From Russia with love !


Με την ευκαιρία των προεδρικών εκλογών στη Ρωσία..…..

petersburgbird-s16.jpg

images.jpgvm_cr00144144_ss90_.jpg006_s1.jpg
Ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν γνωστός για τον ρεαλισμό ή μάλλον για τον κυνισμό του. Κατά καιρούς δεν δίσταζε να επαναλαμβάνει κάτι που στ’ αυτιά της Δύσης έφτανε ως βρισιά και ας ήξερε εκείνη ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν και στις καλύτερες των δυτικών δημοκρατιών. Έλεγε, λοιπόν, ο πατερούλης ότι δεν έχει σημασία ποιος ψηφίζει, αλλά ποιος μετράει τις ψήφους!

Ναι, ακούγεται προκλητικό –φαντάζομαι ότι θα ’χε τους λόγους του για να το λέει– αλλά η θέση του αυτή επιστρέφει τούτες τις μέρες στο προσκήνιο ενόψει των σημερινών προεδρικών εκλογών στη Ρωσία με την εξής σπουδαία διαφορά: στα χρόνια του Στάλιν η πρακτική της υφαρπαγής της ψήφου μπορεί να περνούσε μέσα από τη διελκυστίνδα του φόβου ή του εξαναγκασμού. Σήμερα –αν τυχόν ευσταθούν τα όσα γράφονται στον Τύπο– αυτή η υφαρπαγή δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυθόρμητη προσφορά των πολιτών προς τον ηγέτη που έβγαλε τη Ρωσία από το γελτσινικό τοπίο της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας και της απώλειας του μεγαλείου της. Κυρίες και κύριοι, η σημερινή ψήφος προς τον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, τον εκλεκτό του Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ψήφος λατρείας προς τον τελευταίο από έναν λαό που φημολογείται ότι εθίζεται όλο και περισσότερο στον κυνισμό.

Για όσα συμβαίνουν σήμερα στη Ρωσία υπάρχει έντονη φημολογία και η αλήθεια εξακολουθεί να αναζητείται. Ακούγονται πολλά για κρυμμένα μυστικά, για διαφθορά και αναπαλαιωμένα γκουλάγκ. Οι δυτικοί δημοσιογράφοι ενσπείρουν ζιζάνια, αλλά οι σημαντικές πληροφορίες έρχονται εκ των έσω και πολλές φορές είναι οι άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Πούτιν που φροντίζουν να γίνονται γνωστές. «Βασίλειο των λεόντων», αποκαλούν πολλοί τη Ρωσία και κάποιοι, παρατραβηγμένα ίσως, την εμφανίζουν ως αναγεννημένο Κολοσσαίο, με τους συγκλητικούς, το πλήθος και τους υποτελείς. Μία ακόμη απεχθής κατασκευή; Βρώμικη προπαγάνδα; Τα δημοσιεύματα, ωστόσο, είναι αρκετά και σχεδόν όλα αναφέρονται σε έναν Πούτιν, ο οποίος σαγηνεύει με το χαμόγελό του τους Ρώσους, λέγοντάς τους εμμέσως ότι μικρή σημασία έχει η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. «Πότε περνούσατε καλά; Επί Γέλτσιν ή σήμερα;», τους ρωτάει από την τηλεόραση, κάθε φορά που τίθενται θέματα δημοκρατίας ή έχουν προηγηθεί συλλήψεις πολιτικών που αντιδρούν στο καθεστώς του Κρεμλίνου. Σε ένα τόσο ρεαλιστικό ερώτημα τι θα μπορούσε να απαντήσει ένας στοιχειωδώς σώφρων άνθρωπος; Δημοκρατία και ξερό ψωμί; Ας είμαστε σοβαροί.

God save the queen, λένε οι Άγγλοι. Oil save Russia, λένε οι Ρώσοι, οι οποίοι προετοιμάζονται επιμελώς για να γίνουν ξανά το αντίπαλο δέος της Αμερικής. Όχι, βεβαίως, δια της γνωστής ιδεολογικής μεθόδου –κομμουνισμός vs καπιταλισμός– αλλά δια της ομοιοπαθητικής – καπιταλισμός made in Russia vs καπιταλισμός made in USA! Από την άλλη, μπορεί ο Ρώσος να βυθίζεται ηδονιστικά στον ατομισμό και στον κυνισμό, ο Πούτιν να υψώνει τους τόνους για το Ιράν ή για το Κόσοβο,009_s.jpg

