Αν το αντέχετε, γιατί όχι ; Μέρες Μαγιού γαρ…..


 Επετειος

'''even the weariest river winds somewhere safe to sea!
(
Harnoncourt/VPO Mozart Sym No.40 1st Mov) Εφερα τη ζωη μου ως εδω Στο σημαδι ετουτο που παλευει Παντα κοντα στη θαλασσα Νιατα στα βραχια επανω, στηθος

Με στηθος προς τον ανεμο
Που να πηγαινει ενας ανθρωπος
Που δεν ειναι αλλο απο ανθρωπος
Λογαριαζοντας με τις δροσιες τις πρασινες
Στιγμες του, με νερα τα οραματα
Της ακοης του, με φτερα τις τυψεις του
Α, Ζωη
Παιδιου που γινεται αντρας
Παντα κοντα στη θαλασσα οταν ο ηλιος
Τον μαθαινει ν'ανασαινει κατα κει που σβηνεται
Η σκια ενος γλαρου.
Εφερα τη ζωη μου ως εδω
Ασπρο μετρημα μελανο αθροισμα
Λιγα δεντρα και λιγα
Βρεμενα χαλικια
Δαχτυλα ελαφρα για να χαϊδεψουν ενα μετωπο
Ποιο μετωπο
Κλαψαν ολη τη νυχτα οι προσδοκιες και δεν ειναι πια
Κανεις δεν ειναι
Ν'ακουστει ενα βημα ελευθερο
Ν'ανατειλει μια φωνη ξεκουραστη
Στο μουραγιο οι πρυμνες να παφλασουν γραφοντας
Ονομα πιο γλαυκο μεσ'στον οριζοντα τους
Λιγα χρονια λιγα κυματα
Κωπηλασια ευαισθητη
Στους ορμους γυρω απ'την αγαπη

Εφερα τη ζωη μου ως εδω
Χαρακια πικρη στην αμμο που θα σβησει
-Οποιος ειδε δυο ματια ν'αγγιζουν τη σιωπη του
Κι εσμιξε τη λιακαδα τους κλεινοντας χιλιους κοσμους
Ασ θυμισει το αιμα του στους αλλους ηλιους
Πιο κοντα στο φως
Υπαρχει ενα χαμογελο που πληρωνει τη φλογα-
Μα εδω στο ανηξερο τοπιο που χανεται
Σε μια θαλασσα ανοιχτη κι ανελεη
Μαδα η επιτυχια
Στροβιλοι φτερων
Και στιγμων που δεθηκαν στο χωμα
Χωμα σκληρο κατω απο τ'ανυπομονα
Πελματα, χωμα καμωμενο για ιλιγγο
Ηφαιστειο νεκρο.

Εφερα τη ζωη μου ως εδω
Πετρα ταμενη στο υγρο στοιχειο
Πιο περα απ'τα νησια
Πιο χαμηλα απ'το κυμα
Γειτονια στις αγκυρες
- Οταν περναν καρινες σκιζοντας με παθος
Ενα καινουριο εμποδιο και το νικανε
Και μ'ολα τα δελφινια της αυγαζ'η ελπιδα
Κερδος του ηλιου σε μι'ανθρωπινη καρδια -
Τα διχτυα της αμφιβολιας τραβανε
Μια μορφη απο αλατι
Λαξεμενη με κοπο
Αδιαφορη ασπρη
Που γυρναει προς το πελαγος τα κενα των ματιων της
Στηριζοντας το απειρο.

ΕΛΥΤΗΣ, γαρ, μέρες Μαγιού, σε μια ΅Ελλάδα που προβάλει
ξεδιάντροπα τις αδυναμίες της, διαχέει
τις μυστικές μυρουδιές της και επαίρεται για τον
κακεντρεχή σνομπισμό της.
Ποιός ξέρει το γιατί ;
ριτς 

Advertisements

17 thoughts on “Αν το αντέχετε, γιατί όχι ; Μέρες Μαγιού γαρ…..

