Ο Κολόμβος, ο καινούργιος χρόνος και το έλλογο ον!


200px-cristobalcolon.jpgdspphoto33333.jpg

«Tέτοιος τρανός θαλασσοπόρος» Χρήστος Λεοντής Τσανακλίδου, Μεραντζάς (Δίσκος «Παραστάσεις»)

Πάντα τέτοιες μέρες, για λόγους που ξεφεύγουν από τη νόρμα, η σκέψη μου καρφώνεται βολίδα στην κωμωδία του Ντάριο Φο: «Η Ισαβέλλα, Τρεις Καραβέλες κι ένας Παραμυθάς». Ο άνθρωπος προβάλλει το δισυπόστατο είναι του: Ισαβέλλα και Χριστόφορος Κολόμβος, αυταρχική βασίλισσα και δουλικός υπήκοος, εξολοθρευτής των ιθαγενών του Νέου Κόσμου και σφετεριστής του ξένου πλούτου. Ενδιαμέσως, οι τρεις καραβέλες, οι συνδετικοί κρίκοι που τελικά μετατρέπουν σε συγκοινωνούντα δοχεία την τρωτή πεπερασμένη πραγματικότητα και τους οραματισμούς για το άγνωστο μέλλον. Ξέρω, ξέρω, κάποιοι θα σπεύσουν βιαστικά και ανέξοδα να πουν πως χρονιάρες μέρες δεν μας πρέπουν τέτοιες κατηγοριοποιήσεις. Δίκιο θα ’χουν, δεν λέω. Ο άνθρωπος αναζητά μονίμως εύσημα και θέλει να είναι στα μάτια του κόσμου ο εξαγνισμένος οδοιπόρος μιας εξελικτικής διαδρομής μέσα στο χρόνο, ξεχνώντας εύκολα ότι οι άγιοι ενδημούν πια μόνον από τη στρατόσφαιρα και πέρα.

Η Ισαβέλλα, λοιπόν. Θα μπορούσε να προσομοιάζει με την αρχή του νέου έτους. Την αφετηρία μιας καινούργιας, υποτίθεται, προσοδοφόρου χρονιάς. Ο Κολόμβος, στη συνέχεια. Ο κλασικός παραμυθάς που μέσα από σωρεία λαθών αναδεικνύεται σε διακριτή προσωπικότητα της Δύσης. Θα μπορούσε να είναι η άτρακτος των ψευδαισθήσεων που μεταφέρει τον άνθρωπο στο Νέο Κόσμο (Στο Μέλλον). Με θάρρος, θράσος, πείσμα και παγαποντιά. Με άκρατο εγωισμό, αλλά και με καινούργιους έρωτες και προδοσίες. Πετώντας τους μετανάστες σε φουρτουνιασμένες θάλασσες, κλείνοντας στο αμπάρι τους διαφωνούντες και ξοδεύοντας τον ξένο χρυσό προς ίδιον όφελος. Ένας λίγο πολύ συνηθισμένος τύπος ανθρώπου που κάθε χρόνο τέτοια εποχή γίνεται ταχυδακτυλουργός και αλλάζει αστραπιαία ρόλους και κοστούμια. (Ολάκερος ο κόσμος είναι θέατρο, λέει ο Σαίξπηρ και όλοι, γυναίκες και άνδρες, θεατρίνοι).