αλλά και οι δύο γίνονται έξαλλοι στην ιδέα ότι η Αμερική προτίθεται να αναπτύξει αντιπυραυλική ασπίδα στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, δίπλα στα ρωσικά σύνορα. Casus belli, λέγεται αυτό στη γλώσσα των ανθρώπων του Κρεμλίνου ή μάλλον, όπως το περιέγραψε σοφά ένας ηλικιωμένος Ρώσος, εκδήλωση του συμπλέγματος κατωτερότητας που ήδη υπήρχε μετά την αλαζονεία με την οποία οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Αυτή την περίοδο ορισμένοι παλαιομοδίτες κρεμλινολόγοι κόπτονται να αναλύσουν το φαινόμενο «Πούτιν – Ρωσία». Πιστεύουν ότι η πατρίδα του Γκορμπατσόφ βιώνει ένα μείγμα αυταρχικού, εθνικιστικού καθεστώτος, που στον Γκορ Βιντάλ θυμίζει τον «κρυπτοφασισμό» του 1968 στις ΗΠΑ, όταν δοκιμάστηκαν οι αξίες της ελεύθερης κοινωνίας του Σικάγου από τις αστυνομικές υπερβάσεις του τότε δημάρχου Ντέιλεϊ. Ξεχνούν, όμως, κάτι σημαντικό: τι μπορεί να σημαίνει για τους Ρώσους «ζω δημοκρατικά»; Τι σημαίνει «διακριτές εξουσίες», «κοινωνική δικαιοσύνη», «ανθρώπινα δικαιώματα»; Στο κάτω κάτω ο Ρώσος πολίτης σήμερα είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν, λένε οι νέοι στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. «Αυτή είναι η δική μας ελευθερία», είπε πρόσφατα στον Βρετανό δημοσιογράφο Jonathan Dimbleby των κυριακάτικων «Τάιμς» του Λονδίνου, νεαρή γυναίκα στην Πετρούπολη, για να προσθέσει: «Η δημοκρατία για τη Ρωσία ισοδυναμεί με θάνατο». Δεν λες εύκολα μια τέτοια κουβέντα!

Ανεξάρτητα από το δεδομένο αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών, εκείνο που απασχολεί τον διεθνή Τύπο είναι ο ενδοκρεμλινικός καβγάς που αφορά τόσο την περιουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν όσο και των κρατικοδίαιτων ολιγαρχών της Μόσχας… Το κυνήγι για την εξακρίβωση των περιουσιακών στοιχείων του Πούτιν –που υποτίθεται ότι έχουν βρει τη θέση τους στην Ελβετία και στο Λιχνενστάιν ξεκίνησε από τη συνέντευξη που έδωσε στον γερμανικό Τύπο (Die Welt, 12 Νοεμβρίου 2007), ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Στανισλάβ Μπελκόφσκι, πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Στρατηγικής. Εκτοτε, η συνέντευξη αναδημοσιεύθηκε στην Ευρώπη (Guardian), στις Ηνωμένες Πολιτείες (Washington Post), στη Ρωσία (Moscow Times) και, φυσικά, κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. Ο Μπελκόφσκι ισχυρίζεται ότι κατά τη διάρκεια των οκτώ χρόνων παραμονής του στην εξουσία ο Πούτιν έχει συγκεντρώσει το ποσό των 40 δισ. δολαρίων! Ο Ρώσος αξιωματούχος λέει επίσης ότι ο Πούτιν έχει στην κατοχή του τρεις ρωσικές εταιρείες παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, καλυπτόμενος πίσω από offshore εταιρείες. Κατέχει το 37% των μετοχών της εταιρείας φυσικού αερίου Surgutneftegaz, το 4,5% της γνωστής Gazprom (ο εκλεκτός του Ντιμίτρι Μεντβεντέφ είναι ο διευθύνων σύμβουλος αυτής της εταιρείας) και το 75% της Gunvor, (μυστηριώδης εταιρεία που εδρεύει στην Ελβετία και ιδρύθηκε από τον στενό φίλο του προέδρου Γκενάντι Τίμτσενκο, πρώην καγκεμπίτη). Το όνομα του Πούτιν, φυσικά, δεν εμφανίζεται πουθενά, διατείνεται ο Μπελκόφσκι, αλλά επιμένει ότι είναι αυτός ο πραγματικός κάτοχος. Ο Ρώσος πρόεδρος απέφυγε να σχολιάσει τους ισχυρισμούς του Μπελκόφσκι και βρήκε έναν εύστοχο τρόπο να κλείσει τα στόματα, λέγοντας στο περιοδικό TIME: «Εσείς ξέρετε ποιοι και πώς έγιναν πλούσιοι. Γράψτε λοιπόν στο υπουργείο Εξωτερικών, εφόσον είστε τόσο σίγουροι. Υποθέτω ότι γνωρίζετε τα ονόματά τους, γνωρίζετε τα συστήματα και τα εργαλεία πλουτισμού. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν».

070815_vlad_0_1.jpg

Τυπικός επιχειρηματίας ο Βλαντιμίρ Πούτιν θεωρεί ότι η Ρωσία είναι ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής πλούτου και έχει πλέον πειστεί ότι τα προβλήματα λύνονται μόνο με χρήματα. Ένα πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί με ένα δισ. δολάρια, μπορεί να λυθεί με 10 δισ. και αν όχι, τότε με 20 δισ., δηλώνει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Στάνισλαβ Μπελκόφσκι, πολίτης μιας χώρας που αναπτύσσεται με ρυθμούς έως και 7% ετησίως και η οποία δεν βαδίζει εν υπνώσει στον νέο θαυμαστό μας κόσμο, αλλά τον αγκαλιάζει ζεστά.

rits

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 2 /3/2008
Advertisements

32 thoughts on “From Russia with love !

