Ζαν Ζενέ, Νοτρ- Νταμ, Ντιβίν, Αρκαμόν και Σεκ.


6a00d414183e71685e00e398b75e0b0001-500pi.jpg

Τα μυθιστορήματά του μαρτυρούν μια σκέψη ήδη επεξεργασμένη θεατρικά. Οι κινήσεις, η συμπεριφορά, το μακιγιάζ, τα ντεκόρ, τα τεχνάσματα, όλα τα στοιχεία στα μυθιστορήματά του κατά τη δεκαετία του ’40 έχουν τη μορφή σεναρίου, εκτελούνται με τη βαρύτητα τελετουργικού, σκηνοθετούνται πληθωρικά και δραματοποιούνται με τη βοήθεια θεατρικών ανατροπών. Οι ήρωες του Ζαν Ζενέ μοιάζουν σαν να κινούνται στο θεατρικό σανίδι. Ο Νοτρ-Νταμ, η Ντιβίν και ο Σεκ βγαίνουν από το καμπαρέ, μεθυσμένοι, ευτυχισμένοι, μασκαρεμένοι και σουλατσάρουν στους δρόμους σαν φτιασιδωμένοι θεατρίνοι. Ο Αρκαμόν έχει τη δύναμη ενός τραγικού ηθοποιού και η φυλακή Μετρέ είναι ένας θεατρικός χώρος, όπου το περίπλοκο τελετουργικό της νυχτερινής κατάκλυσης διεκπεραιώνεται μέσα σ’ ένα ντεκόρ που στήνεται και μετά ξηλώνεται. Η βραδινή προσευχή, όπου το «Αμήν» ακούγεται σαν «Αμάν», γίνεται τελετουργική παρωδία. Ο κόσμος του Μετρέ –η αγροτική φυλακή ανηλίκων, της οποίας ο Ζενέ υπήρξε τρόφιμος– έχει τα χαρακτηριστικά των φυλακών, του θεάτρου και του ονείρου…

Το 1942, σε ηλικία 32 ετών, ο Ζαν Ζενέ (γιος μιας πόρνης κι ενός εργάτη), περπατώντας στον Σηκουάνα συναντά τον Ζαν Τιρλέ και τον Ρολάν Λάουντενμπαχ. Μερικούς μήνες αργότερα αυτοί οι δύο τον φέρνουν σε επαφή με τον πνευματικό καθοδηγητή τους Ζαν Κοκτώ, στον οποίον ο Ζενέ δίνει δύο δοκίμιά του, το «Καταδικασμένος σε θάνατο» και το «Παναγία των Λουλουδιών», ένα εμπρηστικό μυθιστόρημα που έγραψε στο κελί του. Ο Κοκτώ θαμπώνεται από το «θαύμα», όπως αποκαλεί τη δουλειά του ομοφυλόφιλου Ζενέ, πλέκει το εγκώμιό του στους φίλους του, τον Βαλερί, τον Ελιάρ, την Κολέτ, τον Πολάν και παράλληλα τον βοηθάει να εκδώσει την «Παναγία των Λουλουδιών». Το 1943, κατά τη διάρκεια της δωδέκατης δίκης του (ο Ζενέ μπαινόβγαινε στις φυλακές συχνά, έχοντας εκδηλώσει παραβατική συμπεριφορά από παιδί), ο Κοκτώ εμφανίζεται ως μάρτυρας υπεράσπισης του «μεγαλύτερου συγγραφέα της εποχής». Ο Κοκτώ, ομοφυλόφιλος και ο ίδιος, θεωρείται φίλος των Γερμανών και μέγας θαυμαστής του Αρνό Μπρέκερ, του αγαπημένου γλύπτη του Χίτλερ. Φαίνεται δε ότι επηρέασε τον Ζενέ στη φιλοναζιστική θέση που υιοθέτησε για κάποιο διάστημα της ζωής του. Ο Ζενέ, λοιπόν, μπήκε στον κόσμο της λογοτεχνίας υπό την προστασία των δωσίλογων και κατά καιρούς φλέρταρε με τον τίτλο του αναρχικού της Δεξιάς.

