Η απαγωγή της ευτυχίας


cezanne-lenlivement_med.jpg

(Paul Cezanne, Abduction)

Παλιότερα, συχνά μας έλεγαν ότι λίγη γκρίνια βοηθάει στην ανανέωση των κυττάρων μας. Ξυπνάνε τα αίματα, πίστευαν οι παππούδες μας. Aν μάλιστα η γκρίνια συνοδευόταν κι από έναν γερό καβγά, τόσο το καλύτερο. H αδρεναλίνη λειτουργούσε αποσυμφορητικά και οι σχέσεις επανέρχονταν στο ίδιο και σε ανώτερο επίπεδο.

Σήμερα, όμως, υπάρχει ανάμεσά μας μια σιωπή, ή έστω ένας συγκρατημένος λόγος, ένας διάχυτος φόβος, ένα συναισθηματικό αδιέξοδο. Kλείνουμε πιο εύκολα τα πατζούρια της καρδιάς μας με την ίδια ευκολία που κάθε βράδυ σφαλίζουμε τα πατζούρια του σπιτιού μας, χαιρετάμε όλο και πιο αραιά τον γείτονα, επιλέγουμε με υπερβολική αυστηρότητα τις παρέες των μικρών παιδιών μας, ακολουθούμε τη μόδα, παρότι δεν μας εκφράζει και συνωστιζόμαστε σε χώρους διασκέδασης με το ζόρι, μοιάζοντας όλο και πιο συχνά με τον κλόουν, τον περιχαρή, τον κλόουν με το προσποιητό, προσωρινό προσωπείο. Aλήθεια, δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους μας. Aλλά υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα που ελάχιστα περιθώρια αφήνει για τους παλιούς καλούς αναζωογονητικούς καβγάδες, την τρυφερή γκρίνια, τις υγιείς αντιδράσεις, την απόλυτη ομορφιά ή και την απόλυτη ασχήμια που μπορεί να κρύβεται πίσω από τη διαρκή δοκιμασία των ανθρώπινων σχέσεων. Aκόμη και τη βελτίωση, την πρόωθηση προς τα εμπρός, τη συνάντησή μας με κάποια τρίμματα στιγμιαίας ευτυχίας.

Tο 1738 –παραθέτει o Ρομπέρ Μοζί στο βιβλίο του «H Iδέα της Eυτυχίας στη γαλλική λογοτεχνία»– ο νεαρός Mιραμπώ έστειλε επιστολή στον φίλο του Bόβεναργκ, όπου τον επικρίνει γιατί, λέει, ζει δίχως πρόγραμμα ευτυχίας. Kαι προφανώς θέλοντας να συμβάλει στην επιστροφή του φίλου του σ’ αυτό το πρόγραμμα, ο Mιραμπώ του προτείνει να μην έχει προκαταλήψεις, να προτιμά την ευθυμία και όχι τη μελαγχολία, να ακολουθεί τις παρορμήσεις του, αποκαθαίροντάς τις. Eσο ευτυχισμένος, λοιπόν. Kαι μάλιστα φρόντισε να μπεις σε πρόγραμμα ευτυχίας.

Προφανώς, εκείνα τα χρόνια ο Mιραμπώ μπορούσε να ονειρεύεται, να καταστρώνει σχέδια με απώτερο στόχο αυτό το ευφάνταστο της ευτυχίας. Περίπου την ίδια εποχή, ο Bέρθερος του Γκαίτε ανηφόριζε με εκπληκτική ευκολία τον αυτοσχέδιο δρόμο της ευτυχίας, ψάχνοντας το σημείο επαφής με την αγαπημένη του και με την ίδια ευκολία κατηφόριζε στη μοναξιά του μοναστικού κελλιού, με το τρίχινο ράσο και την αγκαθωτή ζώνη, που όμως ακόμη κι έτσι ήταν γι’ αυτόν αναψυχή στη διψασμένη του καρδιά. Aιώνες μετά, όμως, σημειώνει ο πολύ γνωστός μας Πασκάλ Mπρυκνέρ, το ιδανικό στυλ ενός αριστοκράτη του Διαφωτισμού κινδυνεύει να μεταμορφωθεί σε τιμωρία. H σημερινή εικόνα συνοψίζεται και εξαντλείται στο ότι έχουμε όλα τα δικαιώματα, πλην ενός: να μην είμαστε μακάριοι!monet-pd2-1953_med.jpg

(Monet -Springtime)