  1. Καλή σου μέρα και καλώς μας ξαναήρθες! Περαστικά κι αγύριστα (καθυστερημένα πάλι, γιατί εγώ κι η μπλογκοσυνέπεια έχουμε διακόψει σχέσεις _αυτό δεν σημαίνει ότι τους πραγματικούς μπλογκοφίλους δεν τους σκέφτομαι και εκτός μπλογκ, μέσα στην πιο καθημερινή καθημερινότητά μου).

    Κοίτα να ξεκουραστείς και να χαρείς τον Κωνσταντίνο σου ολοκαίνουργιο, καθώς και αυτή την ευλογημένη καινούργια μέρα, που, τελικά, πάντα έρχεται όσο κι αν δεν μπορούμε να το πιστέψουμε χωμένοι μέσα στο έρεβος της παλιάς.

    Σε φιλώ και πάω να διαβάσω το άρθρο σου στο χαρτί, με τη μυρωδιά του μελανιού [αλλά χωρίς την μουντζούρα του στα δάχτυλα, χάρη στην καταπληκτική εκτύπωση της Καθημερινής 🙂 ]

  2. @@Justme….καλως σε βρήκα. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου, θελω να πιστευω ότι έτσι είναι η νομοτελειακή πορεία των πραγμάτων. Και σε ευχαριστώ που με διαβάζεις από την εφημερίδα. Εκεί ανήκω.
    φιλια
    ριτς

  3. @@@vasilis…ε, τώρα, πρώτο παιδί ο Πούτιν. Γεγονός είναι πάντως ότι η Ρωσία αναδεικνύεται και πρωταγωνιστεί πλεον κανονικά στα διεθνή δρώμενα.
    σε φιλω
    ριτς

  4. Γίνεται να μη μάθω με όλα αυτά (τα όμορφα) που διαβάζω καθημερινά…;
    Αλλά είπαμε… «καλύτερα να σου βγεί το μάτι…!»

    🙂 Καλησπέρα!

  5. Ωραία που σ’ έχουμε πάλι κοντά μας. Για τη Ρωσία, δεν αν θες το σχετικό ποστ του φίλου identitycafe (τον έχω στα ‘επισκέπτομαι’ του μπλογκ μου).

  6. @@ Το τέρας της Αμάθειας Το κατα δυναμιν και ημείς και υμείς…φιλια
    ριτς

    @@@ gerasimos…ευχαριστώ , πάω τρέχοντας..
    φιλια
    ριτς

  7. Γεια σου Ρίτσα, χαίρομαι που πήγαν όλα καλά με το παιδί. Πολύ ωραίο το άρθρο σου. Υπάρχει μια αραβική παροιμία που λέει: Αν θέλεις να πλουτίσεις ασχολήσου με την πολιτική. Σε έβαλα στα more favorites, στις ρυθμίσεις χάθηκαν τα παλιά, δεν ξέρω γιατί.

  8. ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚς ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΆΖΕΙ

    Άλλωστε τα blogs είναι εν δυνάμει και εργαλεία εκβίασης και διακίνησης πορνογραφίας (όπως ακριβώς και τα έντυπα δηλαδή), υποχείρια συμφερόντων και μυστικές υπαλληλικές πρωτοβουλίες παραγόντων του δημόσιου βίου, γκρίζες διαφημιστικές ζώνες και προφανώς εργαλεία του σατανά. Αλλά εν δυνάμει το στυλό στην τσέπη μου είναι φονικό όπλο, χωρίς να προκύπτει εκ του γεγονότος αυτού η ανάγκη να δημιουργήσουμε νομικό πλαίσιο για να προστατέψουμε την κοινωνία από τα επικίνδυνα στυλό.»
    Νεόφυτος Δημητρίου

  9. babis dermitzakis…σ ευχαριστώ πολυ φίλε Μπαμπη. Η φίλη μου ; Εννοείς το Μαρινάκι το κρητικάκι ; θα της το πώ, αν και δεν πολυθυμάμαι τί σου υποσχέθηκε.
    σε φιλω
    ριτς

  10. «τι μπορεί να σημαίνει για τους Ρώσους «ζω δημοκρατικά»; »
    το αληθινό ερώτημα είναι πότε έζησαν οι Ρώσοι δημοκρατικά, με την δυτική έννοια της δημοκρατίας?
    Η αληθινή απάντηση είναι ποτέ.

    Και, εν τέλει, τι το διαφορετικό έκανε ο Πούτιν από όλους τους άλλους ηγέτες δύσης και ανατολής, σε σχέση με αυτά που του καταλογίζουν περί πλουτισμού?