happy_new_year.gif

Διαβάζω παντού κείμενα με απολογισμούς, προσδοκίες, επιθυμίες, ευχές και ευχολόγια. Συγκινούμαι. Για δες, οι κοινωνίες της βιτρίνας, οι χορτασμένοι πολίτες μιας υλιστικής ευημερίας, οι οπαδοί των γκάτζετς και του facebook, οι λάτρεις του Διαδικτύου, οι παθιασμένοι με την ευζωία (όλα παιδιά της δυτικής δημοκρατίας), στιγμιαία έστω, αυτοσυγκεντρώνονται. Ορκίζονται ενώπιον θεού και ανθρώπων ότι από αύριο θα μοιάζουν με τους εφήβους της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ στις αρχές του 20ού αιώνα.kaz5.jpg Πριν καταταχτούν στη φάρα των αντρών, θα νηστέψουν, θα μάθουν να αντέχουν στην πείνα, στη δίψα, στην κούραση. Τις νύχτες θα χτυπούν ρυθμικά τα νταούλια, θα ανάβουν φωτιές και θα χορεύουν. Ολομόναχοι θα γυμνάζουν το σώμα και την ψυχή για να το παίξουν αύριο άντρες! Καζαντζάκεια προσέγγιση κι αυτή!

Γινόμαστε αίφνης επιλήσμονες όχι γιατί είναι τα γονίδιά μας τέτοια, αλλά γιατί είναι ο νόμος της επιβίωσης αυτός. Λησμονούμε δηλαδή ότι πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε παίξει το ίδιο παιγνίδι, με τους ίδιους όρους, τους ίδιους κανόνες. Το σκορ; Ελάτε, τώρα, που θα σας πω και το σκορ. Αφού αυτό είναι το μυστικό που μας επιτρέπει και φέτος να στηθούμε ξανά απέναντι στον εαυτό μας για… το παιγνίδι φυσικά, με την απατηλή ελπίδα ότι τώρα θα «τους» κερδίσουμε.

Προς τι, όμως, η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να ορίζει ετήσιες πανηγυρικές αφετηρίες; Τι είναι αυτό που μας ωθεί να βαυκαλιζόμαστε με τη συμβατική μέτρηση του χρόνου; Τι ακριβώς ελπίζουμε, πανηγυρίζοντας την απώλεια της ωραιότητάς μας; Ας μου απαντήσει κάποιος, παρεκτός αν σχεδιάζει να μου πει ότι είναι ο αναγκαίος μύθος που μας κρατάει ζωντανούς. Παρεκτός κι αν μου πει ότι είναι η ιδέα της αναγέννησης –αυτό που βασικά συμβαίνει στη φύση κάθε άνοιξη– η ζωογόνος σπίθα που δημιουργεί συνθήκες θερμοκηπίου για να ανθίσει η ίδια ζωή, όπως την ξέρουμε, λίγο καλύτερη, λίγο χειρότερη, με μερικές εκπλήξεις παραπάνω. Παρεκτός κι αν μου πει ότι είναι ένα ευφυές κατασκεύασμα του καπιταλισμού για να κάνουν τζίρο οι επιχειρήσεις… κι όταν παλιότερα δεν υπήρχε ο καπιταλισμός ήταν το παντεσπάνι του λαού αυτό που ωραιοποιούσε τις μέρες.

Το σπουδαίο ή το ποταπό είναι ότι σκεπτόμαστε την καινούργια αρχή μέσα στα στενά όρια του ατομισμού μας και τη φενάκη του φαίνεσθαι. Αλλά οι κοινωνίες δεν είναι αυτές που θεσπίζουν και ομαδικά παιγνίδια; Στα ομαδικά παιγνίδια μαθαίνεις να συγκρατείσαι, να περιμένεις, να θυσιάζεις πράγματα αγαπημένα. Μαθαίνεις να προσαρμόζεις τα θέλω σου στα θέλω του άλλου. Ψυχανεμίζεσαι πώς σκέπτεται ο διπλανός σου. Ξέρεις ότι από σένα εξαρτάται ένα κομμάτι της επιτυχίας της ομάδας σου. Οφείλεις να γίνεσαι αμερόληπτος, σοβαρός, δίκαιος, να χαϊδεύεις τους στόχους και τις φιλοδοξίες σου, αλλά πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο ελεγχόμενων κινήσεων, όπου δεν θα βλάπτεις με τις πράξεις σου ούτε καν τον αντίπαλο. Στο κάτω κάτω, αν δεν υπάρχει αντίπαλη ομάδα, πώς θα μπορέσεις εσύ με τους δικούς σου ανθρώπους να διεκδικήσεις τη νίκη; Το γνωστό fair play!

