Adieu papa, adieu papa!


37_rtr1n3zb.jpg

(Αμα έχεις εμμονές, τί να τα κάνεις τ’ άλλα..) 20_rtr1nphh.jpg09_rtr1l35a.jpg

(Ωχ!…μάτια μου….)
Τίποτα το παράδοξο. Το καινούργιο έχει την τάση να παραγκωνίζει το παλιό. Κι όταν μάλιστα το παλιό εκπέμπει πάσης φύσεως ανεπιθύμητες αναθυμιάσεις, τόσο πιο γρήγορα απομακρυνόμαστε από αυτό. Είναι επομένως λογικό να επικεντρώσουμε στο εξής την προσοχή μας στον αγώνα δρόμου που δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το ετερόκλητο δίδυμο των Δημοκρατικών: Κλίντον – Ομπάμα. Δεν είναι εξαιρετικά σπουδαίο το ενδεχόμενο η Αμερική να κυβερνηθεί από μια γυναίκα κι έναν μαύρο ή από έναν μαύρο και μια γυναίκα; Ο καθένας ας το δει όπως θέλει, παρότι σε τελευταία ανάλυση ο αμερικανικός λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει. Ναι, ναι, ξέρω. Εχουμε και τους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους. Αλλά, πρώτον, το κλίμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη, άρα δεν μπορούμε με βεβαιότητα να δείξουμε το ρεπουμπλικανικό δίδυμο και δεύτερον και σπουδαιότερο, πάλι Ρεπουμπλικανοί, βρε παιδιά; Δεν τα είδαμε όλα με τον σημερινό πρόεδρο επί δύο τετραετίες; Εχετε, άραγε, κρυμμένες αντοχές; Στο κάτω κάτω, ο αντιαμερικανισμός ρέει στο αίμα μας. Αν είναι να στηρίξουμε και τους Ρεπουμπλικανούς, καλύτερα να κατεβάσουμε εγκαίρως ρολά και να πάμε για σκι.

Ενας λογικός και σώφρων άνθρωπος θα διερωτάτο – δικαίως– μα καλά, ακόμη με τον αντιαμερικανισμό ασχολείστε; Αντί όσο εξελίσσεστε και εναγκαλίζεστε σφιχτά την Ευρωπαϊκή Ενωση να αποβάλλετε τα μπολιασμένα με θυμό αντιαμερικανικά κύτταρα, εσείς εκσφεντονίζετε λεμόνια με ξυραφάκια στο γήπεδό τους. Ναι, αγαπητέ, θα του απαντούσαμε. Ο δικός μας αντιαμερικανισμός είναι ψυχονευρωτικός και δεν εκπορεύεται μόνο από την αριστερά, αλλά καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού μας κόσμου που διακατέχεται από το γνωστό επαρχιωτικό στρουθοκαμηλισμό. Γι’ αυτό, κι εμείς, αν νοερά επρόκειτο να στηρίξουμε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ, θα προτιμούσαμε τους Δημοκρατικούς και όχι τους ιέρακες των Ρεπουμπλικανών. Κι ας ήταν οι Δημοκρατικοί αυτοί που εφηύραν τον ανθρωπιστικό πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία!

Ομως, προς το παρόν πρόεδρος των ΗΠΑ παραμένει ο Τζορτζ Μπους και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς ακριβώς θα κυλήσει ο τελευταίος χρόνος για τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Θα προβεί σε κάποια θεαματική κίνηση; Θα επιτεθεί κατά της Τεχεράνης; Θα επιμείνει στην ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας στις χώρες της πρώην ανατολικής Ευρώπης; Θα ευλογήσει το διαμελισμό του Ιράκ;

26_rtx4gl3.jpg

(Το κίνητρο περιέχεται στην πράξη, η αιτία, όχι).