  11. @@Krot…. Τόσα χρόνια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού ( πολύ βαρυγδουπο ακούγεται) κάτι περί δημοκρατίας , φυσικά δυτικού τύπου εννοώ( μήπως ξέρουμε και καμιά άλλη; ) θαπρεπε να ξέρουν. Προφανώς όμως νοιάζονται για τις τσέπες τους και μονο. Αυτό εμένα δεν με ξενίζει. Πρώτα τακτοποιείς τα του ζην και μετά τα του ευ ζην. Αλλά, βρε αδελφέ, ελεος, ας πιαστούν από καπου να πάρουν μπρος. Οσο για τον Πούτιν , δεν ξέρω καν αν ισχύουν τα δημοσιευματα και οι δηλωσεις του κυρίου τάδε. Μπορεί να ειναι πολεμος φατριών.Εντάξει, όχι και ολοι οι ηγέτες της δυσης ( για της ανατολής δεν αμφιβάλλω), αλλά της δυσης, δε νομίζω. Υπηρξαν , υπάρχουν και θα υπάρξουν ηγετες με διαφορετική νοοτροπία και διαφορετικό ήθος.
    σε φιλω
    ριτς

  12. Ρίτσα μου, εγώ δεν είμαι απαραίτητα υπέρ της αστικής δημοκρατίας,΄αλλά εδώ στην Ελλάδα έχουμε 170 χρόνια αστική δημοκρατία και πάλι να μην πω πώς την εφαρμόζουμε.

    Στη Ρωσία, μετά από 500 χρόνια τσαρισμού, 17 χρόνια αστικής δημοκρατίας τι να σου κάνουν?

    Δεν υπάρχει τέτοια κουλτούρα σε αυτές τις χώρες -εννοώ και τις κεντροευρωπαϊκές πρώην σοσιαλιστικές-, γιατί από τις Αυτοκρατορίες περάσαν απευθείας στο σοσιαλισμό και εδώ και 16-17 χρόνια στα δυτικού τύπου πολιτεύματα. είναι πολύ πολύ λίγα αυτά τα 17 χρόνια.

    Άλλωστε, όταν πεινάς, σκασίλα σου για τις δημοκρατίες -και δεν το αδικώ αυτό,…

    Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τους Ρώσους, απλώς να βρω μια εξήγηση στα τωρινά κοινωνικά χαρακτηριστικά τους…

  13. Θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από έναν πρώην Καγκεμπίτη;

    @Κροτ: Όχι και «170 χρόνια αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα»! Επειδή το «αστική δημοκρατία» μου δημιουργεί κάποια εχμ προβλήματα το παραμερίζω και υπενθυμίζω ότι μέχρι το 1862 η Ελλάδα ήταν μοναρχία και ότι μόλις τα τελευταία 34 χρόνια το πολίτευμα της χώρας μπορεί να πειγραφεί ως φιλελεύθερη δημοκρατία.

    Πάντως, λοταρίες, ανοιχτούς εκβιασμούς, αποτελέσματα της τάξης του 99% και άλλα τέτοια ωραία και δημοκρατικά δεν είχαμε γνωρίσει τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση.

    @ritsmas:Χαίρομαι που όλα πήγαν καλά. 🙂

  14. Καλημέρα Ρίτσα μου,
    λοιπόν είχα δει μια φωτογραφία του Πούτιν και έγραφε από κάτω «ο απερχόμενος Πρόεδρος της Ρωσίας»» και σκέφτηκα ότι θα απεικόνιζε την πραγματικότητα εάν δίπλα σ’ αυτήν τοποθετούσε κανείς και μια άλλη φωτογραφία του Πούτιν και έβαζε από κάτω «ο νέος Πρόεδρος της Ρωσίας». Όλοι ξέρουν και αποδέχονται ότι αυτός θα κινεί τα νήματα και μετά τις εκλογές, μέχρι να τροποποιηθεί το Σύνταγμα και να μπορέσει να ξαναγίνει πάλι Πρόεδρος για τρίτη φορά (που τώρα υποτίθεται απαγορεύεται)
    Ωραίο το άρθρο σου Ρίτσα μου το απόλαυσα.

  15. Kαλημέρα
    Ρίτσα, επισημαίνεις και σωστά τον κυνισμό του Στάλιν…
    Αν όμως εξετάσουμε τον κυνισμό του … «πατερούλη» μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που εκδηλώθηκε ( Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Ψυχρός Πόλεμος) και θυμηθούμε τον ανάλογο κυνισμό των αντιπάλων του σε Ευρώπη και ΗΠΑ ,θα δούμε ότι ο Στάλιν δεν ήταν περισσότερο κυνικός από τον Πούτιν του σήμερα.

  16. Ασμοδαίε, ε, καλά, και επί μοναρχίας αστική δημοκρατία είχαμε (κοινοβούλια και τα συναφή, αν με εννοείτε! και όλα αυτά λέω επειδή μου αρέσει πάρα πολύ να σας κοντράρω σε αυτό το επίπεδο!!). Α, είχαμε και χούντα για 7 χρόνια, με την εμφανή ανοχή των αστικοδημοκρατών πολιτικών, αλλά ας μη σας εκνευρίσω άλλο! 🙂
    (το αποτέλεσμα ήταν 75%, και θέλω να σας θυμίσω πόσο πολύ αμφισβητήθηκε η επανεκλογή του Μπους λόγω νοθείας στην αστικοδημοκρατέστερη των αστικοδημοκρατιών. Θέλω να πω ότι οι αστικοδημοκράτες που κάνουν μάθημα στον πούτιν και στη Ρωσία, καλά θα κάνουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη πριν μιλήσουν. Για να μη θυμίσω και τις κάθε λογής «δημοκρατίες» που κατασκευάζουν σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη…).