Υπάρχει ωστόσο μια πολύ πιο απλή νομοτέλεια σε αυτές τις σκέψεις. Ο άνθρωπος επιδιώκει απεγνωσμένα την ανάπαυλα. Ας έχει τη σημειολογία ενός καινούργιου χρόνου. Τον κυνηγούν οι προσωπικές του ερινύες αλλά και οι ερινύες των άλλων. Χαρακτηρίζει αναπόδραστη την καθημερινότητά του και το ηθικοπλαστικά ατροφικό περιβάλλον δεν του επιτρέπει να το παίξει ούτε άγγελος, μα ούτε και δαίμονας. Ασφυκτιά και αυτοσχεδιάζει. Με τα χρόνια ο αυτοσχεδιασμός παίρνειlakissite.jpg μορφή συγκεκριμένη, γίνεται γιορτή, με παράτες και χρώματα και γλυκά και τσουρέκια. Μα κυρίως γίνεται ένας κόσμος με ευχές. Καθαρτήριες επικουρικές ευχές. Κάπως έτσι προσπερνά σήμερα τις θλιβερές σε συμπεράσματα δημοσκοπήσεις, μεταθέτει για μεθαύριο τα μεγάλα προβλήματα που ζητούν λύση (δανειακή, ασφαλιστική, περιβαλλοντική φρενίτις), αδιαφορεί για τους πολιτικούς, αρπάζεται από τηλεοπτικές λαζοπουλιάδες και πασχίζει γι’ αυτό που άθελά του προσδοκά: να καταδυθεί στην παιδικότητά του. Στο κάτω κάτω το μέλλον κουβαλάει τόση αβεβαιότητα, που μόνον ο παιδικός νους μπορεί να αντέξει… γιατί το παιδί βρίσκει πάντα έναν τρόπο να ονειρευτεί.

Κάμποσο καιρό πριν είδα την Αίτνα να σκάει ξανά, με τα έγκατά της σε απόλυτη επίδειξη και θυμήθηκα τον άνθρωπο. Όχι αυτόν που ζει γύρω της και φοβάται, αλλά τον άνθρωπο που ονειρεύεται παντού στον κόσμο. Και σκέφτηκα. Καλά, υπάρχει στοιχειώδης λογική εκεί μέσα; Ελλογο ον, σου λέει ο άλλος. Βρε για φαντάσου!

babe_dogs.jpglathos.jpg

Οι δύο αυτές φωτο είναι αφιερωμένες στο Νατασσάκι για πάρα πολλούς λόγους που εκείνη κατέχει.

rits

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 5-1-2008
Advertisements

40 thoughts on “Ο Κολόμβος, ο καινούργιος χρόνος και το έλλογο ον!

  1. Καλημέρα, η απάντηση βρίσκεται στο ρήμα που χρησιμοποίησες: Βαυκαλιζόμαστε όλοι, ο καθένας όπως μπορεί και με ό,τι μπορεί. Κάνει (συνήθως) τον απολογισμό που τον συμφέρει και θέτει ανέξοδα νέους στόχους.

  2. Ασμοδαίος….. Καλά εσείς αγαπητέ μου, έτσι απλά κλείνετε ένα τόοοοσο σοβαροοο θέμα για το οποίο στήνεται ένα τέτοιο πανηγύρι ; Ο μηδενισμός του σκορ σημαίνει ότι πάμε πάλι από την αρχή. Η μήπως εννοείτε κάτι..βαθύτερο ;

