Αν το ξέρατε , θα το ξανακάνατε; Ρητορική η ερώτηση γιατί την απάντηση την ξέρω.

ruth37coupleround4-52.jpg

Οι καλύτερες ατάκες γύρω από τον θεσμό του γάμου.

noce.jpg
Γνωριμία
‘ Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε… ‘
Χαραγμένο στο μνημείο του Άγνωστου Συζύγου. Συνέχεια

Advertisements

Adieu papa, adieu papa!

37_rtr1n3zb.jpg

(Αμα έχεις εμμονές, τί να τα κάνεις τ’ άλλα..) 20_rtr1nphh.jpg09_rtr1l35a.jpg

(Ωχ!…μάτια μου….)
Τίποτα το παράδοξο. Το καινούργιο έχει την τάση να παραγκωνίζει το παλιό. Κι όταν μάλιστα το παλιό εκπέμπει πάσης φύσεως ανεπιθύμητες αναθυμιάσεις, τόσο πιο γρήγορα απομακρυνόμαστε από αυτό. Είναι επομένως λογικό να επικεντρώσουμε στο εξής την προσοχή μας στον αγώνα δρόμου που δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το ετερόκλητο δίδυμο των Δημοκρατικών: Κλίντον – Ομπάμα. Δεν είναι εξαιρετικά σπουδαίο το ενδεχόμενο η Αμερική να κυβερνηθεί από μια γυναίκα κι έναν μαύρο ή από έναν μαύρο και μια γυναίκα; Συνέχεια

Η αλογόμυγα της Μέσης Ανατολής

Το ξέρω, ακούγεται αστείο. Εδώ αγωνιζόμαστε να καθαρίσουμε την Κόπρο του Αυγείου ( και νομίζω ότι πολλοί έχουμε πέσει με τα μούτρα σ’ αυτό) και να απαλλαγούμε από το μιντιακό μαφιόζικο τρόπο παρουσίασης των γεγονότων κι εγώ….. ασχολούμαι με τους πεινασμένους της Γάζας. Αλλά, μου είναι αδύνατο να παρακάμψω το θέμα, παρ ότι αυτό το κλίμα είναι η καθημερινότητα των Παλαιστινίων της λωρίδας. Στο τέλος του ποστ, έχω μια διεύθυνση. Μην την προσπεράσετε.

rits

ukreuterscom.jpgp-4-01389_small.jpg

p-4-01394_small.jpgεικόνα από την πόλη της Γάζας

H Λωρίδα της Γάζας τείνει πλέον να γίνει ο τόπος της έσχατης εξαθλίωσης και μάλιστα με τις δικές μας ευλογίες. Η έννοια της συλλογικής ταπείνωσης και τιμωρίας δεν θα μπορούσε να βρει προσφορότερο έδαφος για να αποδοθεί καλύτερα. Ακούει κανείς; Την επομένη της αναχώρησης του προέδρου Μπους από την Ιερουσαλήμ, η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς επέστρεψε στα ειωθότα, επαναλαμβάνοντας τις εκτοξεύσεις αυτοσχέδιων πυραύλων «Κασάμ» από τη Γάζα προς το Ισραήλ. Κατά τα ειωθότα και η πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ, η οποία εισέβαλε στη Γάζα, σκόρπισε τον θάνατο επί δικαίων και αδίκων και στη συνέχεια έδωσε το «Ο.Κ.» στην ισραηλινή κρατική μηχανή να κατεβάσει τον λεβιέ του ηλεκτρικού ρεύματος. Συνέχεια

Άμα δεν είσαι Ελληνας…. τι τα θες, τι τα ψάχνεις…

To βρήκα στον Allu Fun Marx και το ανεβάζω για να βοηθήσω στη διάδοσή του.

ριτς.

Ο Σαμψών με την κιθάρα…Οι αρμόδιοι με την χατζάρα.

Ο Γιώργος – Σαμψών Χατσατριάν, γεννήθηκε στο Λενινακάν της Αρμενίας το 1985. Ήρθε στην Ελλάδα το 1993 σε ηλικία 8 ετών μαζί με την οικογένεια μου για μια καλύτερη ζωή. Φοίτησε κανονικά στο δημοτικό σχολείο, και από το 1999 και για 6 χρόνια στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Με την κιθάρα του συμμετέχει στο “Μεικτό Σύνολο Σύγχρονου Ελληνικού Τραγουδιού” του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης.