978-960-03-4531-5.jpg

Το βιβλίο του ιστορικού Ιαν Γιάμπλονκα «Ζαν Ζεν: οι Ανομολόγητες Αλήθειες» (εκδόσεις Καστανιώτη) –απ’ όπου και τα παραπάνω στοιχεία– επιδιώκει να ερμηνεύσει το θαυμασμό του Ζενέ προς τον Χίτλερ. Και παράλληλα να δικαιολογήσει πώς αυτός ο «αλητάκος», ο «αχρείος», ο «παλιοκλέφτης» κατάφερε να γοητεύσει τον Κοκτώ, τον Σαρτρ και τον Ντεριντά, κατάφερε να περιφέρεται στη Μονμάρτρη με μεταξωτές γραβάτες και από αιρετικός οπαδός των ναζιστών να γίνει σύμβολο αντίστασης κατά της αδικίας και των κατατρεγμένων του κόσμου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, παρασυρμένος από τον έρωτα του Αμπντάλα, ενός σχοινοβάτη, ο οποίος αυτοκτονεί («Σχοινοβάτης», τίτλος βιβλίου του Ζενέ), αλλά και τον Μάη του ’68 πασχίζει να συμπαρασταθεί στους Παλαιστίνιους, αναμειγνύεται με τους Λιβανέζους, ερωτεύεται τη Λαράς –παραλία του Μαρόκου– λατρεύει τον Φουκώ και στηρίζει τους εθνικιστές της Αλγερίας.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο αγαπημένος φίλος του Ζαν Πολ Σαρτρ, ο οποίος κάποια στιγμή είπε ότι ο Ζαν Ζενέ πέθανε… ο Αγιος Ζενέ μου ζήτησε να εκφωνήσω τον επικήδειο λόγο του – δεν ήταν πολιτικοποιημένος και ότι τα μυθιστορήματά του δεν ήταν πολιτικά. Το κλίμα αυτό το είχε διαμορφώσει ο ίδιος.

20211479_3d51222403.jpg(Από τις Δούλες)

Είχε αρνηθεί ότι οι «Δούλες», οι «Νέγροι», τα «Παραβάν» ήταν έργα στρατευμένα. Ο ιστορικός Ιαν Γιάμπλονκα σημειώνει ότι τα μυθιστορήματά του όχι μόνον είναι σε βάθος πολιτικά, αλλά αντανακλούν την ομολογημένη έλξη του για τον ιταλικό φασισμό και τον ναζισμό. Για να πειστεί κανείς, αρκεί να ρίξει μια ματιά τις «Επιτάφιες Σπονδές» (1944), όπου ανά τριάντα σελίδες υπάρχει μια απολογία των SS, του Χίτλερ, της Εθνοφρουράς… 54495663-3b7f-45a1-805d-41e3f6959481medium.jpgΚαι διερωτάται ο ιστορικός συγγραφέας: Μέχρι ποιο σημείο ο λογοτεχνικός κόσμος του Ζενέ αντιστοιχεί στη ναζιστική κοσμοθεωρία; Ισως η έλξη του Ζενέ για τον ναζισμό προέρχεται από την απόλυτη ταύτιση με τους ηττημένους, εκτός αν πρόκειται για ερωτική παρόρμηση προς τον υποτιθέμενο ανδρισμό των ναζί. «Τα τάγματα των ξανθών πολεμιστών που μας γ… με την ησυχία τους στις 14 Ιουνίου 1940», ή «οι πιλότοι των Στούκας που βομβάρδισαν τη Γαλλία σπέρνοντας το θάνατο με το χαμόγελο» είναι για τον Ζενέ σεξουαλικά ινδάλματα αλλά και τιμωροί. Την ίδια εποχή ο Ζενέ δηλώνει πανευτυχής που ο γαλλικός στρατός κατατροπώθηκε από έναν Αυστριακό δεκανέα. «Ενιωσα δικαιωμένος, αλλά δεν είμαι ο αυτουργός της εκδίκησης. Αλλοι πήραν τη θέση μου, αλλά τέλος πάντων η γαλλική κοινωνία δέχτηκε ένα γερό χτύπημα και δεν μπορούσα παρά να αγαπήσω αυτόν που έδωσε αυτό το γερό χαστούκι» (Ζενέ, συνομιλία με τον Υμπέρ Φίχτε). Για τον Ζενέ, γράφει ο Γιάμπλονκα, οι ναζιστές είναι οι τιμωροί της αδικίας, επειδή καταδιώκουν εκείνους που τον βασάνισαν από παιδί. Ανθρωπο του μίσους τον περιγράφουν, κάτι που μάλλον απουσιάζει από τους αναγνωρισμένους συγγραφείς της αστικής τάξης, και δεν είναι τυχαίο ότι το θέατρο για τον Ζενέ υπάρχει για να δείξει στο κοινό το θέαμα της διαφθοράς των ανθρώπων που αποτελούνται «καθωσπρέπει».

