Χωρίς λόγια…!


Advertisements

26 thoughts on “Χωρίς λόγια…!

  1. Αυτό πάει δίπλα στους Ολυμπιακούς αγωνες για παραπληγικούς, καθώς επίσης και το μπούστο μία παραπληγικής γυναίκας στην Τραφάλγκαρ Square… Γιατί όχι λοιπόν !!! Ο πολιτισμός σε ξέλιξη…..

  2. @@salepi κι εγώ. Ημουν τοσο αφοσιωμένη στον άνδρα δίχως πόδι που δεν προσεξα αμέσως την κοπέλα….

    @@@ Penelope….Είναι να απορείς κάθε φορά και στη συνέχεια να θεωρείς τα δικά σου προβληματα στιγμιαίες φωτοβολίδες ναυτικών που χάνονται καθώς δεν προλαβαίνουν καν να συναντηθούν με τη θαλασσα

    @@Sotiris K. οι περισσότεροι είχαν δακρύσει. Ισως η κυρια να είναι η μητερα ενός εκ των δυό.
    Απίστευτοι άνθρωποι, απίστευτη δουλειά και πειθαρχία…

    Καλημέρα σε όλους
    ριτς

  3. κάπου είχα διαβάσει την ιστορία τους…

    The girl (Ma, Li) was a beautiful promising professional ballerina when she lost her right arm in a car accident in 1996. She was only 19. Her handsome boy friend walked away from her. She tried to kill herself only to be saved by her parents. Her love for her parents gave her the strength to live. She learned how to live her life independently. She learned how to write Chinese beautifully and how to do many things including combing her hair, which she had to cut short from the waist-length to shoulder-length. She learned to cook and to wash clothes … In a few months she opened her small bookstore. Five years later in 2001, she was invited to compete at the 5th national special performing art competition for handicaps and won the gold medal. That success gave her the hope to return to her beloved stage. In 2002, a handsome 20-year-old young man (Li, Tao) madly fell in love with her. She ran a way from him for fear of being hurt again. After she disappeared in Beijing, Tao searched her up and down despite his parents’ strong objection and ridicule. Five years later in 2001, she was invited to compete at the 5th national special performing art competition for handicaps and won the gold medal. That success gave her the hope to return to her beloved stage. In 2002, a handsome 20-year-old young man (Li, Tao) madly fell in love with her. She ran a way from him for fear of being hurt again. After she disappeared in Beijing, Tao searched her up and down despite his parents’ strong objection and ridicule. He finally found her dancing in a bar. They have never been separated since. They were very broke when SARS was spreading because all theaters were closed. In 2004, he got a license to be her legitimate agent and was trying to help her develop a unique performance. In a cold snowy night, when the two huddled in an underpass to wait for the sunrise in order to catch a bus after a long day at a movie shooting site working as extras, she suddenly had the urge to dance in the snow with him. She had used her dance to tell him her story so many times before and this time, after their «dance» ended, he suddenly realized that THIS should be her unique performance. In September 2005, she ran into a 21-year-old young man (Zhai, Xiaowei). He was being trained to be a cyclist for the national special olympics. He had never danced before. He climbed on a tractor when he was 4 years old and fell off it and lost his left leg. His dad asked him, «The doctor will have to amputate your leg. Are you afraid?» He couldn’t comprehend what would be so different so he said no. His dad said, «You are going to face many challenges and difficulties in life, are you afraid?» He asked, «What are ‘challenges and difficulties?’ Do they taste good?» His dad laughed with tears, «Yes, they’re like your favorite candies. You just need to eat them one piece at a time!» (Then his dad ran out of the room in tears.) So he’s always very optimistic and athletic with a great sense of humor. He had tried high-jump, long-jump, diving, swimming, and just settled on cycling. His coach believed that he would be able to get 2-3 gold medals in the national special Olympics games. (In the video interview, you can see him doing a bridge with great ease!) He initially didn’t understand how he could «dance,» so Li invited him to see her performing «Hand in Hand» with another male actor. He felt that he saw a perfect soul dancing on the stage and agreed to give it a try. Li & Tao treated him like their younger brother and they stayed under the same roof during the more than 1 year of intensive training and practice. One would not be able to imagine the kind of challenges and difficulties they faced. He had NO dancing background and she is a perfectionist. There are so many touching stories. Much determination has gone into the making of this performance. Just for that one «drop» move at 3:41 of the clip, he landed her on the hard floor more than 1000 times!!! To get the move right, they started at 8 a.m. and got the first successful move shortly after 8 pm! All they did was to train and to practice from 8 a.m. to 11 p.m. day-in and day-out until the three of them ran out of money in early 2007 … The rest is history. In April they were one of the finalists among 7000 competitors in the 4th CCTV national dance competition. It is the first time a handicapped couple ever entered the competition. They won the Silver medal with the 99.17 high score and not to mention the highest audience popular votes. They became an instant national hit.

    η δύναμη της τέχνης και του ανθρώπου, δεν έοχυν όρια…κι αυτό είναι το μήνυμα

    καλημέρα 🙂

  4. Απίστευτο! Τελικά τίποτα δεν είναι αδύνατο. Ο άνθρωπος όταν θέλει κινεί ολόκληρο το σύμπαν. Μπράβο τους. Για την αντιδιαστολή με τα δικά μας «προβλήματα» συμφωνώ και επαυξάνω ριτς μου!