Θα συνεχίσει να αγκαλιάζει τον Πακιστανό δικτάτορα; Οσοι παρακολούθησαν την περιοδεία του στη Μέση Ανατολή, τον τόπο των παραισθήσεων και της ερήμου, αντίκρισαν έναν άνθρωπο πανευτυχή να περπατάει ανάμεσα σε σεΐχηδες, να φωτογραφίζεται με γεράκια, να αντιδρά χαριτωμένα στη θέα κοσμημάτων, να θαυμάζει τα διακοσμητικά ξίφη των Αράβων ηγετών… Είδαν έναν άνθρωπο που του πηγαίνουν όλα θαυμάσια. Την ίδια ώρα όμως αμερικανικές εφημερίδες σημείωναν ότι το φιλόδοξο ταξίδι στη Μέση Ανατολή θα περάσει στην προεδρική θητεία ως μια υποσημείωση! Τελικά, ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ο χειρότερος στην ιστορία των ΗΠΑ;

Ο Μπους θα μπορούσε να συγκριθεί με τον αποτυχημένο πρόεδρο Τζέιμς Μπιουκάναν (1857-1861), ο οποίος παρέμεινε απλός παρατηρητής στη διολίσθηση της Αμερικής στον εμφύλιο πόλεμο. Θα μπορούσε επίσης να συγκριθεί με τον Γουόρεν Χάρντιγνκ (1921-1923) και τη διεφθαρμένη κυβέρνησή του. Με τον Χέρμπερτ Χούβερ (1929-1933), ο οποίος δεν κατάφερε να αποτρέψει τη μεγάλη ύφεση και τέλος με τον πρόεδρο Νίξον (1969-1974), τον πολιτικό που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Ομως, σε όρους δογματισμού, ανικανότητας, άγνοιας και διχαστικότητας, ο σημερινός πρόεδρος μάλλον δεν έχει προηγούμενο. Γι’ αυτό και ορισμένοι εκφράζουν αμφιβολίες για το κατά πόσον η τελευταία προεδρική χρονιά θα κυλήσει ησύχως. Οι σύμβουλοί του, λένε, ότι προκειμένου να συσπειρώσει γύρω από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα τον λαό –τον τιμητή της ασφάλειας του έθνους– ο πρόεδρος θα βγάλει κάποιον άσο από το μανίκι του. (Προς θεού, πρόεδρε, υπάρχουν και περιστέρια που βγαίνουν από το μανίκι των μαθητευόμενων μάγων).

Ο φόβος έπαιζε πάντοτε καθοριστικό ρόλο στην ψυχοσύνθεση του Αμερικανού πολίτη. Θυμάμαι προ ετών τον καθηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Ρόναλντ Νουόρκιν, ο οποίος είχε αναφερθεί στο κλίμα φόβου που δημιουργούν τα στρατιωτικά δικαστήρια, οι εξονυχιστικοί έλεγχοι στα αεροδρόμια, οι ανεξέλεγκτες συλλήψεις και κρατήσεις ξένων υπόπτων για τρομοκρατικές πράξεις χωρίς να τους απαγγέλλονται κατηγορίες… «Η διασπορά του φόβου», έλεγε τότε ο καθηγητής, «αποτελεί συστατικό στοιχείο ελέγχου των κοινωνιών και σας διαβεβαιώ ότι ο αμερικανικός λαός παραμένει φοβισμένος», για να καταλήξει στο ότι «απαιτείται μια κυβέρνηση με φαντασία, ειλικρίνεια, ευθύτητα, σωφροσύνη και οξύνοια. Την διαθέτει κανείς;» Αυτά προ ετών, γιατί σήμερα, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν πλέον τον πρόεδρο Μπους και φυσικά το δικαστικό σύστημα των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι λειτουργεί πέρα από πιέσεις και φόβους.

Γράφεται συχνά ότι ο πρόεδρος Μπους ευθύνεται για τις σημερινές εσωτερικές πληγές των ΗΠΑ. Δεν είναι η πλήρης αλήθεια. Ευθύνη για τη σημερινή οικονομική ύφεση φέρει και ο πρώην διοικητής της ομοσπονδιακής τράπεζας Αλαν Γκρίνσπαν και η πολιτική που εφήρμοσε μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Από το 2001 και μετά, το πραγματικό εισόδημα του μέσου Αμερικανού έχει καθηλωθεί, σημειώνει σε ανταπόκρισή του από την Ουάσιγκτον ο Ρούπερτ Κόρνγουελ της βρετανικής εφημερίδας «Ιντιπέντεντ». Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει διευρυνθεί. Κολοσσοί, όπως η Merill Lynch και η Citibank, εταιρείες που στήριξαν την αμερικανική οικονομία, υπέστησαν σοβαρές απώλειες και φυσικά συνέβαλαν ώστε να ανοίξει η κουβέντα για τα κακώς κείμενα του american style καπιταλισμού.