Ο Ζενέ οφείλει ένα μεγάλο κομμάτι της φήμης του στον Κοκτώ. Ομως απογειώθηκε με τη βοήθεια του Ζαν Πολ Σαρτρ στη δεκαετία του ’50, ο οποίος μαζί με τον Πικάσσο έπεισαν τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας να δώσει χάρη στον θανατοποινίτη Ζεν. Ο Σαρτρ γράφει σειρά άρθρων για τον Ζενέ στους «Σύγχρονους Καιρούς». «Ο Αγιος Ζενέ κωμωδός και μάρτυρας» εκδίδεται το 1952, όχι ως ξεχωριστό δοκίμιο, αλλά εν είδει προλόγου στα άπαντα του Ζενέ που είχε εκδώσει ο οίκος Gallimard ένα χρόνο νωρίτερα. Ο τίτλος του βιβλίου είναι δανεισμένος από τον Ροτρού, συγγραφέα μιας τραγωδίας βασισμένης στο μαρτύριο του αγίου Ζενέ, Ρωμαίου ηθοποιού του 4ου αιώνα που υπέστη βασανιστήρια με διαταγή του Διοκλητιανού. Λένε ότι ακριβώς αυτό το δοκίμιο ήταν που έκανε τον Ζενέ να περάσει από τη σκανδαλώδη ανωνυμία στη σκανδαλώδη δημοσιότητα. Ετών, τότε, 41.

genet.jpg

Τον Ιούλιο του 1947, ο Σαρτρ προτείνει τις «Δούλες» για το βραβείο Πλειάδες, με τον Πολάν, την Μποβουάρ, τον Μαλρό και τον Μπλανσό στην κριτική επιτροπή. Ο Κοκτώ ζηλεύει αφάνταστα και αργότερα, όταν ο Ζενέ καθηλώνεται για μια οκταετία στη μη γραφή, τα ρίχνει και στους δύο. «Εσύ και ο Σαρτρ με μεταμορφώσατε σε άγαλμα. Ο Σαρτρ με ξεγύμνωσε στον Αγιο Ζενέ χωρίς συγκαταβατικότητα».

Θυμώνει συχνά ο Ζενέ. Κι όταν θυμώνει, λέει ότι τα θεατρικά του έργα είναι αστεϊσμοί, καλαμπούρια και πλάκες. Και φαίνεται ότι εισακούστηκε στη συνέχεια, γιατί τα θεατρικά του έργα σχολιάζονται πάντα κατά τον ίδιο τρόπο, τον τρόπο της ψευδαίσθησης, του προσποιητού, του μη απόλυτα πραγματικού και με τους ίδιους χαρακτηρισμούς – γιορτή, θέαμα, παραμύθι, μασκαράτα, μύθος, παιγνίδι, ζαβολιά, παρωδία… Η ζωή και ο κόσμος στο θέατρο του Ζενέ δεν είναι παρά εικόνες κολλημένες στο παραβάν, χρωματιστές αυταπάτες, κι αυτός σαν άλλος Μπέκετ, ένας άρχων του τελετουργικού της Ματαιοδοξίας και του Κενού… Για τον ίδιο όμως, το θέατρο είναι μια έξοδος κινδύνου, την οποία έσκαψε για να ξεφύγει από ένα αδιέξοδο.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 30-3-2008

ριτς

Advertisements

18 thoughts on “Ζαν Ζενέ, Νοτρ- Νταμ, Ντιβίν, Αρκαμόν και Σεκ.