Στους Πανελλήνιους μαθητικούς διαγωνισμούς διακρίθηκε τρεις φορές με Α’ βραβείο. Στο πλαίσιο εκδηλώσεων του Μουσικού Σχολείου, εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (2003) στο Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδης (2004),στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. (2004) καθώς και στην ΕΤ3 (2004). Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης το 2005 και με την διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων εισάγεται στο Τ.Ε.Ι. Μεσολογγίου. Την συνέχεια την αφηγείται ο ίδιος : Συνέχεια

Πάει καιρός που ο Ελληνας δεν νοιώθει πια καλά!

george_condo_372x495.jpg

George Condo
Τριάντα χρόνια είναι, άραγε, αρκετά για να ανατρέψουν τις δομές μιας κοινωνίας; Φτάνουν για να διαβρώσουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει, τους νευραλγικούς τομείς ενός καθ’ όλα ζωντανού κυττάρου, όπως είναι το ελληνικό κύτταρο; Είναι αρκετά για να αναδείξουν στην επιφάνεια των πραγμάτων τα ευτελή χαρακτηριστικά μιας φυλής που μπορεί να μη φημίζεται για την αρτιότητά της, αλλά εν πάση περιπτώσει κάποιες περγαμηνές τις έχει καλά φυλαγμένες στο συρτάρι; Κάθε μέρα που περνάει αποστασιοποιούμαι περισσότερο. Ανακαλύπτω ξανά τις κούρμπες του εαυτού μου, κρύβομαι μέσα τους και αρνούμαι να δω έξω απ’ αυτές τι υπάρχει και σε ποια κατάσταση.

Κι εκεί, αφημένη στον ατομισμό μου -ένα είδος αλλοιωμένου ναρκισσισμού- επιστρέφω στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Κατεβάζω από το πατάρι τον ενθουσιασμό της εποχής, του επιτρέπω να κυκλοφορήσει ελεύθερος στο αποπνικτικό δωμάτιο και κουβεντιάζω εν θερμώ μαζί του. Θυμάσαι πώς κατακλύζαμε τους δρόμους, του λέω. Θυμάσαι που στήναμε σαν οδοφράγματα τα ονείρατα για το αύριο στη μέση της παρέας; Τι οξύμωρη ιδέα κι αυτή! Μπαίνουν στα ονείρατα οδοφράγματα; Οχι, αλλά έτσι οριοθετούσαμε τον χώρο μας: από τα οδοφράγματα και δώθε ήμασταν εμείς που θέλαμε μια Ελλάδα δημοκρατική, ελεύθερη, βασισμένη στις αξίες του Διαφωτισμού, αλλά με τις δικές μας προδιαγραφές. Θέλαμε μια πατρίδα, ναό της δημιουργίας, όπου ο αλληλοσεβασμός πολίτη – κράτους θα ξέφευγε από τα θεωρητικά βιβλία και θα γινόταν πράξη. Αυτή η εξαιρετική αμοιβαιότητα στις σχέσεις, που για κάποιους ακόμη και σήμερα παραμένει ζητούμενο.

emily.jpgΞεπεταρούδια τότε, θέλαμε να ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια για όλους, να επεκταθεί η εκπαίδευση στις εσχατιές της πατρίδας, να μην υπάρχει ανάμεσά μας ούτε ένας αγράμματος άνθρωπος, ώστε τη δεδομένη στιγμή να μπορεί να κρίνει τα γεγονότα και να δίνει την ψήφο του με γνώμονα τη γνώση που στο μεταξύ θα αποκτούσε. Σκεπτόμαστε ότι ο καθένας από μας είχε δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή δουλειά, δικαίωμα στην ευημερία, ακόμη κι αν ευημερία σήμαινε ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι στο τάδε χωράφι ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Τότε στις παρέες, ένας μίλαγε, δέκα άκουγαν. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Ενας έριχνε το σύνθημα, πενήντα απαντούσαν, θα το θυμάσαι. Οπως θα θυμάσαι ότι απλώναμε τα χέρια στο κέντρο του κύκλου και ορκιζόμαστε, σαν τα παιδιά που ορκίζονται επιπόλαια κάθε φορά και σε κάτι διαφορετικό.