    Swell Μα νομίζω ότι όλες οι χριστιανικές γιορτές που δημιουργήθηκαν για πολύ συγκεκριμένους λόγους έχουν υποστεί τρομερές αλλοιώσεις , ενώ η εφευρεση του συμβατού χρόνου είναι αναγκαία για την ίδια την ισορροπία του ατόμου. Από και και πέρα , την παραφιλολογία δυσκολεύομαι ..παιδιόθεν να κατανοήσω. Οσο για τους απολογισμους, δεν υπάρχει μεγαλύτερη συνειδητή απάτη από αυτούς.
    Καλημέρα σας

  3. πολύ ωραίο κείμενο ρίτσα πάλι.
    εγώ δεν παίζω το ευχετήριο παιχνίδι.
    βαριέμαι το όλο πανηγύρι
    και η μεγάλη μου ανακούφιση
    είναι που τέλειωσε το όλο εορταστικό διάλειμμα!

    συμφωνώ – μου κάνει τόσο ξαναμανά αυτό το πάμε απ’την αρχή… είναι μια επόμενη μέρα απλά. και μόνο η σκέψη οτι περιμένουμε να φτάσει η 1 ιανουαρίου για τους απολογισμούς, τις ευχές, τα resolutions…

    προσπαθώ να επικοινωνώ με όλα τα θέλω και τα κάνω μου ΚΑΘΕ μέρα. προσπαθώ λέμε!

    γεμίζουμε ευθύνες και βάρη προσδοκιών την κάθε χρονιά λες και σαν απλοί θεατές θα δεχτούμε τις απολαβές ή θα κατηγορήσουμε την όποια αποτυχία χωρίς ευθύνη.

    θέλει δουλειά νάσαι άνθρωπος.

    καλημέρα πολύχρωμη!
    χχχχχχχχχχ

  4. Καλημέρα
    Όπως τεμαχίζει η καλή νοικοκυρά τον μπακλαβά σε ωραίους ρόμβους για να τον σερβίρει σε χορταστικές μεν, αλλά όχι «μπουχτιστικές» μερίδες, έτσι κατακερματίζουμε και τον χρόνο της ζωής μας σε έτη,μήνες, εβδομάδες, μέρες, ώρες…
    Να παίρνουμε μια χορταστική δόση ρουτίνας όλη την ημέρα, αλλά να έρχεται η ώρα που σχολάμε χωρίς να μπουχτίζουμε
    Να παίρνουμε μια χορταστική δόση δουλειάς όλη την εβδομάδα, αλλά να έρχεται το ευλογημένο Σ/Κ
    Να σκύβουμε τα κεφάλια για μήνες πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μας, αλλά να έρχεται η καλοκαιρινή άδεια, να έρχεται η πρωτοχρονιά, η γιορτή μας, η επέτειός μας, τα γενέθλιά των αγαπημένων μας προσώπων για να σπάνε λίγο την ρουτίνα…
    Το θέμα είναι να μη μπουχτίζουμε…
    😉

  5. @Στάθης Χαϊκάλης ..Ευχές κατά τα ειωθότα. Τώρα για ποστ με γκάζια, εξαρτάται από το τρέχον υλικό και τις διαθέσεις …των άλλων!

    @@Maya.. Εξαιρετικό : θέλει δουλειά για νάσαι άνθρωπος. Πολλές φορές φεύγεις, και δεν έχεις προλάβει να αισθανθείς άνθρωπος ή δεν έχεις προλάβει να δουλέψεις μέσα σου.
    Καλημερα Μάγια, νασαι πάντα ευφυής και διερευνητική.
    ριτς

  6. @Allu Fan Marx ..Τί ομορφη προσέγγιση κι αυτή….Ναι, επομένως , κάπου συμφωνούμε ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την ανάπαυλα και στήνει γιορτές, επετείους, γενέθλια και δεν ξέρω τί άλλο…. για να πειράξω θα πω και….απεργίες.! Οκ, οκ, το μαζεύωωωωωω…..
    ριτς

  7. @@@ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ :: Πώς σας φαίνεται η ιδέα ενός αστού επαναστάτη ; Συζητείται ευρέως διεθνώς. Γιατί; Εγώ έχω μια ιδέα. Εσείς;

    Οποιος απαντήσει εκλογικευμένα κερδίζει χρυσούν ορολόγιον!
    ΡΙΤς

  8. @@allu Εντελώς τυχαία, όταν εσύ εστελνες την απάντηση, εγώ εγραφα το ακριβώς απο πάνω σήμα προς ΟΛΟΥΣ!! Τελικά, παιδι μου, τα μεγάλα πνευματα συναντώνται….

