H Κίνα, η χελώνα των εθνών, έγραφε ο Καζαντζάκης στο «Ταξιδεύοντας»


H Κίνα, η χελώνα των εθνών, έγραφε ο Καζαντζάκης στο «Ταξιδεύοντας». Περιέγραφε την άφιξή του

στο λιμάνι. Τα καΐκια με τις φαρδιές ανασηκωμένες πρύμνες, πράσινες, κόκκινες, με δράκους σκαλισμένους στην πλώρη και κίτρινα ανθρωπάκια να ανεβοκατεβαίνουν στα σχοινιά… Πίσω μακριά μάντευες, λέει, όλο το απέραντο σώμα της Κίνας. Τις ατέλειωτες λαμπερές πεδιάδες του Κουάν-Σι, του Σε-Τσουάν. Τα βουνά όλο κι ανέβαιναν σκαλωτά, σηκωνόταν το έδαφος της Κίνας και κορυφωνόταν στο μυστηριακό Θιβέτ, στα αιώνια χιονοσκέπαστα Ιμαλάια… Κι ανάμεσα, εκατομμύρια ψυχές: κούληδες, μανδαρίνοι, έμποροι, ψαράδες, χωριάτες. Άλλοι με κοτσίδες, άλλοι με ξυρισμένο κεφάλι. Αυτοκρατορία, δημοκρατία, κομμουνισμός; Χάος… Πανσπερμία. Ο κάθε Κινέζος έχει μέσα στο κίτρινο στήθος του πλήθος ψυχές. Βαρβαρότητα και ραφιναρισμένη παρακμή, γεροντικό ξεμώραμα και πρωτόγονη τραχύτητα, αθεΐα και μυστηριώδεις πολύπλοκες θρησκευτικές έγνοιες, απάθεια στωϊκή και ξαφνικά βρώμα αβάσταχτη δίπλα στο γιασεμί και το ρόδο…

Τότε ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης ο λεξιμάγος ταξιδευτής. Χείμμαρος λόγου, μεταφοράς εικόνας και μετάδοσης σκέψης. Σήμερα είμαστε εμείς που παρακολουθούμε τις εξελίξεις στο Πεκίνο, την ωραιότερη πολιτεία με τα κυκλώπεια τείχη κι αναρωτιώμαστε, μα ποια είναι η Κίνα; Αν αποφασίσει κάποιος να μιλήσει για την Κίνα θα πρέπει να πληροί δύο προϋποθέσεις: ή να έχει ταξιδέψει πολλές φορές στη χώρα της δυναστείας των Μινγκ (η τελευταία δυναστεία εθνικότητας Χαν), του Μάο και του κομμουνιστικοποιημένου καπιταλισμού, ή να διαθέτει πολύ θράσος. Η Κίνα έχει ιστορική και γεωγραφική γιγαντοσύνη.

Κι όποιος από τους δημοσιογράφους του Διαδικτύου αναφέρεται στον θεϊκό κινέζικο δράκο, σύμβολο δύναμης, υπεροχής, γενναιότητας και τόλμης παίζει με τη φωτιά. Yπάρχουν βεβαίως οι ανταποκριτές των ΜΜΕ. Άνθρωποι που ξοδεύουν νιάτα, κέφια και κουράγια, κτυπώντας καθημερινά το σφυρί της πληροφορίας στο μαλακό υπογάστριο της κινεζικής εξουσίας. Προφανώς εκεί πρέπει να πονάει λίγο παραπάνω.
Φυσικά και μεροληπτούν οι ανταποκριτές. Mας μεταφέρουν τη δική τους υποκειμενική αλήθεια, αφού ούτως ή άλλως η αυτοκρατορική Κίνα έχει γίνει εξπέρ στη διγλωσσία.Η πρόσφατη μεγάλη κρίση στο Θιβέτ -συγκρίνεται μόνο με τα ανατριχιαστικά γεγονότα της πλατείας Τιεν Αν Μεν, το ’89- αποκαλύπτει το γεμάτο αιχμηρές γωνίες πρόσωπο της αυταρχικής Κίνας. Και εντοπίζει τα σοβαρά δημοκρατικά ελλείμματα. Το Πεκίνο, πολύβουο παλάτι με «χαρέμια», «μετάξια» και «μουσειακή αξία», αδυνατεί να κατανοήσει ότι ταυτόχρονα εντάσσεται στην παγκόσμια αγορά και ότι αυτή την ανέλιξη θα πρέπει να τη συνδυάσει με τη δημοκρατία. Ποια δημοκρατία, όμως; Το ερώτημα που ο λογικός άνθρωπος της Δύσης θα έθετε είναι «μα χρειάζεται η Κίνα το δημοκρατικό πολίτευμα, αφού τα καταφέρνει, αυθαδιάζοντας προς τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό;».
Στο γαλλικό πολιτικό περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» η δημοσιογράφος Ούρσουλα Γκωτιέ δικαίως αναρωτιέται πού πήγε το μεταρρυθμιστικό πνεύμα της δεκαετίας του ’80; Η Κίνα είναι σήμερα σχιζοφρενική αυτοκρατορία. Ωθεί τους πολίτες της να είναι ενεργοί, να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και αρμοδιότητες, να καινοτομούν, να μαθαίνουν να τολμούν. Αλλά το Πεκίνο φοβάται μη γίνει «Μπλε» απέναντι σ’ αυτήν τη ζωτικότητα που το ίδιο ενθαρρύνει. Ενα μέρος της ανέλιξης της Κίνας οφείλεται στη ριψοκίνδυνη νοοτροπία την οποία οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν επιχειρηματικότητα.

Αλλά από τη στιγμή που το παρελθόν αποσυντίθεται και νέες φιλοδοξίες κερδίζουν έδαφος, οι κόκκινοι μανδαρίνοι νιώθουν να απειλούνται. Και ναι μεν προτρέπουν τους Κινέζους να υλοποιήσουν τα ιδεώδη της αρμονίας και της κοινωνικής σταθερότητας, αλλά υπάρχει και ο ανυψωμένος δείκτης του χεριού: αυτός που υποκρύπτει καταστολή. Δισυπόστατη η Κίνα ζει την απόλυτη ελευθερία και παράλληλα αυθυποβάλλεται στον αυστηρό, τραυματικό έλεγχο της εξουσίας που δεν σταματάει να στέλνει ακαθόριστα μηνύματα στην κοινή γνώμη.