41_rtx4yo0.jpg

(Ο καπιταλισμός σε πλάγια στάση)

Την ημέρα που ο πρόεδρος Μπους επέστρεφε από τη Μέση Ανατολή, σε σκίτσο της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ» καθρεφτιζόταν το κλίμα αστάθειας της αμερικανικής οικονομίας. Μέσα από το προεδρικό σκάφος ακούγεται η φωνή του προέδρου που ρωτάει: «Συνέβη κάτι ενδιαφέρον όσο έλειπα; Κάποιος τότε του δείχνει ένα τεράστιο πανό που κρέμεται ανάμεσα στους ουρανοξύστες του Μανχάταν και το οποίο γράφει: ΗΠΑ – υποκατάστημα ξένων επενδυτών»!

Ο Αμερικανός πρόεδρος, όμως, έχει βάλει το χεράκι του στην αύξηση των ανισοτήτων, κυρίως στο σύστημα υγείας. Το ένα έκτο του αμερικανικού πληθυσμού παραμένει χωρίς ιατρική κάλυψη, ενώ ο Λευκός Οίκος δεν είναι ευέλικτος σε θέματα μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων, στο βαθμό που αυτά συγκρούονται με το θρησκευτικό δογματισμό. Οσο για το περιβάλλον, εντάξει, ας μείνουμε στην προσπάθεια που γίνεται για τον περιορισμό της πλαστικής σακούλας!

Ο ρομαντισμός μας επιβάλλει να ελπίζουμε ότι η νέα αμερικανική προεδρία –η δημοκρατική( λέμε, τώρα) – θα επιδιώξει να επανεντάξει την Αμερική στον κόσμο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Να διαγράψει από το χάρτη της Γκουαντάναμο και Αμπού Γκραΐμπ και μυστικά στρατόπεδα της CIA, βγάζοντας τη χώρα από τον χαοτικό κόσμο του ψεύδους και της διεθνούς ταπείνωσης. Ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου θα πρέπει πρωτίστως να πιστέψει ότι η δυσαρέσκεια στρέφεται κατά συγκεκριμένου προσώπου και όχι κατά του θεσμού του προέδρου. Κι αυτό γιατί το σύνταγμα προβλέπει ένα σύστημα αξιών που ξεκινούν και καταλήγουν στον εκάστοτε πρόεδρο.

rits

Δημοσιεύεται στην Καθημερινή 27-1-2008

ΥΓ… Το ηθικό δεν μπορεί να διδαχθεί. Αν μπορούσα να εξηγήσω την ουσία του ηθικού μόνο με μια θεωρία, τότε το ηθικό δεν θα είχε καμιά αξία.

(Λ. Βιττγκενστάϊν, Στοχασμοί)

Advertisements

40 thoughts on “Adieu papa, adieu papa!

  1. @@Philos….Βρε , τέρας μου, τί λες ; Είμαι εγώ σε φόρμα; Χα, χα,…. Ρομαντικοί παραμένουμε μέχρι να μας βγει η ψυχή, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Εχουν, αδελφέ μου, μια δυσκολία, πού να σου τα λέω…. Σορρι για τον ξαπλωτό καπιταλισμό. Αυτό μουρθε και το ξέρεις ότι πάσχω από ανίατο αυθορμητισμό
    σε φιλω
    Με περιμένουν δύσκολα. τα λεμε
    ριτς

  2. Oρθώς μιλούσε ο Ντουόρκιν για φόβο… που οφείλεται και στηρίζεται στην άγνοια και την έλλειψη παιδείας θα πρόσθετα. Και προσφέρεται ως μέσο χειραγώγησης αποτελεσματικό όσο λίγα (στον αντίποδα του άλλου αποτελεσματικότατου μέσου χειραγώγησης, της μαζικής αποβλάκωσης). Φοβάμαι ακόμα και τις συνέπειες της εύκολης εφαρμογής αυτής της μεθόδου χειραγώγησης στη σύγχρονη Ελλάδα. Στη χώρα που σύμφωνα με χθεσινή έρευνα ένας στους τρεις ανθρώπους 30-40 ετών έχει φτάσει το πολύ μέχρι την Γ’ Γυμνασίου.