  1. Ρίτσα Χρόνια Πολλά κι απο εμένα και Καλή Ανοιξη. «Φοβούμαι να μιλάω με επιχειρήματα που μόνον η άνοιξη δικαιωματικά διαθέτει. (….) μεταβάλλοντας σε άχρηστα όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι άνθρωποι για τη συντήρηση και την ανανέωσή της'» Απο τον Μικρό ναυτίλο…πολύ περιορισμένο έτσι σαν μια απλη μυρωδιά μετά τον ‘σκληρό’ Απρίλη. Μπορείς να ακούσεις τον Gould στο post μου…η άνοιξη ταιριάζει στη μουσική πάντα 🙂

  2. egournelou….Καλημέρα.Πολύ πολυ ομορφο….περνάω σε λιγο από σε ….Ναι, αυτός ο Απρίλης ήταν Ελιοτικός , εντελώς.

  3. Θα σταθώ εδώ στην άκρη, ανάμεσα στα λουλούδια, τους στίχους του Ελύτη και τις μουσικές του Μότσαρτ, για να σου ευχηθώ:
    Χρόνια πολλά Ριτσάκι, παρέα με όλες αυτές τις εικόνες και τις μουσικές που αγαπάς.

  4. @@@@@ Πρόταση για όσους ενδιαφέρονται ….. Μονοπάτια μουσικής…. από τον θαυμασιο πιανίστα Glenn Gould στο Chemins de la Musique. Πού ; Μα, στο μπλογκ της καλής φίλης Gournelou

    ΥΓ Αν κάνω κανα λαθος, ,μη δίνετε σημασία…ειναι που φταιει η αβλεψια της άνοιξης…

  5. Allu Fun Marx καλημερα και χρονια πολλά και καλά και από εδώ. Η παραπομπή μου εχει ενδιαφέρον…..
    Μου ζητούν μουσική του Μάριου. Ελα ντε. Πώς ;

  6. Χρόνια πολλά Ρίτσα!
    Μας ανέβασες την διάθεση παρά τα άσχημα νέα για τον Τόκα. Γιατί το έργο μερικών ανθρώπων είναι αθάνατο και θα συντροφεύει για πάντα τις αισθήσεις μας!

  7. Το δαχτυλίδι

    Σήμερα άνοιξα ένα κουτάκι, είχε μέσα ένα δαχτυλίδι
    ήταν από τα αρραβωνιάσματα της γιαγιάς μου
    το είχε φυλάξει η μάνα μου σε μια τρύπια τσέπη
    άλλωστε γι αυτό έπεσε στα χέρια μου..
    Μικρό κουτάκι δερματόδετο στο σκληρό χρώμα του καφέ.
    Γέμισε η παλάμη μου με μυρωδιά σανταλόξυλου
    ήταν το άρωμα που είχε πάντα η μητέρα στο δέρμα της
    Δικό της άρωμα.
    Το δαχτυλίδι ερωτικό με μια χάντρα στη μέση
    στο σχήμα της καρδιάς και με απροσδιόριστο χρώμα
    κάτι σαν το μάτι της τίγρης.
    Έλιωνε το σκοτάδι, πόσες αχτίνες ήλιου είχε
    απορροφήσει, φορώντας το η γιαγιά μου στον αντίχειρά της
    Αχτίνες ήλιου, φεγγαριού δέσμες, λάμψεις λυχναριού
    και κυρίως κρυφές αστραφτερές ματιές πρώιμων εφήβων..
    Έλιωνε το σκοτάδι, φοβήθηκα τόσο το φως
    Είναι μεγάλο φορτίο, υπερφορτώνει τα νήματα της ζωής
    αυτοκαταστροφικό και μάλιστα όταν δεν έχεις τίποτα
    να ομολογήσεις..
    Έκρυψα το δαχτυλίδι και το κουτάκι σε μια παλιά
    υφασμάτινη βαλίτσα, άδικος κόπος!
    Το σπίτι μου μια μεγάλη πυγολαμπίδα στο έλεος
    παμφάγων ερπετών
    Γονάτισα κι άναψα φωτιά μεγάλη, μήπως κι ο καπνός της
    δώσει σινιάλο στους διασώστες μου
    Υπάρχουν;

  8. Χρόνια πολλά Ριτς!