Οι συνέπειες της κινεζικής διγλωσσίας είναι μάλλον επίφοβες. Στις μεγάλες κινεζικές πόλεις η ευμάρεια, ο κυνισμός και η υπέρμετρη προστασία της ατομικότητας είναι καταστάσεις ορατές διά γυμνού οφθαλμού. Αλλά ορατή είναι και η ανασφάλεια του πολίτη. Οι Κινέζοι έχουν το εξής δίλημμα: δεν ξέρουν σε τι να υπολογίσουν. Πού να πατήσουν. Έφτασαν αισίως στο σημείο να πιστεύουν ότι μοναδική λύτρωση είναι το χρήμα – όσο το δυνατόν περισσότερο, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και να φυλάσσεται όσο το δυνατόν πιο μακριά. Στα νησιά Καϋμάν, π.χ. κανείς, από τον πλανόδιο πωλητή ως τον δισεκατομμυριούχο της λίστας Forbes, ούτε καν ο πρώτος γραμματέας του κόμματος στη Σαγκάη, κανείς δεν αισθάνεται προστατευμένος. Είναι η δαμόκλειος σπάθη που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους και που εξηγεί ταυτόχρονα την τρελή ταχύτητα της ανάπτυξης και την επιδείνωση των καταχρηστικών πράξεων σε βάρος των αδύναμων πολιτών. Η μηχανή λογοκρισίας λειτουργεί ανάλογα με τα κέφια της, οι μέθοδοι καταστολής επίσης, το πολιτικό διακύβευμα γέρνει σταθερά προς όφελος των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Τι πρωτοτυπία κι αυτή!

Ο Σι Τάο είναι δημοσιογράφος και συντάκτης (ήταν δηλαδή) οικονομικής εφημερίδας στη Σανγκσά. Οπως σημειώνει η ρεπόρτερ του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» έγραφε και ποιήματα, διατηρώντας συχνά επαφές με φίλους δημοκράτες εκτός Κίνας. Δημοσίευε άρθρα σε φόρουμ για τη δημοκρατία (Minzhu luntan) με αναφορές στην πάταξη του φοιτητικού κινήματος του ’89. Το 2004 δημοσίευσε πρόταση που έμελλε να τον διαγράψει από το κινεζικό προσκήνιο: ένα εμπιστευτικό έγγραφο είχε φτάσει στην εφημερίδα του και προέτρεπε τους δημοσιογραφους να μην τιμήσουν τα 15 χρόνια από την πλατεία Τιεν αν Μεν. Υπήρχε κίνδυνος κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Ο Σι Τάο το ανέβασε στο Διαδίκτυο. Συνελήφθη, απολύθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια κάθειρξη τον Απρίλιο του 2005. Πολλά τα παραδείγματα, μικρός ο χώρος… αλλά πολλά και σπουδαία τα επιτεύγματα της Κίνας.

Να διευκρινίσουμε κάτι: Οι δυναστείες είχαν πάντα πολίτες δύο ή και τριών κατηγοριών… για να γίνεται σωστά το παιχνίδι. Η κρατική εξουσία καταφεύγει επιλεκτικά, στη βία. Οι άρχοντες διατηρούν τις μεθόδους της παλιάς κομμουνιστικής αρχής και τις αναμειγνύουν με την καπιταλιστική αλαζονεία. Η ισχύς του χρήματος που εγγυάται την εξουσία προτάσσεται. Είναι όμως άλλο πράγμα η δυναστευτική κεντρομόλος βούληση, λέει ο ιστορικός Γιάκομπ Μπούρκχαρτ, κι άλλο η κοινή συλλογιστική βούληση των εθνών, η οποία αντιλαμβάνεται διαφορετικά το θέμα της κρατικής συγκεντρωτικής εξουσίας.

Υπάρχει αντίλογος; Ναι. Η Κίνα γέννησε μια κοινωνία πολιτών που είναι υπεύθυνη, ορθά δομημένη, με συνοχή κι ένα είδος κομφουκιανής ηθικής. Παρά την τραγικότητα του Θιβέτ, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι όπως παλιά. Βρίσκεται στο όριο. Στο όριο μιας αποφασιστικής προόδου που καταφεύγει σε μη θεμιτά μέσα, που αγκαλιάζει δικτατορικά καθεστώτα (Σουδάν π.χ.) προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνεχή ανάπτυξη, αλλά διαθέτει θαρραλέους καινοτόμους πολίτες που δεν τρέφουν αυταπάτες και ευελπιστούν ότι η αυριανή υπερδύναμη θα βρει εύσχημους τρόπους να συνδυάσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις με τη διατήρηση του κύρους της μονοδιάστατης πολιτικής εξουσίας. Οι ιδεαλιστές σκαπανείς έχουν όλο τον χρόνο να μελετήσουν ξανά την Ιστορία και τις ψηφίδες της…

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20-4-2008

Advertisements

55 thoughts on “H Κίνα, η χελώνα των εθνών, έγραφε ο Καζαντζάκης στο «Ταξιδεύοντας»

  1. Καλημέρα και καλές Γιορτές.
    πολύ ενδιαφέρον το άρθρο, και όσο πλησιάζουν οι Αγώνες, όλο και περισσότερα θα μαθαίνουμε για αυτή τη χώρα.

  2. Μου άρεσε αυτή η σύνδεση που έκανες με τον Καζαντζάκη και τη Κίνα του τότε αλλά και του σήμερα. Πολλές πληροφορίες και αρκετό υλικό για να γράψει κανείς απο λογοτεχνία μέχρι πολιτικό κείμενο. Αλλά πράγματι το βιωματικό είναι η απόλυτη περιγραφή, η απόλυτη αλήθεια έστω και μέσα απο την προσωπική οπτική που διαθέτει ο καθένας….αναρωτήθηκα αν έχεις επισκεφτεί τη Κίνα….Κι απο την άλλη θα ψάξω για σχετικά κείμενα (λογοτεχνικά και ιστορικά)….τόσο ‘αχανής’ χώρα, με παράδοση και μοναδική ιστορία και πολιτική που σίγουρα θα κυριαρχήσει στον κόσμο( απο το 2050 προβλέπεται μαζί με την Ινδία, Βραζιλία, Μεξικό και Τουρκία…ανερχόμενες δυνάμεις στο παγκόσμιο προσκήνιο που θα ξεπερνά σε ρυθμό ανάπτυξης τις δυνάμεις των G7) σίγουρα μετά τους ΟΑ θα απασχολήσει ακόμα περισσότερο τα διεθνή τραπέζια διαλόγου αλλά και εμπορίου….
    Ρίτσα σ’ ευχαριστώ για την πολύ όμορφη παρέμβασή σου στο post με τις αναγεννησιακές κυρίες..;) Να υποθέσω οτι το κείμενο είναι δικό σου αφού δεν είχε συγγραφέα…έτσι; 🙂