Add yours

  1. «Κάθε πράξη θέλει να είναι απο μόνη της πομπώδης. Η ιδέα της αναλαμβάνει την επίδειξη. Η ουσία των μέσων είναι η αθλιότητα. Και την παραμικρή δόξα όπου καταλήγει κάθε παραγεμισμένη απο αθλιότητες πράξη, εγώ, σε λέξεις, θα την έλεγα, θάνατο. Θέλοντας να είναι γραμμένη, αξιομνημόνευτη, κάθε πράξη είναι ιστορική-με το να θέλει να εγγράφεται σε μια μόνο και αδύνατη μνήμη ή σε πολυπληθέστερη. Η κίνηση που σπάει τον νόμο έχει μια εξουσία γραφής»….απόσπασμα απο τα «Αποσπάσματα» του Ζ.Ζενέ, εκδόσεις Υψιλον, 1989
    Ο Ζενέ υπήρξε πάντα παραληρηματικός στη γραφή του …ίσως γιατί έτσι μπορούσε να συνδέει καλύτερα την ποίηση με τον πεζό λόγο, τη ζωγραφική με τη γλώσσα, το ανόσιο με το ιερό…..Γι’ αυτό και δημιουργεί ατμόσφαιρα άλλοτε βρίζοντας και άλλοτε αυθαιρετώντας, επιλέγοντας σχεδόν πάντα ως αντικείμενα του πόθου του, ο,τιδήποτε θα οδηγούσε στην αυτοκαταστροφή….ίσως και η σχέση του με τον φασισμό μιά τέτοια διάθεση να υπέκριπτε τελικά….

  2. egournelou….Καλημερα σου και ευχαριστώ για την εξαιρετική προσθήκη… Νομίζω ότι δεν ηταν φασίστας με την έννοια τη γνωστή. Απλώς όταν γνωρισε τον Κοκτώ και την παρέα του, ήταν ήδη ένας παραβατικός άνθρωπος ,οπότε δεν ηταν παράλογο να μπει στη δική τους τη λογική. Παραλληλα ηταν και το μίσος του για τους τότε κρατούντες. Τον ειχαν στιγματίσει, όταν εκλεψε παιδί δεν μπορουσε να καταλαβει γιατί τον τιμωρούσαν αφου ,οπως ελεγε πεινούσε. ( αληθεια, ψέμματα, τί να πω). Οπότε όταν καποιοι στραφηκαν εναντίον αυτών που τον ταπεινωσαν, ηταν μεσ την καλή χαρά.
    Αυτή ειναι μια αυθαιρετη εκδοχή της συγκεκριμένης πλευρας του Ζενέ…Πάντως το ότι ήταν στρυφνος και παραβατικός είναι γεγονός, εξ ου και το αυτοκαταστροφικό που ανέφερες
    χαιρετώ Καλη Κυριακή
    ριτς

  3. Κι εγω θα συμφωνήσω οτι η παραβατικότητά του τον έκανε πιο επιθετικό απέναντι στις εξουσίες που γνώρισε και τον απέρριψαν …σκέψου πόσο δρόμο περπάτησε για να ξεφύγει απ’ όλους αυτούς που τον κυνηγούσαν και τον στιγμάτιζαν…τόσο όσο ο ίδιος να προσδιορίσει το έργο του μέσα απο τις ίδιες του τις εμμονές που ενδεχομένως τον καθήλωσαν στο ρόλο του Αγιου Ζενέ…δλδ ο,τι ακριβώς μισούσε εξού και αυτοκαταστροφή ακόμα και στην αναγνώριση….πάντα απο ομότεχνους, φυσικά. Καλημέρα και σ’ εσένα, ριτς.

  4. @@@@egournelou Να πω ότι χαιρομαι πολύ όταν συναντώ στη μπλογκόσφαιρα ανθρώπους που εχουν και γι αυτά τα θέματα γνώση και άποψη…γιατί στα άλλα, ειδικά εσύ, ξέρω ότι έχεις..Ισως είναι ενας από τους λόγους που με κρατούν εδώ, γιατί κατά τα λοιπά…….
    Καλημερα , καλημέρα..

