας πόλεις. Πεθαίνεις, αλλά μεγάλο μέρος απο αυτά που συσσώρευσες, δεν θα χαθεί, βάζεις ένα χειρόγραφο σ ‘ ένα μπουκάλι, ο Ραφαήλ πέθανε, αλλά ο τρόπος που ζωγράφιζε είναι ακόμη στη διάθεσή μας . Επειδή υπήρξε ο Ραφαήλ, μπόρεσαν ο Μανέ και ο Πικάσο να ζωγραφίσουν με το δικό τους τρόπο.

Δεν θα ήθελα αυτή η παρηγοριά να πάρει αριστοκρατική ή ρατσιστική χροιά, λες και ο μόνος τρόπος για να νικήσεις το θάνατο βρίσκεται μονάχα στη διάθεση των συγγραφέων, των στοχαστών, των καλλιτεχνών….Ακόμη και το πιο ταπεινό ον μπορεί να βάλει τα δυνατά του για να κληροδοτήσει την εμπειρία του στα παιδιά του, ακόμη και με προφορική μετάδοση ή με τη δύναμη του παραδείγματος του. Ολοι μιλάμε, αφηγούμαστε, μερικές φορές ενοχλούμε τους άλλους, επιβάλλοντας τους την ανάμνηση των εμπειριών μας, ακριβώς για να μην πάνε χαμένες….

Κι όμως, όσα κι αν μεταδώσω τις γνώσεις μου, ακόμη κι αν ήμουν ο Πλάτων, ο Αινστάιν, όσα κι αν γράψω και πω, δεν θα καταφέρω να μεταδώσω ποτέ την αίσθηση που ένοιωσα μπροστά σ’ ένα αγαπημένο πρόσωπο ή την επιφοίτησή που μου ήρθε μπροστά στο ηλιοβασίλεμα, και ούτε καν ο Καντ δεν μας μετέδωσε απόλυτα αυτό που κατανόησε μελετώντας τον έναστρο ουρανό πάνω του: Αυτό τελικά είναι το πραγματικό μειονέκτημα του θανάτου και θλίβει ακομη κι έναν φιλόσοφο…..»

unity-print-c12153447.jpegMonica Stewart, Unity

ΥΓ. Σταματώ εδώ, μην και κουράσω τους φίλους που θα αντέξουν ένα τέτοιο πραγμα νυχτιάτικα, με κρύο μπόλικο εκεί εξω και τις επιθυμίες στην τσίτα. Μια άλλη μέρα θα συνθέσω – σε συνεργασία με τον Δημήτρη Αθηνάκη – ένα ποστ που θα αναφέρεται στο εξελικτικό και το οπισθοδρομικό, τη σημασία τους μέσα στο χρόνο, τη σχέση τους με την Ιστορια.

ριτς

83 thoughts on “Πώς από ένα σαχλό ανέκδοτο περνάς στην …αθανασία.

  1. Δεν το διάβασα όλο, σε λίγο θα το διαβάσω, αλλά σπεύδω να σου τονίσω ότι εσύ, ανήκεις σε εκείνους που θα αφήσουν τεράστια παρακαταθήκη.
    Δυο παιδιά!!!
    Δεν ξέρω κάτι άλλο πιο σημαντικό από αυτό…

    Πάω να συνεχίσω το διάβασμα.
    Την καλησπέρα μου

  2. Καλα, εντάξει. Εγω είμαι περιεργο ον. Ποτέ δεν ειμαι ικανοποιημένη και αναζητώ κοκκους αμμου εκει που δεν υπάρχουν/

  3. Κι όλες οι μνήμες των ανθρώπων που συνάντησες και κάποιους τους γνώρισες καλύτερα και σε γνώρισαν και τους ακόμα πιο λίγους που αγάπησες ή που σ΄αγάπησαν και τέλος των δημιουργημάτων σου ( τα παιδιά σου) δεν τα μετράς , Ρίτσα?

  4. Renata μου. Ναι, αυτό το σκέλος μετράει για μένα παρα πολύ. Για όλους αυτούς που αγάπησα και πιθανώς θα αγαπησω στο μέλλον. Αυτοί όμως όλοι θα χαθούν όταν εγω θα χαθώ, οπως θα συμβεί και σε κάθε άλλον άνθρωπο. Μιλάω , όμως, για το άλλο έργο που σχετίζεται με τη δουλειά, και που όταν θα φύγω κανένας από τις μελλοντικές γενιές θα θυμάται ότι αφησα μια ανάσα στο χώρο μου που να αξίζει να γίνει γραμμή πλεύσης. Και φυσικά δεν θα μπορώ να τους μιλήσω και για την κουβέντα που κανω με του γλάρους στον κολπίσκο του Βιδι στην Τροιζηνία.
    Γι αυτό και μιλώ για κειμενα στα ορια του delete.
    ριτς.

  5. Να τους μιλήσεις!Εγώ πάντως σε πιστεύω!😉

    Κατάλαβα αμέσως πως αλλού προσανατολίζεις τον προβληματισμό σου (στο επαγγελματικό μέρος).Απλά καμιά φορά τα πιο σημαντικά πρέπει να τα ξαναθυμόμαστε!😉

  6. @ Ρενάτα μου, χαιρομαι που καταλαβες τί ακριβώς εννοώ, δεν θελω καποιος να παρεξηγήσει τα λεγομενά μου.
    ριτς

  7. @ Αλλωστε Ρενάτα μου γι αυτό παραθέτω τον Ουμπερτο Εκο που προφανώς ασχολήθηκε με το ίδιο θέμα και το ισορροπώ, γιατί θα ήθελα να υπάρχει ισορροπια.

