Πρόσφυγες του πρότερου κόσμου.


Salvador Dali. Dali’s dream of a virgin.dali.jpg

Πότε πότε επιστρέφω στην τέχνη και στους εκφραστές της σαν τους αλκοολικούς που ‘χουν μπει σε καραντίνα. Σκαρφαλώνω σε βιβλιοθήκες, χάνομαι σε βιβλιοπωλεία, αναζητώ σημειώσεις παλιές, βυθίζομαι στον πρότερο χρόνο για να βρω κάτι που θα με βοηθήσει να παρουσιάσω το θέμα που έχω επιλέξει. Να το τεκμηριώσω και να το κάνω αποδοτικότερο.

Σε ανύποπτους χρόνους ο Πολ Βαλερί έχει διατυπώσει την άποψη του για ένα έργο τέχνης. Λέει, λοιπόν, ότι αναγνωρίζουμε ένα έργο, ως έργο τέχνης, από το γεγονός ότι καμιά από τις ιδέες που ξυπνάει μέσα μας, καμιά πράξη προς την οποία μας οδηγεί, δεν το τελειώνει και δεν το εξαντλεί. Δεν υπάρχει ανάμνηση, σκέψη, πράξη που να ακυρώνει την επίδρασή του και να μας ελευθερώνει από τη δύναμη του. Να τι ακριβώς επιδιώκει ο δημιουργός έργων τέχνης: να επιτύχει μέσα στο εργαστήρι με τις μπογιές και τα χρώματα (αν μιλάμε για ζωγραφική) την ανατροπή της αντικειμενικότητας της νόησης και την ενίσχυση του συναισθηματισμού. Κι όταν το έργο βγαίνει από το εργαστήρι και γίνεται βορά στα βλέμματα των θεατών να διατηρεί σε πλήρη εγρήγορση την αντιληπτικότητα τους.

Η τέχνη , για όσους έχουν βαπτιστεί στην κολυμβήθρα της είναι ένας δραστήριος στοχασμός, αλλά παράλληλα και ακινητοποιημένη δράση. Είναι ενδεχομένως και μια έμφυτη διάθεση του δημιουργού να τελειοποιηθεί έστω και στιγμιαία, όσο διαρκεί δηλαδή η δουλειά του πάνω στο μουσαμά, μέσα στο φωτογραφικό στούντιο, στο εργαστήρι γλυπτικής. Μήπως έτσι δεν τελειοποιήθηκε ο Ελ Γκρέκο,el_greco_laocoon.jpgόταν ξεπέρασε κάποια στιγμή τα όρια των πεπερασμένων ανθρώπινων αντοχών του, ζωγραφίζοντας τις φλεγόμενες μορφές του; Δεν διείσδυσε στον απρόσιτο κόσμο της τέχνης μιας άλλης εποχής – πρότερος κόσμος – θέλοντας να φέρει κοντά στο γήινο το αιθέριο;

Προ ημερών, κοιτούσα με επίμονο τρόπο έναν μικρό Πικάσο, κρεμασμένο δίπλα σ’ έναν Μιρό, στον Φράνσις Μπέικον, τον Σαλβαδόρ Νταλί και σκεπτόμουν όσα προανέφερα. Είχα τη χαρά να βρίσκομαι στα εγκαίνια της γκαλερί της ζωγράφου Τίνας Καμπάνη , η οποία όλο τούτο τον καιρό και μέχρι τον Ιανουάριο παρουσιάζει την προσωπική δουλειά της στη Βούλα, έχοντας παράλληλα εξασφαλίσει έργα μεγάλων καλλιτεχνών σε συνεργασία με τη γνωστή galerie Lelong, στο Παρίσι. Στη λευκή, απέριττη, σχεδόν «νοσοκομειακή» αίθουσα δίπλα στο εργαστήρι της, 35 αριθμημένα και υπογεγραμμένα με πιστοποιητικά γνησιότητας έργα Πικάσο, Μαγκρίτ, Μιρό, Μπράουν, Μπέικον, Σάουρα , Κουνέλη και άλλα χαρακτικά και λιθογραφίες επωνύμων έδιναν τροφή για σκέψη και κουβέντα στους φίλους της Τίνας Καμπάνη και στους επισκέπτες που είχαν πληροφορηθεί για τη μικρή γιορτή. Και νομίζω ότι όλοι τους, ανάμεσα στις χειραψίες, τα αγκαλιάσματα και τα κοκτέιλ ένοιωθαν μέρος του όλου της τέχνης που ειδικά εκείνο το βράδυ ήταν ένα συνονθύλευμα αφηρημένης και συνειδητοποιημένης αρμονίας. Μετά την έκθεση με τα 35 χαρακτικά θα ακολουθήσει η ατομική έκθεση χαρακτικών έργων του Ανρί Μισό, ενός καλλιτέχνη σύγχρονου των σουρεαλιστών, αλλά ξένου με το κίνημά τους, ενώ αμέσως μετά θα δούμε τα σχέδια και τα γλυπτά της Μάχης Ξενάκη, κόρης του Ιάνη Ξενάκη, σε μία από τις σπάνιες εκθέσεις της στην Ελλάδα.