  3. Εγώ θα μείνω στην εισαγωγή του υπέροχου Καζαντζάκη -από κει έμαθα την Κίνα άλλωστε, δεν έχω καταφέρει να πάω (και είναι όνειρο ζωής, για μια τέτοια χώρα. Να πας, και να έχεις το χρόνο να την γνωρίσεις)
    Αλλά άλλο να την βλέπεις σαν τουρίστας και να διαβάζεις για τη γλώσσα και τον πολιτισμό της, (και τους κινέζικους δράκους της και τα εκπληκτικά φαγητά της!!! 🙂 ) κι άλλο να ζεις εκεί -βλέπουμε κατα καιρούς για ανθρώπους που ζουν στα όρια της φτώχειας, για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων…

    Καλημέρα Ριτσάκι μας, εξαιρετικό το άρθρο πάλι σήμερα!

  4. Αναφορές στην ελληνική λογοτεχνία και ενημέρωση για πολιτισμική και πολιτική κατάσταση την Κίνας ..Ενα αριστοτεχνικά δουλεμένο άρθρο…. σταματώ. Η Kίνα έχει πραγματική ανοδική πορεία στο παγκόσμιο προσκήνιο όπως επίσης και αλλες χώρες αλλά δεν έχει εκείνο το μαγικό συστατικό να την κάνει αυτό που έκανε την Αμερική superpower την ανοιχτή κοινωνία …
    Μετά από τοσο διάβασμα…ST,FT,Obs… έπρεπε κάπου να πω και εγώ τη γνώμη μου !!xx

  5. Καλημέρα Ρίτσα μου,
    διάβασα το άρθρο σου δυο φορές για να το εμπεδώσω. Αλήθεια έχεις πάει στην Κίνα;;
    Εγώ ομολογώ ότι όχι μόνο δεν έχω πάει, αλλά μου είναι και ξένη η νοοτροπία τους.
    Όσο για το Θιβέτ έχω μια επιφύλαξη και ένα προβληματισμό (είχα μάλιστα ανεβάσει και σχετική ανάρτηση). Συμφωνώ με το σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων εκεί (όπως και παντού στην Κίνα, αλλά και σε όλο τον κόσμο), συμφωνώ με την αυτονομία τους, συμφωνώ βέβαια με την ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων τους, αλλά να, με προβληματίζει το εξής: Αυτό που πραγματικά θέλουν άραγε οι Θιβετιανοί είναι επιστροφή στο θεοκρατικό παρελθόν τους ή μια πραγματική πολιτική Δημοκρατία;;;
    Στο δεύτερο λέω ΝΑΙ, στο πρώτο ΟΧΙ.
    Να σαι καλά Ρίτσα μου που μας διαφωτίζεις πάνω σε ωραία θέματα που τις πιο πολλές φορές αγνοούμε.

  6. Meropi mou…. Οχι δεν εχω παει στην Κίνα. ειχε παει ο άνδρας μου ομως μεγαλη περιοδεία, οπως και στην Ινδία και ξέρω πολλά. Παραλληλα λόγω δουλειάς εχω διαβασει κι εχω γράψει απειρες φορές για την Κίνα… Βεβαια δεν εχει καμια σχεση η επιτοπιος εμπειρία, αλλά ενταξει αυτά που θελω να πω τα λεω.
    Οσο για το Θιβέτ, τωρα, στο Θιβετ εχουμε δύο πράγματα : πιεση για αλλαγή εξουσίας στην κορυφή,δ εν τον θελουν οι νεοι τον Δαλάι Λάμα, θέλουν επιστροφή στο δικό τους αυστηρά θρησκευτικό, λατρευτικό καθεστώς, τη στιγμή που κυριολεκτικά ισοπεδώνονται από τους Χαν ( καθαροί κινεζοι ). Το άλλο ειναι ότι η μαμα Κινα δεν επιτρεπει τίποτα γιατί το Θιβετ, αυτή η Πυλη προς τον Ουρανό, εχει πλουσιο, πολυ πλουσιο υπέδαφος. Και όταν της πεις της Κίνας για υπέδαφος, κάτι παθαίνει. Ετσι δεν εχει ορμήσει στην Αφρική ; Πιο πολλοι ειναι οι Κινέζοι από τους μαυρους. Αληθεια σου λεω.,Ασε που ξεφυτρώνουν από το πουθενα. Περπατάς και πισω από εναν θαμνο ,τσουπ ενα κινεζάκι. Τι θες, το ρωτας; Α, να εγω ειμαι φυλακας στο ταδε ορυχείο. Και σε ποιον ανηκει το ορυχειο ; Α, ανήκει σε μια κυρια από το Χονγκ Κονγκ!!! Κι εσύ δεν εχεις παρα να πιστεψεις το κινεζάκι, γιατί εκεί στις ερημιές Μεροπη μου, γιου νεβερ νοου

