Πάει καιρός που ο Ελληνας δεν νοιώθει πια καλά!


george_condo_372x495.jpg

George Condo
Τριάντα χρόνια είναι, άραγε, αρκετά για να ανατρέψουν τις δομές μιας κοινωνίας; Φτάνουν για να διαβρώσουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει, τους νευραλγικούς τομείς ενός καθ’ όλα ζωντανού κυττάρου, όπως είναι το ελληνικό κύτταρο; Είναι αρκετά για να αναδείξουν στην επιφάνεια των πραγμάτων τα ευτελή χαρακτηριστικά μιας φυλής που μπορεί να μη φημίζεται για την αρτιότητά της, αλλά εν πάση περιπτώσει κάποιες περγαμηνές τις έχει καλά φυλαγμένες στο συρτάρι; Κάθε μέρα που περνάει αποστασιοποιούμαι περισσότερο. Ανακαλύπτω ξανά τις κούρμπες του εαυτού μου, κρύβομαι μέσα τους και αρνούμαι να δω έξω απ’ αυτές τι υπάρχει και σε ποια κατάσταση.

Κι εκεί, αφημένη στον ατομισμό μου -ένα είδος αλλοιωμένου ναρκισσισμού- επιστρέφω στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Κατεβάζω από το πατάρι τον ενθουσιασμό της εποχής, του επιτρέπω να κυκλοφορήσει ελεύθερος στο αποπνικτικό δωμάτιο και κουβεντιάζω εν θερμώ μαζί του. Θυμάσαι πώς κατακλύζαμε τους δρόμους, του λέω. Θυμάσαι που στήναμε σαν οδοφράγματα τα ονείρατα για το αύριο στη μέση της παρέας; Τι οξύμωρη ιδέα κι αυτή! Μπαίνουν στα ονείρατα οδοφράγματα; Οχι, αλλά έτσι οριοθετούσαμε τον χώρο μας: από τα οδοφράγματα και δώθε ήμασταν εμείς που θέλαμε μια Ελλάδα δημοκρατική, ελεύθερη, βασισμένη στις αξίες του Διαφωτισμού, αλλά με τις δικές μας προδιαγραφές. Θέλαμε μια πατρίδα, ναό της δημιουργίας, όπου ο αλληλοσεβασμός πολίτη – κράτους θα ξέφευγε από τα θεωρητικά βιβλία και θα γινόταν πράξη. Αυτή η εξαιρετική αμοιβαιότητα στις σχέσεις, που για κάποιους ακόμη και σήμερα παραμένει ζητούμενο.

emily.jpgΞεπεταρούδια τότε, θέλαμε να ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια για όλους, να επεκταθεί η εκπαίδευση στις εσχατιές της πατρίδας, να μην υπάρχει ανάμεσά μας ούτε ένας αγράμματος άνθρωπος, ώστε τη δεδομένη στιγμή να μπορεί να κρίνει τα γεγονότα και να δίνει την ψήφο του με γνώμονα τη γνώση που στο μεταξύ θα αποκτούσε. Σκεπτόμαστε ότι ο καθένας από μας είχε δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή δουλειά, δικαίωμα στην ευημερία, ακόμη κι αν ευημερία σήμαινε ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι στο τάδε χωράφι ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Τότε στις παρέες, ένας μίλαγε, δέκα άκουγαν. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Ενας έριχνε το σύνθημα, πενήντα απαντούσαν, θα το θυμάσαι. Οπως θα θυμάσαι ότι απλώναμε τα χέρια στο κέντρο του κύκλου και ορκιζόμαστε, σαν τα παιδιά που ορκίζονται επιπόλαια κάθε φορά και σε κάτι διαφορετικό.

Κοίτα να δεις! Λες και δεν είχαμε ποτέ ξεφυλλίσει την ελληνική ιστορία. Δεν είχαμε πάρει τα μαθήματά μας. Σαν τους αδαείς πέφταμε στην παγίδα της ελπίδας που έλεγε ότι από τα σπλάγχνα μας θα μπορούσαν να αναδειχθούν σπουδαίοι ηγέτες. Με ιδέες, με πυγμή, με κύρος και αποφασιστικότητα. Οχι ατελείς πολιτικοί, αλλά ένας συνδυασμός… Γκαίτε και Ναπολέοντος, όπως είχε πει κάποτε ο Νίτσε. Αστείες σκέψεις, θα πεις. Ιδεατοί ηγέτες δεν υπήρξαν, όπως δεν υπήρξαν ηγέτες-λυτρωτές. Ακόμη και αυτοί που κατάφεραν να ξεπεράσουν σκοπέλους και τεράστια προβλήματα επωφελήθηκαν των καιρών, των συγκυριών και της ευκολίας του μύθου. Μην το ξεχνάς.

Κι ύστερα ήρθε η ισοπέδωση προς τα κάτω. Ετσι αποκαλέσαμε την ορμή και την τάση κοινωνικών ομάδων να επιβάλουν σχεδόν βιαίως στους πολλούς πρότυπα χαμηλής συμπεριφοράς και αγωγής. Μπήκαν άλλοι κανόνες, αν θυμάσαι. Χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια άρχισαν να γίνονται φυτώριο αμόρφωτων πολιτών (εντάξει, δεν το γενικεύω), το αδυσώπητο κυνήγι του χρήματος άλλαξε τις δομές της οικογένειας, της φιλίας, της αλληλοεκτίμησης των ανθρώπων. Οσο πιο πολύ σμικρύνονταν τα κομμάτια της πίτας, τόσο πιο κραυγαλέα ήταν η ισοπέδωση. Οσοι αποκτούσαν (με διάφορους τρόπους) μερίδιο στην εξουσία -την όποια εξουσία- φρόντιζαν να βάζουν τρικλοποδιά στον μπροστινό τους. Το κομματικό κράτος πήρε για τα καλά τα ηνία της χώρας, η μη τήρηση της νομιμότητας έγινε ο κανόνας, η ατιμωρησία της παραβατικότητας επίσης (πώς άραγε, διαρρέει ανακριτικό υλικό, ατιμωρητί;) και το «φύγε εσύ, να ’ρθω εγώ» έγινε με τον καιρό προσβάσιμο σύνθημα και αν θυμάσαι, υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η διαδικασία της εισδοχής μας στις ατομιστικές κοινωνίες.