  9. Ρίτσα είναι εξαιρετικό το κείμενό σου. Για να μπω και γω στη συζήτηση και ειδικά περί αστισμού, οφείλω να ομολογήσω ότι νιώθω με αυτά τα μηδενίσματα και τα νέα ξεκινήματα έχουμε ένα είδος επανεγγραφής του πανάρχαιου μύθου του κύκλου της ζωής με το θάνατο και την αναγέννηση που απλώς αναμετράται με τα νέα αστικά μας δεδομένα. Αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε 🙂 Στο μέλλον τα εγγόνια μας θα κάνουν τους δικούς τους μύθους, όπως εμείς σήμερα ζούμε τους απόηχους των παλαιότερων στα κάλαντα, τον αγιασμό των νερών, τα παγανά που διώχνει ο παπάς- ένας κόσμος παγανιστικός και γοητευτικός που εξοβελίστηκε από το μπαζωμένο αστικό τοπίο :))

  10. εγώ δεν απαντάω λογικά (δεν μου αρέσει το χρυσό ρολόι)
    Αλλά θέλω να ενημερώσω για τη μουσική «επένδυση» του ποστ – νομίζω είναι μια δόση «επαναστατική», στο πνεύμα της κουβέντας δλδ! 😉
    (και εννοείται ότι η επιλογή είναι της γνωστής συνεργασίας)
    Καλημέρα Ριτσάκι μας!

  11. Καλημέρα και χρόνια πολλά, Ριτσ 🙂

    Στήνετε επανάσταση; Τέλεια! Φυσικά και δεν θα μπορεί να είναι τπτ άλλο από αστική, η 600ευρωϊκή τελεί υπό απογοήτευση, αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις πώς και πού θα ξεσπάσει…

    Με πολλές ευχές για διάρκεια , για έναν «σεισμό» σαν τον πρωινό και ακόμη πιο μεγάλο και αισιοδοξία
    δεν-κάνω-την-πάπια
    😉

    ΥΓ.: Εξαιρετικός ο παραλληλισμός του κειμένου. Φυσικά.

  12. @@@Νατασσακι…. Ω, εξαίσιες μουσικές! Τί μου θυμίζεις τώρα… σ ευχαριστώ , μεγάλη η συγκίνηση…. Ταιριαζει και με το επαναστατικό πνεύμα, παρ ότι τότε η Ισαβέλλα και οι υποτακτικοί της δεν είχαν κατα νου επαναστάσεις, αλλά κατακτήσεις…..

  13. @Dora Tsirka….Πολύ καλημέρα σας. Και…χρονια σας πολλά! Αυτο επιβάλλει ο αστισμός μας και ο καθωσπρεπισμός μας… Το τί γράφουμε τωρα είναι μια πονεμένη ιστορία. Αυτό με τα εγγόνια και τους μύθους μας είναι εξαιρετικά ωραίο και το υιοθετώ.
    Είσαι μέσα στην επανάσταση; Μη με ρωτήσεις ποιά επανάσταση, γιατί μήπως και ξέρω; Λειτουργω διαισθητικά.