    Και μια χαρά τα λέει ο ΑΦΜ!!!

  17. Krot,

    από τα λίγα που ξέρω, νομίζω ότι ο όρος αστική δημοκρατία έχει μία ταξική αναφορά. Προϋποθέτει, δηλαδή, την ύπαρξη μίας αστικής τάξης η οποία ασκεί την εξουσία μέσω των θεσμών στους οποίους αναφέρεστε. Στο Ελλάντα, όμως, αστική τάξη γιοκ! Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έως προσφάτως ήταν χωρικοί. Γι΄αυτό αλλά και επειδή δεν είμαι μαρξιστής, θεωρώ καταλληλότερη τη χρήση του καθιερωμένου και αμιγώς πολιτειακού όρου «φιλελεύθερη δημοκρατία».

    Θα έπρεπε, όμως, να παρατηρήσετε ότι η χούντα επικράτησε και με την ανοχή όλων των κοινωνικών τάξεων (και των προλετάριων, και των μικροαστών και των μεγαλοαστών). Αυτό δε σημαίνει ότι είχαμε κομμουνισμόν!

    (Δεν εκνευρίζομαι. 🙂 )

    Φυσικά και είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμη η εκλογή του Μπους το 2000, αλλά: 1. δεν είχαμε φαινόμενα όπως αυτό ( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_01/03/2008_261322 ) τα οποία, εάν συνέβαιναν στη Δύση -ακόμη και στο Ελλάντα, θα έφερναν τα πάνω κάτω και θα θεωρούνταν από όλους φοβερό γεγονός. Όμως, οι Ρώσοι θα διαμαρτυρηθούν γίατι «οι Δυτικοί θέλουν να επιβάλουν το δικό τους τύπο δημοκρατίας». Η διαφορά είναι εμφανής.

    Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ο κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι υπόλοιπες δυνάμεις. Το ζήτημα είναι η εσωτερική πολιτική που ασκήθηκε η οποία διαφέρει παρασάγγας.

  18. η εσωτερική πολιτική αφορά τους Ρώσους, που για να ξαναψηφίζουν Πούτιν (γιατί περί αυτού πρόκειται), προφανώς τους κάνει (και τι να ψηφίσουν δλδ Ζιρινόφσκυ? γιατί υποθέτω πως για τους κομμουνιστές ούτε λόγος, έτσι?).

    και είμαι εντελώς σίγουργη ότι αν αντίστοιχα συνέβαιναν πχ στις ΗΠΑ απλά δεν θα τα πληροφορούμασταν ποτέ.
    επίσης δεν κατάλαβα γιατί δυτικοί παρατηρητές πάνε σε κάποιες χώρες και όχι σε κάποιες άλλες?

    θέλω να πω ότι η δημοκρατία (φιλελεύθερη, αστική ή ό,τι άλλο) της δύσης έχει μάλλον δύο μέτρα και εικοσι δύο σταθμα…

  19. Να παρεμβω, όχι για να χαλάσω την ατμόσφαιρα, αλλά για να πω α) ότι πράγματι αστική δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα και β) το αρθρο του Γκάρντιαν το διαβασα προχθες και το βρήκα ενδιαφέρον και ενδεικτικό του κλιματος.
    Κατα τα λοιπά, βεβαίως οι δυτικοί θέλουν να έχουν λόγο παντού στον κόσμο και βεβαίως οι Αμερικανοί τα παίρνουν στο κρανίο που ο Πουτιν κάνει κουμάντο με τον τρόπο και βεβαίως δεν με ενθουσιάζει η ιδέα των παρατηρητών στις εκλογές, αλλά ενδεχομενως κάποια πράγματα να είχαν αποκτήσει μια ανιαρή στασιμότητα αν δεν υπήρχαν αυτές οι αντιπαθητικές παρεμβάσεις που αποσκοπούν να επιδείξουν κάποια υποτυπ ώδη ισχύ.

    Και για να εξηγηθώ : δεν ταβαλα με τον παιδαρά τον Πούτιν. ως πρων καγκεμπιτης ξέρει καλά πώς να χειριστεί τους Ρώσους. Απλώς στο δικό μου μυαλό τα πράγματα εχουν διαφορετική ταξινομηση. Θα μου πείτε : ποιος νοιάζεται; Κανείς, αλλά έχω καθε δικαίωμα να λεω την άποψή μου. αυτά φιλοι μου αγαπημένοι…

  20. α, θέλω να αποσαφηνίσω ότι δεν είναι πως υπερασπίζομαι τον Πούτιν (για όνομα!), απλώς με ενοχλεί που ανακαλύπτουμε όλες τις ανακολουθίες και τις φρίκες σε μια χώρα που έχει χαρακτηριστικά βρέφους στα περί δημοκρατίας, ενώ παράλληλα άλλες χώρες που έχουν παράδοση αιώνων (και καλά: από το 18ο αι. οι ΗΠΑ, από το 17ο η Βρετανία κλπ) στο άθλημα να μην τις σχολιάζουμε καν!