Η περιήγηση μου κατέληξε στη δουλειά του Φράνσις Μπέικον.thumbnailphp.jpg

Τεχνοτροπία υπερβατική με πολλά πολλά ερωτηματικά για τις προθέσεις και τα ερεθίσματα του καλλιτέχνη.(Ο 23ος τόμος της «Βιβλιοθήκης Τέχνης» της «Κ» είναι αφιερωμένος στον τελευταίο «καταραμένο» καλλιτέχνη του 20ού αιώνα). Κι έσπευσα να βρω δικαιολογίες για τις κινήσεις του πινέλου ενός εκκεντρικού ζωγράφου που τις καθοδηγούσε το ταραγμένο, ενδεχομένως και μεγαλοφυές πνεύμα του (πολλά έχουν γραφτεί επ’ αυτού)

Ήταν όμως έτσι ; Οι άνθρωποι που σκάλισαν τη ζωή του, λένε ότι ο Μπέικον, ζωγράφος–άθυρμα της μοίρας, ουδέποτε “σχεδίασε” οτιδήποτε στη λαμπρή καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Αντίθετα, άφηνε την ίδια του τη ζωή να αποτελεί το θέμα του έργου του, το οποίο κρεμόταν από το λεπτό νήμα της επιθυμίας. Ο Μπέικον τράφηκε από την ίδια του τη σάρκα όσο κανείς άλλος.

Γεννημένος στο Δουβλίνο το 1909, ο Φράνσις Μπέικον ήταν γιος του Άγγλου εκπαιδευτή αλόγων Έντουαρντ Άντονι Μόρτιμερ Μπέικον και της Κριστίν Γουίνιφρεντ Φερθ. Ο νεαρός Φράνσις έπασχε από άσθμα, γι’ αυτό και δεν πήγαινε σε κανονικό σχολείο αλλά έκανε μαθήματα στο σπίτι με τον ιερέα της ενορίας. Κάποια ημέρα του 1926, ο Φράνσις φόρεσε τα εσώρουχα της μητέρας του. Ο πατέρας του, έξαλλος, τον έδιωξε από το σπίτι. Κι έγινε από τότε ταξιδευτής, flâneur, κατά πως λένε οι Γάλλοι, υλοποιώντας ένα θλιβερό γνωμικό για τον ίδιο: «Στη ζωή μου θέλω να μην κάνω τίποτε», ένα γνωμικό που αργότερα έγινε κλασσικό σημείο αναφοράς των ανθρώπων που αγαπούν τη ζωγραφική του.
Στα έργα του υπήρχε συχνά ένα προκλητικό, συνταρακτικό στοιχείο, με αυτοβιογραφικό ένα σημαντικό μέρος του θεματικού τους περιεχομένου. Συχνά αφορούσαν την ομοφυλοφιλία του, τις στενά προσωπικές, και επώδυνες σχέσεις του, και τη δυσαρμονική αλληλεπίδρασή του με τον κόσμο της εποχής του.

Ο θάνατος του το 1992 έδωσε την ευκαιρία στη Μάργκαρετ Θάτσερ να στάξει χολή πάνω στο νεκρό του σώμα: «Α, ο καλλιτέχνης που ζωγραφίζει τους αποκρουστικούς πίνακες!» , είχε πει.
Ωστόσο θεωρώ ότι ήταν πολύ πιο αποκρουστικός ο χείμαρρος των αναξιοπρεπών λεπτομερειών της ζωής του που ξεχύθηκε μετά την αναχώρησή του από τον κόσμο. Η ομοφυλοφιλία του, οι διάφοροι τυχαίοι ή μη έρωτές του, η κατάθεση ψυχής σ έναν από αυτούς που πέθανε πολύ πριν από τον ίδιο και προφανώς αποτυπώθηκε στη δουλειά του έγιναν δωμάτιο με θέα. Αν και ο ίδιος εν ζωή δεν δίσταζε να μιλάει για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του, «δεν είναι κάτι μυστικό», έλεγε, παρ’ ότι προσπαθούσε να κρατήσει για τον εαυτό του ζητήματα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Πολλές φορές ξερνούσε χολή προς όσους τον αμφισβητούσαν. «Δεν αμφισβητούν τη δουλειά μου», έλεγε. «Α, εδώ έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία που υποθέτω υπάρχει στο έργο μου. Δεν το φωνάζω δεξιά κι αριστερά ότι είμαι γκέι, αλλά το AIDS έχει κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα. Όλοι είναι πολύ πολύ παράξενοι μ’ αυτό το θέμα».

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες περπατούσαν πάντοτε στα στενοσόκακα και ποτέ στις λεωφόρους. Και παρέμειναν αυτό που υπήρξαν πάντοτε: πρόσφυγες του πρότερου κόσμου.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 25-11-2007

ριτς

54 thoughts on “Πρόσφυγες του πρότερου κόσμου.

  1. Ριτσα είναι πολύ αργά για να πιάσω να γράφω. Δες δυο από τα πρώτα μου ποστ.
    Ψυχολογία και τέχνη ειδικά στον σουρρεαλισμό. Είναι συναρπαστικό
    http://chrisni1.blogspot.com/2007/05/langelus-de-millet-salvador-dali.html#links

    http://chrisni1.blogspot.com/2007/05/langelus-de-millet.html#links

    Καληνύχτα ή καλημέρα ανάλογα πως θα το δεις!

  2. Ριτσάκι καλημέρα!!!! Πάω να βάλω καφέ και επιστρέφω για να σου γράψω. Προς το παρόν είδα «no comments» και είπα μια φορά να είμαι εγώ πρώτη!🙂 Καλημέρααααααααααα!

  3. Ξέρεις, Ρϊτσα, ξαναδιάβαζα το κείμενό σου και σκεφτόμουν πως, όχι μόνο σε εμένα βέβαια αλλά και σε πολλούς ακόμη, ήταν πάντα κάτι τέτοιοι «καταραμένοι» καλλιτέχνες που έκαναν αίσθηση. Και τον Rimbaud, και τον Wilde, και τον Dali και τόσους άλλους η εποχή τους δεν τους άντεχε. Και λέω εποχή γιατί, Ριτσάκι, το τι θεωρείται «υγιές» στην σεξουαλική ζωή, και σε άλλες εκφράσεις της προσωπικότητάς μας, έχει να κάνει εντελώς με την εποχή στην οποία ζούμε. Και δυστυχώς ο ιδιωτικός με τον δημόσιο χώρο συγχωνεύονται επικίνδυνα όσο περνούν τα χρόνια.