  8. Με ρωτάς αν είμαι καλά. Σου απαντώ δεν ξερω. Στο «κοπτοραπτείο» του ρίαλ λάιφ είχαμε εξελίξεις. Και από αντίδραση τις παρακολουθώ κοκκαλωμένη. Ή για την ακρίβεια με πολλή… δουλειά που λέει κι ο φίλος σου ο Έκο. Για να δούμε, θα βγει αληθινός;

  9. Ορίστε ήρθα και εγώ! Νομίζω οτι ο μόνος που μπορεί να κάνει delete στα γραπτά του είσαι…. αφού δικός σου είναι ο υπολογιστής! Εμείς όμως γιατί ;Δεν είναι παρακαταθήκη όλη αυτή η κατάθεση ψυχής και γνώσης μέσα από τα άρθρα σου;Δεν είναι αφορμή για μερικούς από εμάς να διευρίνουμε το μυαλό και τη καρδιά, να προβληματιστούμε;Ποια είναι λοιπόν η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά; C’est vous ma chère, notre force motrice!!!Ne l’oublie pas! Grosses bises!;)

    υγ φυσικά δεν αναφέρομαι στα κοπέλια σου όπως λέμε στον νησί.Εννοείται! Ποτισμένα είναι και αυτά από την καλύτερη πηγή!

  10. @ Thalasssinimatia .Ξέρεις κάτι; Μου δίνεις κουράγιο και δύναμη, προφανώς τα βάζω με τον εαυτό μου συχνά, αλλά πολλές φορές και άδικα.
    Δεν ειχα σκεφτεί αυτό το ρόλο που λες: ότι βοηθάω καποιους να ανοιξουν λίγο τους ορίζοντες τους και να προβληματιστούν. Καλή ιδεα, ma chère petite fille.
    Φιλακια.
    Το μωρό της Νατασσας εχει πυρετό. φαντάζομαι ότι το ξέρεις.
    ριτς

  11. Και εσύ το ίδιο…. και οτι θές υπάρχει και το μαιλ/τηλ ειλικρινά
    μπορεί να είμαι μικρούλι όπως λέει το νατασσάκι μας αλλά στηρίζω και ακούω ……
    Αγκαλιά θαλασσινή

    υγ οχι που θα σας αφήναμε χωρίς υστερόγραφο
    δεν ξέρω γιατί αλλά μου ήρθε να σου γράψω τους στίχους του Ισπανού συγγραφεά Pedro Calderon dela Barca από το έργο του » Η ζωή είναι ένα όνειρο» και όπως λέει και παρακάτω «και τα όνειρα ζωή»
    «Qué es la vida? Un frenesí.
    ¨Qué es la vida? Una ilusión,
    una sombra, una ficción,
    y el mayor bien es pequeño:
    que toda la vida es sueño,
    y los sueños, sueños son. »

    υγ περαστικά στον Αστεράκη μας το ξέρωωω😦

  12. ο φόβος και η κατάρα των ποιητών μπροστά στο λίγο του θανάτου…
    γιατί αυτό είναι που τους φοβίζει: το λίγο.
    αν ο θάνατος ήταν άπειρος θα ήταν μια λύτρωση δεινή και αψεγάδιαστη.

    στην πορεία αυτού του έναστρου ουρανού (όπως τον αναφέρει ο Έκο -που κατά τα άλλα τον βαριέμαι αφόρητα) κάπου θα χωρέσει και το δικό μας δίκιο.
    κι είναι η μόνη φορά που δεν θα μας νοιάξει το δίκιο των άλλων. αφού θα είναι ένα και μόνο αυτό.

    ίσως…

  13. Thallasinimatia… Σευχαριστώ πολύ. Το ξέρω ότι ειναι μεσα σ ολα και σοφό παιδί. Θα τα λεμε συχνά.
    Ναι, η αστερόεσα της Νατάσσας ειναι καπως πεσμένη.

  14. Thalassini οι στίχοι υπάρχουν σε μεταφρασιόν ή ου ; Τί ειναι η ζωή ; Μια φρενιτις. Τί ειναι η ζωή. Μια ιλουσιόν,μια σκιά, μια……..και μετα…..

  15. ΄Δημητρης Αθηνάκης…. καλησπέρα, καλησπέρα. Μεπιασες στα απαισιόδοξά μου. Συμβαίνουν και αυτά ακομη και στις καλυτερες οικογένειες.
    Δεν ξέρω πώς τα βλεπω τα πράγματα. Θεωρώ ότι δεν κάνω κατι, δεν προσφερω κατι….γι αυτό κατέφυγα σ αυτό το κομματι του Εκο ( εγω δεν τον βαριέμαι, γιατί ειναι εργαλείο δουλειάς ) για να βγουν από μεσα μου οι ενοχές μου..Απέναντι σε τί, θα με ρωτήσεις. απέναντι στις επιγειες αγωνίες μου
    Αυτό το ισως με μπερδεύει

  16. » Tι είναι η ζωή; Μια τρέλλα
    Τι είναι η ζωή; Μια παραίσθηση
    Μια σκιά, ένα παραμύθι
    και το μεγαλύτερο καλό είναι μικρό
    γιατί όλη [μας] η ζωή είναι όνειρο
    και τα όνειρα είναι όνειρα

    με λίγο ελεύθερη μετάφραση ας μας συγχωρίσουν οι γνωρίζοντες!

    Σοφό εγώ δεν είμαι αλλά δες πως ξεκίνησε ο συνειρμός: έφερα στο νου τη συνάντηση στο Dolce 😉 , που σου μίλησα για εκείνη τη καταπληκτική καθηγήτρια που έιχα, σαν φλασιά πέρασαν από το μυαλό μου ένα μαθημά της όταν μελετούσαμε θέατρο 15-1617ου αιώνα, μου’ρθε στο μυαλό ο Καλντερόν και βουαλά! Είδες τι έκανες; Για να μη λες δηλαδή!

    υγ θα με κάνεις να πάω στο πατρικό μου να βρω το βιβλίο!!!