  3. gerasimos….καλησπέρα σου.Ναι, τί φοβερά αποτελέσματα είναι αυτά ; Δεν το πιστεύω, ίσως γιατί παραμένω ρομαντική και …αιθεροβάμων.
    Νομίζω ότι εμεις δεν θα φοβηθούμε ποτέ, αλλα ότι θα αποβλακωθούμε, είναι περισσότερο από βέβαιο. Πάντως εγω καλού κακού αγόρασα το βιβλίο περι βλακείας, δεν θυμαμαι τώρα τον τίτλο του , στο κατω κατω έχουν γραφτεί αρκετά επί του προκειμένου. Το είδος ευδοκιμεί και μας πήρανε χαμπάρι.
    Σε χαιρετώ
    ριτς

  4. Ριτσάκι μου
    (το διάβασμα στην εφημερίδα άργησε σήμερα, μα τώρα τα κατάφερα 🙂 )

    Τίποτα το παράδοξο. Το καινούργιο έχει την τάση να παραγκωνίζει το παλιό.
    είσαι σίγουρη; Γιατί εγώ όλο παλιά βλέπω, παντού…

    Εξαιρετικό κείμενο πάλι, ότι και να λες εσύ – κι ο Άκης αγάπησε τον τίτλο του ποστ σου 😉

    Καλημέρα, καλή Κυριακή
    🙂

  5. Το παραγκωνίζει, αλλά ξέρεις , αργεί γιατί το παλιό είναι αυτό που λενε παλιά καραβάνα…
    σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.. Ο τίτλος ειναι πλακατζίδικος και ελκυστικός, θα έλεγα…
    φιλια
    τα λεμε
    ριτς

  6. Αυθορμητισμός ενθουσιασμός ,είναι που ανεβάζουν θερμοκρασία στα κείμενά σου που παράλληλα είναι χτισμένα σε σκληρό υλικό σκέψης και θέσεων.
    Είναι πράγματα πολιτικά που πάνε στη δύση τους κι αλλα που ανατέλλουν,καπιταλισμός σε κατάκλιση λες; γέρνει;
    Γερές δόσεις απο βλέμμα ένα γύρω της Γης ,μας χρειάζονται για να στεκόμαστε ορθοί.

  7. ector…. Μωρέ , με συγκινείς με τα λόγια σου. Τόσα χρόνια στο δημοσιογραφικό χωράφι κι αγωνίζομαι να πω με τέτοιο τρόπο τα πράγματα ώστε και κατανοητά να γίνουν και να διεγείρουν τη σκέψη και φυσικά να προβληματίζουν.
    Ξέρεις, αυτό με τον καπιταλισμό το έβαλα με αφορμή τα προβληματα που παρουσιάστηκαν στις ΗΠΑ και κατ επέκτασιν αλλού από τα δάνεια υψηλού ρίσκου, τα πολυσυζητημένα subprimes, αποδέκτες των οποίων είναι κυριως οι λατινογενείς και οι μαύροι.
    σε χαιρετω και πάλι ευχαριστω
    ριτς

  8. [Adieu και στον αγύριστο, που λένε;;;]

    Κανείς αυτές τις ωραίες συγκρίσεις του Μπους με όλους αυτούς!

    Μπορώ να προσθέσω ακόμα μία;

    Ο πρόεδρος και οι συν αυτώ θα μπορούσαν να συγκριθούν μ’ εκείνη τη φυλή του Αμαζονίου που για να διώξει το κακό, βάζει κάποιον στη ζούγκλα και τον διατάζει να βρει και να σκοτώσει ένα τζάγκουαρ που στη συνέχεια πρέπει να θάψει κάτω απ’ το σπίτι του αρχηγού.
    Αν αντικαταστήσουμε το τζάγκουαρ με τους λαούς που δέχθηκαν τις επιθέσεις τού προέδρου, και το σπίτι του αρχηγού με την Αμερική, φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν ξορκίζεται το κακό, αλλά τρέφεται και ανδρώνεται κάτω απ’ τη μύτη του(ς)…

    Ρίτσα μου, καλησπέρα.
    Πολλά-πολλά φιλιά.

  9. Εγώ ρίχνω δαγκωτό GOP γιατί

    πιστεύω ότι είναι πολύ ευκολότερο να αλλάξουμε το Σύνταγμα απ’ ότι θα ήταν να αλλάξουμε το λόγο του ζώντος Θεού. Και αυτό πρέπει να κάνουμε: να βελτιώσουμε το Σύνταγμα ώστε να ανταποκρίνεται στα κριτήρια του Θεού παρά να προσπαθούμε να αλλάξουμε τα κριτήρια του Θεού ώστε να στοιχίζονται με κάποια προσωρινή άποψη.