    Χθες έβλεπα ένα DVD από μία συναυλία του Marilyn Manson που είχα αγοράσει λίγα χρόνια πριν. Δεν ξέρω αν τον ξέρεις αλλά πρόκειται για έναν από τους μουσικούς που, ενώ παίζει αρκετά και με το marketing της εικόνας του, εντούτοις καταφέρνει να τσιτώνει κάθε comme il faut ακροατή (να μην σου πω τι γίνεται όταν είναι να δώσει συναυλίες). Πάνω στην σκηνή, λοιπόν, ο Manson, ιδρωμένος και καταμουτζουρωμένος από το make up του που στάζει, προσποιείται πως αυνανίζεται, πως κάνει έρωτα με μία γυμνόστηθη μοντέλα και άλλα πολλά. Όλα αυτά με μία εικόνα gothic εξτραβαγκάντσας η οποία ακόμη και σήμερα θεωρείται «φρικιαστική».

    Και σκεφτόμουν πως στον εικοστό πρώτο αιώνα σοκάρει αυτό που κάνει (λανθασμένα κατά την γνώμη μου, γιατί οι στίχοι του και τα λεγόμενά του σε συνεντεύξεις είναι λόγια ενός πανέξυπνου, ευαισθητοποιημένου και αρνούμενου να χάψει ό,τι του σερβίρουν αμερικανικές κυβερνήσεις -και συστήματα- ανθρώπου) γιατί εκθέτει την υποκρισία. Ο Manson εκμηδενίζει με την performance του την απόσταση ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο. Και γίνεται έτσι αποκρουστικός ή σοκαριστικός. Μόνο και μόνο γιατί εκθέτει την αδυναμία του μέσου θεατή-ακροατή να είναι ειλικρινής, να βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα δικό του πρίσμα και όχι το έτοιμο των media. Εκθέτει την υποκρισία της σεξουαλικής απελευθέρωσης, της δήθεν κοινωνικής και φυλετικής εξισορρόπησης και της προσωπικής ελευθερίας. Με το να προκαλεί προβάλλοντας ακριβώς αυτά στη σκηνή.

    Γιατί στα λέω όλα αυτά θα μου πεις. Γιατί ο καλλιτέχνης, είτε σταθεί «τυχερός» και αναγνωριστεί όσο ζει είτε όχι, κάπως έτσι τοποθετείται σε σχέση με την κοινωνία. Όχι αναγκαστικά απέναντι. Αλλά σίγουρα απέναντί της όταν αυτή ψεύδεται ή ψάχνει δικαιολογίες. Κι ο Bacon αυτό έκανε. Και τόσοι άλλοι. Πέρα από την ομορφιά της τέχνης τους έδωσαν την ευκαιρία να φανεί, για λίγο, η υποκρισία των ανθρώπων γύρω τους.

    Σε φιλώ.🙂

  4. @@ Chrisni + Industrialdaisies
    Παιδιά μου αγαπημένα , μορφωμένα και με άποψη, πινω εναν καφέ και τα λέμε. Πού να σας προλάβω και να συναγωνιστώ ; Εσείς πετάτε σε άλλους κόσμους που τώρα ασθμαίνουσα προσπαθώ να κατανοήσω.

  5. Ρίτσα, τι να πρωτοσχολιάσω… Κατ’ αρχήν πιστεύω πως έναν προσωπικό καννιβαλισμό τον κρύβουν μέσα τους οι περισσότεροι καλλιτέχνες. Εξάλλου, αν δεν ξεκινήσεις από τα του οίκου σου πώς να σκήσεις κριτική σε μια ολόκληρη κοινωνία (ή εποχή) ή ενδεχομένως να την απομυθοποιήσεις κιόλας;
    Συμφωνώ απόλυτα μ’ αυτό που λες, ότι ο Μπέικον τράφηκε από την ίδια του τη σάρκα. Θυμήσου όμως και τον Egon Schiele ή τον Toulouse Lautrec… η ζωή τους φιγουράρει μέσα στα έργα τους άσχετα αν τις περισσότερες φορές χρειάζεσαι ειδικό «λεξικό» για να καταλάβεις τι κρύβεται πίσω από την κάθε πινελιά τους…
    Γενικά πιστεύω πως η τέχνη του 20ου αιώνα και κυρίως του δεύτερου μισού του, έχει περάσει από την απλή παράθεση γεγονότων στην έντονη κριτική, στην παρουσίαση μιας άλλης ματιάς έστω και κωδικοποιημένης. Όχι μόνο κριτική της κοινωνίας αλλά του ίδιου του εαυτού και των προσωπικών συναισθημάτων.
    Και με βάζεις σε σκέψεις… μήπως δεν είναι πρόσφυγες μόνο του πρότερου κόσμου αλλά και του μετέπειτα;
    Υπέροχο το κείμενό σου, μην ξεχνιόμαστε κιόλας🙂 Φιλιά και καλημέρες!

  6. Chrisni….καλημέρα και πάλι. Μπηκα στα λινκ που μου υπέδειξες. Πράγματι έχουν ενδιαφέρον και φυσικά προύποθέτουν γνώσεις για να απαντηθούν τα ερωτήματα. Ο υποκειμενισμός βεβαίως μπορεί να μεγαλουργήσει, οπως πάντα.