  17. δεν κάνεις κάτι;
    δεν προσφέρεις κάτι;

    για ρώτα ένα γύρω και δες…
    όχι τους αναγνώστες, όχι εμάς (άσε μας για το τέλος) αλλά τους άλλους.
    εσύ σίγουρα θα ξέρεις ποιους…

    οι επίγειες αγωνίες είναι και οι ομορφότερες.
    οι άλλες είναι «άλλες», απ’ αλλού…
    αν υπάρχουν βέβαια κι αυτές…

    (τελικά, ίσως κι εσύ τον βαριέσαι δυνητικά τον Έκο… θα τον διάβαζες αν δεν ήταν εργαλείο δουλειάς;;; αλλά μάλλον επειδή δεν βαριέσαι τη δουλειά σου! -ποιος ξέρει;)

  18. @Thalassini ποιός θα μας μαλωσει; Το φανταζόμουν ότι περίπου αυτό ηταν το νοημα. Σ ευχαριστώ . Μου άρεσε πολύ. Σιγά μην τρεχεις τωρα στη μαμά για το βιβλιο
    σε φιλω μικρό μου

    @ Δημητρης Αθηνάκης Προφανώς και δεν βαριέμαι τη δουλειά μου. Ειμαι φρικ της δουλειάς μου Δημητρη. και να σκεφτείς ότι ξεκίνησα απο τη Νομική, τη δικηγορία και περασα σ αυτό το κομματι της δημοσιογραφίας που τουλάχιστον σε βοηθάει να σκέπτεσαι κάποια πράγματα, να μη…ροβολάς τη ζωή σου τυχαία στον πρώτο παράδρομο αριστερά και μετά δεξιά.
    Αλλά πάντα, από παιδί με ετρωγε το σαράκι τί θα μπορούσα χρησιμο να αφήσω πίσω μου. Οχι για να με θυμούνται ( ποιός το καταλαβαίνει αυτό ) , αλλά για να προσέθετα στην πορεία της ανθρωπότητας εναν κοκκο άμμου.
    Ναι, οι επιγειες αγωνίες ειναι σπουδαίες, πολλές φορές και δημιουργικές, θα έλεγα. Για τις άλλες, ποιος ξέρει….Οσο για τον Εκο, από νωρίς τον έμαθα ως εργαλείο εισαγωγης στα θέματα μου κι αυτό για ναμαι ειλικρινής το ειχα αντιγράψει από τον Χρ’ηστο Μιχαηλίδη.

  19. Θα τρέξω στον μπαμπά….. γιατί θέλω να δω και τις σημειώσεις που είχα κάνει…
    Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη σε μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου!

    Αρκετά σε ζάλισα ! Ματσ μουτσ!

  20. Δεν έχω ύπνο και γυρίζω, ένα μπλογκοφάντασμα που γκρινιάζει… Δεν το ξέρω καν το βιβλίο, διάβασα ωστόσο την «ιστορία της ομορφιάς», πέρυσι και τη Δευτέρα (τώρα αυτό είναι χθες ή προχθες?) ξεφύλισσα στην Πολιτεία την «ιστορία της ασχήμιας»…. Και για άλλη μια φορά διαπίστωσα ότι τον τελευταίο καιρό, τον προτιμώ ως μυθιστοριογράφο και ουχί ως διανουμενοδοκιμιογράφο… Ίσως να είναι αυτή η κοελίτιδα που σέρνεται στο σύμπαν τον διανοουμενοφιλοσόφων των media, ίσως να είναι μια γενικότερη αδυναμία παραγωγής ιδεών, ίσως να είναι που γερνάω… τι να πεις? Ένα μάτσο κλισέ μου φαίνεται ότι είναι γεμάτη η «ιστορία της ασχήμιας» κι όσο για το απόσπασμα που ποστάρεις… μου θυμίζει φριχτά τη διαφήμιση κάποιου ουίσκι(?) όπου ένα ανδροειδές (προφανώς άρσενικών προτύπων, γιατί πώς αλλιώς, θα αναγνωρίσει την αξία του αντρικού ποτού) παρηγορεί τον άνθρωπο ότι θα αγγίξει την αθανασία simply by doing one great thing…

  21. @ Μενιεκ…. ακριβώς αυτό προσπαθώ να επισημάνω απεγνωσμένα. Δεν βρήκα τίποτα καλύτερο για να καλύψω τις επιγειες αγωνίες μου.
    Για τον Εκο δεν μπορούμε τώρα να μιλήσουμε. Εχει κι αυτός εκμεταλλευτεί με τον τροπο του το κλιμα και τις ιδεες μιας μεταλασσόμενης εποχής.
    Γερνάς, είπες ; Τί λέξη κι αυτή! Σκληρή στο τέλος μιας μερας!

  22. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι ωραία ιστορία το αυστηρά εφήμερο. Δημιουργείς κάτι ωραίο, σύνθετο ή απλό και πάντα ανεπανάληπτο. Σκέψη, έργο, αντικείμενο, δεν έχει σημασία. Το βλέπεις για ένα λεπτό και μετά δεν υπάρχει. Του έδωσες μια και το εξαφάνισες ή χάθηκε μόνο του. Αν πρόλαβε κανείς να σημειώσει πάει καλά. Αλλιώς δε έγινε και τίποτα. Ωραίο ήταν από μόνο του και μοναχά για μια στιγμή.

  23. Καλημέρα! Το ξέρω και το θυμάμαι το ραντεβού με το Γάλλο, τί νομίζεις, το ρημάδι το έχουμε μόνο για να σκέφτεται φάρμακα; Μια χαρά τα λέει ο καλός Έκο κι ο Modigliani καλύτερος!

  24. Ο καθένας αφήνει τα ίχνη του στον κόσμο που ζούμε. Τα οποία αυτά ίχνη είναι μέρος της αλυσίδας της εξέλιξης μας μες το χρόνο.
    Πάνω στα ίχνη που αφήνουμε αναπτύσσονται και δημιουργούν οι επόμενες γενιές.
    Όλα τα άλλα είναι ματαιοδοξία και ματαιότητα.

    Ωραίος ο Εκο όπως πάντα. Το κείμενο του ρουφιέται γρήγορα και πάντα χρειάζεσαι διαστήματα για σκέψη.
    Και εκπληκτικός ο πίνακας της Monica Stewart!
    BONJOUR!