  5. @@@Ελαφινι…Πώς να σε ευχαριστήσω για το ψάξιμο;
    πρέπει ολοι να διαβάσουν μια …ακομη ανθρώπινη ιστορία… Πόσο μικροί είμαστε μπροστά τους και πόσοι στενοκέφαλοι και εγωϊστές;

    καλημερα μικρό μου και πάλι ευχαριστώ πολύ
    ριτς

  6. δ.τζ αυτό ακριβώς έγραψα στο Ελαφίνι που μας προσεφερε την ιστορία τους. Εγω δεν την ήξερα. Να όμως που γίνεται ετσι αφορμή να μάθουμε συγκλονιστικές ιστορίες δύναμης, θέλησης και αυταπάρνησης….

    καλημερα
    ριτς

  7. Η άλλη πλευρά του θέματος που βέβαια είναι άκρως συγκινητικό είναι πώς δεχόμαστε εμείς οι αρτιμελείς με ίσους όρους τους παραπληγικούς και τους δίνουμε ευκαιρίες …..και ακόμα τους κάνουμε αγάλματα σε κεντρικές πλατείες…σε αυτό ήθελα να θέσω το θέμα για το τελευταίο μου ο ‘πολιτισμός σε εξέλιξη’ Φιλιά και καλο σ/κ

  8. @@Penelope….εχεις δίκιο. μπορούμε να το συζητήσουμε σιγά σιγά….
    καλο σ/κ
    ριτς

    @@ Μαρία Γι αυτο Μαρία μου δεν εβαλα καποιο σχολιο. Αφησα μονη της την εικόνα να πει τα δικά της
    καλημέρα
    φιλια
    ριτς

  9. Απίστευτο και παρα πολύ δυνατό. Θέλεις κότσια να ξεπεράσεις τον εαυτό σου όταν ο τελευταίος «χάνει» απο κάπου, κότσια να αντιμετωπίσεις την άρνηση της κοινωνίας και κότσια να ελευθερωθείς και ν’ αγαπήσεις.

  10. @@@Θεια Λένα…. Γι αυτό το ανέβασα. Για να αντλήσουμε δύναμη από δύο ανθρώπους που ζουν και δουλεύουν στην άλλη άκρη του κόσμου και μέρα με την ημέρα δοκιμάζουν και ξεπερνούν τα όρια τους….
    Καλημερα θεια Λένα. Καλή χρονιά εύχομαι
    ριτς

  11. Το είδα … δάκρυσα με την δακρυσμένη από περηφάνια (μάνα προφανώς) και μετά … ορκίστηκα ποτέ μου να μην … ξαναγκρινιάξω για τίποτα .

  12. Εξαιρετικο.

    και τωρα να γραψω το κατιτις μου…
    μου αρεσει που ολοι συγκινουνται απο την προσπαθεια δυο ανθρωπων να ξεπερασουν την μοιρα τους.
    Μα καλα?
    γιατι δεν συγκινουνται ολοι στον ιδιο βαθμο οταν προκειται να παρουν αποφασεις για σημαντικα κοινωνικα προβληματα?
    Για προβληματα που ευθυνονται για παρα πολλα ατυχηματα.
    Γιατι δεν συγκινουνται, ολοι αυτοι, οταν βλεπουν γονεις να φερονται ασχημα στα παιδια τους και μετα τα παιδια εμπλεκονται σε καποιο ατυχημα που τα αφηνει αναπηρα?
    Γιατι δεν συγκινουνται για ολες αυτες τις διαφημησεις που υπαρχουν στους δρομους και καθε μερα σκοτωνουν και αφηνουν αναπηρους ανθρωπους?

    Θα μπορουσα να γραφω για τους επομενους 6 μηνες διαφορες καταστασεις που αφηνουν αναπηρους ανθρωπους.

    Ολοι μας θαυμαζουμε και δακρυζουμε μετα …
    …οταν βλεπουμε την προσπαθεια αυτων των ανθρωπων να ζησουν.

    Κανενας μας δεν ευαισθητοποιηται και δεν πολεμα …για το πριν.
    Πριν οι ανθρωποι μεινουν αναπηροι.
    Εκει ειναι που μετραει ποσο ….συγκινουμαστε ολοι μας.

    Τελος παντων.
    Δεν το συνεχιζω.
    Καταλαβατε ολοι τι θελω να πω.

  13. Οσον αφορα τους γονεις…
    Θα ηθελα οι γονεις να δειχνουν την αγαπη τους στα παιδια τους…
    …πριν τα παιδια τους μεινουν αναπηρα απο μια βλακεια της στιγμης που εκαναν επειδη τα ρημαξε η μοναξια και η απογνωση.

    Ασε, δεν το συνεχιζω.

    Νομιζω, οτι οι αναγνωστες σου, εχουν αρχισει να καταλαβαινουν τι θελω να πω.

  14. @@Zero….Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε αυτό που θέλεις να πεις και το σεβόμαστε και συμφωνούμε.Αλλά, ξέρεις, όλα αυτά από την απόσταση που μας χωρίζει, δυστυχώς

    @ Φαιη… καλησπέρα Φαίη μου.

    @Mpampakis Είδες καμιά φορά που ανατρέπονται τα πράγματα και πώς αλλαζουν οι προτεραιότητες και τα ενδιαφέροντα μας;

    χαιρετώ
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s