  7. Industrialdaisies . Οι ζωγράφοι κυρίως, αλλά αυτό νομίζω ότι ισχύει σε όλο το καλλιτεχνικό φάσμα ζουν σ έναν υπερβατικό κόσμο. Ο ρεαλισμός είναι δοσμένος μέσα από την υπερβαση του, μέσα απο την ανυπαρξία του πολλές φορές, μέσα από χλωμές λουρίδες ενδεχομένως, μέσα από ένα συνηθισμένο ψέμμα ( συνηθισμένο γι αυτούς κι όχι για μας ).Με αυτή τη λογική και η σεξουαλική ιδιαιτερότητα είναι απολύτως βατή, λογικό να υπάρχει, αλλιώς δεν θα μπορουσαν να παράξουν ( αυτό παίζεται) το έργο τους. Αυτοί οι ξεχωριστοί – εκ του αποτελέσματος – άνθρωποι δεν ορίζονται ποτέ από τα συνήθη κοινωνικά καλούπια και τους επιβεβλημενους κανόνες. Επαναστατούν απέναντι τους και μαλιστα επαναστατούν νωρίς ( μεσα στο χρόνο εννοώ). Βέβαια, σήμερα ολα αυτά μας φαίνονται ποιηματακι, έχουμε προσαρμοστεί και μάλιστα σεβόμαστε πολύ τις ιδιαιτερότητες των πάντων. ( Νομίζω, δηλαδή). Ομως τον πρότερο χρόνο, οι δυσκολίες ηταν δεδομένες και ο καλλιτέχνης δακτυλοδεικτούμενος. Παλιά είχαμε ατέλειωτες διαμάχες ανάμεσα στους κριτικούς. και πολλές φορές στελνονταν στο πυρ το εξώτερο κριτικοί οι οποίοι εγκωμίαζαν καλλιτέχνες με ιδιαιτερότητες.
    Πάντως, σε γενικές γραμμές, ένα εργο τεχνης ειναι ένα κομματι της φυσης ιδωμένο μέσα από μια ιδιοσυγκρασία.
    Ειδικότερα για τον Μπέικον, όμως, μεσολαβούν κι άλλα βιώματα τα οποία τον οδηγούν να αποτυπώνει όλη αυτή την αποκρουστικότητα, η οποία αποτελει κομματι της ανθρώπινης σκέψης, ενιοτε δε και της ανθρωπινης ενστικτωδους πραγματικότητας.
    Χαιρετω
    ριτς

  8. @ Μαρία …μεταξύ μας, μαρία μου, ενας καννιβαλισμός εμφιλοχωρεί μονίμως στις κοινωνίες μας. Μπορεί να μην μας αφορά όλους , αλλά υπάρχει και τον ζούμε. Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να φτιάχνει μονο βάζα με λουλούδια, νεκρή φύση και οτιδήποτε άλλο κοινότοπο. Αισθάνεται την ανάγκη να προβάλει τα αιχμηρά σημεία της ιδιοφυίας του, ακομη κι όταν προσπαθεί να τα στρογγυλέψει. Υπάρχει μια ενδόμυχη ηδονή στη δουλειά τους και πρωτίστως την αναδεικνύουν για τον εαυτό τους, ενώ στη συνέχεια η εγωπάθεια τους τους ω θεί να την μοιραστούν με το κοινό. Τώρα, το κοινό, ανάλογα με τις γνώσεις του και τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που στο μεταξύ έχει αποκτήσει, ανταποκρίνεται καλά ή άσχημα. Λένε ότι ο θαυμασμός του πλήθους είναι κλασσικά αντιστρόφως ανάλογος με την ατομική ιδιοφυία. Οσο πιο συνηθισμένος είσαι, τόσο πιο πολύ σε θαυμάζουν. Κατανοητό αυτό από μια άποψη. Εχουμε όμως και την ακριβώς αντίθετη: όσο πιο ακαταλαβίστικο ειναι αυτό που ο καλλιτεχνης παρουσιάζει, τόσο πιο δυνατό είναι το χειροκρότημα. Γιατί, ξέρεις, Μαρία, ο άνθρωπος θέλει να δείχνει οτι συμμετέχει, ότι καταλαβαίνει, αντιλαμβάνεται την τέχνη, θέλει να γίνεται κομμάτι της, την διεκδικεί και καποια στιγμή αρχίζει και να την κατανοεί.
    καλημερα σου
    ριτς

  9. @fuzzy-burlesque .. Η αλήθεια είναι ότι στην έκθεση της φίλης μου Τίνας Καμπάνη, τα δύο του έργα με προκάλεσαν. Γι αυτό κι έγραψα περισσότερο για τον Μπέικον , ενω είχε κι αλλους καλλιτέχνες… Ξέρεις, καμια φορά μας αρέσουν εικονες, άνθρωποι, πράγματα που πότε δεν θα τολμούσαμε να είμαστε εμείς, να τα διακονούμε, να τα σκεφτόμαστε, να τα εκθέτουμε
    καλημερα σου
    ριτς

  10. Πρέπει να ήταν πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση και το άρθρο πολύ μεστό!

    καλό σου απόγευμα ριτσάκι μου!

    υγ .ανέβασα και τα «χάδια» της Νατασσάς για να σου κάνουν παρέα μαζί με τα δικά μου!

  11. thalassinimatia…Μια χαρά ηταν, για τα δικά μας δεδομένα και τις αναγκες μας , ναι.
    Σ ευχαριστώ μικρο θαλασσινό πουλί. Θα σπευσω να τονώσω τον ναρκισσισμό μου!!!!
    καλο απόγευμα μαρ.
    ριτς

  12. Αγαπητή ritsmas, αν επιτρέπεις ένα άσχετο σχόλιο (και τι να κάνεις δλδ? πώς να το α παγορέψεις? μόνο να το διαγράψεις μετά….), τελικά είμαι πολύ παλαιομοδιτισα… Το τυπωμένο είναι καλύτερο….κι ο Μπέικον από τον Νταλί (αυτό το γράφω κρυφά από τον καλό μου που θα σηκώσει επανάσταση, χεχε) καλύτερος….