    ριτς

  14. @aa-duck Καλώς το το παπί.. Τί κάνουμε σήμερα ; Ποιό είναι το προσωπείο που φοράμε; Απ ότι είδες, σοβάρεψα λίγο και ταβαλα με τις γιορτές. Τόχω αυτό το κουσούρι από παιδί. Παριστάνω το αντισυμβατικό κορμί, αλλά δε βαριέσαι, συμβιβασμένη κι εγώ οπως οι περισσότεροι.
    Σεισμοί αλλης μορφής ευπρόσδεκτοι, σεισμοί σαν τους πρωινούς, να μας λείπουν Παπάκι. Σκέψου να ξυπνήσεις το ρήγμα της Αταλαντης. Ωρε μανουλες μου!!!
    φιλια και καλή Κυριακή.
    ριτς

  15. ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ.ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ.ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.Το παραπάνω μας ήρθε με email και υπήρξε και επικοινωνία με την μητέρα του θύματος. Παρακαλούμε διαδώστε όσο μπορείτε. katagelies.gr

  16. Η Παυση.
    αυτη ειναι η απαντηση που αναζητας.
    Χρειαζεται μια παυση και μετα παλι μια δραση.
    Χωρις την παυση , την σιωπη …δεν θα ειχε νοημα η μουσικη. Απο την παυση ξεκινουν ολα.
    Ετσι λοιπον και ο ανθρωπος…
    χρειαζεται ενα σημειο αναφορας, μια παυση και μετα μια αρχη.
    Παλι μια αρχη, αλλη μια αρχη.
    Χωρις το τελος της χρονιας δεν θα ειχε νοημα η συνεχεια της προσπαθειας για επιβιωση.
    Πρεπει να υπαρχει ενας τονος που επιβαλλεται απο εναν κοσμικο Μετρονομο.
    Ενας ρυθμος, μια παυση και μετα μια δραση.
    Ακομα και η ιδια η υπαρξη μας εχει αυτη την παυση, τον Θανατο.
    Ζωη, Θανατος, Παυση, Δραση, Ζωη.
    Μα νομιζω…
    οτι αυτος ο ρυθμος, εχει ορισθει απο την αρχαιοτητα.
    Ο Προμηθεας , δεμενος στον Καυκασο περιμενε την επομενη αυγη που θα ερχοταν παλι ο αετος να του φαει το συκωτι.
    Μετα, ολη την νυχτα δεμενος ο Τιτανας αυτος μονολογουσε καθως το συκωτι του αναγεννιοταν παλι απο το τιποτα, μεχρι το επομενο πρωι που ο αετος και παλι θα του ετρωγε.
    Η Παυση λοιπον, το Τελος, ειναι εξισου σημαντικο με την Αρχη.
    Ο ανθρωπος χρειαζεται το τελος, την καθαρση, την λυτρωση για να μπορεσει και παλι να ξεκινησει, να αρχισει μια νεα Αρχη.
    Τουτεστιν…

  17. Ενα καλό βιβλίο περί του θέματος των πανηγυριών και γιατί οι άνθρωποι θέλουν να διασκεδάζουν μαζί καθώς επίσης ο λόγος που μας κάνει να φοβόμαστε αυτούς είναι της Barbara Ehrenreich «Dancing in the streetς:a history of collective Joy» publisher Granta.
    Φιλω και χαιρετώ

  18. Γεια σου Ριτσα.
    Ενα ακομα καταπληκτικο αρθρο.
    Νομιζω οτι εισαι προτυπο γραφης.
    Μου αρεσε η φραση:
    Ο άνθρωπος αναζητά μονίμως εύσημα και θέλει να είναι στα μάτια του κόσμου ο εξαγνισμένος οδοιπόρος μιας εξελικτικής διαδρομής μέσα στο χρόνο, ξεχνώντας εύκολα ότι οι άγιοι ενδημούν πια μόνον από τη στρατόσφαιρα και πέρα.

    Θα ηθελα να μου κανεις ενα σχολιο στο μπλογκ μου.

    Και ‘συ τα εχεις με το Λαζοπουλο; Μπορει για την εκπομπη να εχεις δικιο, αλλα πρεπει να αναγνωρισουμε οτι σαν ανθρωπος εχει μια ποιοτητα και ενα σημαντικο εργο πισω του.Και επισης οτι ειναι πανεξυπνος.