Κοίτα να δεις! Λες και δεν είχαμε ποτέ ξεφυλλίσει την ελληνική ιστορία. Δεν είχαμε πάρει τα μαθήματά μας. Σαν τους αδαείς πέφταμε στην παγίδα της ελπίδας που έλεγε ότι από τα σπλάγχνα μας θα μπορούσαν να αναδειχθούν σπουδαίοι ηγέτες. Με ιδέες, με πυγμή, με κύρος και αποφασιστικότητα. Οχι ατελείς πολιτικοί, αλλά ένας συνδυασμός… Γκαίτε και Ναπολέοντος, όπως είχε πει κάποτε ο Νίτσε. Αστείες σκέψεις, θα πεις. Ιδεατοί ηγέτες δεν υπήρξαν, όπως δεν υπήρξαν ηγέτες-λυτρωτές. Ακόμη και αυτοί που κατάφεραν να ξεπεράσουν σκοπέλους και τεράστια προβλήματα επωφελήθηκαν των καιρών, των συγκυριών και της ευκολίας του μύθου. Μην το ξεχνάς.

Κι ύστερα ήρθε η ισοπέδωση προς τα κάτω. Ετσι αποκαλέσαμε την ορμή και την τάση κοινωνικών ομάδων να επιβάλουν σχεδόν βιαίως στους πολλούς πρότυπα χαμηλής συμπεριφοράς και αγωγής. Μπήκαν άλλοι κανόνες, αν θυμάσαι. Χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια άρχισαν να γίνονται φυτώριο αμόρφωτων πολιτών (εντάξει, δεν το γενικεύω), το αδυσώπητο κυνήγι του χρήματος άλλαξε τις δομές της οικογένειας, της φιλίας, της αλληλοεκτίμησης των ανθρώπων. Οσο πιο πολύ σμικρύνονταν τα κομμάτια της πίτας, τόσο πιο κραυγαλέα ήταν η ισοπέδωση. Οσοι αποκτούσαν (με διάφορους τρόπους) μερίδιο στην εξουσία -την όποια εξουσία- φρόντιζαν να βάζουν τρικλοποδιά στον μπροστινό τους. Το κομματικό κράτος πήρε για τα καλά τα ηνία της χώρας, η μη τήρηση της νομιμότητας έγινε ο κανόνας, η ατιμωρησία της παραβατικότητας επίσης (πώς άραγε, διαρρέει ανακριτικό υλικό, ατιμωρητί;) και το «φύγε εσύ, να ’ρθω εγώ» έγινε με τον καιρό προσβάσιμο σύνθημα και αν θυμάσαι, υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η διαδικασία της εισδοχής μας στις ατομιστικές κοινωνίες.

Τριάντα χρόνια μετά, όλοι πιστεύουν ότι έχει συντελεστεί το τέλος της μεταπολίτευσης… με την κακή έννοια. Ο Ελληνας στο μεταξύ έχει κερδίσει εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες. Ούτε ο Πάτον να ήταν. Ευημερεί και με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρότι πίσω του υπάρχει ακόμη πεζουριά. Η μεγάλη πλειοψηφία διαθέτει σπίτια, αυτοκίνητα, πηγαίνει για σκι, ταξιδεύει, κάνει συμπαθητικές διακοπές, πότε πότε τα σπάει στα ξενυχτάδικα, γεμίζει τα κέντρα και τις ταβέρνες, έχει άποψη για τα πάντα, κρίνει τους πάντες, χωρίς να δέχεται να κριθεί, φοροδιαφεύγει και μάλιστα με καμάρι, δεν πληρώνει τον ΦΠΑ, αφού το κράτος… δεν τα παίρνει από τους πλούσιους, δανείζεται μέχρι τελικής πτώσεως, πληρώνει γρηγορόσημα, «γιατί έτσι κάνουν όλοι», ασελγεί πάνω στη γλώσσα… αλλά, δυστυχώς πάει καιρός που δεν νιώθει πια καλά.

Ο Ελληνας, λένε οι δημοσκοπήσεις, κατακλύζεται από απαισιοδοξία και φόβο. Τις στιγμές της περισυλλογής -γιατί υπάρχουν και τέτοιες- προσπαθεί να απαντήσει στα φαινόμενα της πολιτικής απαξίας. Αναζητεί ενόχους και ύποπτους λογαριασμούς πίσω από κάθε πολιτική κίνηση, θεωρεί δεδομένο ότι ο ευρύτερος χώρος του Δημοσίου είναι ένα μεγάλο λουκούλειο γεύμα σε καθημερινή βάση, από την άλλη όμως ο ιδιωτικός είναι ξεπουλημένος στην παγκοσμιοποίηση και τους ξένους επενδυτές! Απαξιώνει συχνά τη δικαστική εξουσία, θεωρώντας την όχι διακριτή εξουσία, αλλά το alter ego της εκτελεστικής. Αναλαμβάνει ρόλο εισαγγελέα ο ίδιος κι όταν αποκαμωμένος πια από την προσπάθεια φτάνει σπίτι του, επιλέγει να… διασκεδάσει με τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Θα το πίστευες ποτέ εσύ αυτό;

Χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια για να εξαφανιστεί σχεδόν ολοσχερώς η έννοια της αριστοτελικής πολιτικής κοινότητας των ανθρώπων, έτσι όπως τη διδαχτήκαμε στα σχολεία. Η πάλαι ποτέ στεντόρεια φωνή έχει χαμηλώσει κι αν τυχόν από κεκτημένη ταχύτητα ακουστεί, κάποιος υπομειδιών θα πει: «Βρε, για ακούστε τον τρελό τι λέει». aainsider.jpgΚαι ο τρελός δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει από το να αποστασιοποιηθεί, να συναντηθεί ξανά και ξανά με τον εαυτό του στο αποπνικτικό δωμάτιο. Εξω, στη δημοσιά πρωτοστατεί ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η σκληρή, βρώμικη συναλλαγή και ο δεσποτισμός των μέσων. Θανατηφόρος τριάδα, τι λες κι εσύ;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20-1-2008

Μπορεί ο Επίκτητος να μας δώσει τα φώτα του ;

burlhair1-liqin-tan.jpgartwork of LiQin Tan

Ηταν σχεδόν αδύνατον λόγω του κλίματος των ημερών να ανεβάσω κάτι ανάλαφρο για το Σαββατοκύριακο. Είναι πολλές φορές κάτι πράγματα που με τραβούν προς το κάτω, με αποδυναμώνουν, μου αφαιρούν τον ισχυρό λόγο, με συνθλίβουν. Και μη έχοντας διέξοδο καλή, περιπαιχτική, χαριτωμένη κατέφυγα στη σταθερή αξία του ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ και στο βιβλίο του «Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΖΗΝ». Εχει επικαιρότητα το απόσπασμα που ακολουθεί : «Απόφευγε τις πιο δημοφιλείς διασκεδάσεις»

Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού που θεωρείται αυθεντική διασκέδαση είναι χαμηλού επιπέδου, ή ανόητη διασκέδαση που τροφοδοτεί ή εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες αδυναμίες.

Απόφευγε να είσαι κάποιος του όχλου που παραδίνεται σε τέτοιου είδους διασκεδάσεις. Να είσαι διακριτικός γύρω από την εικόνα και τις ιδέες που αφήνεις να εισχωρούν στο μυαλό σου. Αν εσύ ο ίδιος δεν διαλέγεις τις σκέψεις και τις εικόνες στις οποίες εκθέτεις τον εαυτό σου,θα το κάνουν οι άλλοι και τα κίνητρά τους μπορεί να μην είναι τα πιο ψηλά που μπορούν να υπάρξουν.

Το να παρασυρθείς προς τη χυδαιότητα χωρίς να το καταλάβεις είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Αλλά αν είσαι αποφασισμένος να μη χάνεις το χρόνο και να σπαταλάς την προσοχή σου σε πράγματα ανόητα , δεν ειναι αναγκαίο να συμβεί κάτι τέτοιο.

Προφανώς και είναι δύσκολο να συγκρατηθεί ο άνθρωπος. Ο πειρασμός, 39154_wallpaper110.jpgσε όλους του τις εκφάνσεις, είναι παρών και αφόρητα πιεστικός και πολλές φορές είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα πέσουμε στην παγίδα. Τουλάχιστον ας τόχουμε προσπαθήσει λίγο διαφορετικά κι όταν θα πέσουμε, να ξέρουμε το γιατί.

ριτς

Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, μακράν της ζαχοπουλιάδας!

croce-posate.jpg

PONGOLINI GIUSEPPE ( Ιταλός γλύπτης, η Σταύρωση)

Το ρεπορτάζ είναι του Σπύρου Κάραλη από την Καθημερινή και ομολογώ ότι διαβάζοντάς το συγκινήθηκα. Φαίνεται ότι τελικά συγκινούμαι εύκολα. Λόγω ηλικίας προφανώς! Γιατί με τα τόσα που συμβαίνουν γύρω μου, με αυτή την πνευματική καθήλωση που μας επιβάλλουν, θα ‘πρεπε να έχω γίνει κι εγώ κυνική , δολοπλόκος και συνομωσιολόγος. Οχι ευαισθητοποιημένη γραφιάς, αηδίες δηλαδή Συνέχεια