    Τα λέω όλα αυτά, επειδή, προφανώς βρε Ριτσάκι λέμε όλοι τις απόψεις μας (κι εγώ την δική μου, και μάλιστα ως φιλοξενούμενη εδώ!) κι επειδή επίσης, κύριε Ασμοδαίε μου, είπατε πως δεν εκνευρίζεσθε, θέλησα λοιπόν να δοκιμάσω τα όριά σας 🙂

  21. Krot…αφου το ξέρεις ότι ο Ασμοδαίος εμφανίζεται και εξαφανίζεται. ταλαντουχος γαρ, συγχρονος Κοπερφιλντ.

  22. Points of clarification:

    1. Δε νομίζω ότι τα καθεστώτα της Δύσης είναι δημοκρατίες με την πλέον αυστηρή έννοια του όρου, αλλά ανεκτικές και αιρετές ολιγαρχίες. (Οι όροι χρησιμοποιούνται με την τρέχουσα έννοια.) Νομίζω, όμως, ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι τα πιο ελεύθερα καθεστώρα που υπάρχουν σε αυτόν τον πλανήτη.

    2. Δεν εκνευρίζομαι, λε-με. 🙂

    @ritsmas:
    Εμένα με ενθουσιάζει η ιδέα αποστολής παρατηρητών στις εκλογές και δε νομίζω ότι το λινκ αποτελεί μία από τις «αντιπαθητικές παρεμβάσεις που αποσκοπούν να επιδείξουν κάποια υποτυπώδη ισχύ» αλλά μία από τις φωνές που υπερασπίζονται κάποιες ελευθερίες που στη Δύση τις έχουμε κατακτήσει, ενώ αλλού (Ρωσία, Κίνα) όχι. Δηλαδή, δε σας άρεσε η «τυραννία της μεταμέλειας»; 😉

    + Όλα περαστικά.

    @Κροτ: Αφ’ ης στιγμής, η Ρωσία ισχυρίζεται ότι είναι δημοκρατία και επιθυμεί ως τέτοια να συμμετάσχει στο διεθνές γίγνεσθαι, νομίζω ότι οι υπόλοιποι διεθνείς παράγοντες έχουν κάθε δικαίωμα να ζητήσουν να παρατηρήσουν την εκλογική διαδικασία, δεδομένου του θορύβου, των καταγγελιών Ρώσων εναντίον της κυβέρνησης και δεδομένου -φυσικά- του τρομερού αποτελέσματος του 99%.

    Τέτοιου μεγέθους νοθεία συν κάτι τραγελαφικά περιστατικά με τις λοταρίες, εγώ δεν έχω αντιληφθεί ούτε στη χώρα μας -εκτός κι αν έχετε υπόψη σας κάτι άλλο, που εμείς δεν το ξέρουμε- ούτε στις ΗΠΑ. Η εξαίρεση της Φλόριντα όχι μόνο δεν κουκουλώθηκε, αλλά αποτέλεσε δημόσιο θέμα συζήτησης για μέρες και προκάλεσε θυελλώδεις συζητήσεις κλπ και τελικά κατέληξε εδώ: http://www.usatoday.com/news/politicselections/nation/president/2004-08-10-osce-observers_x.htm

    Άρα, παρατηρητές δεν πηγαίνουν μόνο στους καημένους τους Ρώσους που δεν έχουν και πολύ χρόνο για εκλογές και λοιπές μαλ*κίες, τόσο κόσμο έχουν στη λίστα με τους καθαρισμούς -Λιτβινένκο, Άννα Πολιτκόφσκαγια ( ο Μουρ, αντιθέτως, ζει και βασιλεύει, Κροτ).

  23. Ασμοδαίε μου,

    με το 1 συμφωνώ στο πρώτο μέρος, αλλά έχω επιφυλάξεις για το δεύτερο.

    Με το δεύτερο μέρος του σχολιίου, ξαναματαπαρατηρώ πως το ποσοστό ήταν 74% και όχι 99. Επίσης, αν είναι έτσι γιατί δεν πάνε παρατηρητές και στις ΗΠΑ όπου υπήρξε η καταγγελία της Φλόριντα? Μήπως επειδή όλοι οι διεθνείς οργανισμοί είναι ελεγχόμενοι και κατευθυνόμενοι?
    (εξακολουθώ να πιστεύω πως το θέμα της Φλόριντα θάφτηκε πάντως και το λινκ δεν μου άλλαξε την εντύπωση).

    Ναι, ο Μουρ ζει και βασιλεύει, αλλά οι ΗΠΑ είναι η μόνη δημοκρατία που απαγορεύει την ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος, ενώ βρίθει ρατσιστικών και φασιστικών οργανώσεων. Ωραία δημοκρατία είναι κι αυτή.
    Για να μην αναφερθώ στο ότι οι ΗΠΑ αρνούνται πεισματικά να υπογράψουν τη συνθήκη της Γενεύης και να συμμετάσχουν στις διαδικασίες του ΔΔ της Χάγης, ότι εφαρμόζουν βασανιστήρια σε κρατούμενους και ότι αντιμετωπίζουν τους μη αμερικανούς πολίτες ως μη-πρόσωπα όταν είναι υπόδικοι: http://afmarx.wordpress.com/2008/02/29/guant/ .

    Το καθεστώς της Ρωσίας, απλά δεν διαφέρει σε πολλά από τα δυτικά. Απλώς είναι πιο ειλικρινές.