Τριάντα χρόνια μετά, όλοι πιστεύουν ότι έχει συντελεστεί το τέλος της μεταπολίτευσης… με την κακή έννοια. Ο Ελληνας στο μεταξύ έχει κερδίσει εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες. Ούτε ο Πάτον να ήταν. Ευημερεί και με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρότι πίσω του υπάρχει ακόμη πεζουριά. Η μεγάλη πλειοψηφία διαθέτει σπίτια, αυτοκίνητα, πηγαίνει για σκι, ταξιδεύει, κάνει συμπαθητικές διακοπές, πότε πότε τα σπάει στα ξενυχτάδικα, γεμίζει τα κέντρα και τις ταβέρνες, έχει άποψη για τα πάντα, κρίνει τους πάντες, χωρίς να δέχεται να κριθεί, φοροδιαφεύγει και μάλιστα με καμάρι, δεν πληρώνει τον ΦΠΑ, αφού το κράτος… δεν τα παίρνει από τους πλούσιους, δανείζεται μέχρι τελικής πτώσεως, πληρώνει γρηγορόσημα, «γιατί έτσι κάνουν όλοι», ασελγεί πάνω στη γλώσσα… αλλά, δυστυχώς πάει καιρός που δεν νιώθει πια καλά.

Ο Ελληνας, λένε οι δημοσκοπήσεις, κατακλύζεται από απαισιοδοξία και φόβο. Τις στιγμές της περισυλλογής -γιατί υπάρχουν και τέτοιες- προσπαθεί να απαντήσει στα φαινόμενα της πολιτικής απαξίας. Αναζητεί ενόχους και ύποπτους λογαριασμούς πίσω από κάθε πολιτική κίνηση, θεωρεί δεδομένο ότι ο ευρύτερος χώρος του Δημοσίου είναι ένα μεγάλο λουκούλειο γεύμα σε καθημερινή βάση, από την άλλη όμως ο ιδιωτικός είναι ξεπουλημένος στην παγκοσμιοποίηση και τους ξένους επενδυτές! Απαξιώνει συχνά τη δικαστική εξουσία, θεωρώντας την όχι διακριτή εξουσία, αλλά το alter ego της εκτελεστικής. Αναλαμβάνει ρόλο εισαγγελέα ο ίδιος κι όταν αποκαμωμένος πια από την προσπάθεια φτάνει σπίτι του, επιλέγει να… διασκεδάσει με τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Θα το πίστευες ποτέ εσύ αυτό;

Χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια για να εξαφανιστεί σχεδόν ολοσχερώς η έννοια της αριστοτελικής πολιτικής κοινότητας των ανθρώπων, έτσι όπως τη διδαχτήκαμε στα σχολεία. Η πάλαι ποτέ στεντόρεια φωνή έχει χαμηλώσει κι αν τυχόν από κεκτημένη ταχύτητα ακουστεί, κάποιος υπομειδιών θα πει: «Βρε, για ακούστε τον τρελό τι λέει». aainsider.jpgΚαι ο τρελός δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει από το να αποστασιοποιηθεί, να συναντηθεί ξανά και ξανά με τον εαυτό του στο αποπνικτικό δωμάτιο. Εξω, στη δημοσιά πρωτοστατεί ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η σκληρή, βρώμικη συναλλαγή και ο δεσποτισμός των μέσων. Θανατηφόρος τριάδα, τι λες κι εσύ;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20-1-2008

Advertisements

54 thoughts on “Πάει καιρός που ο Ελληνας δεν νοιώθει πια καλά!

  1. Καλησπέρα rits! Πολύ ωραίο κείμενο και με εύστοχες παρατηρήσεις!

    ΑΘΗΝΑ:
    Τριάντα χρόνια για άλλους λαούς ίσως πράγματι να ήταν λίγα, όμως κάποιοι προηγούμενοι «ένοικοι» αυτού του τόπου («ένοικοι», καθώς η λέξη «πρόγονοι» ακούγεται ως ένας ενοχλητικός κομπασμός των σημερινών «ενοίκων») απέδειξαν πως αρκούν. Στην ερώτηση «τριάντα χρόνια είναι, άραγε, αρκετά για να ανατρέψουν τις δομές μιας κοινωνίας;» την απάντηση την έχει δώσει πριν 2,5 χιλιετίες η Αθήνα της εποχής του Αλκιβιάδη, των ερμοκοπιδών, της σικελικής εκστρατείας, μιας εποχής που αποδείχθηκε πως ήταν και η αρχή του τέλους της: Και η απάντησή της είναι πως 30 χρόνια είναι υπεραρκετά για να γίνει μια κοινωνία «ιστορία».

    ΗΤΤΑ «ΑΠΟ ΧΕΡΙ»:
    Πράγματι, «…ο Ελληνας στο μεταξύ έχει κερδίσει εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες. ..», πλην όμως δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο και το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει είναι μια «πύρρειος νίκη».

    «ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ»:
    Η στεντόρεια φωνή που προειδοποιεί πως κάτι δεν πάει καλά, προέρχεται όχι μόνο από τους «τρελούς» αλλά και από τους «εκκεντρικούς». Ο «τρελός» προσπαθεί να «σώσει» το σύνολο, πιστεύοντας πως ό,τι λέει, το λέει για το καλό αυτού του συνόλου. Γι αυτό και χρησιμοποιείται. Ο «τρελός του χωριού» για παράδειγμα, χρειάζεται ως «άλλοθι» στην υποκρισία των «γνωστικών» του χωριού. Ο εκκεντρικός, αντίθετα, ως ιντιβιντουαλιστής και ρεαλιστής, κάνει αυτό που σημαίνει η λέξη: επιλέγει ένα άλλο «κέντρο». Γλιτώνει το αδιέξοδο και τη «ρετσινιά» του τρελού, ενώ όταν το καράβι βουλιάζει αυτός έχει ήδη φορέσει το σωσίβιο του δικού του κέντρου οπότε γλιτώνει και από τη «θανατηφόρο τριάδα».

    ΑΣΧΕΤΟ:
    Ένα εκκεντρικός/κυνικός αναγνώστης αυτού του κειμένου με αίσθηση χιούμορ, μπορεί και να φόραγε ένα μπλε – λευκό βραχιολάκι από σιλικόνη, σαν αυτά που ήταν της μόδας το 2005, με το σύνθημα «Lets make Greeks history»… (τώρα που το σκέφτομαι, ο Διογένης αυτό θα έκανε μάλλον..).