  25. Ριτσάκι μου, ευτυχώς που είδα με τα σωστά μου απόψε κι όχι εχθές το ποστ διότι θα σου λεγα αυτό που έχει πει κι ο Φρόυντ, πως εδώ πέρα έχουμε έρθει για να τα χάσουμε όλα και τον εαυτό μας στο τέλος! (ελπίζω να τόχει πει πράγματι, διότι όπως όλοι μας διαθέτει κι η αφεντιά μου επιλεκτική μνήμη). Κανένας δεν προκαταβάλει αν και τί άφησε και τί θα μείνει τελικά ή όχι απ’ εκείνον. Μπορεί τα πάντα (να είμαστε αγγελάκια ή σ’ άλλη διάσταση και να ξαγρυπνάμε μαζί κάπου αλλού), μπορεί μια εξαίσια ψευδαισθησιακή στιγμή (μια στιγμή είναι ο ανθρώπινος αιώνας για το θείο) που ζήσαμε σαν όνειρο σε όνειρο (κλεμμένος Σαίξπηρ και κατόπιν Μπόρχες), πού ξέρεις, ακόμα κι αν αυτό που ζούμε ότι υπάρχει! Το υπέροχο είναι ότι θα τα πούμε στο τηλέφωνο και ότι τώρα ξημερώνει κι έχει ήλιο με τα… δόντια! (έτσι δεν λέγαμε παιδιά όταν κρυώναμε?) Σε φιλώ γλυκά και σου εύχομαι να έχεις μιαν υπέροχη ημέρα!
    ΥΓ. Ριτσάκι μου, έχεις δυο υπέροχα παιδιά, το τέλειον έργο! Ως αλεφ δεν διαθέτω τίποτα παρά την παραφορά και την κουταμάρα μου! Ε, και? που θα ‘λεγε κι ο Σπύρος! Εχω όλους εσάς τους φίλους μου, κι αυτό είναι τα πάντα! Για πάντα!

  26. @ Alef .Μικρό σοφό Αλεφ, καλημέρα και από δω. Είπε ο Φρόιντ ότι ήρθαμε εδω για να τα χάσουμε όλα ; Α, εγω νόμιζα να χάσουμε μόνο τις αλυσίδες μας.
    Πιστεύω ότι οι άλλοι-οι επόμενοι – κρίνουν ως αυτό που ο καθένας μας αφήνει ( μικρο, μεγάλο,οτιδήποτε).
    Καλά, είσαι ξυπνιο τέτοια ωρα; Εγω αμα δεν κοιμηθώ οκταωρο δεν λέει.
    Ναι, τα παιδιά ειναι ΟΚ> αλλά το διαχωρίζω.
    Φυσικά εχεις εμας τους φίλους σου για πάντα και είναι ωραίο.

  27. @Philos θα το δεχτώ ότι ετσι είναι γιατί εχω την αίσθηση ότι μάλλον θα με κυνηγήσετε ομαδικώς και δεν θα το αντέξω ετσι λεπτεπιλεπτη που είμαι!

  28. @Dimosthenis…. Το ξέρω μικρέ Σουηδέ ότι το θυμάσαι ; Τί γιατρός θα ήσουν άλλωστε αν το ξεχνούσες δα;
    Και ο Μοντιλιάνι φυσικά.
    Για τον Εκο ακουγονται διάφορα. Οταν ημουν νιά τον διαβαζα γιατί ήθελα. τωρα να χρησιμοποιώ ως εργαλείο δουλειάς. Υπάρχει διαφορά, βλεπεις.

  29. @ Chumba…Το αυστηρά εφήμερο με συγκλονίζει….όταν είμαι στις καλές μου. Αλλά μετά εκεινο το φσσσσ του ανεμου , μου φαίνεται άδικο, βαρύ και ασήκωτο. Με μελαγχολεί και όταν μελαγχολώ λέω ακατάληπτα και ξένα προς εμένα πράγματα.
    καλημερα εις τας Βρυξέλλας. Αν δεν κανω λάθος εκει ειστε.
    ριτς

  30. Dimosthenis… Μπα, δεν εμπεδώνονται με αυτή την έννοια. Παραμένει δημοσιογράφος κατα βάθος και εμείς οι δημοσιογράφοι επειδή κάνουν παντού πασαλείματα , αφήνουμε πίσω μας ασχημα ιχνη. Ετσι νομιζω εγω.
    Α, καλως το χιονι. Μα χτες και σημερα κανει κρύο στην Αθήνα, οχι στη Στοκχόλμη.
    καλημερα ολη μερα, ελπίζω

  31. Λοιπόν, κι εγώ που το είδα από χθες, δεν σου έγραψα – άφησα να στα πουν οι άλλοι πρώτα, να μην φωνάζω συνέχεια εγώ….. Ο καθένας μας, μικρός ή μεγάλος, σπουδαίος ή όχι, αφήνει ένα λιθαράκι πίσω του – καλό ή κακό, χρήσιμο πάντως. Και δεν περίμενα τον Έκο να μου το πει. Δεν είναι ανάγκη να είσαι «καταξιωμένος» σε ένα χώρο για να «δίνεις» – εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα μου είπαν ή μου έδειξαν άνθρωποι απλοί, που συνάντησα στο δρόμο μου. Πόσο μάλλον κάποιος, όπως εσύ, που πολύ σωστά σου λέει η Θαλασσινή ότι πολλές φορές μας βάζεις σε σκέψεις – και για πολλούς από μας είσαι κίνητρο για προβληματισμούς, για να πάει το μυαλό λίγο παραπέρα.
    Και τι να πω για σένα, τώρα που έχεις τις αγωνίες σου – και παρ’ όλα αυτά σκέφτεσαι μέσα στη νύχτα και τους άλλους, ε; Δεν θα σε «μαλώσω» σήμερα (στο φυλάω, όμως!) – έχεις από την καρδιά μας (όλων μας) όλες τις ευχές σήμερα – και πάντα.

    Κουράγιο Ριτσάκι, κι όλα θα πάνε καλά, θα το δεις!

    Φιλιά πολλά.