    I like -my middle name is G.W.Bushζειςεσύμαςοδηγείς- Mike. 🙂

    Αυτό που τελικά επιβεβαιώθηκε με πανηγυρικό τρόπο κατά τη διάρκεια αυτής της οκταετίας είναι η (πρακτική) σοφία των founding fathers και του Αμερικανικού συντάγματος. (Υπερκτιμάτε, νομίζω, τη δύναμη του προέδρου και υποτιμάτε, αντιστοίχως, το σημαντικό εξισορροπητικό ρόλο του Κογκρέσσου.) Ακόμα και οι «πληγές» της διακυβέρνησης Μπους φαίνεται ότι θα επουλωθούν με σχετικά ταχείς ρυθμούς.

    Καταπώς δείχνουν τα πράγματα, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός θα μας συντροφεύσει για αρκετό καιρό ακόμα, όμως, η εκλογή του Μπους δεν ήταν η αιτία του φαινομένου, αλλά απλώς μία εκδήλωσή του.

  10. Αργησα Dearest αλλά ήρθα !Σου περιέγραψα το μια στιγμή του κυριακάτικου πρωινού στην Αλβιώνα στο δικό μου ποστ.. Λοιπόν επι του θέματος. Ελπίζω και θέλω να βγεί ο Obama όχι για τίποτε άλλο, αλλά να επέλθει ειρήνη στο Αμερικανικό λαό και αποδεχτούνε τον αλλη πλευρά του εαυτό τους που τόσα χρόνια αντιστεκόντουσταν και πάλευαν. Ενας μαύρος ηγέτης νόμίζω θα επουλώσει πολλές πληγές μέσα στον ίδιο Αμερικανικό λαό. Και ίσως αλλάξει και η συπεριφορά τους προς τον υπόλοιπο κόσμο. Οσο για τον καπιταλισμό νομίζω ότι παίρνει σιγά σιγά αλλη μορφή κοίταξε τον Μπιλ Γκέιτς που τα δινει όλα στη φιλανθρωπία και ακόμα κάτι πιο γνωστό τον Νίκολα Νεγρεπόντε με το 100 Λαπτοπ που έχει φτάσει και στην Ελλάδα φαντάζομαι. Νομίζω ότι υπάρχει φώς στο τούνελ και αρχίζει να φαίνεται δειλά δειλά. Tα κέρδη αρχίζουν να παίρνουν μορφή μέσα από τα charities προς τους μη προνομιούχους.
    Ετσι εγώ είμαι πάντα από την αισιόδοξη πλευρά βλέπω τα πράγματα. Σε φιλώ και σε χαιρετώ

    P.S.Ο Καουμπόης στη φωτογραφία δάκρυσε γιατί του στάθηκε στο λαιμό το pretzel?

  11. χεχε! Πάλι θα προβοκάρω το ποστ της Κυριακής 🙂 αυτή τη φορά ήταν ακόμα καλύτερη η ανάγνωση… όχι μόνο στο χαρτί, αλλά και στον αέρα… σε φιλώ

  12. @@@Penelope dearest………………..κοινωνική επιχειρηματικότητα είναι ο όρος που κερδίζει έδαφος στο Νταβός αυτή τη φορά. Ας μην το ξεχνάμε. Ο καπιταλισμός για να επιβιώσει , χρειάζεται άλλους τρόπους λιγότερο μπρουτάλ. Και νομίζω ότι οι περισσότεροι κατατείνουν στο να υιοθετήσουν ενα μοντέλο ανάπτυξης που θα αφορά τις ευρύτερες μάζες. θα δούμε Πενελοπε

    Οσο για τον Ομπάμα, θα περιμένουμε να τον περάσουμε από τον αξονικό τομογράφο και βλέπουμε αν αυτό που εχει μέσα του είναι το κυριαρχο αφροαμερικανικό στοιχείο ή είναι ολιγον μπασταρντ…και εδώ θα δούμε Πενελοπε.