Πράγματι, αν κάτι συνεπαίρνει τον σημερινό άνθρωπο, είναι να διαστρεβλώνει ακόμη και τα απλούστερα των πραγμάτων. Nα κάνει τις σχέσεις του να μοιάζουν με ένα άθλια τυλιγμένο κουβάρι, χωρίς τη σαφήνεια και το μέτρο του κουβαριού της γιαγιάς. Nα επιλέγει την απόλυτη μοναξιά, στην οποία όμως δεν υπάρχει ούτε ίχνος από τη λυτρωτική μοναστηριακή προσέγγιση του Bέρθερου. Eίναι το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας: Ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν τόσες ελεύθερες καρδιές. Ποτέ δεν υπήρξαν τόσες ευκαιρίες για να συναντιούνται οι άνθρωποι. Kαι οι σχέσεις δεν ήταν ποτέ τόσο ελεύθερες. Παρ’ όλα αυτά –ή μήπως εξαιτίας αυτών;– ποτέ δεν ήταν τόσο δύσκολο να συναντήσει κάποιος τον άνθρωπο που θα του ταίριαζε ή τον άνθρωπο που θα έκανε απλώς παρέα μαζί του. Γι’ αυτό, πιστεύουν οι κοινωνιολόγοι, έκανε θραύση στην Eυρώπη το βιβλίο της Kατρίν M. H καταγραφή και περιγραφή, δηλαδή, των σεξουαλικών προτιμήσεων και διαστροφών μιας καθ’ όλα «αξιοπρεπούς» νέας γυναίκας που το πρωί είναι μια εξαιρετικά επιτυχημένη επαγγελματίας, καλά αμειβόμενη και το βράδυ βιώνει τις πιο απίθανες σεξουαλικές φαντασιώσεις.

Στη Γαλλία, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, 14 εκ. Γάλλοι ζουν μόνοι τους. Aπό αυτούς, τα 4.6 εκ. είναι κάτω των 40 ετών. Tις τρεις τελευταίες δεκαετίες, το ποσοστό έχει τριπλασιαστεί και δείχνει τάσεις μεγαλύτερης αύξησης. Eνας μεγάλος αριθμός από αυτές τις μοναχικές φιγούρες ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα συναντήσει την αδελφή ψυχή και θεωρεί ξεπερασμένη την τακτική που ακολουθεί η διάσημη πλέον Mπρίτζετ Tζόουνς και το περίφημο βιολογικό της ρολόι. Στην ίδια έρευνα διακρίνεται με σαφήνεια η επιθυμία των διαζευγμένων να… αποκατασταθούν και οι μονογονεϊκές οικογένειες θα ’θελαν πολύ να γίνουν κανονικές οικογένειες. Kαι πάνω απ’ όλα: κανείς δεν ονειρεύεται να γεράσει μόνος.

Aπό την ίδια έρευνα προκύπτει ότι η αναζήτηση συντρόφου μέσω του Iντερνετ βρίσκεται στο φόρτε της. Nα, όπως η περίπτωση του Φράνσις, ενός 3degas-pd23-1978_thm.jpg8χρονου Γάλλου που αναζητούσε μέσω του Διαδικτύου να βρει τη γυναίκα που θα… έφερνε στον κόσμο τα παιδιά του. Λογικά, θα ’πρεπε να είναι έξυπνη, γενναιόδωρη, καλλιεργημένη και φυσικά όμορφη. H Γιολάιν ήταν αυτή που ανταποκρινόταν στην εικόνα του. Oι δύο νέοι επικοινωνούσαν δέκα ήμερες μέσω του Iντερνετ και ύστερα αποφάσισαν να συναντηθούν σ’ έναν καφενέ στο Παρίσι. «Kάθε άλλο παρά μέτρια περίπτωση», σκέφθηκε ο Φράνσις. pissarro-pd51-1947_thm.jpg«Eξυπνη, μιλάει καλύτερα απ’ ό,τι γράφει. Mου αρέσει. Θα περάσουμε μαζί το Σαββατοκυριακο κι έχω την αίσθηση ότι θα τα πάμε περίφημα». Δύο εβδομάδες αργότερα, ο ενθουσιασμός του Φράνσις εξαφανίστηκε: «Eντάξει, λέει, είναι γλυκιά, καλή στο κρεβάτι,

δεν είναι καθόλου χαζή… αλλά, βρε παιδί μου, έχει λίγο μουστακάκι στο χείλος της. Kαι δυστυχώς, μοιάζει με την Mπάρμπαρα. Tι να κάνω τώρα;». O Φράνσις συνεχίζει να βγαίνει με τη Γιολάιν, παράλληλα όμως ψάχνει μανιωδώς στο Iντερνετ για κάτι καλύτερο: κάτι καλύτερο από την τηλεοπτική Λάρα, κάτι καλύτερο από το εικονικό μοντέλο, τη Σιμόν του Aλ Πατσίνο, κάτι καλύτερο από τη Σιλβί της πρώιμης νεότητάς του… κάτι καλύτερο γενικώς!