  32. 200χλμ. Apropos, τι έγινε εκείνη η σοβαρότις, που μας έλεγες εχθές; Διλεκρινα μια τάση επαναφοράς της ντεμέκ καθαρεύουσας, αλλά μέχρι εκεί…

  33. @Dimosthenis….Κατι σαν Λαμία ακούγεται…Χι, χι, χι….. Για το άλλο, η μερα θα δείξει, ειναι πολύ εγκυος η άτιμη. Σημερα, αυριο, μας εχουν σε αγωνία. θα μας τηλεφωνήσουν το μεσημέρι να μας πουν για σημερα ή για αύριο. Καταλαβαίνεις τωρα, εσύ.
    Καλημερα μωρέ επαρχιώτη.

  34. Καλημέρα Ριτς, σωστά με τοποθέτησες. Ήμουν βέβαιος ότι σε συγκλονίζει το εφήμερο. Είναι άλλωστε αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς σου. Μόλις γράψεις το ένα κομμάτι πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι το επόμενο. Την Τετάρτη, η εφημερίδα της Τρίτης έχει ελάχιστη πλέον σημασία. Μαζί και οι ειδήσεις και τα σχόλιά της. Φιλιά από το αυτοαποκαλούμενο κέντρο της Ευρώπης.

  35. @ Chumba… φιλια από την κρυουλιάρικη Αθήνα. Στις Βρυξέλλες ερχομουν ως προπερσυ ανελλειπώς δύο φορές το χρόνο, η δουλειά βλέπεις. Και συμμετείχα σε διάφορα ρεζώ που λενε οι Γάλλοι με θέμα την προώθηση (!) της ιδεας της Ε.Ε/ γενικώς και αορίστως. Καλά ήταν, λέω εκ των υστέρων ή μάλλον ναταν κι άλλο. Τώρα, ειμαστε βιδωμένοι ή μάλλον αλυσσοδεμένοι στο γραφείο.
    Καλημερα.

  36. Δηλαδή, Ριτσάκι μου, ως άλεφ-δημοσιογράφος είμαι καταδικασμένη να κάνω «μόνο πασαλείματα»? Καλέ ο Μαρξ το είπε αυτό για τις αλυσίδες! Φεύγω, φιλάκια
    Δημοσθένη, τί όμορφα χιόνια! Εδώ είπαμε, ήλιος με δόντια! Καλημέρα

  37. Tα είπαμε Ριτς τι κάνεις Κ.Λ πάλι ξανά μανά ουά..(ετσι δεν λενε?) Σε αφήνω τώρα θα τα πούμε αργότερα εχω drop off σοκολάτα spa ….
    Δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει η Kruz……πάλι

  38. Alef mou Δεν θεωρω ότι ως δημοσιογράφοι κάνουμε κάτι σπουδαίο. Το αντίθετο θα σου έλεγα.
    Ομως εσύ ως συγγραφέας και ποιήτρια έχεις άλλα πράγματα να πεις και το ξέρεις.
    Ναι, ο Μάρξ το είπε για τις αλυσίδες και τοχει καταγραψει ο εγκεφαλος μου.

  39. Στρώνουμε το χαλί για να περάσει «ό,τι σπουδαίο» (και συχνά άχρηστο και ματαιόδοξο), διασώζουμε ό,τι αξίζει να διασωθεί, ίσως είμαστε οι ταπεινότεροι όλων, φτάνει να μην το παίζουμε εξουσία, «ακούμε» ακόμα? Ξέρεις κανέναν άλλον να το κάνει και να μην αδιακόπως κι αδιακρίτως ομφαλοσκοπεί? Λίγα είναι αυτά ή θέλεις κι άλλα?

  40. Penelope…εξαφανίστηκες ως δια μαγείας. Ενεφανίσθης πάλι ως δια μαγείας. Αυτό κι αν ειναι Penelope Cruz ‘s dress code
    ΥΓ.Αν κανω και κανα λάθος στις αγγλικούρες μου, μη με παρεξηγείς. εχω μεγαλώσει με γαλλικά και πιάνο. Δυστυχώς δι εμέ.
    Se spa θα παω και εγω, μολις τελειώσω με τους γιατρούς του Κωσταντίνου. Λεω, δηλαδή
    Πολυ καλημερα σας.
    Απ ότι ειδατε τα περι Κ/Λ τα προσπερνω γιατί δεν το αισθάνομαι

  41. @Alef… Νομίζω ότι είπες όλη την αλήθεια ή σου ξέφυγε; γιατί περι αυτού προκειται. Κι εχουμε κι έναν ναρκισσισμό λες και μας πηγαίνουν για την επιλογή της πρώτης εταιρας του Καίσαρα.

  42. Ο ναρκισσισμός είναι η παιδική ασθένεια της δημοσιογραφίας. Αλλά το άλλο, το κανονικό, αυτό που ίσχυε πάντα, είναι και γενναιόδωρο και σωτήριο και λυτρωτικό και ό,τι πιο σπουδαίο, κάτι σαν… εφήμερη κιβωτός: ό,τι αξίζει πιο πολύ από την κάθε μέρα! (καταδικασμένο βέβαια την άλλη και να πεταχθεί), αλλά την ώρα που συνέβαινε, ήταν τα πάντα. Κι έτσι και το ‘κανες: σα νάταν τα πάντα! Το ταπεινότερο που είναι το ύψιστο, τελικά! Οσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο αγαπώ αυτό που κάνω (και δεν εννοώ τα δικά μου κείμενα) αλλά την δημοσιογραφία. Τα δικά μου, είναι για τη σωτηρία της δικής μου ψυχής, τα άλλα, λίπασμα για να γυρίσει (ή ανθίσει) η μέρα. Ρομαντικό, ε τί να κάνω!