  13. meniek… Εννοείς ότι στην εφημερίδα αποτυπώνεται καλύτερα το κείμενο ; Και ότι η φωτο του Μπέϊκον που εβαλα, καλύτερη από την παρθένα του Νταλί ; Να σου πω, δε νομίζεις ότι ειναι λίγο χαντακωμένη η στήλη και η φωτο πολύ μικρή ; παλιότερα, προ διαφημισεων δηλαδή, η στήλη ηταν στην τελευταια σελίδα . Ηταν και πιο μεγάλη. Αλλά κυκλοφορεί η αποψη : μικρά και ευελικτα κομματια,να τα διαβάζουν ολοι. Κι ετσι, περιοριστηκε το υλικό, μικρυνε και η φωτο… αλλά δε βαριέσαι, παντα πιστευα ότι αυτος που θέλει να διαβάσει, θα πλησιάσει….
    Τί θες να πεις Μενιεκ; Οτι δεν σου αρεσει η μπλογκοπαρουσίαση ;
    χαιρετω
    ριτς

  14. τα μεγάλα ταλέντα αυθόρμητα αφήνονται
    και όταν ξέρουν ότι εξυπηρετούν τον πιο αγνό σκοπό ζωής
    -την τέχνη-
    δεν ενδιαφέρονται να κρύψουν τα γρίμια της ψυχής τους
    όπως είναι αναγκασμένοι να κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι…

    Το ξέρουν ότι η άφεση είναι γεγονός.
    Δεν φοβούνται να τσαλκωθούν ή να «φάνε την ίδια την σάρκα τους».
    Αγαπάμε τους Καταραμένους γιατί έχουν αυτά που άγαπάμε και αυτά που φοβόμαστε μαζί…

    Εξαιρετικό κείμενο,
    καλησπέρα Ρίτς, πανέμορφο!!

  15. και πάνω σε αυτό που σχολίασε η meniek
    το ότι ο Μπέικον είναι ανώτερος από τον Νταλί, δεν το συζητώ…
    Άποψή μου – ταπεινή…

  16. @ Βασιλική… Το κειμενο ήταν μια προσπάθεια να παρουσιάσω την εικονα της γκαλερί μιας καλής φίλης. Δεν ηταν καποια ανάλυση, ούτε τίποτα ουσιαστικό. Επελεξα τον Μπέίκον ακριβώς λόγω της εντονης ιδιορυθμιας του…στο αποτύπωμά του. Και βεβαια ειναι θέμα οπτικής εγκεφάλου και λειτουργίας της όρασης. Το επισημαινω αλλωστε στις απαντήσεις -σχολια μου.
    Ευχαριστώ πολύ
    Ριτς

  17. Καλησπέρα σας κυρία μου. Εξαιρετικό το κέιμενό σας και πάλι. Κι όπως πάντα λακτίζεις με το υστερόγραφο: «πρόσφυγες του πρότερου κόσμου.» Ναι ήταν. Σήμερα είναι; Υπάρχει πρότερος κόσμος ή τρέχουμε ολοταχώς προς τον ύστατο;
    ΥΓ. Θέλω να πω ευχαριστώ στη Μαργαρίτα που με το σχόλιό της με συμφιλίωσε ξαφνικά με τις ατέλειωτες (έτσι μού φαίνονταν τότε) ώρες που η μουσική του Μάνσον δραπέτευε με ένταση από την κλειστή πόρτα ενός εφηβικού δωματίου.

  18. @Σκουπίτσα….Καλώς το το κορίτσι μας. Είσαι καλά; Το ελπίζω και χαιρομαι που δεν σε ενοχλεί πια ο Μάνσον… Η αληθεια ειναι ότι παλιότερα ενοιωθα και εγω καπως, αλλά μετά ειπα οκ, εδω ειμαστε. θα το απολαύσουμε αν αποφασίσουμε ότι κάτι μας λεει.
    λακτιζω,λοιπον. Τί να σου πω. Κάνω πολλά αλλα εκτός από το να λακτίζω. Τους τοποθετώ όλους αυτούς στον πρότερο κοσμο ( ορος όχι τόσο πολύ δοκιμος , για κοιτα τον εχει ο Μπαμπινιώτης ; ) για να τάχω καλά με τη συνειδηση μου. Ο υστατος χρόνος δεν μου πολυαρέσει γιατί θα σημάνει ή πολλές εκπτώσεις μαζι ή πολλές συσσωρευσεις. Κι εγω, ουτε για το ενα ούτε για το άλλο ειμαι ετοιμη/
    Παρε κανα τελεφωνο. δεν ειμαι σόι, που λενε.
    ριτς

  19. @Σκουπιτσα Και κατι ακομη. Οταν ο Μάνσον ειχε ερθει στη Μαλακάσα, αν θυμαμαι καλά, οι μικροί τότε matisse ειχαν ανοιξει τη συναυλία και μάλιστα ο Γιάννης ειχε γραψει κι ενα κομματι βιωματικό στο περιοδικό » Κ».Ο τίτλος ηταν » Ενας δικός μας συντάκτης στο φεστιβάλ»

  20. @ Φαίη,,,, εχεις απολυτο δικιο. Είναι αυτοί και εμείς. Εμείς με τον καθωπρεπισμό μας, τον συντηρητισμό μας, τη φενάκη του φαίνεσθαι. Αυτοί εκτεθειμένοι, ενστικτωδώς αφημένοι, αυθεντικοί, ή ακόμη και πλαστικά εικονικοί. Αλλά,ξέρεις, έχουν πραγματα να πουν , που μιλάνε στις ψυχές πολλών εξ ημών.
    καλησπερα Φαίη, προχωρα
    ριτς

  21. (Παραπονιάρα Ρίτσα…για αρχή, θα συμφωνήσω με τη meniek – το τυπωμένο είναι καλύτερο)

    Εμένα πάλι δεν μου αρέσουν οι αναλύσεις της τέχνης – σε κάθε της μορφή. Θέλω αυτό που βλέπω, ακούω, διαβάζω, να μου λέει κάτι – καλό ή κακό, δεν έχει σημασία…Μόνο αυτό- δεν θέλω ούτε να το εξηγήσω, ούτε να το αναλύσω. Μόνο να το νιώθω. Και δεν με αφορά η προσωπική ζωή του καλλιτέχνη – αν δεν με «προκαλεί» – ούτε οι σεξουαλικές του προτιμήσεις, αλλά το έργο του.