  19. Η επανάστασις του αστού συντελείται δια της αφύπνισης της καταναλωτικής βουλιμίας, συνοδευόμενη από δόσεις επιφανειακής φιλοσοφικής προσέγγισης. Ο αστός επαναστατών δε δρα διαισθητικά αλλά -φευ- προγραμματισμένα και, κυρίως, αμοραλιστικά. Ως εκ τούτου…καλές εκπτώσεις.
    Όσο για το συμβατό χρόνο και την ανθρώπινη ανάγκη θέσπισης χρονικών ορίων, νομίζω οτι οριοθετούμε κάτι με την ελπίδα να καταφέρουμε να το κάνουμε να μας ανήκει. Ιδιοτελείς λοιπόν φιλόδοξοι ιδιοκτήτες του χρόνου δια της μεθόδου της χρησικτησίας είμεθα, κατά κανόνα όμως χάνουμε την υπόθεση στα δικαστήρια…

    Καλή χρονιά και κάθε ευτυχία

  20. @Zero.. Η διαρκής και αέναη εκκίνηση, δηλαδή. Λογικό και εύπεπτο μου μοιάζει. Απλώς με προβληματίζει καθώς έχει εμπλακεί μέσα στον χριστιανισμό, μέσα στην κραιπάλη, μέσα στον καταναλωτισμό.
    Καλημέρα σας!

    @Penelope….Ευχαριστώ. Ξέρεις αν κυκλοφορεί στα ελληνικά το βιβλίο ; Γιατί στα αγγλικά πού να το βρώ, να το παραγγειλω μεσω της Amazon, ξέρεις η πιστωτική καρτα κλπ……

  21. @ΚΟύκος….. αμα θες σε περιμένουμε να συνέλθεις…Μηπως σε ενοχλεί το….αστική ;

    @@δημολόγος …καλώς όρισες και καλή χρονιά.Με το αμοραλιστικά με βρίσκεις κάθετα αντίθετη. Οι σημαντικότερες επαναστάσεις έγιναν υπό την ηγεσία αστών.
    Οσο για το χρονο, μπα, ούτε στα δικαστήρια δεν προλαβαίνουμε να φτάσουμε. Μας έχει θερίσει στο μεταξύ, κι ας βαυκαλιζόμαστε εμείς με τη διάρκεια του. Φευ!

  22. Αν δεν βαλω το λινκ, δημοσιευται το σχολιο.Γιατι ομως αν το βαλω, δε δημοσιευεται;
    Μηπως επειδη εχω google λογαριασμο; Ξερει κανεις;

  23. Καλημέρα Ριτς,
    καλή βδομάδα!!
    Οι απολογισμοί είναι για τη Λογιστική.
    Αλίμονο αν περιμένουμε το τέλος της κάθε χρονιάς για να «κλείσουμε» βιβλία…

    Όλα αυτά, απολογισμοί, υποσχέσεις και τα λοιπά είναι για «τα μάτια». Για τα… δικά μας μάτια, φυσικά.
    Δύο-τρεις μέρες μετά (τις υποσχέσεις) όταν συνειδητοποιούμε πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και πόσο ίδιοι μένουμε, προσπερνάμε και λέμε «και του χρόνου»!
    Και του χρόνου δηλαδή, το ίδιο παραμύθι…

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ πάντως!

  24. καλη σας μερα κ καλη εβδομαδα..οι αποψεις που διαβαστηκαν απο αυτο το κειμενο αξιζουν το λιγοτερο σεβασμο μιας κ αναφερονται με μεγαλη ακριβια σε ενα μεγαλο κομματι της… μεριδας.. τοποθετοντας δυναμικα μα με τον τροπο που πρεπει την εικονα του καθημερινου κυνηγιτου κ της αποψης περι κυριαρχιας στο χορο .. χωρις ομως… το βασικοτερο.. να κοιταμε στον καθρεφτη..