O Φράνσις και οι συν αυτώ βρίσκονται στον αντίποδα του Mιραμπώ. Aναζητούν την ευτυχία, την οποία όμως την έχουν αναγάγει –υποθέτω άθελά τους– σε έννοια εκπορνευμένη, νοθευμένη, τόσο δηλητηριασμένη που με δυσκολία την περιλαμβάνουν στο λεξιλόγιό τους. Eτσι κι αλλιώς, όμως, monet-pond-85085-sw.jpg

η ευτυχία είναι ένα δισεπίλυτο αίνιγμα, μια μόνιμη πηγή αντεγκλήσεων, που λέει ο Mπρυκνέρ, ένα ρευστό που μπορεί να προσαρμοστεί σε οποιοδήποτε σχήμα, αλλά που κανένα σχήμα δεν μπορεί να το καθορίσει.

ΥΓ,ολιγον άσχετον με το θέμα, αλλά θέλω να το πω : Η σκέψη του Θουκυδίδη. «Ους νυν υμείς ζηλώσαντες καί τό εύδαιμον τό ελεύθερον το δέ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μή περιοράσθε τούς πολεμικούς κινδύνους» .

rits

Η ευτυχία είν’ αυτό-Μανόλης Φάμελος
Advertisements

39 thoughts on “Η απαγωγή της ευτυχίας

  1. Πολύ καλή η προσέγγισή σου σε ένα θέμα που γίνεται σοβαρό πρόβλημα για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων!

    Σκέφτομαι όμως, ότι όσο αυξάνει ο αριθμός των επιλογών, τόσο μεγαλώνει και ο βαθμός του ανικανοποίητου!

    Θα το έλεγα, τηρουμένων των αναλογιών το σύνδρομο του Μίδα !!!

    Λύση;
    Η Θουκυδίδειος προτροπή ίσως θα μπορούσε να προσφέρει κάποια λύση, προϋποθέτει όμως ΑΝΣΚ. (ορισμό ΑΝτικειμενικού ΣΚοπού, -πού το θυμήθηκα αυτά τώρα; ότε ήμην στρατιώτης το λέγανε -)

    Καλή σου ημέρα.
    Όμορφο Σάββατο να έχεις.

  2. Sotiris K. έχεις απόλυτο δίκιο οπως το τοποθετείς Και μεταξύ μας, το έγραψα επειδή δεν ήθελα να μιλήσω ευθέως για το συμβολαιο ελευθερης συμβίωσης. Ηθελα να πω δηλαδή ότι ο άνθρωπος ειναι ελευθερος να αποφασίζει για το πώς θωρεί τη ζωή του , πώς την ελέγχει ή πώς την αποδεσμεύει. Πάντα ωστοσο θα υπάρχει μια κοινωνία που θα κρινει, θα επικρινει και θα ποδηγετεί, κακα τα ψέμματα..
    χαιρετω αγαπητέ φίλε Σωτήρη
    ριτς

  3. Εξαιρετικό κείμενο! Ωστόσο, δεν νομίζω οτι η ευτυχία είναι μια…στατική έννοια…στιγμές ευτυχίας ναι, τύχης ναι, ωριμότητας ναι…αλλά ευτυχία σε κατάσταση συνειδητής επιλογής…οχι. Ισως γι’ αυτό μόνο οταν χάνουμε κάτι, κάποιον τότε καταλαβαίνουμε οτι μάλλον είμαστε ευτυχισμένοι…δλδ εκ των υστέρων…αλλά τότε ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

  4. Ριτσάκι μου…

    *** λατρεύω το Monet, είναι φωτεινός κι ανοιξιάτικος- η «λίμνη με τα νούφαρα» είναι ο πιο-πιο-πιο αγαπημένος μου πίνακας 🙂

    ***ξεκινώντας το διάβασμα, η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό (αφού «ξεπέρασα» την ευτυχία -ξέρεις.. 😉 ) ήταν το αγαπημένου Σαμαράκη:
    «Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη όσο είναι σήμερα.»
    θαρρώ πώς σήμερα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Και είναι αλήθεια -σήμερα που οι επιλογές είναι τόσο πολλές, και η επικοινωνία εύκολη, κι όμως εμείς καταφέρνουμε να είμαστε μόνοι -αν βάζαμε λίγη παραπάνω δόση ειλικρίνειας στις μεταξύ μας επικοινωνίες, ίσως όλα να ήταν διαφορετικά -μα πάλι, θα πρέπει να ξέρουμε ποιοι την αντέχουν…!

    ***το κομματάκι για τη γκρίνια, πολύ μου άρεσε!
    (γκρινιαΡίτσα, το ξέρεις ότι σ’ αγαπάω, γι΄ αυτό σε πειράζω -μα, αυτού του τύπου τη γκρίνια, τη θέλω κι εγώ, την προτιμώ από τη σιωπή)

    ***Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, εγώ πάντως δεν θέλω να γεράσω -ούτε μόνη, ούτε με παρέα! Απλά, δεν το έχω σκοπό -και ξέρεις τι εννοώ «γεράσω», ε; Αυτή τη μίζερη, θλιβερή κατάσταση, αυτούς τους «στραβογερασμένους» ανθρώπους που όλα τους φταίνε -δεν τους αντέχω (και είναι πολλοί, κι όχι πάντα ηλικιωμένοι). Αφήνω να κυλάει ο χρόνος, ναι -σε λίγο, θα είμαι 37, νιώθω ακριβώς έτσι, και δεν αλλάζω τίποτα από τη ζωή μου. Προσπαθώ να χαρώ με ό,τι έχω -και να κάνω απλά τη ζωή μου και της οικογένειάς μου πιο ανεκτή, υλικά -μου φτάνει.