    φιλια καλο πασχα, αν δεν μιλησουμε

  7. όντως πολύ ενδιαφέρον άρθρο, ριτς, συγχαρητήρια και χρόνια πολλά για το πάσχα!
    η κίνα έχει και κάτι που μοιάζει με τη ρωσία, παιδιά λέω βλακείες είναι πολυ πιθανό, δεν πειράζει. πάντως αυτό το κοινό που αναγνωρίζω μη γνωρίζοντας καλά ούτε τους μεν ούτε τους δε, είναι, μια μεγάλη ιστορία αυτοκρατορίας αιώνων και στους δύο, στη φάση α’ ας πούμε, κατόπιν μια ιστορία επανάστασης που κατέληξε σε αιμοσταγή καταπίεση στη φάση β’.
    η ματοβαμένη πλατεία του 89 είναι ίσως η φάση γ’, μια εξέλιξη αβέβαιη, όμως εξέλιξη, έτσι όπως εξέλιξη εξίσου αβέβαιη και ολισθηρή ήταν η εποχή γκορμπατσώφ και το μετά της.
    αυτό που είναι κοινό από τα στοιχεία αυτά, είναι μια ιδιαίτερη σιωπή που δίνει μεγάλη εσωτερικότητα στις εξελίξεις αυτών των χωρών και των κοινωνιών τους. δεν είναι ας πούμε όπως το ιράν, που είχε κι αυτό κάποιες διακυμάνσεις πολύ σοβαρές την ίδια περίπου εποχή, αν όχι λίγο νωρίτερα. έχω την αίσθηση ότι καταλαβαίνουμε πολύ λιγότερο αυτούς τους δύο κόσμους από άλλους, λές και η φοβερή καταπίεση που έχουν ζήσει από διάφορες μπάντες και επί πολλούς αιώνες τους έχει οπλίσει με μια εξωτερική σιωπή που δεν καταλαβαίνεις πραγματικά πού το πάνε. συγγνώμη για τις ασάφειες…
    ανεξάρτητα από αυτό, έχω γνωρίσει ανθρώπους από την Κίνα με μεγαλειώδη αξιοσύνη, που εκφράζεται με πολλή ταπείνωση, πείσμα και χαμόγελο.

  8. @@eleni….ολα καλά ελπίζω και φυσικά Καλο Πάσχα…Εχεις απολυτο δίκιο στη συλλογιστική σου. Συμφωνώ παρ ότι πρόκειται για λαούς με διαφορετική φιλοσοφία…
    σε φιλω
    ριτς

  9. Καλή εβδομάδα!

    Πριν από αρκετά χρόνια είχα δημοσιεύσει σε κάποιο έντυπο τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις μου από την Κίνα.
    Από αυτό το κείμενο, θυμάμαι τον πρόλογο: «Οι Κινέζοι πιστεύουν πως ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Κακού είναι η βιασύνη…». Με το μόττο αυτό προσπαθούσαν οι αξιωματούχοι του κόμματος να εξηγήσουν ότι εάν τα βήματα (στην μεν οικονομία της ελεγχόμενης από το Κομμουνιστικό Κόμμα λειτουργίας του νόμου της αγοράς που ξεκίνησε πριν 30 χρόνια ο Ντενγκ Χσιαοπίνγκ, στη δε κοινωνία τα φιλελεύθερα ανοίγματα) δεν ήταν τόσο αργά, τόσο προσεκτικά και τόσο μελετημένα όσο φαίνονται (στον υπερθετικό βαθμό) σε εμάς τους Δυτικούς των ταχύτατων ρυθμών, το ρίσκο θα ήταν μεγάλο και οι ίδιοι υπόλογοι έναντι της ιστορίας. Σόφισμα; Πομπώδη λόγια; Ίσως ναι, ίσως όχι. Και σε αυτό το μόττο ισχυρίζονται πως οφείλονται και οι περιορισμοί των ελευθεριών όπου αντί να ανοίξουν την κάνουλα κρατούν το σταγονόμετρο. Προσωπικά δεν τους βρίσκω συνεπείς σε αυτό το επιχείρημα. Για παράδειγμα, στο θέμα της οικολογικής καταστροφής (όπου το ρίσκο που έχουν αναλάβει στο όνομα της ανάπτυξης είναι τεράστιο) προχωρούν με τέτοια ταχύτητα που η ιστορία την οποία και επικαλούνται, θα τους καταδικάσει καθώς σε μεγάλες εκτάσεις, από τον Γιανγκτσέ μέχρι τον Χουάνγκ, οι ζημιές στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστες και δύσκολα αναστρέψιμες.
    Καθοριστικός παράγοντας πάντως θα είναι στα επόμενα χρόνια η μεσαία τάξη με το δυτικό ντύσιμο, το ΙΧ και το άνετο διαμέρισμα, η οποία πλέον έφτασε να αντιστοιχεί περίπου στο 13% του πληθυσμού.
    Όπως επίσης και η νέα γενιά των Κινέζων που είναι η δεύτερη σε μέγεθος μετά τις ΗΠΑ χρήστης διαδικτύου. Το ερώτημα είναι το ΠΟΤΕ και ΠΩΣ θα διεκδικήσουν ως επόμενο βήμα όλοι αυτοί περισσότερες ελευθερίες. Αυτό που συντελείται «υπογείως» σήμερα στην Κίνα (κάποια δειλά βήματα σεξουαλικής επανάστασης των νέων, μια απροσδόκητη «ανυπακοή» στους γονείς που επί πολλούς αιώνες φαινόταν αδιανόητη και άλλα πολλά) δύσκολα θα «μαζευτεί» από το καθεστώς.
    ΄΅νας τρίτος παράγοντας είναι οι ξένες επενδύσεις,καθώς είναι «υπεύθυνες» για αιτήματα ελευθεριών μέχρι τη μόδα της νεολαίας των μεσοαστών να αρχίζει δειλα δειλά να μιλά μεταξύ της στα… «τσάϊνγκλις» ενώ έχουν στο χέρι με τα δολάριά τους το Πεκίνο (αλλά και το αντίστροφο σε κάποιες περιπτώσεις)…

    Στο Θιβέτ τώρα: Ο κόσμος είναι μοιρασμένος. Οι μεγάλοι διχασμένοι (νοσταλγία για το παλαιό καθεστώς οι μεν, δέος για το… «εξηλεκτρισμός = επανάσταση» οι δε. Το ίδιο και οι νέοι: οι μεν έμαθαν να ζουν σε κινεζικό περιβάλλον και με ευκαιρίες για κάτι περισσότερο από το να μείνουν κτηνοτρόφοι, οι δε να αισθάνονται εθνικά ξεχωριστοί που τελούν υπό μία στυγνή κατοχή.

    ΥΓ: Ορθή η ποαρατήρησή σου για την κομφουκιανή ηθική, παρότι οι ίδιοι διαρρηγνούουν τα ιμάτιά τους πως αυτό δεν ισχύει (ακόμη έχουν τα ταμπού με τον Κομφούκιο…).

    ΥΓ2: Την κινεζοκρατία στην Αφρική την έχω διαπιστώσει και ιδίοις όμμασι και έχω εκπλαγεί. Είναι ασύλληπτα μεγάλος ο αριθμός των Κινέζων εκεί. Σιγα σιγά όμως, θα αρχίσουμε να μιλάμε και για ινδοκρατία στη «μαύρη ήπειρο» (το Δελχί αποφάσισε να μπει έστω και καθυστερημένα).