    Ανέβασες την πιο «ελληνική» συμφωνία του Μότσαρτ. Προς τιμήν της 40ης, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε συνθέσει το 1971 το «Χασάπικο 40» για αν αποδείξει την παγκοσμιότητα της κλασικής μουσικής και ιδίως του πολύ μεγάλου W.A.M.!

    Αν δεν κάνω λάθος, το είχε εντάξει σε ένα γενικότερο έγο του που είχε χρησιμοποιήσει στίχους του Γκάτσου!

    Υ.Γ. : Αν και έξω από τα ακούσματά μου η μουσική του Τόκα, κάθε φορά που φεύγει ένας καλλιτέχνης -και ιδίως λαϊκός- νιώθουμε πως φεύγει πάντα και κάποιος δικό μας μας άνθρωπος.

  9. «Εφερα τη ζωη μου ως εδω
    Ασπρο μετρημα μελανο αθροισμα…»

    Κι όσο αντέξω…!

    Χρόνια Πολλά rits μας 🙂

  10. @@ «Το Τέρας της Αμάθειας»…. Καλημέρα, Καλημέρα και χρονια πολλά κορίτσι καλό… Σ ευχαριστώ για τον στίχο
    ριτς

  11. Ο φετινός Απρίλης με αποτελείωσε, ως γνωστόν, αλλά λέω να κάνω λίγο κουράγιο με τον Μάιο (με τη _δίκοπη_ βοήθεια της ποίησης και την απόλυτη βοήθεια της μουσικής).
    Χρόνια πολλά (κι ευχαριστούμε που μας φροντίζεις)!

  12. @@Zalmoxis…Καλησπέρα κινητή μου εγκυκλοπαίδεια. Πού να σε προλάβω εσένα ; και δεν έχω χρόνο να ψάχνω από δω κι απο κεί. Νασαι καλά, πάντως, γιατί εμένα αυτή η αλληλοσυμπληρωση μου πάει.
    φιλια
    ριτς

    ΥΓ… Ο Μάριος Τόκας προσεθεσε στα μουσικά μας ακούσματα , δεν αφαίρεσε, αρα δεν πρέπει να ξεχνάμε όσοι μένουμε πίσω.

  13. ποταμός

    Κακόμοιρος εγώ
    κόσμοςνα γυρνάω μ’ ένα σακούλι σπασμένα φτερά
    σαν τον ατσίγγανο
    να αιμορραγώ νύχτες να γερνάω παιδί.

    Κακόμοιρος εγώ να διασχίζω τους καιρούς αδιάφορα σαν να μην ήταν για μένα παρά
    το πέρασμα του ποταμού το στεγνό κρεβάτι
    η φευγάλα.
    Ξάφνου αλλάζει το τοπίο.
    Ρους βιαστικός, ανεξερεύνητος, έτσι
    το ‘θελε λέει και της γλώσσας η μοίρα, έτσι.
    Και πάλι άξαφνα η φλέβα σπάει : φτύνει αίμα φτύνει όνειρα, γεννάει και γεννιέται με πόνους άφατους μέσα στα μουγκρητά ενός κόσμου που αλλοιώνεται

    Κι άξαφνα –πάλι το λέω- αλλάζει. Το κρεβάτι μου γεμίζει νερά το όνειρό μου μπάζει την τρικυμία της μέρας και πορφυρώνεται στο αίμα της κάθε μια λέξη απαγορευμένη
    κάθε προφητεία έξω δική. Κι άξαφνα – πάλι θα το λέω – ΄ ο άνθρωπος που μιλούσε πέθανε.

    Με τα χέρια κόκκινα με τα μάτια κόκκινα
    Με τις φλέβες του κόσμου κομμένες πάνω στο δικό του μοναδικό στήθος.

    (Λάθος τρένο, σελ. 49)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s