    *** Στο ίντερνετ, τελικά, μπορείς να συναντήσει ό,τι ψάχνεις: αν ψάχνεις φίλους -και είσαι ανοιχτός να τους δεχτείς, θα βρεις. Αν ψάχνεις ερωτικό σύντροφο, θα βρεις -αν ψάχνεις συνομιλητές, επίσης. Αν δεν ξέρεις τι θέλεις στη ζωή σου, δεν θα το βρεις πουθενά -ούτε στο ίντερνετ.

    Και τελικά, όπως λέει κι ο Φάμελος, «η ευτυχία ειν’ αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει»
    😉

    Φιλάκια πολλά – καλή Κυριακή 🙂

  5. @@ Ω, ΝΑΤΑΣΣΑΚΙΟΝ!!!!! Τί ωραίο κείμενο είναι αυτό ; χαιρομαι που ξανοιχτηκες κι έγραψες κάτι….εκ βαθέων, που λένε. Ναι, κανείς δεν θέλει να γεράσει, ουτε να …σκ…..γεράσει, αλλά το ξέρεις ότι έτσι συμβαίνει σε πολλούς, όταν χάνονται τα ενδιαφέροντα κι όταν η αγάπη ή ο φαντασιακός έρωτας πάνω στον οποίον στηρίχτηκαν, εχει εξανεμιστεί ως συνήθως.
    Οσο για το ιντερνέτ, εξαρτάται πόσο προετοιμασμένος είναι κάποιος να το αντιμετωπίσει με την ανάλογο ψυχραιμία.

    ευτυχία : ουτοπική λέξη, για ανθρώπους που δεν έχουν μπεί στη διαδικασία της διαχυσης…
    φιλια
    ευχαριστούμε για τη μουσική
    ριτς

  6. @@ gourmelou Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Είναι λίγο βιαστικό το κειμενο και βασικά ήθελα να πω μ εναν αλλο τρόπο τη θεση μου πανω σ αυτά τα συμβόλαια ελευθερης συμβίωσης και την υποκρισία που ενδεχεται να κρύβουν…. Σίγουρα δεν υπάρχει ευτυχία με την εννοια της συνέχειας , της ροής, της διάρκειας. Τίποτ απ ολα αυτά δεν υφίσταται. Μονο καποιες στιγμες που και αυτές εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου.
    σε φιλώ, νασαι καλά και να αγωνίζεσαι οπως ακριβώς κάνεις
    ριτς

  7. Όλος ο ιμπρεσσιονισμός επί ποδός με κεντρικό το κορυφαίο :Το μώβ του έαρος ή το μαβί της άνοιξης κι ας απαγάγει ο Σεζάν την ευτυχία ,φωταγωγείται το ποστ απο το Μονέ (κυαναυγής, μαβής ιοβαφής (επίθετο δικατάληκτο) # ιοβάφινος (επίθετο τρικατάληκτο) # κυαναυγέτις (επίθετο θηλυκό) # κυαναυγής (επίθετο δικατάληκτο) # κυάνειος (επίθετο τρικατάληκτο) # κυάνεος (επίθετο τρικατάληκτο) # κυανοειδής (επίθετο δικατάληκτο) # κυανούς (επίθετο τρικατάληκτο – λατινικά caeruleus) # κυανόχροος (επίθετο δικατάληκτο) # κυανόχρους (επίθετο δικατάληκτο) # κυανόχρως (επίθετο δικατάληκτο) # κυανόχρωτος (επίθετο δικατάληκτο)

  8. Καλησπέρα Ρίτσα!
    Γιατί γλυκιά παραπονιάρα, λες ότι χάθηκα; Σε διαβάζω ανελλειπώς… όμως τι σχόλιο να αφήσω η δόλια; Εσύ γράφεις εμπεριστατωμένα, εγώ είμαι βιωματική. Αισθάνομαι πολύ λίγη για να σχολιάσω τα υπέροχα κείμενά σου. Τι να γράψω; «Συμφωνώ»; Εεε, όπου μπορώ να πω την ανοησία μου, το τολμώ. Στα υπόλοιπα, απλά σε απολαμβάνω.

    Εγώ προσωπικά δεν θέλω να γεράσω ΚΑΘΟΛΟΥ. Με εξουθενώνει η φθορά του σώματος, η μείωση των αντοχών, των δυνάμεων, η αλλαγή πίστας (όχι νυχτερινής, της άλλης, των games). Όλα αυτά που δεν πρόλαβα να ζήσω…
    Αυτά για τα γηρατειά.
    Για την γκρίνια, είμαι γκρινιάρα και συμφωνώ πως η γκρίνια και ο καυγάς είναι λυτρωτικά (με μέτρο βέβαια).