  43. @Αλεφ,,, υπέροχα ρομαντική η σκέψη σου. Το καταδικασμένο να πεταχτεί,…αυτό το χαρτί δίπλα στην τουαλέττα, αυτό το χαρτί και μέσα σου δύο μισοψόφια ψάρια, αυτό το χαρτί πατάκι στη συρόμενη τσάντα της λαίκής…. Τί πόνος! Πάντα αποστρέφω το βλέμμα σε τέτοιες περιπτώσεις.
    Ο άνθρωπος ουτως ή άλλως ειναι εφημερος, αλλά είναι τόσο δυσνόητο αυτό για πολλούς.
    Τα κείμενα σου στα βιβλία σου ειναι για τη σωτηρια όχι μονο τη δική σου, αν το αισθάνεσαι , αλλά και για εκεινους που σε διαβάζουν και ανακαλύπτουν μέσω εσου πτυχές του δικού τους εαυτού και φυσικά και αποψεις και σκέψεις. ( Μεγαλη η διαφορά, εδώ που τα λέμε )
    Τρεχατε ποδαράκια μου τωρα

  44. Kαλημέρα! καλύτερα σήμερις;
    Μόλις μίλησα και με το Νατασσάκιον. Στο σπιτάκι και σήμερα ο Αστέρης για προφύλαξη!

    Α να σας πω την τελευταία παράγραφο που σχολιάσατε στην Αλεφ, την κάνω σχόλιο για εσάς!

  45. Γιά μένα Ρίτσα αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να σε αγαπάει ή έστω ακόμα και ένας άνθρωπος που να μην σε θεωρεί μαλάκα έχεις αφήσει κάτι πίσω σου.
    Ζούμε όσο ζούμε, και δημιουργούμε όσο δημιουργούμε, όλα τα άλλα μου φαίνονται μεγαλομανίες.
    Είμαι από αυτούς που πιστεύουν στην διαδικασία, όταν το έργο, η μουσική, το γραπτό φύγει από τα χέρια σου, τελείωσε, παύει να είναι δικό σου. Το χρησιμοποιεί ο άλλος όπως του καπνίσει, το διαβάζει στην τουαλέτα, το ακούει στο αμάξι, το κρεμάει στο αστικό σπίτι του. Είναι για μένα «άρρωστο» να έχει κάποιος την αγωνία για το στίγμα που θα αφήσει πίσω του. Μετά μπορεί να μπεί στην διαδικασία και για το πώς θέλει αυτό το στίγμα να μεταδίδεται. Δεν μπορείς όμως να ελέγξεις ούτε τις κριτικές ούτε τις ερμηνείες, οπότε αρχίζεις να πιστεύεις ότι κατέχεις την εξ αποκαλύψεως αλήθεια και μετά να κυνηγάς αιρέσεις. Ο Χατζιδάκις έβαζε στους δίσκους του «οδηγίες χρήσης», πως δηλαδή, και σε ποιά κατάσταση να ακούς την μουσική του.
    Γιαυτό δεν ακούω Χατζιδάκι.

  46. εεεεε ;;; οχι αυτό το κάνω copy paste:
    «Τα κείμενα σου στα βιβλία σου ειναι για τη σωτηρια όχι μονο τη δική σου, αν το αισθάνεσαι , αλλά και για εκεινους που σε διαβάζουν και ανακαλύπτουν μέσω εσου πτυχές του δικού τους εαυτού και φυσικά και αποψεις και σκέψεις» είπες!
    Εννοώ οτι μαθαίνουμε μέσα από τα γραπτά σου και ανακαλύπτουμε αντανακλάσεις του δικού μας εαυτού.Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε εννοούσα η μικρούλα!

  47. @ Indictos…. Ωραία τοποθέτηση. Θα τη διαβάζω καθε πρωί πριν ξεκινήσω, μπας και βάλω μυαλό.
    φαντάζομαι ότι δεν ειναι μεγαλομανία να πονάς το κειμένο σου και να στενοχωριέσαι να το βλέπεις οπως το βλέπεις; Δεν ειναι το ίδιο με ενα βιβλιο που καταλαμβανει μια θεση στην αψυχη βιβλιοθήκη και οποτεδήποτε το ανακαλείς στα γόνατά σου. Εντάξει, εχω αυτή την απαισιοδοξία, γιατί βλέπω γύρω μου μια απαξία απέναντι σε ο,τι παράγουμε.Και σαυτό φταίμε εμείς που παριστάνουμε τους ξερόλες, ενώ στην πραγματικοτητα δεν ξέρουμε παρα ελάχιστα και ίσα ισα στην επιφάνεια των πραγματων.
    Για τον Χατζιδάκη δεν τοχα προσέξει αυτό που λες.
    Καλημερα Ινδικτε της πολης

  48. @ Thalassinimatia Α,,κατάλαβα τί θέλεις να πεις. Το μαθαίνουμε ισχύει για όλους βεβαίως. Ο ένας μαθαίνει από τον άλλον κι εγω μαθαίνω από τους νέους πολλά , μα παρα πολλά πράγματα. Οκ. αν ειναι αυτό.
    ριτς

  49. Μεγαλομανία δεν είναι να το πονάς, μαγαλομανία είναι να νομίζει κάποιος ότι με ένα κείμενο του θα αλλάξει τον κόσμο, και ακόμα περισσότερο να προβληματίζεται που δεν το έχει κάνει ακόμα.
    Να σου πώ γιατί μου αρέσει το blogging; γιατί η ζωή του κειμένου ξεκινά από την δημοσίευση του, γιατί υπάρχει η διαδραστικότητα των σχολίων (blogging δίχως σχόλια για μένα δεν υπάρχει)
    Στην ζωή μου έχουν δημοσιευτεί τρία μου κείμενα, ένα πρίν μερικά χρόνια σε ένα περιοδικό και δύο πρόσφατα στο MIC.
    Ε λοιπόν μόλις πάτησα το send και έφυγαν από τον υπολογιστή μου για μένα τελείωσαν, στο μπλόγκ μου αντίθετα ΟΛΑ τα κείμενα ακόμα ζούν. Μπορεί ανα πάσα στιγμή ο καθένας να το διαβάσει και να μου πεί ότι λέω μαλακίες και τότε θα πρέπει να το ξαναδιαβάσω και ίσως να το ξαναδουλέψω.
    Αυτή η διαδικασία είναι που με γοητεύει.