  24. Ασμοδαίος – Κροτ…. Εμείς διαπληκτιζόμαστε τροπον τινα πολιτισμένα και κομψά για τις μεγάλες δυνάμεις κι αυτές προχωρούν ακάθεκτες κατα το δοκούν και όπως τους βολεύει. Σίγουρα ομως παρα τα φοβερά μειονεκτήματα της υπερδύναμης ΗΠΑ , μια δημοκρατία την έχουν και την λιβανίζουν καταλλήλως, οπως δημοκρατία με ολη τη σημασία της λέξεως, για να μην πω ασυδοσία ( δεν νομίζω Ασμοδαίε ότι εχουμε χαλαρές ολιγαρχίες ) έχουμε στις περισσότερες παλιές ευρωπαικές χώρες. Η ελευθερία που βιώνουμε είναι υψηλότατου ασυδοτικού επιπέδου, ακομη κι όταν μας απειλούν με καμερες και ματ και ολο το κακό συναπάντημα.
    Η Ρ ωσία ειναι λογικό να περασει πρώτα από ολες τις παιδικές ασθένειες, αλλά τούτο με τον Πούτιν ( εννοω ηαλλαξοκωλιά με τον Μεντβεντεφ) βγάζει μάτι. Ε, ας το επισημάνουμε.
    @@Ασμοδαίος… Ναι, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον ως συλληψη ιδέας.Εννοω την Τυρρανια της Μεταμέλειας
    σας φιλω
    ριτς

  25. @@@@ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΜΟΔΑΙΟ Η ΑΠΆΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΜΠΡΥΚΝΕΡ.

    Υπάρχει μια μεγάλη γαλλική παράδοση, από τον Ντιντερό μέχρι το Σαρτρ, όπου ο συγγραφέας όσο καλά γράφει λογοτεχνία ακόμα καλύτερα γράφει δοκίμιο. Σε τούτη την παράδοση ανήκει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ. Στο τελευταίο του βιβλίο, την «Τυραννία της Μεταμέλειας», ο Μπρυκνέρ έρχεται να περιγράψει ένα καινούργιο φάντασμα που απλώθηκε πάνω απ’την Ευρώπη: το φάντασμα της απόλυτης ενοχής. Η Ευρώπη από μέτρο του πολιτισμού, με βάση το οποίο θα έπρεπε να συγκριθεί κάθε πρόοδος και κάθε βαρβαρότητα, κατέληξε να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν αιτία κάθε συμφοράς όπου γης. Όταν η Ευρώπη κοιτιέται στον καθρέφτη που στήνει ενώπιόν της, λέει ο Μπρυκνέρ, νομίζει πως βλέπει ένα τέρας. Τρομαγμένη σπεύδει να κρυφτεί, μακριά απ’τις ταραχές του κόσμου, γιατί είναι βέβαιη πως για τούτες τις ταραχές είναι η ίδια υπαίτια και πως άμα θελήσει ν’ανακατευτεί τότε οπωσδήποτε θα κάνει χειρότερα τα πράματα.

    Πώς συντελέσθηκε τούτη η αντιστροφή; Πώς το προηγούμενο αίσθημα απόλυτης υπεροχής μεταμορφώθηκε σε τούτη την ασίγαστη αυτοϋποτίμηση; Ο Μπρυκνέρ προσφέρει βασικά δύο εξηγητικούς μίτους, έναν ιστορικό κι έναν οιονεί θεολογικό. Από ιστορικής απόψεως, η Ευρώπη είδε τον εαυτό της μετά τον πόλεμο να μετατρέπεται από κέντρο σε περιφέρεια της παγκόσμιας ιστορίας. Απ’τη ξενοιασιά του περιθωρίου επιχείρησε να μεθερμηνεύσει τον κόσμο βάζοντας στο επίκεντρο τους δικούς της εφιάλτες. Ολόκληρη η ιστορία κοιτάχτηκε από ένα καινούργιο πρίσμα όπου τα πάντα εξηγούνται σαν σταθμοί στον δρόμο για την καταστροφή. Όλα τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, απ’τη δημοκρατία και την πολιτική ελευθερία μέχρι την επιστήμη και την τεχνολογία, όλα δεν είναι πια παρά μέσα που κατ’ανάγκη οδηγούν στην εκμετάλλευση, στον εξανανδραποδισμό, στον φόνο. Για τον Μπρυκνέρ, όταν η Ευρώπη κοιτάζει τον εαυτό της βλέπει μια αργή πορεία προς τη κόλαση για την οποία είναι η ίδια υπεύθυνη.
    Η Ευρώπη βάλθηκε να μετανοεί με όλη της την ψυχή. Για ό,τι στραβό συμβαίνει στον πλανήτη, θα τρέξει να δηλώσει πως είναι εκείνη η υπεύθυνη. Το ιδιαίτερο της γνώρισμα, το κριτικό πνεύμα που άφοβα εξετάζει τα είδωλα με σκοπό να τα γκρεμίσει, το έστρεψε στον εαυτό της. Τώρα κοιτιέται αδιάκοπα στο μικροσκόπιο και σε ένα μαζοχιστικό παραλήρημα απολαμβάνει να εκφράζει τη σιχασιά της γι’αυτό που βλέπει. Έχασε το ρόλο του πρωταγωνιστή της ιστορίας και διεκδίκησε ένα καινούργιο μονοπώλιο: το μονοπώλιο του θύτη. Είναι αδύνατο για τον ευρωπαίο διανοούμενο, λέει ο Μπρυκνέρ, να δεχθεί πώς είναι δυνατό να φταίει κάποιος άλλος για μια αδικία ή για μια συμφορά. Όχι, οι άλλοι, οι έξω από εμάς, είναι πάντα αθώοι, είναι μονάχα θύματα. Κρατώντας σαν αποκλειστικότητα για τον εαυτό της το ρόλο του θύτη ανάγει τον άλλο σε ένα πλάσμα ανεύθυνο κι ασυνείδητο, σ’ένα αγρίμι. Ο μη δυτικός δεν φταίει ποτέ. Δεν φταίει, διότι ακριβώς δεν έχει προσωπικότητα, δεν είναι υποκείμενο.
    Η αιώνια ενοχή είναι ο νέος τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη εκφράζει την ακλόνητη αυταρέσκειά της. Απομακρυσμένη απ’τις εξελίξεις, αναστοχαστική αλλά αμέριμνη, η Ευρώπη ζητά να γίνει ο ηθικός κριτής της παγκόσμιας τάξης. Δικαστής και θύτης την ίδια στιγμή, η Ευρώπη εξετάζει τον εαυτό της, μα πάνω απ’όλα δεν θέλει να μπλέξει. Της αρέσει να κουβεντιάζει και απολαμβάνει να αυτομαστιγώνεται, όλα αυτά όμως στην ζεστασιά των μικρών της, ιδιωτικών απολαύσεων. Όταν τα πράγματα γίνουν επικίνδυνα θα ζητήσει απ’την Αμερική να βγάλει τα κάστανα απ’τη φωτιά. Κι ύστερα πάλι θ’αρχίσει να κουβεντιάζει και να αυτοοικτίρεται. Ο Μπρυκνέρ δεν κρύβει τον πολεμικό του σκοπό. Ζητά για την Ευρώπη ν’αφήσει τα λόγια και να κοιτάξει τα πράγματα. Να συμμετάσχει στις εξελίξεις και να αναδεχθεί τον κίνδυνο πώς πιθανώς θα βρωμίσει τα χέρια της. Ο Μπρυκνέρ καταγγέλει την ευρωπαϊκή τυραννία της μεταμέλειας σαν μια νέα, πιο ύπουλη μορφή του δυτικού κομφορισμού.
    Μολονότι το κεφάλαιο για την αποτελμάτωση του γαλλικού πνεύματος είναι οπωσδήποτε το πιο πετυχημένο τού βιβλίου, ο Μπρυκνέρ δεν ξεφεύγει από την ιδιαζόντως γαλλική τάση της αναδρομής στα υποτιθέμενα βαθύτατα αίτια του ανά περίπτωση εξεταζόμενου προβλήματος. Ως συνήθως, ωστόσο, το ανευρισκόμενο αίτιο κείται τόσο βαθιά που δεν μπορεί πια να εξηγήσει τίποτα συγκεκριμένο. Έτσι, όταν ο Μπρυκνέρ ανάγει την ευρωπαϊκή τυραννία της μεταμέλειας στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση του προπατορικού αμαρτήματος και της εκ των προτέρων ενοχής, μοιάζει μ’εκείνους τους διαφωνούντες που όταν ανακάλυψαν μια σειρά από εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ χριστιανισμού και μαρξισμού, πίστεψαν πως θα μπορούσαν να προβλέψουν την επόμενη κίνηση του Πολιτμπυρό μελετώντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ.
    Δεν μπορεί επίσης να μην σταθεί κανείς στο γεγονός ότι στην ζέση του να εμφυσήσει μια ενεργητικότητα και μια αυτοπεποίθηση στη γερασμένη Ευρώπη, ίσως να προσπερνά μια σειρά προβλήματα με υπερβολική ευκολία. Καταγγέλοντας την αδράνεια και την αθυμία, ο Μπρυκνέρ ζητά δυναμισμό, σαν να αρκούσε ο δυναμισμός από μόνος του για να δώσει αξία στην ευρωπαϊκή πολιτική. Κι όμως, τούτη η επαγγελία δυναμισμού, αυτοπεποίθησης και επιβράβευσης της τόλμης συνόδευσε την άνοδο του Νικολά Σαρκοζύ στη Γαλλία. Υπάρχει εδώ μια συνάφεια που θα άξιζε να μελετηθεί. Παρά τις απλουστεύσεις του, ο Μπρυκνέρ ξέρει να κοιτάζει διεισδυτικά, να περιγράφει με ακρίβεια και πάνω απ’όλα να γράφει υπέροχα. Η ομορφιά του κειμένου της ελληνικής έκδοσης οφείλει οπωσδήποτε πάρα πολλά στην Λόισκα Αβαγιανού, που μας έδωσε μια πραγματικά εξαιρετική μετάφραση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s