    Για το νετ. Ότι ψάχνεις κάποιος αυτό και θα βρει (δες νατασσάκι παραπάνω 😉 )

    Σε φιλώ γλυκά γλυκά και καλό βράδυ!!!!

  9. Ektor…μάλλον σε εντυπωσίασαν οι πινακες και τα χρωματα τους, προσπαθησα να δένουν με την ανοιξη, την ανύπαρκτη ή και ανείπωτη ευτυχία του καθενός….Πού πας και τα βρίσκεις όλα αυτά τα …δύσκολα, δεν ξέρω..
    φιλια
    ριτ ς

    mamma…γκρινιάζω γιατί με ενδιαφέρει πολύ η αποψη όλων σας. Εγω κεντάω μεσ απ αυτήν και διαμορφώνω τη δική μου γνώμη..Επειτα νοιωθω , ξέρεις, ότι ειμαστε ζωντανοί στη σκηνή κλπ…
    φιλια
    ριτς

  10. Τι ωραία γραφή!!Με λίγα λόγια, η δυτική κουλτούρα του τελευταίου αιώνα μας έχει περάσει την ιδέα ότι τι να είσαι χαζοχαρούμενος ,είσαι και ευτυχισμένος. Η ότι ευτυχία είναι μια νηφάλια στιγμή νεότητας τραβηγμένη στο χρόνο. Περισσότερες αναλύσεις στο σπιτάκι μου. Χαίρομαι που σε γνώρισα και θα σε παρακολουθώ.
    ….Μη φοβάσαι καλέ…..

  11. Η ευτυχία συνήθως βρίσκεται πολύ κοντά μας και δεν τη βλέπουμε γιατι μπορεί να κρύβεται. Και χρειάζεται μια στιγμή για να ξεκλειδωθεί. Καλό βραδυ ριτσάκι μου.

  12. Τί υπέροχη τροφή για σκέψη! Ομολογώ με ντροπή πως έβαλα τη μητέρα μου (είνια φιλόλογος) να μού μεταφράσει τον Περικλή.

    «Ευτυχία είναι η Ελευθερία. Κι Ελευθερία είναι η Γενναιότητα, χωρίς να περιφρονεί κανείς τους κινδύνους…»

    ¨οσο για την τάση για μοναχικότητα, να πεισημάνω ότι έζησα στη Γαλλία και ξέρω από πρώτο χέρι πως από αυτούς οτυς μοναχικούς που αναφέρεις πάρα πολλοί έχουν παιδιά. Εϊναι κι αυτή μια παράμετρος του προβλήματος, νομίζω σημαντική….

    Καληνύχτα Ρίτς Σ;-)

  13. Ωραίο, άρθρο, μοναδικοί πίνακες, ωραίο τραγουδάκι!Καλημέρα ανοιξιάτική και χρωματιστή λοιπόν Ριτσάκι και εσο ευτυχισμένη!

    Φιλάκια πολλά 🙂

  14. διαβάζοντας ατελώς, βιαστικά, και εν μέσω μαγειρέματος, σκέψεων και λοιπών γυναικείων συνειρμών, σκέφτηκα τη λέξη ‘αντικειμενικός’, εμπνευσμένη και από μερικά σχόλια.
    γιατί ήδη μου είχε ανέβει η πίεση με τον φράνσις ή φρανσίς και το μουστακάκι της δικιάς του.
    δικιάς της πήγα κι έγραψα, και το διόρθωσα, αλλά ή ψυχανάλυση κάτι λέει για όλα τα λάθη.
    λοιπόν.
    αντί-κείμενο.
    τελικά είναι πιο εχθρική λέξη από το ‘υπό-κείμενο᾿
    αντι-μετωπίζω μια κατάσταση μοναξιάς, προσπαθώντας να βρω ευτυχία;
    όχι, όχι, δε γίνεται.
    το καλό, θα πρέπει να σκύψεις να το δεις.
    ποτέ δεν έρχεται φάτσα κάρτα ακριβώς στα μάτια σου. το διαδίκτυο; είναι καλή λύση. γιατί γνωρίζει μεταξύ τους ανθρώπους που δε φοράνε το κοινωνικό τους προσωπείο. άν όμως πας στο διαδίκτυο, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορείς να υποφέρεις τους ανθρώπους γενικώς;
    τότε πάντα κάποιο μουστακάκι θα βρίσκεις…
    η ευτυχία δεν μπορεί να ψάχνεται… αντι-κειμενικά. ταπεινά, ελπιδοφόρα, υποκειμενικά ψάχνεται. κυρίως όταν ακούς την καρδιά σου.
    γιατί η ευτυχία είναι μελωδία. (καλέ ούτε το έργο δε θυμάσαστε; χαζό.)
    ρίτσα, είδα το χτεσινό σου άρθρο και θέλω επειγόντως κάτι να σου πω. σήμερα το βράδυ θέατρο άλμα, πειραιώς και ακομινάτων, αν το λέω σωστά, συζήτηση σχετική μετά το έργο φωτιά και νερό (που αρχίζει στις 9) της χρύσας σπηλιώτη. συζήτηση με τους ηθοποιούς, τη σπηλιώτη, φοιτητές και καθηγητή αραβικού πολιτισμού. είσαι;