  50. @ Indictos. Είναι ομορφος ο συλλογισμός σου και τον αποδέχομαι. Μακριά από μενα πάντως οι μεγαλομανίες. Δεν εννοώ αυτό στο ποστ που ανέβασα. Εννοώ ότι έχει μεγάλη σημασία να παράξεις έργο ουσιαστικό. Και θεωρώ ότι δεν παράγω…. Ενας φίλος μου παλιός μου έλεγε συχνά οτι ειμαι εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Τότε δεν καταλαβαινα τί εννοούσε. Σήμερα, νομίζω ότι καταλαβαίνω και αυτό με απασχολεί εν μέρει. Γιατί , ξέρεις, εγώ αυριο μπορεί να είμαι πανευτυχής με ο,τι γράφω, με ένα σχόλιο που θα μου αλλάξει τη διάθεση, μ ένα χαμόγελο που θα εισπράξω από καποιον…..
    Αυτό που λες με τα υπάρχοντα κειμενα ειναι σωστό. Κι εγω γυρίζω πισω και λεω, για δες τη μαλακια εγραψα. Πώς θα μπορουσε ναναι λιγο καλύτερο αυτό;

  51. Είδες τι πάει να πεί διαδραστικότητα εδω μέσα;
    Σε έβαλα να πείς κακές λέξεις🙂

    Εξήγησε μου αν θες όμως τι πάει να πεί έργο παραγωγικό; (αυτή η λέξη μου φέρνει ανατριχίλα)

  52. Πω πω!..

    Τί έγινε ρε παιδιά; Βάρυνε το πράγμα… Κάτι σαν το καιρό εδώ, ένα πράγμα…

    Άλεφ μου, όχι το χιόνι δεν είναι ωραίο! Δηλαδή ωραίο είναι αλλά ξέρεις εδώ, μας κάνει αρμένικες βίζιτες και αφού ήρθε, θα ξαναφύγει τον Απρίλιο… Για μέτρα μήνες και εβδομάδες και μέρες..! Κλαψ λέμε!!!!

  53. Indictos….Ενώ εσύ αναρωτιόσουν για τα παραπανω, εγω ανεβαζα ενα μικρο ποστιον ( όχι δικής μου…παραγωγής, αλλουνου παραγωγή) για την Οκτωβριανή Επανάσταση που επειδή δεν ειμστε παλαιοημερολογίτες κλπ κλπ.
    Λοιπόν δεν ειναι το γράψιμο παραγωγική εργασία, ελεγε ο παλιός φίλος, ακριβώς επειδή εξανεμίζεται. Εκείνος εχει φτιάξει ενα εκπληκτικό,από κάθε αποψη σχολείο που παράγει… σπουδαία πράγματα. Και εμενα με εβλεπε ως κουνουπιον το μη κοινωφελές.

  54. Q@ Dimosthenis… Ειδες πώς είμαστε εμείς εντο στο Ελλάντα..Κυλιομενες σκάλες παιδί μου.
    Α, κι εσείς με το διαρκες χιονι , χάλια. ξέρω. Τοζησα ενα διατημα στη Φινλανδία που ειχα παει για ρεπορτάζζζζζζ!
    Τωρα εχουμε καινουργιο Ποστ Κυριε περι Οχτωβριανης Επαναστασης ! Απ ολα εχει ο μπαξές τελικά…. και αυθορμήτως , θα ελεγα.
    Το Αλεφ ειναι στους δρόμους τωρα.

  55. Κι εμείς απαντήκαμεν. Πάντα σεμνά, μετά το πρόσφατο χέσιμο, ξαναμιλάω εγώ για κομματικά και λοιπές δημοκρατικές πρακτικές;

  56. Μάλιστα…
    και φαντάζομαι ότι άν έρθει και ένας άλλος φίλος που έφαγε χρόνια στην Αφρική εμβολιάζοντας παιδάκια θα έβλεπε αυτόν » ως κουνουπιον το μη κοινωφελές» καί ένας άλλος φίλος που έβγαζε παιδάκια κομμάτι κομμάτι, από βομβαρδισμένο σχολείο στο Κόσοβο, ακόμα περισσότερο. (και οι δύο υπαρκτά πρόσωπα, αλλά όχι πια φίλοι μου γιατί μετά την εμπειρία τους με έβλεπαν «ως κουνουπιον το μη κοινωφελές» {ίσως με το δίκιο τους})
    Ας βγάλουμε λοιπόν τις παραγωγικότητες μας να τις μετρήσουμε.

  57. @Indictos…. Καλα, ειπαμε, μην το παραχ….. τώρα. καταθετουμε τις σκε΄ψεις μας και τις ανησυχίες μας και εγω ειμαι λίγο παραπάνω από ανησυχη αυτές τις μερες, γιατί περιμένω ειδοποίηση από το γιατρό για τον μικρό. αστο λοιπόν να πάει, να φύγει και βλέπουμε μετά αν θα ανασυγκροτηθούμε κι αν θα ανασυνταχτούμε, θα συστοιχηθούμε κλπ

  58. @Ινδικτος: Αντιλαμβάνομαι, τη φρίκη και τον πόνο, των παλιών σου φίλων, αλλά επίτρεψέ μου στα πλαίσια της διαδραστικότητας, να σου επισημάνω, ότι δεν είναι δυνατόν να βάλουμε την προσφορά και την παραγωγικότητα στο ζύγι και στο κάτω κάτω, παράγει και προσφέρει, μόνο όποιος μαζεύει, ανθρώπινα μέλη ή εμβολιάζει παιδάκια στην Αφρική; Κι αυτός που ξενυχτάει στο σούπερ χλιδάτο νοσοκομείο, χειρουργόντας τη γιαγιάκα που έπεσε κι έσπασε το γοφό, δεν προσφέρει;

    Γιατί να πρέπει να ζούμε στην ταλαιπωρία, για να δικαιολογούμε την ύπαρξή μας; Πολύ ενοχικό μου ακούγεται όλο αυτό. Μένω σε αυτή την επισήμανση και δεν υπεισέρχομαι στο ότι οι φίλοι σου σε είδαν ως «κουνουπι το μη κοινωφελές» (sic)

  59. Εντάξει, ολοι προσφέρουμε, αλλά να σας πω κατι; Δεν εννοούσα τίποτ απ όλα αυτά στο αρχικό ποστ.
    Δεν πειράζει , ομως, κανουμε φιλολογικόν τέιον πρωινιάτικα, νυχτιάτικα, γενικώς

  60. Αυτό ακριβώς ήταν το νόημα των σχολίων μου, ξεκινά από την ματαιότητα της αγωνίας (του Εκο) για το τι θα αφήσουμε πίσω μας και τελειώνει με το πόσο αμφιλεγόμενη είναι η λέξη «παραγωγικότητα».