  2. Γεια χαρά! …αν μου επιτρέπεται λόγω της μεγάλης μου απουσίας… 🙂

    Θυμάμαι πριν λίγο καιρό την αισιοδοξία όλων, μια καλή ομάδα είμαστε κάτι θα βγει. Αρκεί να αντιστέκεται κανείς. Να προβληματίζεται και να ομιλεί.
    Σαν να αλλάζει κάτι απότομα; Μήπως τα ίδια τα μέσα που τα κατηγορούμε, μας φέρνουν αντιμέτωπους με την πραγματικότητα και ίσως κάνει καλό η υπερβολή; Ομοιοπαθητική ας πούμε. Αφού τόσο καιρό δεν καταλαβαίναμε, δεν πέφτουμε κι άλλο; Είμαι περίεργος! Εκτός κι αν ενισχύσουμε κι άλλο τις αντοχές μας και δεν υπάρξει θεραπεία…
    Σοβαροί άνθρωποι, φίλοι καλλιεργημένοι μου στέλνουν στο mail τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν. Το θεωρούν αστείο. Ναι! Μα δεν είναι και λίγο, μιλάμε για τον εξευτελισμό της «παλαμαρίσιας καραμανλικής σκαλωσιάς». Ανθρώπινη αξιοπρέπεια είπατε; Το πρώτο άρθρο του Συντάγματος! Ποιος είναι ο πρώτος που δεν τη σέβεται αλήθεια; Μήπως η εξουσία;
    Όλα αυτά: εικόνες, ιδέες, γεγονότα και σύμβολα πάνω απ’ όλα δικαιώνουν δια της μεσολάβησής τους την εξουσία, η οποία καθορίζει στο σύνολο τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις όλων μας.
    Ο Έλληνας δε νοιώθει καλά και πως να νοιώσει όταν δεν ξέρει πια ποιος είναι. Δεν κομίζει τίποτα. Δηλώνει ορθόδοξος και είναι ρατσιστής. Δηλώνει ελληνάρας και αγνοεί τους Έλληνες…

  3. Έχουμε χάσει δυστυχώς την μνήμη μας και τις ηθικές μας αξίες.
    Μια όμορφη Κυριακή σου εύχομαι Ρίτσα μου και η Δευτέρα να μας βρει καλύτερη.

  4. Ρίτσα μου εκπληκτικό κείμενο..Μέσα από την προσωπική σου ματιά συμπυκνώνεις όλη την ιστορία των τελευταίων χρόνων.. Το υπουργείο παιδείας θα έπρεπε να το στείλει στα σχολεία..Υποκλίνομαι στην πένα σου..

  5. @@@sofistis.Καλημέρα, καλημέρα….κι έλεγα πως σε κατάπιε το σύστημα της αντεξουσίας ( γιατί κι αυτό έχει τα προβλήματά του). Χαιρομαι που σου άρεσε ο θυμός μου και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…Λέω πράγματα που σκεπτόμαστε όλοι.

  6. Pavlos…καλημέρα Παύλο μου. Ελπιζω νασαι καλά γιατί σ εχω χάσει. Είχες πάει Ευβοια;
    Ξέρεις, η απορία μου είναι πόσο τρελοι ειμαστε μέσα στο κλουβί; Πολλοί, λίγοι, έχουμε συνωστισμό; Δεν το ξέρω και με πνίγει η αγωνία…

  7. @J.papoutsis.. Εντάξει, εδώ δεν κρατάμε απουσιολόγιο. Κουβέντα κάνουμε κι οποιος αγαπητός προσέρχεται είτε για να συμφωνήσει είτε για να διαφωνήσει.. Μήπως έτσι δεν διαμορφώνονται οι ιδέες, μέσα από τη ζύμωση και τη σύγκρουση επι μέρους ιδεών;
    Θελω να ελπίζω – ξέρεις , εκείνη η μικρή φλογίτσα στο βάθος – ότι κάτι κομίζει ο καθένας από μας. Εστω και μέσα από το αποπνικτικό δωμάτιο. Ελληνάρες είμαστε, δε λεω, αλλά έχω την αίσθηση ότι κάποιοι ανάμεσα μας είναι απλα και καθαρά Ελληνες με την ισοκρατική έννοια.
    Καλημερα και πάλι
    ριτς

  8. @@@zalmoxis…Ω, ωραία ανάλυση! Κι εγώ χαίρομαι τώρα που υπάρχουν φίλοι στη μπλογκόσφαιρα που καταθέτουν κομμάτι της σκέψης τους τόσο ωραία διατυπωμένο και τόσο εμπεριστατωμένο.
    Εγινε, λοιπόν, «ιστορία» η κοινωνία; Ετσι λες; Μα νομίζω ότι χθες ήμουν παιδι κι αγωνιούσα και πάλευα για το αύριο που το φανταζόμουν δυναμικό και δημιουργικό. Νοιώθω τωρα κι εγω μαζί του Ιστορία.
    Ως προς τις ήττες μας, αυτές νομίζω ότι ειναι παρα πολλές και είναι και βαριές… Χθες βράδυ, σε μια παρέα συζητούσαμε τα γνωστά. Σιγά να μην μπορούσαμε να ξεφύγουμε.Κι υπηρχαν φίλοι – ομοτράπεζοι που εξακολουθούσαν να ονειρεύονται μια άλλη Ελλάδα , που κατεθεταν προτάσεις και ώριμες σκέψεις, όχι έτσι για να πουνε κάτι, αλλά με σθένος και επιχειρηματολογια άφθαστη. Και μιλήσαμε για τον κρατισμό και την οικονομία, για το πώς πρέπει να μειωθεί ο θανατηφόρος εναγκαλισμός με ο,τιδήποτε κομματικο-κρατικό. Για το πώς πρέπει να βοηθήσουμε τη φθίνουσα οικονομία μας προκειμένου να υπάρξει καποιο μέλλον σε τούτο τον τόπο. Πώς μέσα σ έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο μ έναν απίστευτα βαρβαρο ανταγωνισμό , με τους Κινέζους να επελαύνουν, τί θα μπορούσαμε να κάνουμε για να επιβιώσουμε και να μην μπατάρει τελειως το πλοίο. Και φυσικά πώς θα βρεθεί ένας ευσχημος τρόπος για να τα βολέψουμε με το φίδι της διαφθοράς.
    Τα σωσίβια, ξέρεις, υπάρχουν στο καραβι. Θεωρητικά τουλάχιστον υπάρχουν. Το θέμα είναι νάχεις την ψυχραιμία να το βρεις, να το φορέσεις και να πηδήξεις στη θάλασσα. Ενας τρελός μπορεί να τα καταφέρει. Ενας εκκεντρικός ίσως δυσκολευτεί. Εχει μάθει να ζει αλλιώς

    Ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την εξαιρετική παρέμβαση σου. Σε παρακολουθώ και σκίζεις γενικώς..
    ριτς