  13. @Meniek….Α, για στάσου! Πού υπερίπτασαι και εμείς δίνουμε τους αγώνες μας εκ των κάτω προς τα άνω; Ναι, πάντα η εφημερίδα εχει άλλη γοητεία, πώς να το κάνουμε τώρα.
    φιλια και οπου κι αν είσαι να σκίζεις.
    ριτς

  14. @@@Ασμοδαίος…. συγχλιστηκα που λεει και η φιλη μου η Σκουπίτσα. Τί θα τους κάνετε αγαπητέ μου τους Ρεπουμπλικανούς ; Σε ποιό μοντέλο ζωής θα τους εντάξετε;
    Η θρησκευτική δεξιά ειναι παλιά ιστοριά στην Αμερική και το σχέδιο κατάληψης της εξουσίας εκ μέρους της εξίσου παλιό. Το θέμα είναι ότι ο Μπους το εφήρμοσε ή προσπάθησε να το εφαρμόσει κι αυτό είναι προς συζητηση επομένως…
    Φυσικά υπάρχει συνυπευθυνότητα στις αποφάσεις, αλλα όλοι γνωρίζουμε ότι ο πρόεδρος μπορεί να προβάλει βέτο σε θέματα που κρίνει ότι είτε δεν τον συμφέρουν είτε βλάπτουν – κατα την εκτίμηση του – το κοινό συμφέρον! Οπως συνεβη με τα βλαστοκύταρα πχ….

  15. @ Dimitris Athinakis….Καλησπέρα Δημήτρη μου. Αργησα σήμερα, αλλά είχα εξοδο ως κλασσική παραδουλεύτρα των παλιών ελληνικών ταινιών, την Κυριακή.
    Το adieu papa( της διαφήμισης εννοω) το βρήκα εξαιρετικό και όταν ήρθε η ωρα του τίτλου στο ποστ αυτόματα το μυαλό μου πηγε εκεί. Καλό αυτό με τη ζουγκλα και τον Αμαζόνιο.
    Για να δούμε όμως τί ψαρια πιάνουν και οι άλλοι. Ας μην βιαζόμαστε.
    χαιρετώ
    ριτς

  16. Καλή εβδομάδα!
    @ ριτς,
    καταπληκτικό το αρθρο και εύστοχη η παρατήρησή σου για τον Γκρίνσπαν, ο οποίος απώλεσε εν τέλει την υστεροφημία που ήλπιζε…
    Προσωπικά έχω καταλήξει ότι μετά τον Νίξον (ίσως και τον επίσης «διορισμένο» -όπως και ο Μπους το 2000- Ράδερφορντ Χέηζ) ο σημερινός είναι ο χειρότερος πρόεδρος των ΗΠΑ. Και οι 3 ρεπουλπιλικανοί, δε μπορεί να είναι σύμπτωση. Από τους Δημοκρατικούς, τουλάχιστον μετά τον πόλεμο, ξεχωρίζει (με την κακή έννοια) η εγκληματική ενέργεια στις 08:16 της 6ης Αυγούστου 1945.
    Συμφωνώ και επαυξάνω για το… «μπάσταρντ».

    @ Penelope,
    παρακολουθώντας τους υποψηφίους του Δημοκρατικού κόμματος, διαπίστωσα πως ο Ομπάμα είναι ο λιγότερο πασιφιστής (έχω γράψει και σχετικό σχόλιο όπου αναδημοσιεύω αυτούσεις δηλώσεις του γερουσιαστή του Ιλινόις στο Foreign Affairs από τις οποίες τεκμαίρεται αυτό ακριβώς για το οποίο τον κατηγορεί η Κλίντον, δηλαδή για παλινωδίες και για κρυφή ατζέντα όσον αφορά τη στρατιωτική παρουσία σε τρίτες χώρες).
    Αν μη τι άλλο και η Κοντολίζα μαύρη είναι…

  17. @Zalmoxis δεν πιστεύω ότι η αντζέντα της αμερικανικής πολιτικής αλλάζει με τον εκάστοτε πρόεδρο, αλλά πιστεύω ότι Obama θα είναι καλός για τον αμερικανικό λαό για να βρούν ίσως ειρήνη μεταξύ τους. Και όπως λέει ο λαός όταν είσαι καλά μέσα στο σπίτι τους είσαι καλός και με τους άλλους. Την καλημέρα μου !