    @ penelope:
    «…Η Kίνα έχει πραγματική ανοδική πορεία στο παγκόσμιο προσκήνιο όπως επίσης και αλλες χώρες αλλά δεν έχει εκείνο το μαγικό συστατικό να την κάνει αυτό που έκανε την Αμερική superpower την ανοιχτή κοινωνία …».

    Αυτό είναι και το μεγάλο σφάλμα της Κίνας: δεν ξέρει ή δεν ενδιαφέρεται να «διαφημίσει» τον εαυτό της παραέξω με αποτέλεσμα να επικρατεί η προκατάληψη, η δυσπιστία ή έστω και η δικαιολογημένη απέχθεια για όψεος της κινεζικής πολιτικής. Σε αντίθεση λ.χ. με την ινδική διπλωματία, η οποία ξέρει να διαφημίζει καλά τον ευατό της και να κερδίζει συμπάθειες (ποιός θυμάται λ.χ. πως «η μεγαλύετερη δημοκρατία στον κόσμο» έχει 165 «ανέγγιχτους»;) . Περιμένω πάντως σε εμερικές δεκαετίες να αναδειχθεί η Ινδία -και όχι η Κίνα- στην Superpower του 21ου αιώνα.

  10. Καλή εβδομάδα!

    Πριν από αρκετά χρόνια είχα δημοσιεύσει σε κάποιο έντυπο τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις μου από την Κίνα.
    Από αυτό το κείμενο, θυμάμαι τον πρόλογο: «Οι Κινέζοι πιστεύουν πως ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Κακού είναι η βιασύνη…». Με το μόττο αυτό προσπαθούσαν οι αξιωματούχοι του κόμματος να εξηγήσουν ότι εάν τα βήματα (στην μεν οικονομία της ελεγχόμενης από το Κομμουνιστικό Κόμμα λειτουργίας του νόμου της αγοράς που ξεκίνησε πριν 30 χρόνια ο Ντενγκ Χσιαοπίνγκ, στη δε κοινωνία τα φιλελεύθερα ανοίγματα) δεν ήταν τόσο αργά, τόσο προσεκτικά και τόσο μελετημένα όσο φαίνονται (στον υπερθετικό βαθμό) σε εμάς τους Δυτικούς των ταχύτατων ρυθμών, το ρίσκο θα ήταν μεγάλο και οι ίδιοι υπόλογοι έναντι της ιστορίας. Σόφισμα; Πομπώδη λόγια; Ίσως ναι, ίσως όχι. Και σε αυτό το μόττο ισχυρίζονται πως οφείλονται και οι περιορισμοί των ελευθεριών όπου αντί να ανοίξουν την κάνουλα κρατούν το σταγονόμετρο. Προσωπικά δεν τους βρίσκω συνεπείς σε αυτό το επιχείρημα. Για παράδειγμα, στο θέμα της οικολογικής καταστροφής (όπου το ρίσκο που έχουν αναλάβει στο όνομα της ανάπτυξης είναι τεράστιο) προχωρούν με τέτοια ταχύτητα που η ιστορία την οποία και επικαλούνται, θα τους καταδικάσει καθώς σε μεγάλες εκτάσεις, από τον Γιανγκτσέ μέχρι τον Χουάνγκ, οι ζημιές στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστες και δύσκολα αναστρέψιμες.
    Καθοριστικός παράγοντας πάντως θα είναι στα επόμενα χρόνια η μεσαία τάξη με το δυτικό ντύσιμο, το ΙΧ και το άνετο διαμέρισμα, η οποία πλέον έφτασε να αντιστοιχεί περίπου στο 13% του πληθυσμού.
    Όπως επίσης και η νέα γενιά των Κινέζων που είναι η δεύτερη σε μέγεθος μετά τις ΗΠΑ χρήστης διαδικτύου. Το ερώτημα είναι το ΠΟΤΕ και ΠΩΣ θα διεκδικήσουν ως επόμενο βήμα όλοι αυτοί περισσότερες ελευθερίες. Αυτό που συντελείται «υπογείως» σήμερα στην Κίνα (κάποια δειλά βήματα σεξουαλικής επανάστασης των νέων, μια απροσδόκητη «ανυπακοή» στους γονείς που επί πολλούς αιώνες φαινόταν αδιανόητη και άλλα πολλά) δύσκολα θα «μαζευτεί» από το καθεστώς.
    ΄΅νας τρίτος παράγοντας είναι οι ξένες επενδύσεις,καθώς είναι «υπεύθυνες» για αιτήματα ελευθεριών μέχρι τη μόδα της νεολαίας των μεσοαστών να αρχίζει δειλα δειλά να μιλά μεταξύ της στα… «τσάϊνγκλις» ενώ έχουν στο χέρι με τα δολάριά τους το Πεκίνο (αλλά και το αντίστροφο σε κάποιες περιπτώσεις)…

    Στο Θιβέτ τώρα: Ο κόσμος είναι μοιρασμένος. Οι μεγάλοι διχασμένοι (νοσταλγία για το παλαιό καθεστώς οι μεν, δέος για το… «εξηλεκτρισμός = επανάσταση» οι δε. Το ίδιο και οι νέοι: οι μεν έμαθαν να ζουν σε κινεζικό περιβάλλον και με ευκαιρίες για κάτι περισσότερο από το να μείνουν κτηνοτρόφοι, οι δε να αισθάνονται εθνικά ξεχωριστοί που τελούν υπό μία στυγνή κατοχή.

    ΥΓ: Ορθή η ποαρατήρησή σου για την κομφουκιανή ηθική, παρότι οι ίδιοι διαρρηγνούουν τα ιμάτιά τους πως αυτό δεν ισχύει (ακόμη έχουν τα ταμπού με τον Κομφούκιο…).

    ΥΓ2: Την κινεζοκρατία στην Αφρική την έχω διαπιστώσει και ιδίοις όμμασι και έχω εκπλαγεί. Είναι ασύλληπτα μεγάλος ο αριθμός των Κινέζων εκεί. Σιγα σιγά όμως, θα αρχίσουμε να μιλάμε και για ινδοκρατία στη «μαύρη ήπειρο» (το Δελχί αποφάσισε να μπει έστω και καθυστερημένα).

    @ penelope:
    «…Η Kίνα έχει πραγματική ανοδική πορεία στο παγκόσμιο προσκήνιο όπως επίσης και αλλες χώρες αλλά δεν έχει εκείνο το μαγικό συστατικό να την κάνει αυτό που έκανε την Αμερική superpower την ανοιχτή κοινωνία …».