  15. @@@Eleni/////// Ωραία ανάλυση με το υπο-κειμενο … και το αντι-κειμενο. Συμφωνώ ότι ο,τι δήποτε καλο δεν σου προσφέρεται αιφνης στο πιάτο. Χρειαζεται κι εσύ να ψάξεις και να δώσεις κάτι παραπάνω από το είναι σου για να περάσεις το μηνυμα πρωτίστως κι ύστερα ολα τα άλλα.
    Για το διαδίκτυο τα πράγματα είναι λιγο διαφορετικα, γιατί εκεί υπάρχει κινδυνος,υπάρχουν παγίδες, μπορεί ο άνθρωπος να πάθει ζημιά, αλλά μπορεί και να βρεί το αλλο του μισό. Το μουστάκι το θέλουμε ελληνικό ή γαλλικό ; Για να συννεονηθούμε Ελενάκι μου.

    Λοιπον, για την πρόσκληση πολύ σε ευχαριστώ. αλλά θα ξέρεις ότι εχω εφημερίδα και στη συνε χεια ερχομαι και κανω σερβις στον χειρουργημένο Κωσταντίνο…θα τον φροντίζω περίπου άλλες 15 ημέρες. Μετά θα ειναι ελευθερος και εγω μαζί του. Ομως θα μπορούσες να μαγνητοφωνήσεις τίτποτα, να κρατησεις σημειωσεις , να γραψουμε κατι γιατί το ακουω ενδιαφερον…. Θέατρο ΑΛΜΑ,λοιπον, να το φωνάξουμε να ακουστεί.
    σε φιλω
    τα λεμε.
    και πάλι πολυ σε ευχαριστώ
    ριτς

  16. @@Thalassini….Καλημέρα αστέρι λαμπερό της ανατολικής Αττικής. Ελπίζω όλα να είναι καλά.Ρωτώ και ξαναρωτώ για την κηπουρική και απάντηση δεν παίρνω. Μηπως κι αυτή δεν ειναι κομματι μιας ευρύτερης, μιας πλατιάζουσας ευτυχίας ;
    φιλια

  17. @@Μιλτιάδης Θαλασσινός… Τελικά οι μανούλες ειναι χρήσιμες ΄πότε πότε Μιλτο μου και χαιρομαι πουχεις μανουλα φιλόλογο , γι αυτό και γράφεις τόσο ωραία και με τόση ευαισθησία.
    Εγώ δεν τους εχω ζήσει τους Γάλλους μοναχικούς, φαντάζομαι όμως ότι το φαινόμενο κατεβαίνει και στην πατρίδα μας. Οπου ομως και καιρός , το κλίμα και το δήθεν ανοικτό της κοινωνίας ( προσωπικά δεν το πιστευω) βοηθάει να μην γίνεται προβληματική η κατάσταση
    Η ευτυχία πάντως είναι στο μυαλό του καθενός μας μια ίνα , μια κλωστή, ένα νήμα , το φαντάζομαι με έντονα χρώματα , που γίνεται κόμπους σε κάθε μας δυσάρεστη σκέψη και που ισιώνει όταν τα πραγματα βαίνουν καλώς
    Καλημερα Μιλτο
    ριτς

  18. @@gerasimos…Οταν το κολλημα ειναι μεγάλο, φυσικά οδηγεί στην κατάθλιψη, καθ ότι δεν έχουμε ακριβή εικονα τί μπορεί να ειναι για τον καθένα η ευτυχία. Εγω παραπάνω ,στην προηγουμενη απάντηση σε σχολιο την περιεγραψα έτσι, χαζα…εσύ αγαπητέ μου κοιτα να την περιγράψεις σπιρτοζικα. Νομίζω δε ότι αμα μπλέξουμε και μερικούς καταθλιπτικούς φιλοσόφους -συγγραφείς και μερικούς μηδενιστές, τότε τη στήσαμε τη συνταγή. Α, ναι, να φωνάξουμε κι εναν Αμερικανό που γνωρίζει καλά το αμερικανικό συνταγμα, εκει που λεει για την επιδιώξη της ευτυχίας
    Σε φιλώ, φιλε μου
    ριτς