  18. Zalmoxis
    Penelope
    Ας περιμένουμε λίγο να ξεκαθαρίσει το κλίμα. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ο,τι εκείνος θεωρεί ότι βρίσκεται κοντά στην κοσμοθεωρία του, από κει και πέρα όμως οι παράμετροι που υπεισέρχονται, πολλές φορές αυτοαναδεικνύονται.
    Ο Ομπάμα είναι συμπαθέστατος, αλλά μάλλον απειρος και η Χίλαρι στριγγλίτσα , με πολλά απωθημένα, αλλά με πείρα μεγάλη. Από τους ρεπουμπλικανούς δεν ξεχωρίζει καποιος, δεν βρίσκω δηλαδή να υπάρχει καποιος μπροστάρης. Οπότε , μάλλον τέλμα και βλέπουμε.
    Σημασία εχει ο επομενος πρόεδρος να αντιλαμβάνεται τη σημασία του ρόλου του απέναντι σε μια παγκοσμια κοινωνία η οποία εξελισσεται αλματωδώς, δεν ποδηγετείται τόσο εύκολα όσο στο παρελθόν και δικαιούται να έχει λόγο για οτιδήποτε αφορά στα του οίκου της. Κι αυτό το κεφάλαιο οι πρόεδροι των ΗΠΑ δεν το γνωρίζουν ακόμη, δεδομένης της φύσης της υπερδύναμης και της τελικής επικυριαρχίας επί της πρώην ΕΣΣΔ. ( Ας το λάβουμε κι αυτό σοβαρά υπόψη μας )
    χαιρετώ
    καλη εβδομάδα παιδιά

  19. @@@Swell Αχ, ναξερες πόσα μου ξεφεύγουν! αλλά γι αυτά και τα άλλα εχω όλους εσας να μου τα θυμίζετε. Αλήθεια, τί εξυπνο ειπε πάλι το παιντί ;

  20. «Στο κάτω κάτω, ο αντιαμερικανισμός ρέει στο αίμα μας. Αν είναι να στηρίξουμε και τους Ρεπουμπλικανούς, καλύτερα να κατεβάσουμε εγκαίρως ρολά και να πάμε για σκι.»

    Huh?

    Γιατί ειδικά για σκι;

    (άσχετο, το ξέρω, αλλά ήταν τόσο πλήρες το κείμενο που δεν μπόρεσα να βρω σχόλιο της προκοπής…)

  21. Kαλημέρα αγαπητή μου
    διεθνολόγα -αμερικανολόγα Ρίτσα.
    🙂
    Εμβριθής και ανοιχτόμυαλη όπως πάντα η ανάλυσή σου.
    ——————————————————–
    (Με τόση υποστήριξη θα εκλεγεί τελικά ο Ομπάμα και υπεύθυνη θα είσαι εσύ! Aπό σένα θα ζητάω τα ρέστα μετά, για κάθε πράξη των αμερικάνων που δεν συμφωνώ… Κανόνισε! )
    :p

  22. Allu Fun Marx Καλημέρα και σε σένα. Ελπίζω όλα να βαίνουν καλώς. Βλέπω ότι ψιλοαπέχεις από τα καθηκοντα σου ως σουπερβάιζερ της γειτονιάς, παρ ότι σου τα είχα αναθέσει εν λευκώ.
    Εν πάση περιπτώσει, το αντιπαρέρχομαι και σημειώνω το εξής : οι ΗΠΑ, όπως και η Ευρώπη έχουν σημαντικό έλλειμμα μεγάλων ηγετών. Δεν φταίνε οι ανθρωποι, δεν φταιει ο λαός, φταίει η ευμάρεια ( σε οποιαδήποτε μορφή της , γιατί κι εδώ υπεισερχεται ο υποκειμενισμός ) και η ιδεοληψία του καταναλωτισμού που απογυμνώνει πολλούς από την ανάγκη να παράξουν καινούργιες πολιτικές. Επομένως, κανείς δεν ξέρει αν ο Ομπάμα είναι μια ακομη φουσκα ή κρύβει κάτι παραπάνω από τους άλλους κι αν , εφόσον εκλεγεί, θα τον αφήσουν να αρθρώσει εναν διαφορετικό πολιτικό λόγο. Απο τη στιγμή που το παγκόσμιο σύστημα επιβάλλει την ισχύ των επιχειρηματιών και του κέρδους είναι αναμενόμενο και ο κάθε Ομπάμα να εμπλακεί σε περιπέτειες. Ενδεχομένως, όμως, να συμπεριφερθεί καλύτερα σε θέματα ανθρωπινων δικαιωμάτων και σε θέματα διάδοσης του πολέμου, ως μέσου διαδοσης της δημοκρατίας ! ( Τί φαιδρό, θεε !)
    σε φιλω και καταλαβαίνεις ότι ουδεμία ευθυνη θα φέρω για τις πράξεις ή παραλείψεις του κ.Ομπαμα….Ασε για τη Χιλαρι. Αυτή παιδί μου, στην αρχή εμφανιζόταν ως μονάδα. Είμαι η κυρια Χιλαρι Κλιντον και μάλιστα προετασσε το πατρικό της. Τώρα το παιζει διδυμάκι μετα του συζυγου. Και δεν ξερεις αν ειναι ο συζυγος της συζύγου ή η σύζυγος του συζύγου. Γι αυτό σου λεω μπιτς.