  61. Καλά που το βλέπω εκ των υστέρων αυτό το ποστ, γιατί ούτε παραγγελιά να το είχα, αυτόν τον καιρό, μαζί με όλη τη συζήτηση που ακολούθησε!

    (Είναι το τάιμινγκ, βλέπεις, είναι υπέροχο θέμα να το συζητήσει κανείς φιλολογικά, αλλά σε κάποιες φάσεις _άλλες για τον καθένα_ δεν αντέχεται).

    Καταλαβαίνω τι νιώθεις και τι θες να πεις. Αλλά εσύ, αγαπητή; (Αν μη τι άλλο _και είναι όλα τα άλλα_έχεις να επικαλεστείς, και να ακουμπήσεις, τα παιδιά σου _υπαρξιακά είναι η μεγαλύτερη δυνατή προοπτική πλήρωσης και «αθανασίας» στην οποία μπορεί να προσβλέπει ο άνθρωπος).

    Νά είσαι καλά, κι εσύ και οι αγαπημένοι σου, και να συνεχίσεις να κάνεις αυτά που κάνεις, συμφωνώ με τους προλαλήσαντες ότι είναι υπερ-αρκετά για να θεωρείς την (παραγωγική) ζωή σου πλήρη και ενδιαφέρουσα (αν προκύψει και το/τα βιβλία, δεν θα πούμε όχι, εννοείται!)🙂

    Καλή σου μέρα σημερινή (έχω εγκαινιάσει τη… μεταχρονολόγηση στα σχόλια, αλλά να, και αυτό αποδεικνύει πόσο παραγωγική είσαι… κάποιοι δεν σε προλαβαίνουν!)🙂

  62. @Just me… Αλήθεια, συμμερίζεσαι κατά τί τις αγωνίες μου ; Δεν ξέρω, αν αυτό ειναι καλό ή κακό.
    Διαχωρίζω το θέμα των παιδιών γιατί πραγματικά δεν μπαινουν στο ζύγι. Τα άλλα τα δικά μου τα δήθεν παραγωγικα΄, εγω τα βρίσκω πολύ επιφανειακά κι αυτό με λυπεί. Δεν ειμαι μεγαλομανής, ούτε νάρκισσος με αυτή την έννοια ( ναρκισσος ειμαι αλλου!), αλλά ήθελα να έχω τη δυνατότητα να αφήσω έργο πίσω μου, φαντάζομαι να καταλαβαίνεις με ποιά έννοια το τοποθετώ
    ναρχεσαι και εκ των υστερων. Δεν πειράζει.
    καλη σου μερα ολη μερα

  63. Απλά μια συναχωμένη καλησπέρα ήρθα να πω (έφερα και τα χαρτομάντηλά μου σήμερα για να μην μου την ξαναπείς για τις μύξες μου :-Ρ) Το σχόλιο για το φοβερό κείμενο θα σου το χρωστάω μόλις καθαρίσει λίγο το κεφάλι μου. 🙂

  64. Ερχομαι και φεύγω σαν άνεμος γιατί έχω ξανοιχτεί πολύ…νά ανεβαίνω κάτι λόφους σαν το Λυκαβητό για drop off για οικολογικούς λόγους γαι να μην χρησιμοποιώ το 4Χ4 γιατί ντρεπομαι και νοιώθω τύψεις για το καυσαέριο
    και άλλα πολλά τέτοια…Τους έχω κάνει όλους συλφιδες με το περπάτημα….
    Λοιπόν για να σου το Κοινωνικό Λειτούργημα που κάνεις και (το γράφω ολόκληρο για να το δούν και όλοι)
    Πέρσι τα Χριστούγεννα έγραψες για τους ηλικιωμένους που τους αφήνουμε πίσω όταν βγαίνουν για ρεβεγιόν κ.λπ λοιπόν διαβάζοντας το ένοιωσα τόσες τύψεις που κινητοποίησα και τις δύο πλευρές με τους γέρους και περάσαν όμορφα …..Λοιπόν ήθελες μασημένη τρόφη πάρτη τώρα.
    Φιλιά
    Penelope Cruz

  65. @Μαρια μου, καλησπέρα. Ενταξει κουκλα μου και χωρις τα χαρτομαντηλα σου, δεν πειράζει, αφού θα το περάσουμε το κρυωματακι μας ολοι.
    Εισαι καλά ; Οποτε θέλεις, στη διάθεση σου. Το ποστ είναι λίγο μελαγχολικό, αλλά και εγω είμαι λιγο έτσι, οπως πήγαμε πακέτο.
    φιλιά

  66. @ Penelope …….Cruz , καλησπέρα σου από την Αθήνα. Καλά , θα τρελλαθώ. Εχω το alef που παιρνει καθε βραδυ τα βουνά, εχω και εσενα τωρα που παίρνεις τα άλλα βουνα. Τί θα κανω εγώ ειμαι παιδί της θάλασσας ; Πώς θα σας κάνω ζάφτι ;
    Εχεις εκει στις αγγλικές εξοχές 4Χ4 ?
    Σ’ ευχαριστώ που θυμάσαι τί στην οργή γράφω κάθε φορά και σ’υχαριστώ που ευθύνομαι για την κινητοποιηση των γερόντων. Γενικώς τους εχω μια έννοια, καθε φορά.
    σε φιλώ κορίτσι καλό.
    τα λεμε.
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s