    Και προτιμώ τον Dali !🙂

  22. Ωχ Νατασσακι…απ ‘ οτι βλεπω οι απόψεις της παρέας διίστανται. Αλλοι κλείνουν υπερ του Νταλι, αλλοι υπέρ του Μπέϊκον…Σωστό αυτό που επισημαίνεις : θέλεις να το νοιώθεις, χωρίς να σε νοιάζουν τα περίξ, οι περικοκλάδες. Ελα ομως που εμένα μ αρεσουν οι περικοκλάδες και βρίσκω ότι ενισχύουν αδυνατα κείμενα ;
    Μιλουσα με Σκουπίτσα από Θεσσαλονικη. Ωραία, ωραία.
    εχω νεο, να το τσεκαρουμε;
    ριτς

  23. Εσένα Ριτσάκι μου καλά κάνουν και σ’ αρέσουν – εγώ δεν τις μπορώ… κι αυτός ήταν ο μόνιμος καυγάς μου με τις φιλολόγους μου στο σχολείο – η «ανάλυση» (ειδικά όταν ήταν σύμφωνα με τους κανόνες του σχολικού προγράμματος) μου χάλαγε εντελώς τα κείμενα…

    (το τσέκαρα, ok – και μ’ αρέσει πολύ)

    Φιλιά 😉

  24. @ Νατασσακι… Θενκς μικρο. παιδί μου αφου εισαι ανθρωπος των θετικών επιστημών, ειναι δυνατον να σου αρέσουν οι αναλυσεις; Καμια μερα ομως θα σου κανω κατι αναλυσεις που θα τρίβεις τα ματια σου και θα φωνάζεις τον Φρεντι να σε σώσει
    φιλια
    ριτς

  25. «Οι μεγάλοι καλλιτέχνες περπατούσαν πάντοτε στα στενοσόκακα και ποτέ στις λεωφόρους. Και παρέμειναν αυτό που υπήρξαν πάντοτε: πρόσφυγες του πρότερου κόσμου.»

    Και όχι μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες Ριτσάκι…

    Κυριακάτικη μελαγχολία, αποσύρομαι.

  26. dimosthenis…. Τί εννοεις Δημοσθένη; Είμαι εντελώς Αρκάς ή εχω και λίγο αθηναϊκό στυλ ;
    Δεν ξερω αν ειχαν χατζάρες στην Τροπολιτσά, αλλα ειχαν ενα ….μυαλό κολοκοτρωνέϊκο.
    χαιρετώ

    @ Manos S. καλά να παθετε αγαπητέ μου. το διάβασε και ο Ιωσήφ και η μπεμπα ;

  27. @dimosthenis. εχω περάσει από το Τρόπαια και φυσικά ξέρω καλά την Τρίπολη. Ο μπαμπάς ηταν από την Κερασίτσα αλλά εφυγε μωρό σχεδόν και δεν έχω ρίζες, οπως ελεγα και στη Θαλασσινή.
    Το Μαιναλο ειναι ωραίο και ολη η περιοχή μεχρι την καλαμάτα από μεσα , καρυταινα , δημητσάνα…
    Η τεγεα δεν εχει και πολλά. Υπαρχει ενα χωριό με γαργαρα νερά , αφήνοντας την Κερασιτσα και πηγαινοντας πια για Σπάρτη. Βλαχοταδε λεγεται. ειχα ξετρελλαθεί παλιά. Η Επισκοπή μου ηρεσε επισης παλιά…αλλα΄δε βαριεσαι, αν δεν εχεις καποιους να δεις, να μιλησεις…

  28. Εδώ είμαι μόλις έβγαλα τις Wellington. Penelope as in Cruz. Aπό το κείμενο συγκράτησα αυτό “Στη ζωή μου θέλω να μην κάνω τίποτε»!! Iσως ο Χόρν αυτό να ‘αντέγραψε’ όταν απάντησε στην ανάλογη ερώτηση ‘ήθελα να είμαι ο γιός του μπαμπά μου’… Αν το σκεφτείς δεν είναι και ασκημα…!

  29. @Penelope…. Ok, καλησπέρα καλό μου αλβιωνάκι. θα το διορθώσω παραυτα που λενε στην Τεγέα.
    ναι, αυτό το δεν θελω να κανω τίποτα ακούγεται μεθυστικό. Αλλά δε βαριέσαι, και το να μην κάνεις κάτι, είναι το ίδιο εκνευριστικό με το να κάνεις. Το ίδιο νομισμα με δύο όψεις
    Ολα καλα μικρό μου ; Ελπιζω και ο τζόνι να ειναι σε καλή κατάσταση. Δεν παρακολουθώ τελευταία τη βρετανική πολιτική. Εχω μείνει στο μεταναστευτικό και στην ομιλία του Μπράουν για την εξωτερική πολιτική.