  5. kαλημέρα Ριτσ, πολύ ωραίο και επιμορφωτικό το κείμενο. Προσωπικά, μόνο ακουστά τον έχω το Ζενέ, αλλά η σχέση καλλιτέχνη με ολοκληρωτικά καθεστώτα, με έχει απασχολήσει μέσα από το Πάουντ. Αυτός ο υπέροχος ποιητής, έγραψε τα Καντο μέσα σε ένα κλουβί από συρματόπλεγμα.
    Και έρχεται πάλι η ερώτηση, πρέπει να κρίνουμε το δημιούργημα σαν ξεχωριστή οντότητα, η να το συνδέουμε πάντα με τον δημιουργό του? Είναι λογική η ταυτισή του αφού πηγάζει από την ψυχοσύνθεση και την λογική του δημιουργού, η το ταλέντο, σαν μια θεική πνοή στον ανθρώπινο νου πρέπει να αξιολογείται σαν ξεχωριστή οντότητα? Μήπως πρέπει να αναφερόμαστε στα έργα, σαν τα παιδιά κάποιου, που παίρνουν ζωή και επιρροές από τον γεννήτορα αλλά δημιουργούν μια ανεξάρτητη οντότητα όταν έρχονται σε επαφή με το κοινωνικό σύνολο ? Είναι βέβαια και πολλοί που το έργο τους αντιπροσωπεύει την ζωή τους και ότι αξίες υπηρέτησαν στην ζωή τους, π.χ Ο Έμμερσον, που με τις Εκθέσεις του πιστεύω ότι δίνει μαθήματα συμπεριφοράς και σκέψης, ήταν και παραμένει ένας μεγάλος δάσκαλος. Τουλάχιστον για μένα.
    Δέν ξέρω αν κατάφερα να επικοινωνήσω τις σκέψεις μου σωστά… Καλό απόγευμα και σε ευχαριστώ για τα ωραία κείμενα

  6. Σοφία…. και βεβαια επικοινωνείς θαυμάσια κι εγινε κατανοητο αυτό που θέλησες να επισημάνεις. Δεν διαφωνώ, ξέρεις. Εμένα ο Ζενέ μου πάει, όπως μου πάνε και δεκαδες αλλοι δημιουργοί, οι οποίοι στην προσωπική τους ζωή, στις σχέσεις τους, στις πολιτικές τους πεποιθήσεις ήταν για τα πανηγύρια. Βεβαια, να σου πω ότι υπάρχει και μια άλλη γνώμη -τοποθέτηση, συμφωνα με την οποία μονον η αριστερή διανοηση εχει θέση καπου, ανεξαρτητα από τον τρόπο συμπεριφοράς των δημιουργών που την υπηρέτησαν. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που δεν ξέρω αν μπορούμε να το προχωρήσουμε
    σε φιλω και ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου
    ριτς

  7. Γεια χαρά!

    εγώ μόνο τις «Δούλες» έχω διαβάσει κι αυτές πάει καιρός. «Λίγη» η επαφή μου με τον Ζενέ. Θα τον ξαναπιάσω… Όσον αφορά τη γνώμη τοποθέτηση, σύμφωνα με την οποία μόνον η αριστερή διανόηση έχει θέση κάπου, μάλλον στην ομάδα Αντόρνο πάμε πάλι…; Είναι όντως μεγάλο θέμα με πολλά και ισχυρά από την πλευρά της αριστεράς επιχειρήματα. Αλλά στο ναζισμό βρήκαν ελπίδα πολλοί πριν καταλάβουν τι τους περίμενε, μέχρι και ο δικός μας κορυφαίος Συκουτρής αν δεν κάνω λάθος…

    ΥΓ. σου απάντησα για την «υφέρπουσα έκπτωση των πάντων» και ζηλεύω που βρίσκεις ωραία θέματα 🙂

  8. Mα είναι δυνατόν να έχουν μόνο οι αριστεροί αυτό το Προνόμιο? Δηλαδή χωρίζουμε την διανόηση σε καλούπια, αποδεκτά η όχι? Και τι με αυτούς που υπήρξαν πρίν? Ως γνωστόν η αναρχία σαν κίνημα υπήρξε πριν τον κουμουνισμό, επειδή ο κουμουνισμός αποκύριξε την αναρχία έπαψαν να είναι διανοούμενοι? Καί όλοι οι υπόλοιποι σε άλλους λαούς και πρίν και πέρα από την επιρροή του κουμουνισμόύ? Δεν είναι σαν να λένε οι φανατικοί χριστιανοί ότι κανείς δεν είναι καλός ανθρωπος αν δεν έχει βαφτιστεί? Είναι κρίμα και να το σκεφτεί κανείς, κρίμα γιατί η τέχνη πρέπει να γκρεμίζει τέτοια τοίχοι φανατισμού και να απελευθερώνει τους ανθρώπους απο την μισαλοδοξία .