  9. Μια πατρίδα που κληθηκε να αναγεννηθεί μετά από μια δικτατορία. Που κλήθηκε να γίνει δημοκρατική στη σκέψη και στην εφαρμογή. Έγινε τελικά έρμαιο ασυδωσίας, άπλετης. Ο Έλληνας έμαθε να εξαργυρώνει το δημοκρατικό του δικαίωμα για μικροοφέλη. Δεν ενδιαφερόμαστε για το κοινό καλό, μόνο για το δικό μας . Μόνο για μας θέλουμε τη δημοκρατία.
    Δεν φοβάμαι αυτό το τέλος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας της συμφεροντολογίας, του «δώσε και μένα μπάρμπα», του «φύγε εσύ, έλα εσύ» όπως κι εσύ πολύ σωστά λές. Θέλω να φύγει.
    Βλέπω όμως εξίσου με αρκετό σκεπτικισμό το ύφος πολλών καρδιναλλίων που διαφημίζεται το τέλος της 30χρονης (και βάλε) μεταπολίτευσης από τους ίδιους ανθρώπους που την διαμόρφωσαν.
    Με τρομάζει αυτό που ήδη έχει έρθει. Η εταρεία που εργάζομαι γεμίζει ολοένα από εργαζόμενους των 700 € με δίμηνη σύμβαση. Καμία πρόσληψη πλέον αορίστου χρόνου. Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων.
    Φιλιά ριτσάκι, πολύ όμορφο κείμενο όπως πάντα άλλωστε

  10. ωραίο κείμενο, δεν μας είπες όμως ποίος φταίει για αυτά..

    οι έλληνες ή «ελληναράδες» κατα τον εκσυγχρονιστικό νεολογισμό;

    μήπως η «διάχυτη ακροδεξιά» από το ΚΚΕ μέχρι το ΛΑΟΣ;

    η εξουσία;

    «δάκτυλοι» σκοτεινών κέντρων και παράκεντρων;

    ή μήπως ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΉΒΡΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΄ΠΕ ΑΚΟΜΗ;

    και πως μπορεί κάποιος μετά απ όλα αυτά να θεωρεί τον σημιτισμό ως θετικό γι αυτόν τον τόπο;

    έχεις υποψιαστεί ποτέ τον βαθύ επαρχιωτισμό που κρύβει η εμμονή να τα ανάγουμε όλα στην καρικατούρα του ελληναρά;

  11. λίγο πολυ όλοι ευθυνόμαστε για τη σημερινή φαυλοκρατία και παρακμή. Κι εσύ που θέτεις αυτά τα ερωτήματα κι εγώ που γράφω τις αγωνίες μου.
    Τα πάντα ειναι συγκοινωνούντα δοχεία. Το θέμα είναι πόσοι έχουμε συνειδητοποιήσει τη δυσάρεστη πλευρά του θέματος – του ελληναρά, που λες – κι αν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τη διαφορά. Γιατί εκεινο που συμβαίνει, είναι η αποστασιοποιηση και η λογική του , ενταξει, κι εγώ τωρα τί να κάνω. ας κοιτάξω τα του οικου μου τουλάχιστον.
    Αστα τα σκοτεινα κέντρα κατα μέρος. Παρήλθε η εποχή που κάποιοι ταχαν κανει σημαία.
    Τί σχεση ο σημιτισμός εδώ; Μια φάση ηταν κι αυτός και πέρασε με ο,τι άφησε πίσω του.
    Οσο για τον επαρχιωτισμό, λησμονείς ότι η Ελλάδα διαχέεται και διαποτίζεται από άκρατο επαρχιωτισμό σε όλες τις εκδηλωσεις της ζωής της. Κι αυτό ειναι αποτέλεσμα της ισοπέδωσης προς τα κατω στην οποίαν αναφέρομαι χρόνια τώρα.
    χαιρετώ
    ριτς

  12. Καλημέρα Ρίτσα,

    το θέμα (πω πω λέξη που βρήκα να ξεκινήσω το σχόλιο μου) είναι ότι δεν ξέρουμε αν έχουμε πιάσει πάτο ή αν έχει ακόμα πιό κάτω.

  13. @@@indictos…αν πιασαμε πάτο, για πεσμου τί χρώμα έχει,μην τρελλαθούμε δηλαδή…

    @@Vasilis ..Βασιλη μου ευχαριστω για τα καλά σου λόγια…αλλά ξέρεις, υπαρχει θυμός για όλα αυτά που μας κατατρύχουν και δεν μπορούμε να κάνουμε κατι. Αναρωτιέμαι γιατί…

  14. Τώρα πια για να κατέβει κανείς στον δρόμο δεν πρέπει να απειλείται η ιδεολογία του. Αυτά πλέον – ντροπή που το λέω – θεωρούνται περιττές πολυτέλειες. Πλέον, μόνο αν μας απειλήσουνε τις βιολογικές μας ελευθερίες μπορεί κάπως να ξεκουνηθούμε. Σαν τα βόδια που θα αρχίσουν να κινούνται αγελαίως επιθετικά αν τους στερήσεις το φαί. Και δεν είναι κρίμα; Φιλιά, Βανίλια μου.

  15. Ο άκρατος επαρχιωτισμός συναντάται παντού πια σήμερα. Στην Ευρώπη το βλέπεις επίσης. Δεν ξέρω αν το εννοείτε με τον ίδιο τρόπο Lupu και rits. Για τον ελληνάρα γράφονται πολλά και δεν ξέρω κι εδώ τι σχέση έχει ο άκρατος επαρχιωτισμός που τα ανάγει όλα σ’ αυτόν. Έγραψα «δηλώνει ελληνάρας» εννοώντας ότι του αρέσει. Αυτοπροσδιορίζεται με υπερηφάνεια, δίχως να γνωρίζει την έννοια και τον ορισμό της. Έτσι απλά το λέει. Σ’ αυτό το πεδίο κινήθηκα μόνο και όχι γενικά στο όρο για να αποφευχθούν αναλύσεις και αναφορές.

    Αλήθεια μπορούμε να αντιπαραθέσουμε την Αθήνα του Αλκιβιάδη με τη σημερινή πραγματικότητα…; Δεν ξέρω… Τα τριάντα χρόνια είναι μέρος μια μεγάλης εποχής τόσο μα τόσο μακρινής, αντίθετης και άσχετης με τη σημερινή πραγματικότητα, τις «ατομιστικές κοινωνίες». Μόνο στην αρχαία Ελλάδα, εντάσσεται οργανικά σε μια ομάδα μια ανεπτυγμένη ατομικότητα και ταυτόχρονα η εκδίπλωση της προσωπικότητας προϋποθέτει τη συμμετοχή της κοινωνίας. Είναι μοναδική η εναρμόνιση ατομικής και συλλογικής μοίρας. Δεν επανεμφανίστηκε ποτέ ξανά αυτό, ούτε στην Αναγέννηση ούτε στο Διαφωτισμό. Πως είναι δυνατό να συμβεί σήμερα;

    Το δωμάτιο δεν είναι αποπνικτικό! Και τέτοια κείμενα λείπουν σήμερα. Χαίρομαι που υπάρχει και θυμός για όλα αυτά.

  16. @@@@ jorgos papoutsis….. Πρώτα και πάνω απ όλα να ευχαριστήσω που επιστρέφεις για να απαντήσεις ή για να συμπληρώσεις. Αυτό το θεωρώ από μόνο του πολύ δημιουργικό.Σημαίνει ότι κάπου κάποιος ακούει ένα κλικ και σπεύδει.

    @@
    Στοιχεια ατομιστικής κοινωνίας βλέπουμε διασπαρτα γυρω μας. Κι όταν λεω ατομιστική κοινωνία δεν εννοώ βεβαίως τη δημιουργία που επιφυλάσσει ο χρόνος στο άτομο, αλλά στην αδιαφορία για συνεργασία, στην αδιαφορία για τον διπλανό, στον αλληλοσεβασμό που οφείλει να δένει τα μέλη μιας κοινωνίας μεταξύ τους ώστε να πορεύονται στήνοντας πράγματα και όχι γκρεμίζοντας.
    Οι πολιτικοί αρέσκονται σε ευηχες κουβέντες, οπως συμμετοχική δημοκρατία και τέτοια. Δεν θα απορρίπτω, το αντίθετο τα θεωρώ σημαντικά. Ομως ποιος είναι αυτός – και εμου συμπεριλαμβανομένης – που ξεκουνιέται εύκολα στο άψε σβησε για να διεκδικήσει κάτι που θα είναι προς όφελος των πολλών και του εαυτούλη του ;
    Δεν ξέρω, αν θα ξαναυπάρξει η ατομική με τη συλλογική μοίρα ποτέ, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα τόθελα.

    οσον αφορά τον επαρχιωτισμό δεν εχω κανα φοβερό επιχείρημα να προβαλω. Νομίζω ότι το είπα παραπάνω , ειναι απορροια της προς τα κάτω ισοπέδωσης. Και φυσικά απαντάται σε ολες τις δυτικές κοινωνίες, δεν ισχυριζομαι το αντίθετο. Εδω ομως δενεται και με τη γονιδιακή μας κατάσταση, και με τον αυθορμητισμό, τη μαγκιά, την εξυπνακιά, την πονηριά…χαρακτηριστικά ενός παλιού ραγιαδισμου που ενταξει δεν ειναι απλωμένος παντού, αλλά εξακολουθεί να φυτρώνει σε κάτι γλαστρουλες μια χαρά….
    Ατελειωτες κουβέντες αυτές….τι να πω…

  17. Πάει καιρός που ο Ελληνας δεν νοιώθει πια καλά!
    ———————————————————-
    Και μπορεί να πέσεις σε βαριά μελαγχολία, αν καθίσεις και αναλογιστείς ότι, τις λίγες φορές που ο Έλληνας ένιωσε καλά συλλογικά τα τελευταία χρόνια , αφορμή ήταν μια μπάλα ποδοσφαίρου, μια μπάλα μπάσκετ, η τούμπα του Ρουβά ή το κούνημα της Παπαρίζου στη Eurovision.

  18. Allu , από το κείμενο και την κουβεντούλα στη συνέχεια, καταλαβαίνεις ότι διανύω περιοδο μακράς μελαγχολίας. Αλλά πού θα πάει ; Δεν θα γυρίσει ο τροχός; Δεν θα ισχύσει κάτι αρχαίκό τελος πάντων ; Δεν ξέρω, αριστοτελικό, αλκιβιαδικό θα είναι , σωκρατικό, κριτωνικό, κάτι που θα μπορέσει να ανατρέψει την πορεία προς την οριστική τη σήψη. Κάπου διάβασα ότι το 50 % των ψηφοφόρων της ΝΔ νοιωθουν ντροπή και πίκρα και θυμό. Αν βάλεις τώρα και όλους τους άλλους, Αλλού, το κλείσαμε το μαγαζι
    καληνυχτα, ωραιο αυτό με τα τυρια σου. Μου ηρεσε πολυ
    ριτς

  19. @@Allu…..Δεν διαφωνώ. Συμφωνώ και επαυξάνω. Το θέμα είναι ότι τη δουλειά την αναλαμβανει παντα η εργατιά. Εκεί ειναι που τα παίρνω, ξέρεις.

  20. Ξέρεις πόσο στεναχωριέμαι που τελικά δεν καταφέραμε να καλυτερέψουμε την ζωή μας σαν Ελληνες…..Πιστεύω και εχω γνωρίσει πολλά λαμπρά μυαλά εκεί κάτω , τι γίνεται και χαλάει η μαγιά κάθε φορά και παίρνουμε την κατρακύλα???

  21. νομίζω ότι η ανάλυσή σου καλύπτει αρκετούς όπως κι εμένα!
    Νομίζω ο Ελληνας δεν αλλάζει τις τελευταίες δεκαετίες επαναλαμβάνεται!
    πολλοί από εμάς έχουμε απόψεις, ιδέες και όνειρα , όλα αυτά τεκμηριωμένα και άψογα εκτελέσιμα!
    έλα όμως που στους δίπλα μας αρέσει ο βούρκος που τους …πλασάρουν!!!

    καλό σου ξημέρωμα

  22. Penelope/../ Τα μυαλά εδώ είναι, παρόντα. Δουλεύουν, αποδίδουν, αλλά η δουλειά τους δεν προβάλλεται, δεν καταγράφεται, δεν αξιολογείται….κι αυτό γιατί προτιμώνται οι ελαφρότητες. Θεωρούμε ντε και καλα ότι μας ενδιαφέρουν τα ελαφρά, τα πονηρα, οι μαγκιές, οι λαμογιες….οπότε δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτό είναι το συνηθες.
    Καλημερα, Πενελοπε, ειμαι γενικώς θυμωμένη καιρό τώρα και κουρασμένη καιρό τωρα

  23. @@@ melomanos…Και βεβαια έχουμε ιδέες- ίσως και όνειρα, αν και αυτά παιζονται γιατί ειναι πολυ ωφελιμιστικά όνειρα – αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει πεδίο ελεύθερο για την ανάπτυξη τους, αραχνιάζουν στα μυαλά-μπαούλα τελικά
    καλημερα και σε σένα….

  24. όταν λοιπόν θα φτάσουμε, οι «τρελοί» να είναι περισσότεροι από τους άλλους, τους γνωστικούς, και να ακούγεται η φωνή τους πιο δυνατά, τότε θα γυρίσει ο ήλιος, που λέει ο ποιητής
    Ελπίζω κι εύχομαι η μέρα αυτή να είναι κοντά -αλλιώς, αλίμονο στα παιδιά μας…

    Καλημέρα Ριτσάκι μου

  25. Μίλησες στην καρδιά μου, τά’πες όλα…
    Η βασική μάχη που χάσαμε, Ρίτσα, είναι η μάχη της αισθητικής, του πολιτισμού, καταστρέψαμε τις πόλεις μας, ό,τι παλιό και ωραίο σε δομή, μορφή κατεδαφίστηκε για να χτιστεί η περίφημη μαιζονέττα…
    Χάσαμε την λιτότητα που πάντα χαρακτήριζε τον Έλληνα, γίναμε άπληστοι με το χρήμα που, πλέον, δεν το θέλουμε για να περνάμε καλά αλλά για να το δείχνουμε και, σε ανώτερο ακόμα επίπεδο, για να επηρεάζουμε καταστάσεις…
    Και όμως, είχαμε μια μεγαλειώδη έκλαμψη το 2004, όπου δείξαμε τον καλύτερό μας εαυτό.
    Δεν σου φαίνεται πολύ μακρυνή αυτή η περίοδος πια;

  26. Τι λέω κι’εγώ?Λοιπόν λέω ότι αυτή η τριάδα πρωτοστατεί παντού,σε όλες τις κοινωνίες.Υπεραφθονία,αλλοτρίωση είναι οι δημιουργές αιτίες-μη το πολυψάχνεις.Απλά σε κοινωνίες μικρές όπως η δικιά μας τα φαινόμενα αυτά είναι συνήθως περισσότερο οξυμμένα-εάν δε βάλεις και το γεγονός ότι στην Ελλάδα η σκέψη θεωρείτο πάντα «είδος πολυτελείας» και αφορμή εξευτελισμού από διάφορους «εξυπνάκηδες» (ψάξτε να δείτε τι τράβαγαν οι Ελύτης,Εγγονόπουλος,Εμπειρίκος κάποτε) και θα καταλάβετε πολλά.
    Εξαιρετικό το άρθρο,νά’σαι καλά φίλτατη

  27. Ποιός δεν νοιώθει καλά??

    Εγώ τους βλέπω όλους γύρω μου μες την ευδαιμονία , περιχαρείς στην ηλιθιότητά τους

    Οι συνειδητοποιημένοι , αυτοί που κάνουν την διαφορά
    νοιώθουν όπως Εσύ
    η αποστασιοποίηση χρειάζεται που και που , μόνο, για ανασύνταξη δυνάμεων
    don΄t give up
    Πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω ή διαφορετικό που μπορεί να κάνει κάποιος έστω μηδαμινό σαν αρχή
    Πολλές φορές έχουμε ένα ηφαίστειο κάτω απο τα πόδια μας που αργοβράζει και δεν το ξέρουμε
    Ο χρόνος θα φέρει την έκρηξη
    Οσοι διαθέτουν δύναμη ψυχής θα τα καταφέρουν

    Καλύτερη εβδομάδα ,εύχομαι

  28. Οι περισσότεροι δεν νιώθουμε καλά, αλλά μήπως, αντί να κάνουμε κριτική και στη δική μας παράταξη, μεμφόμεθα πάνω απ’ όλα την αντίθετη παράταξη;;;
    Διάβασα τις προάλλες μια ανάλυση ενός νευρολόγου – ψυχίατρου που έλεγε ότι οι περισσότεροι αγαπούν την παράταξη τους με το συναίσθημα, αλλά αντικρούουν την άλλη παράταξη με τη λογική!
    Μήπως ήρθε ο καιρός να υπερασπιστούμε, αλλά και να αντικρούσουμε μόνο με τη λογική;;
    Να μην κάνουμε τα στραβά μάτια στους δικούς μας;;;

  29. «…Εξω, στη δημοσιά πρωτοστατεί ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η σκληρή, βρώμικη συναλλαγή και ο δεσποτισμός των μέσων….»
    ————————-
    Αυτή η … «δημοσιά» …. αυτό το «έξω» , είναι που με τρομάζει κι εμένα …
    Γι αυτό και … κλείνομαι μέσα … και όλο κλείνομαι και κλείνιμαι , και αποφεύγω τη «ζωή» και γίνομαι γραφική και παράξενη και … ψιλοπάλαβη για κάποιους …
    Μόνο που οι γραφικοί , οι παράξενοι και ψιλοπάλαβοι τύποι , όλο και πληθαίνουν τελευταία … Αλλά , ποιος τους δίνει σημασία πια ;

  30. @@@silia …Ναι, Σίλια, ενα ξεθάρεμα βλεπω αναμεταξύ μας. Σα να πληθαίνουμε κάπως ή τουλάχιστον μιλαμε λίγο περισσότερο ή υψώνουμε λίγο τη φωνή μας πιο πάνω από την οχλαγωγία των άλλων… Για να δούμε τί θα δουμε…
    χαιρετώ

  31. @@Meropi….Καλησπέρα Μερόπη μου. Επί της απορίας σου να απαντήσω ότι εκείνοι φωνασκούν, άρα κι εγώ κι εσύ προς αυτούς στρεφόμαστε και εκδηλώνουμε το θυμό μας. Δεν έχω δηλαδή καταλάβει ότι μπορούμε ναμαστε στα μάτια του κοσμου οι πιο ισχυροί, παρ ότι κατα βάθος είμαστε, ακόμη και μέσα από το αποπνικτικό δωμάτιο και το αποδεικνύουμε με τη διαφορετικότητα της συμπεριφοράς ή των πράξεων μας ( ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον). Οτι υπάρχει μια άλλη Ελλάδα που αγωνιά και ελπίζει και κτίζει τις δικές της Θερμοπύλες ή αναπαράγει ιδανικές Ιθάκες αυτό είναι γεγονός. Να δούμε πώς επικοινωνικά θα λειτουργήσει αυτό το πράγμα
    χαιρετώ
    ριτς

  32. @Evaggelia….Το εύχομαι αυτοί που πραγματικά πολεμούν και αξίζουν ( αυτοί οι αφανείς που λεμε) να δικαιωθούν και να μας βγάλουν από τον ατομικισμό μας. Δεν είναι και πολυ ωραία με δαυτον αγκαλιά.
    Γειά σου Ευαγγελία, δυναμική γυναίκα της Θήβας.

  33. @Librofilo…Ω, ο καλός μου φίλος. Τί κάνετε αγαπητέ μου ; Σας έχασα από προσώπου γης. Αλλά το σχόλιο σας είναι εξαιρετικό. Θα συμφωνήσω, παρ ότι δεν εχω ζήσει ιδιαιτέρως εις την Εσπερίαν. Ταξιδεύω και συναλάσσομαι απλώς, προφανώς ότι αρκετό για να κρίνω συμπεριφορές,
    Νομίζω όμως ότι παντού υπάρχει ένα υπόβαθρο αξιών και φυσικά καταγράφονται παρεκκλίσεις. Οχι ωστοσο αυτό που ζουμε στα μέρη μας. Είναι του ματς που λενε οι Αγγλοσάξωνες.
    χαρηκα πολύ
    ριτς

  34. Τσοτσος…. καλησπέρα, εστω και καθυστερημένα… Πολλά καταστρέψαμε με τη γνωστή ορμητική και ισοπεδωτική συμπεριφορά. Υπάρχει ένας στίχος του αγαπημένου Μανωλη Αναγνωστάκη που λεει ….καλά τα φέραμε ως εδω, μικροζημιές , μικροκέρδη, ισοφαρίσματα…τωρα τί λες ; Ελα, ντε! Οσο για το 2004, ένταξει, περσινά ξυνά σταφύλια και νάμαστε πάλι στα γνωστά τα λημέρια
    χαιρετώ, νασαι παντα καλά
    ριτς

  35. @@@Νατασσσσσσσαααααακι…… Γειά σου κυρια Νατάσσα. Τώρα μαζεύτηκα/ Ολα καλά; Εσύ είσαι με τους τρελούς ή με τους θεότρελους , για να ξέρω δηλαδή…. Ιντα κάμνεις ;

  36. Καλησπέρα στην παρέα. Τριάντα χρόνια είναι πολλά , γενιές καινούριες αναστήθηκαν και είναι λογικό να έχουν διαφοροποιησει από μας τα πιστεύω τους , τα όνειρά τους. Κάθε γενιά μετά από τριάντα χρόνια είμαι σίγουρη ότι θα βλέπει αυτά που «χάθηκαν» και τις νέες συνθήκες θα τις εκλαμβάνει ως χειρότερες. Ναι σίγουρα πριν τριάντα χρόνια αυτά που βιώναμε απαιτούσαν από εμάς να παλέψουμε και για να ονειρευτούμε μια καλύτερη ζωή. Τριάντα χρόνια φτάνουν για γίνει «μεταλλαξη» και αλλιωση στους ανθρώπους.
    Οι συνθήκες της εποχής εκείνης , όμως είναι έξω από αυτές που βιώνουν οι σημερινοί νέοι. Οι συνθήκες που δημιουργήσαμε εμείς για να μεγαλώσουν τα παιδιά μας.
    Μπορει να αισθανόματε και να βλέπουμε οτι πιάνουμε πάτο αλλά δεν πιστευω ότι οι νέοι μας πιάνουνε πάτο. Σίγουρα έχουν να πουνε πολλά.

  37. Καλημέρα. Αργά και που εμφανίζομαι, αλλά οι λόγοι μου είναι καλοί. Πιστεύω εγώ τουλάχιστον.
    Σχετικά με το ποιος φταίει, (που διατυπώθηκε στα μέχρι τώρα σχόλια), νομίζω ότι με λίγη ανάγνωση ελάχιστων βιβλίων Ιστορίας μπορεί κάποιος να καταλήξει όπου θέλει. Γιατί η Ιστορία βοηθά να κατανοήσουμε πολλά. Αλλά ποτέ δεν θα καταδείξει το ποιος φταίει. Οι κατόπιν εορτής ερμηνείες του κάθε ενός θα καταδείξουν τον κατά την κρίση του φταίχτη. Αλλά η Ιστορία το μόνο που θα έχει κάνει θα είναι η καταγραφή.
    Τι κι αν ορθώνεται αδιαμφισβήτητο το άγαλμα του Βενιζέλου σε διάφορες πλατείες, εκατοντάδες υπάρχουν που περνούν μπροστά μειδιώντας. Γιατί; Ξέρουν κάτι παραπάνω; Όχι. Απλά ερμηνεύουν τα γεγονότα όπως εκείνοι θέλουν. Κακό αυτό; Μα καθόλου!
    Τι κι αν εξέφρασα την οργή μου για τα τεκταινόμενα σ’ ένα post, δική μου ερμηνεία ήταν. Διόλου της Ιστορίας.
    Θυμηθείτε την επίκληση του πατέρα Ναζί προς την κόρη δικηγόρο καθώς η ίδια τον καταδίκαζε στο «Μουσικό κουτί» του Γαβρά: «Δεν ξέρεις πως ήταν να είσαι 20 χρονών στην Ναζιστική Γερμανία.»
    Οπότε; Ποιος φταίει;

  38. george glikofridis… καλημέρα Γιώργο μου. Είσαι καλά, να υποθέσω. Το εύχομαι ολόψυχα.
    Σε καποιο σημείο του κειμένου μου αναφέρομαι στην Ιστορία, λέγοντας ότι δεν πηραμε τα μαθήματά μας. Βέβαια το επικεντρώνω στο θέμα των αρχηγών και των οραμάτων, αλλά και η δική σου θέση έχει βάση. Και ξέρεις, εδω ο καθένας καταθέτει όχι γεγονότα, αλλά αισθήματα και αντιδράσεις. Δεν είναι κακό. Αντιλαμβάνομαι έτσι , έστω και μεσα από 20 ή 30 ανθρώπους, πώς περνάνε τα μηνύματα στον κόσμο.
    Δεν ξέρεις τί είναι να είσαι 20 χρονων στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
    σε φιλω
    ριτς

  39. @@dmp καλημερα και καλώς ορίστατε. Εχετε μπλογκ; είστε περαστική ; γιατί αν δεν κανω λάθος είστε γυναίκα…Εν παση περιπτώσει, εδώ όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας ( εικονικά, δηλαδή) οπότε αν θελετε , πειτε μας και για σας κάτι.
    Τα τριάντα χρόνια λετε ότι ειναι αρκετά. Λογικό αφού μια γενιά εχει 25 χρονια. Αλλά αυτά τα οποία συνέβησαν στο μεταξύ δεν αφορούν μια φυσική εξέλιξη. (Κάτι που συμβαίνει καθώς ο χρόνος προχωράει , καθώς ο άνθρωπος εξελισσεται και ενσωματωνει στο είναι του και στη συμπεριφορά του άλλες παραστάσεις και απόψεις ζωής.) Εδω χάσαμε τον μπούσουλα.
    Εντάξει,οφειλουμε να πιστευουμε στη νεολαία, αλλά μιλάτε συχνά με τα νεα παιδιά ; Τα ακούτε; Διακρίνετε τις αγωνίες τους και την απουσία του ονείρου ;
    Καλημερα σας
    ριτς

  40. Έν μέρει είναι απόρροια τού χαρακτήρος τού Έλληνος.

    Ακολουθεί απόσπασμα από τό κείμενό μου μέ τίτλο “ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ”.

    “…φθάνοντας έτσι βελτιούμενος έως καί τό τελευταίο περίπου τέταρτο τού εικοστού αιώνος. Έκτοτε τά πράγματα αλλοιώθηκαν από νέες δυνάμεις οί οποίες τοποθετήθηκαν στήν κοινωνική πρωτοπορία καί οί οποίες δέν διέθεταν τό πολιτιστικό υπόβαθρο γιά νά κατορθώσουν καί στήν περίπτωση πού θά τό επιθυμούσαν ακόμα νά είναι είς θέσην νά συνεχίσουν, νά διατηρήσουν έστω, αυτά πού εκληρονόμησαν. Ή νέα αυτή τάξις τής κοινωνικής πρωτοπορίας μέ προέλευση χαμηλά οικονομικά στρώματα επιδόθηκε άμεσα σέ μία προσπάθεια γιά βελτίωση τών οικονομικών της. Ό αγών της γιά επιβίωση τά χρόνια τής ανέχειας μετεξελίχθη σέ αγώνα προκειμένου νά καλύψη τήν διαφορά πού τήν εχώριζε από τήν τάξη τής οικονομικής ελίτ καί ακολούθως σέ αγώνα γιά διατήρηση τών κεκτημένων της. Οί αγώνες οί ηθικοί παραμελήθηκαν καί ξεχάστηκαν. Ή κοινωνική αναβάθμησις ήταν πλέον συνυφασμένη μέ τήν βελτίωση τών οικονομικών καί ένας έκαστος ακολουθώντας αυτήν τήν λογική έγινε πρόξενος μίας νέας κουλτούρας, τής κουλτούρας πού επεκράτησε καί επικρατεί επί τών ημερών μας, αυτήν τής καταξιώσεως διά μέσου τής οικονομικής επιφανείας, τών κινητών καί τών ακινήτων. Φυσικά τό παράδειγμα αυτό ακολούθησε καί μεγάλο μέρος τού λαού. Αξίες όπως αυτές πού κατηύθυναν τούς ανθρώπους κατά τό παρελθόν απεμπολήθηκαν, οί ηθικοί φραγμοί οί οποίοι ήσαν ανασταλτικός παράγων…”

  41. «Βρε, άκου τον τρελό τι λέει…»

    Κι εσύ που έχεις αυτή την όμορφη τρέλα, καλά μας τα λες, Ρίτσα μου, αλλά «πάει καιρός που ο Έλληνας δεν νιώθει πια καλά», και να ‘ναι λες μόνο αυτός;

    Όλο κάτι «ενοχλήσεις» συμβαίνουν ένα γύρω, παντού… Και να φανταστείς ότι μπορεί να συμβαίνουν αλλού και αλλού να έχουν αντίκτυπο…

    Μ’ εκείνο το κουλουράκι για τον Πρόεδρο τι θα γίνει; Το σκέφτηκα εντελώς τυχαία αυτό… 😉

    Φιλιά πολλά.

  42. Dinmitris Athinakis…. απ ότι ξερω αγαπητέ μου, δεν πνιγηκε ακόμη. Παρών είναι.
    σε φιλώ
    θα τα πουμε
    ριτς

    να συμμετάσχουμε λεω στου Αλεφ περι ευτυχίας οψεποτε μας προκύψει..Για να δουμε τί θα σκεφτούμε

  43. Dearest Rits αν και έχω στερέψει πια από αστεία για να σε κάνω λίγο να ευτυχήσεις, αλλά επειδή σε νοιάζομαι …και σε σκέφτομαι κάτι θα σκεφτώ … Θα ήθελα να σου πω don’t worry αλλα δεν πιάνει και δεν λέει .. Αλλά νά ίσως αυτές παραπάνω γραμμές ίσως κάνουν κάτι! Σε φιλώ και σε χαιρετώ

  44. Συγχαρητήρια που κάποιος με δημόσιο λόγο βρίσκει το θάρρος να εκφράσει αυτά που νιώθουν και θέλουν να πουν τόσοι πολλοί!

    Την αναδρομή σου την έχει συμπυκνώσει πάρα πολύ εύστοχα ο Σαββόπουλος στον εξής στίχο : Στη φοιτητριούλα που σ’ έχει ερωτευτεί, θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή, τζάμπα χαραμίζει θα πάω να σου πω τον νενανικό της και αγνό ενθουσιασμό».
    Πάντως πιστεύω πως είναι θέμα χρόνου να εμφανιστούν μεγάλοι άνθρωποι, τόσο στον πολιτισμό όσο και στην πολιτική. Διότι όταν δεν πάει άλλο, τότε εμφνίζονται.

  45. @@@Penelope….και μόνο που γράφεις δυο σειρές είναι πολύ σημαντικό και το εκτιμώ παρά πολύ. Μην το ξεχνάς….
    σε φιλώ
    ριτς

    @@Παράξενος Ελκυστής…. Γενικώς δεν φοβάμαι να πω πράγματα. Ολοι στο κατω κατω τα συζητούν. Ναι, ειναι θεμα συγκυριών και χρόνου για να εμφανιστεί καποια σημαντική προσωπικότητα. Στο παρα πεντε ή και στο και πέντε…. σας ευχαριστώ πολύ που συμμετεχετε.
    ριτς

  46. Καλησπέρα, περισσότερο διαβάζω και λιγότερο γράφω στα blogs. Έχοντας δύο γιους 20 και 24 ζω μαζί τους ανησυχίες και όνειρα. Μερικές φορές μάλιστα βλέπω οτι εμεις μπορεί να υπήρξαμε πιο μηδενιστες από τους σημερινους νέους.

  47. @@dmp ….ευχαριστώ που απαντάτε. Τα παιδιά σας ειναι πράγματι σε ηλικίες περίεργες, με ανησυχίες πολλές και ίσως λιγότερα όνειρα. Είμαι περίεργη να ακούσω πώς αντιδρούν σε όλο αυτο τον ορυμαγδό της βρώμας που ξεχειλίζει στο δημόσιο βίο..Δεν ξέρω αν υπηρξαμε ποτέ μηδενιστές. Ομολογώ ότι είχα πάντοτε μεγάλες αγωνίες για τα μεγάλα και τα μικρά, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά, τα μέσα και τα εξω τα δικά μου και μαλλον δεν πρόλαβα να μηδενισω κάτι γύρω μου…

    χαιρετω
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s