  30. Ασε ο Brown είναι στα καρφιά χάθηκε ένα disc με όλες τις πληροφορίες των τραπεζικών λογαριασμών περίπου 25 μ. πολιτών που παίρνουν benefits … Δύσκολα τα πράγματα από την αρχή για αυτόν..και την μεταμπλερική περίοδο του Labour party

  31. @Πενελοπε…. μεχει τρελλανει αυτη η ιστορια της απωλειας των λογαριασμών. Αυτό αν πεσει στα χερια κανενός τί γίνεται ; Μάλλον εχουμε μπει στη διαδικασία απομπλεροποίησης. εχεις δικιο
    φιλια μικρό μου

  32. Ο θάνατος του το 1992 έδωσε την ευκαιρία στη Μάργκαρετ Θάτσερ να στάξει χολή πάνω στο νεκρό του σώμα: “Α, ο καλλιτέχνης που ζωγραφίζει τους αποκρουστικούς πίνακες!” , είχε πει.
    —————————————-
    Ποια; Η Μάργκαρετ Θάτσερ;
    Α, η πολιτικός με την πιο αποκρουστική κόμμωση και τα πιο γελοία ταγεράκια;
    (Θα μου πεις ότι είμαι εκτός θέματος, αλλά να αφήσω ασχολίαστη την κακία της κυράτσας; )

  33. @ Αλλου…μα τί νομίζεις ; το έγραψα για κατι τυπους σαν και σενα που επαναστατούν με τέτοιες …αποκρουστικές δηλώσεις. Δεν εισαι εκτός θέματος. Αγγιξες μια πτυχη!
    σε φιλω
    ριτς

  34. Δεν εννοώ καθόλου (μα καθόλου) ότι δεν μου αρέσει η μπλογκοπαρουσίαση. αναγνωρίζω σαφώς την καλύτερη ποιότητα των εικόνων, το κείμενο είναι εξ’ ίσου δυνατό και φυσικά υπάρχει αυτή η αλληλεπίδραση που είναι αναντικατάστατη. Συμφωνώ, επίσης, απόλυτα ότι η λογική των μικρών και ευέλικτων κειμένων στην εφηνμερίδα, όπως και των μικροπερίοδων λόγων στο ραδιόφωνο, των βιντεοκλιπικής λογικής και αισθητικής τηλεοπτικών παρουσιάσεων ή (ακόμη και) των διηγημάτων στη λογοτεχνική παραγωγή υποβαθμίζουν την ποιότητα γραφής και βεβαίως διευκολύνουν τη φαστφουντολογική θεαση ακρόαση και ανάγνωση του κοινού.
    Οι παρατηρήσεις ήταν εντελώς προσωπικές. Ότι, δλδ, για μένα το τυπωμένο χαρτί διατηρεί πάντα τη γοητεία του έναντι οποιουδήποτε μέσου. Το παθαίνω και με τη διαμάχη e-εφημερίδες εναντίον παραδοσιακών έντυπων φύλλων, παρότι όλο γκρινιάζω για τα 10 (και βάλε) ευρώ της Κυριακής και ισχυρίζομαι ότι την επόμενη δε θ’ αγοράσω καμία και θα τις διαβάσω από το διαδίκτυο…. μου είναι αδύνατον. Η ιεροτελεστία της Κυριακής όπου μαζεύουμε στο σπίτι – και ει δυνατόν από το βράδυ – ένα σωρό εφημερίδες (πάντα τις δυο κλασικές και στη συνέχεια όποια έχει το καλύτερο ένθετο ή το πιο ενδιαφέρον θέμα), φτάνοντας μερικές φορές ακόμα και στα πέντε φύλλα, υποτίθεται για την ώρα του καφέ και καταλήγουμε μέχρι το βράδυ να μην έχουμε σηκώσει το κεφάλι μας από τα χαρτιά, παρά μόνο για να φάμε ή να πάμε το καμάρι μας πουθενά…
    Τέλος ο Μπέηκον για μένα έχει έναν δυναμισμό, και η αφηρημενότητά (καλά το ξέρω ότι δεν υπάρχει η λέξη) του και οι εφιαλτικότητα των πινάκων του λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο από τα υπερρεαλιστικής αισθητικής όνειρα του Νταλί που εμένα μου αρέσει πολύ περισσότερο
    Αυτά τα (όχι και τόσο) ολίγα και καλή σου εβδομάδα
    Πάω να διαβάσω και το άλλο ποστάκι

  35. @Meniek….καλημερα σου. Χαιρομαι που απαντάς με αυτη την αφοπλιστική ειλικρίνεια και δεν μένεις στα ωραια λόγια. Συμφωνώ και επαυξάνω ότι η εφημερίδα είναι αναντικατάστατη ως φιλοσοφία. Το χαρτί έχει αλλη γοητεία και οντας επί 25 χρονια φημεριδού ( κι εχοντας καποια στιγμή εγκαταλειψει τηντηλεόραση ) καταλαβαίνω αυτό που εννοείς. Βέβαια οι συνθήκες εργασίας έχουν αλλάξει και είσαι διαρκώς υπό καποια πιεση. Δεν ειναι συγκεκριμένη ως προς το ύφος της, αλλά ως προς τον στόχο της. Δηλαδή, γραφουμε για να πιάσουμε καινουργιους αναγνώστες που ως χθες δεν διαβαζαν την εφημερίδα και πρέπει να μαθουν να τη διαβάζουν. Πώς; Αμα τελικά τους αρέσει. Πώς θα τους αρέσει; Κι εδω ειναι το μπάχαλο. Θα τους αρέσει, αραγε, γιατί θα εχει μικρά ευχαριστα κειμενα, θα τους αρεσει γιατί θα εχει μεγαλες φωτο και μικρά κειμενα , θα τους αρέσει γιατί τα θέματα θα ειναι πιο…σέξι, θα ειναι πολύ λίγότερο πολιτικο-ειδησεογραφικά ; Και πάει λέγοντας ….Η συζητηση περί ποιότητας και περιεκτικότητας του κειμένου υστερεί , προς το παρόν τουλάχιστον, αν και η λέξη σεξι παραμενει. Κάντο λίγο πιο σέξι, ακους. Α, αυτό δεν ειναι σέξι..πιεσε το λίγο. Κάντο πιο επιθετικό, μην ειναι λαπάς….κλπ….
    Κι εκεί , τελικά, είναι που χάνεται το μέτρο. Η μάλλον οι νέοι χάνουν τις περίφημες διαχωριστικές γραμμές. Τις ξεπερνούν εν αγνοια τους, νομίζοντας ότι ικανοποιούν όλα τα παραπάνω αιτηματα. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε οι περισσότεροι από εμας. Εκείνο που δεν βλέπουμε και δεν ξέρουμε, είανι αν αυτό το είδος περαν των διαχωριστικών γραμμων αρέσει σε ένα Χ κοινό. Θα δούμε.