    Αυτό είναι και το μεγάλο σφάλμα της Κίνας: δεν ξέρει ή δεν ενδιαφέρεται να «διαφημίσει» τον εαυτό της παραέξω με αποτέλεσμα να επικρατεί η προκατάληψη, η δυσπιστία ή έστω και η δικαιολογημένη απέχθεια για όψεος της κινεζικής πολιτικής. Σε αντίθεση λ.χ. με την ινδική διπλωματία, η οποία ξέρει να διαφημίζει καλά τον ευατό της και να κερδίζει συμπάθειες (ποιός θυμάται λ.χ. πως «η μεγαλύετερη δημοκρατία στον κόσμο» έχει 165 εκατομμύρια «ανέγγιχτους»;) . Περιμένω πάντως σε εμερικές δεκαετίες να αναδειχθεί η Ινδία -και όχι η Κίνα- στην Superpower του 21ου αιώνα.

  11. @ penelope,

    Καλημερίζω, αποδεχόμενος το στοίχημα, καθώς:

    Το 2020 η Ινδία θα κατατάσσεται στην 3η θέση παγκοσμίως από πλευράς ΑΕΠ (από 12η σήμερα) προσεγγίζοντας την Κίνα (4η σήμερα).

    Προβλέπω ότι μία από τις επόμενες 3 ολυμπιάδες θα είναι ινδική και τότε «θα δείξει» αν η Ινδία «μπορεί» να πρωταγωνιστήσει…

    Στο μέσο του αιώνα το ινδικό ΑΕΠ θα φθάνει το 90% εκείνου των ΗΠΑ με τάση να το υπερβεί.

    Ενώ η Κίνα διαθέτει μια κλειστή οικονομία, εκτεθειμένη σε κινδύνους, η ινδική φιλελευθεροποιείται και αποκτά μια «αυτοσυγκρατούμενη» -που να μ ην «προκαλεί» όπως π.χ. στο παρελθόν η Ιαπωνία με τις φοβίες των αμερικανών, κ.λπ.- εξωστρέφεια (λ.χ. από εφέτος, άγγλοι εργάτες θα δουλεύουν για ινδούς αφεντικά και εννοώ την Τζάγκουαρ, ενώ στο μέλλον θα δούμε πιθανότατα και άλλα ανάλογα φαινόμενα…).
    Οι Ινδοί έχουν όραμα να καταστούν οικονομικά ηγεμονική δύναμη, παρακινούμενοι από την «χιντούτβα» (έναν ιδιότυπο ινδουιστικό/ινδικό εθνικισμό) η οποία χρωματίζει κάθε όψη των εκεί εξελίξεων (από τέχνη μέχρι επιχειρείν).
    Η ινδική αναδημαϊκή, επιστημονική, ερευνητική κοινότητα, διατηρεί στενούς δεσμούς με την αμερινανική και τη βρετανική, σε αντίθεση με την κινεζική,με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το μέλλον…

  12. καλα, εντελως τυχαίως ειμαι και εγω εδω… Εκτος αν λογω …υψους δεν με βλεπετε εσεις οι …αρειανοί τύποι.,Δεν μπαιζω στο στοιχημα και διαμαρτύρομαι γιατί επειδή αγορασε ενας τρελος τα αγαπημενα μου βρετανικά αυτοκινητα κατι τρεχει στα γυφτικα. Σιγά …Και να σου πω και κατι, όταν η Ινδια αποφασίζει αν γινει αυτό που σκοπευει να γίνει, εγω φίλε μου…ουαου,…….

  13. Πολύ καλή η Κίνα του 21ου αιώνα. Εξαιρετική η ανερχόμενη Ινδία του Zalmoxis, η οποία, όντως, διαθέτει μεγάλες δυνατότητες. Αλλά μου φαίνεται, φίλοι μου, ότι ξεχνάτε κάποιον (και ενδεχομένως να σας βγει και σε κακό)!

    Ποιον;

    Την ρωσική αρκούδα, η οποία έχει ξυπνήσει εδώ και αρκετό καιρό και είναι έτοιμη να κυριαρχήσει εκ νέου. Όχι ως σταλινικό κακέκτυπο του κομμουνισμού, αλλά ως πραγματική δύναμη.

    Γιατί καλές οι Ινδία και Κίνα (αλφαβητική η σειρά), αλλά η πρώτη τους ανάγκη λέγεται ενέργεια και από ποιον θα την ζητήσουν, άραγε;

  14. Ριτς, κι εσύ τέκνο Βρούτε; Συμμαχείς στο στοίχημα με τους πρώην αποικιοκράτες της γριάς Αλβιώνας;

    «Ένας τρελός» ο Τάτα; Στο top – μονοψήφιο του Fortune είναι ο άνθρωπος και βγάζει και το ΙΧ των 2000 δoλαρίων! Αμ ο όμιλος Mittal; Γι αυτόν δεν δουλεύουν βέλγοι και γάλλοι εργαζόμενοι; (μεταξύ μας, «ψηφίζω» Ινδία και διότι κάποια χίντι τα ψιλοκαταφέρνω [όχι τίποτε σπουδαία, μη φαντάζεσαι τίποτε εξεζητημένο λεξιλόγιο…] ενώ κινέζικα πού να κάθεσαι να μαθαίνεις;).

    Πριν η Ινδία γίνει αυτό που αποφασίζει να γίνει, λέω να αγοράσω κανένα ακίνητο στο… «Big Apple» του 21ου αιώνα (New Delhi)!!!
    Και οι πόρτες θα είναι πάντα ανοικτές για τους Έλληνες φίλους!

  15. Tον Οbama που τον πας κ. Zalmoxis they reinvent themselves…!!! Αποχωρώ γιατι μάλλον τώρα θα επέμβει ο Αλλου και η Κρότκα και αλλοίμονο μας. Χαιρετώ
    p.s εγώ τα είπα and catch me if you can….

  16. @ penelope,

    Όταν ο Al Gore παρουσίασε το βιβλίο του «An inconvenient truth» αυτοσυστήθηκε ως …»ο πρώην επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ»!
    Κάπως έτσι και ο Obama θα περάσει στη ιστορία είτε ως ο «πρώην υποψήφιος πρόεδρος της πρώην μόνης υπερδύναμης» είτε -στην καλύτερη γι αυτόν περίπτωση- ως ο πρώην πρόεδρος της πρώην μόνης υπερδύναμης!
    Το μέγα στοίχημα (αν θες βάζουμε και γι αυτό) είναι το πότε θα σκάσει η φούσκα της αμερικανικής οικονομίας. Κι αυτά τα «κρατς» κατά κανόνα δεν προαναγγέλονται (και ‘γω τα είπα…)!