  25. Εγώ θα πω «Καλή Χρονιά», όχι γιατί συνηθίζεται αλλά γιατί το πιστεύω. Πιστεύω και στις πρωτοχρονιές-σελιδοδείκτες και στην ελπίδα ενός θετικότερου απολογισμού.
    Διαφορετικά θα έπρεπε να σταματήσω να πιστεύω στην ανθρώπινη φύση στη μάχη του καλού vs κακό, στην ελπίδα για καλύτερο … (συμπληρώστε ότι σας βολεύει).

    Πιστεύω και στους αστούς των χορτασμένων καπιταλιστικών πρωτοχρονιών. Πιο πιθανό είναι να γίνει η αλλαγή απο αυτούς που συνειδητά επιλέγουν να κάνουν την υπέρβαση, παρά απο όσους ακόμα λαχταρούν το δικαίωμα να ζήσουν το καταναλωτικό τους όραμα.

  26. Anisixos…..Νομίζω ότι κάτι καταφέραμε. Τουλα΄χιστον το σχολιο σου ανέβηκε.
    Σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Μπήκα στο μπλογκ σου και σχολίασα. Δεν φαντάζομ αι να χάθηκε… Ασε το Λαζοπουλο κατα μέρος..
    ριτς

  27. @@ Φαίη ( Μετεωρίτης) Καλησπέρα Φαίη μου. χαιρομαι καθε φορά που περνάς. Αφήνεις δυνατα΄σχόλια. Ξέρεις πόσες φορές καθε μέρα κλεινω βιβλία εγω; Ασε τώρα, γιατί τρελλαινομαι.
    Μια ωραία απαντηση ήταν αυτό με την ΠΑΥΣΗ της ZERO. Πέρα για πέρα αληθινό, ρεαλιστικό και πολύ απλό, παρ ότι το ξεχνάμε.
    χαιρετώ
    ριτς

  28. @ Penelope… dearest πώς είσαι ; Ο Τζόνι απελευθερώθηκε ιδία βουλήσει ; Τα αλβιωνάκια τα στρίμωξες σε κανένα γκαρντεν σκουλ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων; Η διευθυνση μου ειναι παραδόξως η ιδια ..Θητα 4β. Κατω Ελληνικό. Θα χαρώ πολύ να παρω στα χερια μου το βιβλίο, αν και δεν θα ήθελα να σε βάλω σε κοπο ( ξέρεις, λεω διαφορες τυπικότητες για να μην χάνεται ο …εμφυτος καθωσπρεπισμός μου κλπ_..)
    σε φιλω
    ριτς

  29. @Ocean…Κοίτα, νομίζω ότι στον καθρέφτη κοιταζόμαστε πολύ συχνά. το θέμα είναι ότι μέσα σ αυτόν βλέπουμε τον ωραιοποιημένο εαυτό μας και φυσικά τους αυλικούς μας. Λογικό δεν είναι ; θα μπορούσε να ζήσει διαφορετικά ο άνθρωπος ;
    χρονια πολλά και πάλι
    ριτς

  30. @ Ανέστης…Αχ βρε Ανέστη.Να και ένας ευχαριστημένος. Ξέρεις, το δέχομαι και χαίρομαι , καθώς μου αρέσει να με κοντράρουν οι φίλοι μου, γιατί έτσι βγαίνει και μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα. Μακάρι να σου αρέσουν και τα απολαμβάνεις ολα. Υγιές το ακούω.
    σε φιλώ
    ριτς

  31. @ Νατασσακι…. σε ευχαριστώ πολύ και εκ μέρους του Γιάννη. Χτες μου βγηκε το λάδι, αλλά περασαμε καλά. Το πετυχαμε το πράμα,που λενε..
    νασαι καλα μικρουλη
    σε φιλω
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s