    Χαιρομαι που ειστε οικογενειακώς υπερ των ογκωδών εφημεριδιακών πακέτων. Είναι ένας τροπος ζωης την Κυριακή κι αυτός. Πάντα υπάρχουν θέματα που μπορούν να εμπλουτίσουν τη ζωή μας και μεχρι προτινος τόκανα και εγώ. τελευταία το έκοψα για λόγους ισορροπίας ψυχικής.

    Οσο για τον Μπέικον, ναι, τον θεωρώ μακράν των υπολοιπων καλλιτέχνη. Εχει κατι αρρωστημένο, δε λεω, αλλά ο εφιάλτης που δημιουργούν τα έργα του ειναι δημιουργικός εφιάλτης. Σε οδηγεί στο να σκεφτείς, να αναλογιστείς, να αποφασίσεις.
    Καλη σου μερα
    ριτς

  36. Καλημέρα και καλή εβδομάδα Ρίτσα μου
    Είμαστε καλά εδώ εις την επαρχία πασχίζοντας για καλύτερο μέλλον :))

    αχ αυτή η Τέχνη , αίνιγμα και παράδοξο , αλήθεια και ψέμα αντανάκλαση της πραγματικότητας αλλά και αναίρεσή της.
    Τι να πρωτοπεί κανείς!
    Το έργο τέχνης μπορεί να είναι ένα υλικό προϊόν, όμως υπερβαίνει τις εξαρτήσεις της ύλης, ξεπερνά τους περιορισμούς, μετουσιώνεται σε γεγονός πνευματικό. Αντανακλά τις κοινωνικές ή τις ιδεολογικές συνθήκες που το παρήγαγαν. Μπορεί να μεταδώσει δέος αλλά και τρόμο. Για μένα είναι μια πρόκληση για περιπέτεια.
    Συχνά αποκολλάται από τον δημιουργό του για να ζήσει σε πείσμα της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος και ανεξάρτητο
    ώστε να μπορεί ο καθένας να διαβάσει καινούργια πράγματα σ’ αυτό.
    Δεν είναι δυνατό και ορθό να συγκριθεί το έργο ενός καλλιτέχνη με το έργο άλλου καλλιτέχνη.
    Είναι σα να ζυγίζουμε μήλα με σίδερα.
    Ειδικά του Μπέικον , που παραμένει μοναδικός , δεν δημιούργησε σχολή ούτε πεπατημένη .
    Σίγουρα τα έργα του δεν μπορούν να ταιριάξουν με τα χρώματα οποιουδήποτε καναπέ ή να δέσουν με την επιτηδευμένη αισθητική
    πολλών σαλονιών.
    Παρόλο που ο ίδιος συμπεριφερόταν ως αστός και υπερμοντέρνος καλλιτέχνης, οι πίνακές του προσέφεραν και προσφέρουν μια ιδέα της εσωτερικής του σύγχυσης και οργής.
    Αναμφίβολα το σημείο εκκίνησης για την γνήσια αποτίμησης της τέχνης του Μπέικον αποτελεί η εξερεύνηση των προσωπικών και προκλητικών συναισθημάτων του . Το ίδιο το έργο του είναι η γνώση της ζωής του.
    Όμως μια τέτοια προσπάθεια είναι αποτελεσματική μόνο αν καταφέρει όχι μόνο να εκφράσει ότι αισθανόταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης, μα και να εντοπίσει ένα νόημα με το οποίο όλοι μπορούμε να συνδεθούμε. Όσο ερμητικός κι αν ήταν ως προς το ακριβές αντικείμενο του έργου του, δεν έκανε κανένα συμβιβασμό όταν ήταν να το αποτυπώσει στον καμβά. Βρίσκεται εκεί για να το δούμε, και μπορεί να μας προσφέρει όχι μόνο μια εικόνα της τρικυμιώδους αισθηματικής ζωής του καλλιτέχνη, αλλά, το σημαντικότερο, και μια ερμηνεία των δύσκολων καιρών μας.

  37. evaggelia…. έλειψες αυτές τις μερες και ανησυχησα. Το σχολιο σου ειναι πάντα ξεχωριστό και το θεωρώ πλεον must στο μπλογκ μου.
    Εχεις απολυτο δικιο για το έργο τέχνης και τί μπορεί να προσδοκά κάποιος από αυτό. Ειδικότερα για τον Μπέϊκον εχει ενδιαφέρον να δουμε αυτό που λες, ότι αποτυπώνει στη δουλειά του την ιδια αποκρουστικότητα που αισθανεται μέσα του. Και θα συμφωνήσω ότι είναι μια ερμηνεία των καιρών μας, απλώς δεν ήθελα να το θεσω έτσι, για να μην φανώ απαισιόδοξη.
    Ενημερωσε με για το νερό, γενικώς.
    ριτς

  38. Ευχαριστώ Ρίτσα μου

    Θα σε κρατήσω ενήμερη για τις εξελίξεις
    ετοιμάζουμε πλέον , δυναμικές απαντήσεις στο θέμα του νερού
    Εξαντλήθηκαν τα περιθώρια του διαλόγου
    με τους Τοπικούς Αρχοντες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s