    @ provokatopras: Ο Λεμπέντεφ την κλείνει την εφημερίδα του, ο διευθυντής του απολύθηκε, οι «μυστικοί με τις καμπαρντίνες» έκαναν σήμερα έφοδο στα γραφεία κι όλα αυτά για μια… Καμπάεβα! Υπερδύναμη με τόση ανασφάλεια;
    Για το ενεργειακό έχεις μεγάλο δίκιο, όμως θα σου θυμίσω πως η προσέγγιση Βατζπαγί – Μουσάραφ πριν 8 χρόνια αν θυμάμαι καλά (τότε που έβαλαν και λεωφορείο στη γραμμή Αμριτσάρ – Λαχώρη που περνούσε αν δεν κάνω λάθος από τη μεθοριακή πόλη Ουάγκα) είχε ως μείζον ζητούμενο τους αγωγούς που θα έφταναν ως το Καράτσι και από εκεί θα μπορούσε να εφοδιαστεί η Ινδία (και μετά ήλθε η…11η Σεπτεμβρίου…) σχέδιο που δεν πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων, αλλά κλιδώθηκε σε κάποιο συρτάρι.
    Τα σενάρια για την ενέργεια στην ινδική υποήπειρο είναι πολυάριθμα, αλλά εγώ αναρωτιέμαι κάτι πολύ απλο: όταν το φράγμα Ιταϊπού καλύπτει ένα μεγάλο ποσοστό της ανάγκης της Βραζιλίας για ηλεκτροδότηση, με τόσοα νερά η Ινδική, με πυρηνική τεχνολογία, με τις έρευνες και τα σχέδια επί χάρτου για εναλλακτικές μορφές ενέργειας στην περιοχή (θυμίζω εν ποκειμένω και την πρόσφατη παρότρυνση – πρόβλεψη του Γκορ για την καθαρή ενέργεια στην Ινδία) ποτέ δεν ξέρεις…

    Και κάτι ακόμη: Κίνα:14 χερσαία σύνορα (14 δυνητικοί εχθροί) Ρωσία: 14 χερσαία σύνορα (14 δυνητικοί εχθροί) Ινδία : 6 χερσαία σύνορα.

  17. @@@@Penelope….H Krot…. is out…. Allu is out with the spring!…. Erythros is with Chavez and Castro ( the brother -leader), Zalmoxis is an Indian sweet boy, but a boy….so…we are free to dance a break dance…..

  18. Zalmoxis…Ως γνωστόν ειμαι με τον εαυτούλη μου. Ξέρεις, εκεινον τον πολυτιμο, με τον οποίον μένω ώρες μαζί του και τα λεμε σαν δυο καλα φιλαράκια.. Σιγά τωρα να μην ειμαι υπερ ή κατα της Ινδίας…Μεσ στη βρωμα ειναι ακόμη… Τωρα μολις γυρισε φιλος μου και μουταπε…ενταξει υπαρχουν και καμια χιλιαριά τυποι εκατομμυριουχοι, ωφελημενοι από την παγκοσμιοποιηση , από κει και περα, ξέρεις πόσα χρονια πρεπει να περάσουν για να εξασφαλίσουν το φαί τους …Ουοουυυ
    φιλια, μωρε, ασε με να σεπειραξω, μολις γυρισα και εχω ριξει το γραψιμο και το διαβασμα..νυσαφι πια.

  19. @@Provokatoras…..Α, έχουμε και προβοκάτορες τώρα…Αχχαααχχα…Κροοοοοοοτ , γουερ αρ γιου ?
    Ναι, η Κινα του 21 ου αιώνα και η ρωσική αρκουδα…. και η ηλεκτρονική Ινδία… Τί ωραία ολα αυτά…. ναχαν αγγίξει λίγο και το μεσον ορο της ημερήσιας διατροφικής κατανάλωσης της Δύσης, θαμουν ευχαριστημένη , δικαιωμενη, και σχετικά ήσυχη…γιατί με τους αρκουδους ποτέ δεν ξέρεις…..
    χαιρετω

  20. εγώ δεν είμαι με τον εαυτούλη μου μεν, διάβασα το άρθρο δε από νωρίτερα, αλλά δεν μπορώ να σχολιάσω, είναι από κείνα τα θέματα που αγνοώ πλήρως και προκειμένου να πω κοτσάνα, δεν λέω τίποτα.
    σόλυ!
    Υποπτεύομαι πως δεν έχει άδικο ο σχολιαστής που μίλησε για ενεργειακό ζήτημα (δεν θυμάμαι ποιος ήταν) και Ρωσία, αλλά κι η Κίνα έχει πλούσιο υπέδαφος όπως σωστά είπε η Ρίτσα, και φυσικά όποιος κι αν ήταν στην θέση της δεν θα άφηνε το Θιβέτ ακριβώς γι’αυτό το λόγο.
    Είχε γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά και στου Πάνου την καλύβα πριν από μερικές μέρες, δείτε την. Εκεί δεν σχολίασα, λόγω άγνοιας και πάλι, ντράπηκα. 🙂
    Εμένα καλέ μόνο στα ευρωπαϊκά να με επικαλείστε! 🙂 🙂 🙂

  21. εγώ δεν είμαι με τον εαυτούλη μου μεν, διάβασα το άρθρο δε από νωρίτερα, αλλά δεν μπορώ να σχολιάσω, είναι από κείνα τα θέματα που αγνοώ πλήρως και προκειμένου να πω κοτσάνα, δεν λέω τίποτα.
    σόλυ!
    Υποπτεύομαι πως δεν έχει άδικο ο σχολιαστής που μίλησε για ενεργειακό ζήτημα (δεν θυμάμαι ποιος ήταν) και Ρωσία, αλλά κι η Κίνα έχει πλούσιο υπέδαφος όπως σωστά είπε η Ρίτσα, και φυσικά όποιος κι αν ήταν στην θέση της δεν θα άφηνε το Θιβέτ ακριβώς γι’αυτό το λόγο.
    Είχε γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά και στου Πάνου την καλύβα πριν από μερικές μέρες, δείτε την. Εκεί δεν σχολίασα, λόγω άγνοιας και πάλι, ντράπηκα. 🙂
    Εμένα καλέ μόνο στα ευρωπαϊκά να με επικαλείστε! 🙂 🙂 🙂