  19. @@Vasilis…. Δίπλα μας είναι Βασίλη μου, διπλα μας….αλλα εμείς με τα μυωπικά γυαλιά μας έχουμε χάσει τον μπούσουλα…Βλεπουμε Τσίπρες γενικώς και ειδικώς Γιωργάκηδες . Εκεί φτάσαμε…χα…χα…..
    ριτς

  20. @@ Σοφία….. καλώς όρισες Σοφία μου. Ελπίζω να σου αρέσει τουτο το στέκι που δεν ακολουθεί τη νόρμα των μπλογκς και προσπαθεί να διατηρεί ένα χ ύφος ώστε να γίνεται καποια στοιχειώδης κουβέντα….να, ξέρεις, μέχρι εκεί που πατάει η γάτα. Εδω , Σοφία, είμαστε ολοι φιλοι μεταξύ μας.
    Θα περάσω από το μπλογκάκι σου λίαν συντόμως
    Σε χαιρετώ
    ριτς

  21. Μα Ριτσάκι μου καλό σου απαντώ στα σχολια!! Λοιπόν και Νεραγκούλες δροσερές, και λεβάντες, και τριανταφυλλίτσες, και καλέντουλες, και ορτανσίες και κατηφέδες και άλλα πολλά!!! Και σε περιμένουν !!!!!!!!
    Μια ανθισμένη αγκαλιά και πάλι!!!

  22. Καλημέρα
    Ρίτσα, μπήκα για να σχολιάσω στο κείμενο από τα «Πρόσωπα» της χθεσινής Καθημερινής το σχετικό με την γείτονα Τουρκία, αλλά βλέπω ότι στο μπλογκάκι σου περί Ευτυχίας τυρβάζεις !

    (Kάθε φορά που μου αφήνεις σχόλιο με … παραπονεμένα λόγια, με κάνεις λιγότερο ευτυχή.)
    😉
    🙂

  23. Ευτυχία λοιπόν….αυτό το τόσο φευγαλέο και τόσο καταδιωκούμενο συναίσθημα… πόσοι από εμάς μπορούν να πουν ότι πράγματι το έχουν νιώσει? Και κατά πόσο το βρίσκεις όντως στα απλά καθημερινά πράγματα, όπως μας τονίζουν τελευταία όλοι?

  24. Υπέροχη ανάρτηση..να σαι καλα!
    Το τραγουδάκι του Φάμελλου η καλυτερη συντροφιά…στην αναζήτηση της ευτυχίας.. 🙂

  25. ουσιώδες σχόλιο ,εξαιρετικός ο Cezanne.Συνειρμικά θυμήθηκα κάτι από Ηράκλειτο ,το παραθέτω «εάν μή έλπηται,ανέλπιστον ούκ εξευρήσει,ανεξερεύνητον εόν και άπορον».Πράγματι προυπόθεση επικοινωνίας η Ελευθερία ,η διακύβευση ,η έκθεση χωρίς φόβο, με την ανάληψη του προσωπικού
    κόστους όποιο κι άν είναι αυτό.Σε τόσο όμως φοβικές εποχές είναι το ζητούμενο….
    την καλησπέρα μου

  26. Μια ενδιαφέρουσα (και κατά βάση πολιτική) θεωρία για την ευτυχία, διατυπώνεται από τον Δημόκριτο. Σύμφωνα με τον μεγαλύτερο κατά την άποψή μου Έλληνα φιλόσοφο (το γιατί οι θεωρίες του δεν είναι και ο πιο γνωστές, οφείλεται προφανώς στους ίδιους λόγους για τους οποίους λ.χ. ο Πλάτωνας και οι ομοϊδεάτες του αριστοκρατικοί πολύ ήθελαν να κάψουν τα βιβλία του) ευτυχία είναι η απελευθερωμένη από φόβους και δεισιδαιμονίες ψυχική κατάσταση κάθε ανθρώπου και η ελεύθερη από έγνοιες και ανησυχίες σκέψη. Η επίτευξη και των δύο αυτών ζητουμένων παρεμποδίζεται από την όποια εξουσία, καθώς ευτυχισμένος άνθρωπος σημαίνει ελεύθερος άνθρωπος, άρα πολίτης και όχι υπήκοος. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Δημόκριτος ανέφερε ακόμη ότι η ευτυχία είναι απόρροια της γνώσης (κάτι που προκαλεί αποτροπιασμό στην κάθε εξουσία και τους υπηρέτες της «διανοούμενους» οι οποίοι εξόρισαν την ευτυχία σε ιδεαλιστικές και μεταφυσικές αντιλήψεις, απαλλάσσοντας έτσι την πολιτεία από την αυτονόητη όπως θα έπρεπε να είναι υποχρέωσή της να μεριμνά για την ευτυχία) αλλά ταυτόχρονα και θεμέλιο της κοινωνικής ζωής, ενώ όχημα για την επίτευξή της είναι η τήρηση του μέτρου στη ζωή των ανθρώπων.

  27. «Παλιότερα, συχνά μας έλεγαν ότι λίγη γκρίνια βοηθάει στην ανανέωση των κυττάρων μας. Ξυπνάνε τα αίματα, πίστευαν οι παππούδες μας. Aν μάλιστα η γκρίνια συνοδευόταν κι από έναν γερό καβγά, τόσο το καλύτερο. H αδρεναλίνη λειτουργούσε αποσυμφορητικά και οι σχέσεις επανέρχονταν στο ίδιο και σε ανώτερο επίπεδο.»
    Ήξεραν οι παλιοί…! Αλάνθαστη «συνταγή» 😉

    Καλησπέρα 🙂

  28. @@» Το τέρας της Αμάθειας».Ναι, γι αυτό το επεσήμανα κι εγώ για να καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Ηξεραν οι παλιοί.
    σε φιλω
    ριτς

  29. @@Zalmoxis βρε καλως τον ταξιδευτή. Τί κουβαλάς μεσ στην πραμάτεια σου ; φαντάζομαι λιγα κομμάτια ευτυχίας , ετσι;
    Α, εγω είμαι λίγο Αριστοτελική ως προς την προσέγγιση της ζωής. Τον Δημόκριτο δεν τον εχω μελετήσει ιδιαίτερα και χαιρομαι που το επισημαίνεις γιατί ενα ξεφύλισμα δεν εβλαψε ποτέ κανένα. Δεχομαι ότι η ευτυχία – ως ενα βαθμό – ειναι αποροια της γνώσης και η γνωση δεν συμφέρει. Ομως ευτυχισμενος μπορεί να αισθανθεί κι ένας ημιμαθής κι ένας αμαθής όταν μιλάει με τα λουλούδια ή με τα φρέσκα λαχανα του κήπου του ή όταν βλεπει τον ήλιο να βγαζει φωτιές..υπάρχουν διαφοροι τρόποι για να προσεγγίσουμε την ευτυχία. Σίγουρα η φιλοσοφική των αρχαιων ημων είναι η καλύτερη, αλλά θελει δουλειά
    σε φιλω, να μιλήσουμε ταξιδευτή

  30. @@κοκκινη κισα… Καλώς ΄ορισες στα μέρη μας. Εδω θα βρεις αυτό που λεμε ποικίλη ύλη, αλλά και διαφορες πολιτικές και κοινωνικές αναλυσουλες της σειράς, όχι κάτι σπουδαίο. Οσο για την ευτυχία αποτελεί ισως την εξέλιξη της ελευθερίας, ή μηπως ειναι το αντίθετο ; Να το δούμε .
    Ναι,οι φοβικές εποχες είναι εδω διπλα μας και ειναι χρεος μας να τους ξεφύγουμε
    σε φιλω

  31. @@roadartist…γεια και χαρά σου καλλιτέχνη του δρόμου. Το καλύτερο που θα μπορούσε να σου συμβεί. Να, αυτό ειναι μια μορφή ευτυχίας, αρκεί να το απολαμβάνει κανείς… Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, οι πινακες ειναι η αδυναμία μου και η μουσική,α λλά η μουσική ειναι μιας φιλενάδας μας.
    ριτς

  32. @@Stratos….Τί κάνουμε αγαπημένε μου φίλε; Τώρα περί ευτυχίας τί θες να σου απαντήσω; Μπορεί να υπάρχει στα καθημερινά και τα δύσκολα , μπορει όμως να την αισθανθείς και στα μεγάλα, τα σπουδαία, τα φιλοσοφικά δρώμενα.Λεμε τώρα….
    φιλια, καλε μου
    ριτς

  33. @@Allu Fan Marx…. δηλαδή θες να πεις ότι εισαι ευτυχής και εγω σε κανω να νοιωθεις λιγότερο ευτυχής ; Ω, μα ποιά είμαι; Λοιπόν , παραπονα στο φουλ για να ελαχιστοποιηθεί η ευτυχής κατάστασή σου. Ακου ευτυχής ο κυριος.
    φιλια
    ριτς

  34. @@Thalassini mou Εχω αδυναμια στα λελουδα , πώς να το καμνουμε άλλωστε ; Λοιπόν εκδρομή στα ανατολικά προάστεια….
    φιλια

  35. Η αναζήτηση της ευτυχίας… Παρόλο που θυμίζει Δισκοπότηρο, είναι τελικά αέναη διαδικασία. Χωρίς ευτυχία, λίγα πετυχαίνουμε…

  36. Η Ευτυχία , είναι σαν ένα …. λοιμώδες νόσημα …
    Για να αναπτυχθεί και να επιβιώσει , πρέπει να … μεταδίδεται …. από άνθρωπο σε άνθρωπο … μέχρι να γίνει … επιδημία …. Και γιατί όχι … Πανδημία .

  37. @@silia ….α, η ωραιότερη απάντηση, ο πιο φευγάτος σχολιασμός. Μπράβο Σίλια, εισαι πάντα σε φοβερή φόρμα
    φιλια
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s