  9. Γεια χαρά
    Αναρωτιέμαι αν είναι τόσο αθώα και ευκόλως εξηγήσιμη όλη αυτή η ογκώδης βιβλιογραφία των ημερών μας που σχετίζεται με την προσωπική ζωή καταξιωμένων συγγραφέων και καλλιτεχνών.
    Μήπως σε τελική ανάλυση οι πολλές λεπτομέρειες άλλοτε σημαντικές και άλλοτε ασήμαντες, άλλοτε πραγματικές και άλλοτε υποτιθέμενες αποτελούν τροχοπέδη σε μια νηφάλια αξιολόγηση σύμφωνα με τη λογοτεχνική αξία των έργων;
    Μη μας τρελάνουν λέγοντας ότι η ζωή τόσων δεκάδων συγγραφέων, των μαμάδων τους, των παππούδων τους και δε συμμαζεύεται είναι τόσο συναρπαστική ώστε να αξίζουν όλα αυτά τα βιογραφικά βιβλία ενώ το έργο τους πολλές φορές παραμένει ανέκδοτο ή ουσιαστικά μη προσβάσιμο στο αναγνωστικό κοινό.

  10. Να σας πω, μην τα κάνετε αυτά και ζοριζόμεθα βραδιάτικα. Ο Ζενέ ήταν ο αγαπημένος του πατρός μου. Ειδικότερα δε το «Μπαλκόνι» από τα 9 μου μέχρι τα 15 μου πρέπει να το έχω ακούσει – τα διάβαζε φωναχτά, ντου γιου μπιλίβ ιτ;- και 15 φορές. Τώρα μου ‘μεινε το μπαλκόνι κι ο μπαμπάς «φευγάτος» εδώ και 15 χρόνια! Να’ σαι καλά, Ριτσακι. Μου ξύπνησες αναμνήσεις! Την καληνύχτα μου!

  11. γεια χαρα και από εμένα!Ο Ζενε είναι από τούς αγαπημένους μου(το θεατρό του περισσότερο) και έτσι διάβασα την πληρέστατη παρουσίαση απνευστί!Εχω την άποψη ότι ένας συγγραφέας,λογοτέχνης,ηθοποιός κτλ ενας άνθρωπος -δημιουργος δηλαδή ,είναι μια ολότητα καί πως η δημιουργικότητα του ,η τέχνη του ,η γραφή του είναι αυτός ο ίδιος με όλα του τα «κουσούρια».Αν ο Ζενέ εγραφε αλλιώς κατά την γνώμη μου δεν θα ήταν φασίστας και το αντίθετο.Στην ζωή του ,όπως και στην τέχνη του κυριαρχεί η εικόνα.Τό θεατρό του είναι θέατρο της αναπαράστασης ,της μεταμφίεσης,του καθρέφτη,του αντικατοπτρισμου.Η σεξουαλικό τητα του και αυτή από τούς ίδιους κανόνες διέπεται.Ο Φασισμός είναι για αυτόν η γιγαντωμένη κυρίαρχη εικόνα μιάς εξουσίας που υπηρετει αλλά και υποτάσσει όλη του την εσωτερικη και εξωτερικη ζωή.Στο Μπαλκόνι φαίνεται η ροπή του σε υπερμεγέθη σύμβολα .όπως και νάχει και παρά τις πολιτικές του επιλογές είναι ένας από τούς μεγάλους..