  22. penelope….my english you know ειναι σαν μην πω τί, γιατί δεν κάνει..Τέλος πάντων…. κατι λιγα τα καταλαβαίνω…αν με βάλεις στα δύσκολα, στο γυριζω στα γαλλικά με εκεινη τη θανατηφορα αξάν που γυριζει ο γαλλος και σου λεει, μα σερί, γεννηθηκατε στο Παρίσι ;

  23. Ας μην ξανοιχτούμε τώρα στο Σαρκό και στη Carla έχουμε πιάσει μέχρι τώρα όλη την υδρόγειο. φιλώ και καληνυχτώ

  24. @ rits,
    «…..νομιζα ότι θα εμενες στο …but a boy»!

    Τρία δισεκατομμύρια νοματαίους πάνω στον πλανήτη, «but boys» μας αποκαλείτε! Οπότε γιατί να διαμαρτυρηθώ;

  25. Πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σου, αρκετά διαφωτιστικές και οι παρεμβάσεις των «τρίτων».
    Και επειδή ανήκω στους πολλούς, τα περισσότερα από όσα διάβασα, τα αγνοούσα.
    (και τι ξέρω, δηλαδή… τέλος πάντων)

    Θα μου επιτρέψεις όμως μια σκέψη.
    Όλες οι αναλύσεις που καταγράφονται για τα δεδομένα της Κίνας, είναι μέσα από την οπτική της δυτικής σκέψης. Είτε αυτή είναι της φιλελεύθερης σχολής είτε της κοινωνιστικής.

    Έχω την αίσθηση όμως, αίσθηση είναι και όχι γνώση, το τονίζω, ότι χρησιμοποιώντας τέτοια «εργαλεία» ανάλυσης, καταλήγουμε σε συμπεράσματα αν όχι λανθασμένα, τουλάχιστον ελεγχόμενα.

    Μπορεί η κρατική οργάνωση της Κίνας να κατατάσσεται στις σοσιαλιστικού τύπου δομές, δεν νομίζω όμως ότι υπάρχουν πολλοί που την εντάσσουν στο χώρο του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Είναι φανερό ότι ο Μαρξ και ο Ενγκελς, δεν χώρεσαν επακριβώς στο χώρο που κατείχε ο Κομφούκιος…
    Άφησαν πολλά κομμάτια (του διαφορετικού τρόπου σκέψης) στη θέση τους, όπως και πολλά δικά τους έμειναν εκτός νυμφώνος.

    Κοντολογίς δεν θα αργήσει νομίζω ο καιρός που θα χρειαστεί να ανανεώσουμε όλοι μας τον τρόπο που σκεπτόμαστε.
    Βλέπεις αυτοί οι .. κινέζοι είναι πάρα πολλοί!!

    Καλή σου ημέρα…

    Ευχές για το Πάσχα.. προσεχώς 🙂

  26. αυτοί οι .. κινέζοι είναι πάρα πολλοί!!

    Σωτήρη, 😆

    Ριτσάκι μας, καλημέρες !
    (ρίξτε μια ματιά στα πρόχειρα, παρακαλώ -γιατί θα είμαι εκτός για λίγη ώρα ακόμα)
    😉

  27. @@@νατασσάκι ,,,ναι το είδα, αλλά δεν τρεχει μονο του, τουβαλα από κατω κι ενα ωραιο βιντεο μουσικό αλλά δεν μπορώ να το προχωρήσω ετσι.
    τα λεμε

  28. Sotiris K. Σωτηρη μου, Καλές γιορτες ευχομαι…εχεις δικιο κι αν προσεξεις στο κειμενο στην αρχή το λεω οτι μας μεταφέρουν οι ανταποκριτές τη δικη τους υποκειμενική αλήθεια… Ετσι γινεται πάντα. Το ίδιο ισχυει για την Αμερική που την περιλουζουμε καθε φορά με τα κοσμητικά μας… Δεν σημαίνει ότι αυτή ειναι και η πραγματική εικονα.Πολλω δε μάλλον η Κινα που ειναι κάτι εντελώς ιδιαίτερο ως οντότητα.
    Καλημερα και παλι

  29. Ριτς, κανένα παράπονο (αν και ακόμη ξύνω το κεφάλι μου να καταλάβω την έννοια το «just a boy»…)! Απλή στατιστική καταγραφή κάνω (η αγαπημένη μου επιστήμη)!

    @ Penelope,
    τί έμαθα; η κόρη του Νίξον έδωσε στον Ομπάμα οικονομική βοήθεια; Μετά την κόρη του Αϊζενχάαουερ; Και μετά τον Μέρντοχ; Φταίω εγώ μετά που τον λέω «Μαύρο Μπους»;
    (αληθεύει ότι οι οπαδοί του Ομπάμα φωνάζουν στις συγκεντρώσεις… «4 more years!»? (κακία, έ?).

  30. zalmoxis…. γεια σου στατιστικέ μου άνθρωπε. Εχεις δίκιο σε όλα και μη μου συγχλίσεις την Πενελοπε…

    εχω επομενο ποστ , χαιρετισμό των ημερων
    γεια χαρα’
    ριτς

  31. κ. Zalmoxis και εμένα ο Theodore Roosevelt μου έδωσε ένα Teddy Bear και το έβαλα στο blog μου!!!Tώρα ανησυχώ μη με πουν Peneloroosvelt… !! Καληνυχτώ

  32. Αστειευόμενος κάποιος θα μπορούσε να πει ότι στο λεξικό, δίπλα στη λέξη αντίφαση, θα έπρεπε να υπάρχει η σημαία της Κίνας. Πρόκειται –όπως λες κι εσύ- για μια χώρα πολυπρόσωπη. Κύρια αντίφαση της (σε πολιτικό επίπεδο) είναι η παντοδυναμία ενός ΚΚ το οποίο λατρεύει την οικονομία της αγοράς!
    Όπως και να ‘χει η Κίνα και πολιτικά και κοινωνικά και -κυρίως- πολιτισμικά παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τους ξένους. Ίσως είναι αυτό το δέος που εκπέμπει το μακρινό, το περίεργο, το -εν μέρει- ανεξήγητο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s