  23. RITS,
    σε διαβάζω χρόνια, το κείμενό σου σήμερα ήταν πάρα-πάρα-πάρα πολύ καλό και… πολύ βατό (και ένας άσχετος ή εξαιρετικά νέος να διάβαζε, θα καταλάβαινε, θα μάθαινε..)
    Εξαιρετικές και οι φωτογραφίες!

    Πάντως ο Ομπάμα σκίζει!! Και η Όπρα άνοιξε το στοματάκι της και είπε ότι τον υποστηρίζει και έγινε έξαλλη η κυρά-Χίλαρι!
    Την κατηγόρησαν για «ρατσιστική επιλογή»!
    Όπως τους βολεύει, δηλαδή…

    Με τις λίγες και συχνά ελλειπείς μου γνώσεις πάντως, μπορώ να πω ότι ο σημερινός πρόεδρος είναι ο πιο… αντιπαθητικός.

    Πολλές καλημέρες 🙂

  24. ΦΑΙΗ , μου καλημέρα σου.. σε ευχαριστώ. Πολλές φορες το επιδιώκω αυτό το απλο, να καταλαβαινόμαστε δηλαδή. δεν ειναι πάντα ευκολο.
    Οσο για την Οπρα, ειναι μαεστρος η αθλια.
    θα δουμε πώς θα πάνε, ας μην προτρέχουμε, θα ελεγα
    σε φιλω
    ριτς

  25. Δεν σου κρύβω ότι έχω μια συμπάθεια στον Ομπάμα , περισσότερη απ ότι στην Χίλαρυ. Είναι μια συμπαθητική φιγούρα και έχει ικανότητες όμως αυτό που με χαλάει στην συγκεκριμένη, είναι ότι ρευστοποίησε πολιτικά τη σιωπή της σαν γυναίκα.
    Πάντως δεν έχω και προσδοκίες μεγάλες για τις ειρηνικές διαθέσεις του όποιου νικητή . Ειδικά στην Αμερική τα κόμματα αυτά κινούνται -σε εξωτερικά θέματα- πανομοιότυπα. Θα έδινε άλλο χρώμα η εκλογή του Ομπάμα όμως και νέα ελπίδα ενδεχομένως σε πολλούς. Κι εγω με τους δημοκρατικούς είμαι σε αυτές τις εκλογές. Με το μυαλό στην Ευρώπη μας

  26. @@@vasilis…..Πολύ καλά κάνεις και δεν έχεις προσδοκίες μεγάλες. Ουτε καν μικρές να έχεις, γιατί η εξωτερική πολιτική ειναι πάντα η ιδια, αλλοτε κρατάει εξάσφαιρα κι αλλοτε καλασνικοφ ( Από όλα δεν ξερω, γι αυτό αν κάνω λάθος διόρθωσε με )
    καλημερα , καλημερα ποιητά μου
    ριτς

  27. @@@enteka…. καλως τον και σε ευχαριστώ καλέ μου φίλε

    @@@espoir….α, εντάξει,αν δεις το μπλογκ, όλο και κάτι καλό προκύπτει από φωτο.

  28. 🙂 το είδα το είδα…άψογο το κείμενο περι γάμου. Ελπίζω να χαρούμε καιμεις πολιτικό γάμο, επισήμως και με το νόμο στην Ελλάδα. Εε…μη ξενιτευόμαστε τώρα σε άλλη γη σε άλλα μέρη… για τα αυτονόητα δικαιώματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s