    εύχομαι να μην κούρασα
    την καλημέρα μου ,ολόψυχα

  12. Καλημέρα…
    Αυτό κι αν είναι θέμα τώρα για πολύ καλά διαβασμένους!
    🙂
    Πάντως, αναρωτιέμαι αν θα «συγχωριόταν» για ένα πολιτικό ή επιχειρηματία το «αμάρτημα» του φιλοναζισμού με την ίδια ευκολία που «συγχωρείται» στον Ζαν Ζενέ ή σε άλλους λογοτέχνες και καλλιτέχνες

  13. @@@Προς όλους τους φίλους : Χαίρομαι που ο Ζενέ ενδιαφέρει πολλούς από σας και που επισημαίνετε κάτι σημαντικό : εκείνο που μένει, ειναι πάντα η δουλειά, το έργο του κάθε δημιουργού. Αν δεν ειχε αυτή τη ζωή που είχε, ίσως να μην εφτανε σ αυτό το υψηλό σημείο δημιουργίας. Αλλά πολλές φορές είναι χρήσιμο να μαθαινουμε πληροφορίες απο τη ζωή τους – τα κομμάτια τους, που λενε -γιατί έτσι όσοι ενδιαφέρονται σχηματίζουν μια πιο ολοκληρωμένη-συγκροτημένη εικόνα.
    καλημερα σας…

  14. @@@Allu Fun Marx Νομίζω ότι ηταν άλλα τα χρόνια εκείνα, λιγότερες πληροφορίες, λιγότερες αγωνίες για τους πολλούς. Οι συνειδητοποιημένοι ανήκαν ως επί το πλειστον στην αριστερά, ειδικά στη Γαλλία και ο Ζενέ ετυχε να γνωριστεί με τον Κοκτώ που τον ανέδειξε άλλωστε. Παιδί με παραβατική συμπεριφορά, τροφιμος των φυλακών γενικώς, κάπου ενθουσιάστηκε, καπου μπέρδεψε το δικό του πρόβλημα με το πρόβλημα των αρχών , του επισημου κράτους που τον τιμωρούσε και ετσι αρχισε να θαυμάζει τους τιμωρούς της πατρίδας του…Τόσο απλά για έναν νεο που βολοδερνε στις οχθες του Σηκουάνα
    φιλια
    ριτς

  15. Πολύ ΜΕ άρεσε το ποστ ΣΕ λέω… Μου αρέσει να ακούω νέα πράγματα… Καθόλου δεν το ήξερα το βιβλίο κι ας μ’ αρέσει πολύ ο Ζενέ, κι ας έχω διαβάσει (στα πολύυυυυ νιάτα μου) τον πρόλογο του Σάρτρ κι ας τον συναντώ κάθε τόσο σε αναφορές του Ντεριντά…
    Κι από αυτό, δε, που αναφέρεις στο ποστ, ότι ο Ζενέ είναι άνθρωπος του μίσους, αποκτά μια άλλη διάσταση μια από τις κορυφαίες για μένα ατάκες στις «δούλες»: Voici en quoi on reconnaît son amour pour un être : Monsieur n’est pas coupable, mais s’il l’était, je deviendrais sa complice…. (να πώς αναγνωρίζεις την αγάπη για κάποιο άλλο όν: Ο κύριος δεν είναι ένοχος αλλά ήταν, θα γινόμουν συνένοχός του…)

  16. @@@@ΜΕΝΙΕΚ,α, πολυ χαιρομαι που σε ήρεσε ο τύπος. Αστα να πάνε δηλαδή και ο θεός να φυλάει τους ταξιδευομένους ήταν ο ατιμος…αλλα εγραψε, η αλήθεια να λέγεται και αφησε πράμα από τη Δράμα, που λενε για τους νεωτερους, όχι τους γιάπηδες, αλλά για τους λίγους κουλτουρέξ
    Εντάξει το καταλαβα ότι πέταξε το αν….μικρό μου…ωραία η πρόταση από τις Δούλες. Φαντα΄ζομαι ότι τοχες δει σε σκηνοθεσία Βογιατζή έτσι; Εμένα μουχε φανεί λίγο αποπνικτικο, λόγω του χώρου, αλλά ήταν η επιτομή της ηθοποίας των τριών γυναικών . Ουαου……

  17. ντρέπομαι αλλά ΔΕΝ το έχω δει… το έχω διαβάσει (ναι, ναι, εγώ ακόμα και τα θεατρικά -τα σημαντικά λέμε- τα διαβάζω, γιατί έχω την εντύπωση ότι αντιλαμβάνομαι καλύτερα τι τελει να πει το ποιητή…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: