Τα απόβλητα των τροφίμων , η ντροπή της δυτικής κοινωνίας

Βοά το σύμπαν. Οι κραυγές απελπισίας των ανθρώπων που πεινάνε και που διαμαρτύρονται για τις απίστευτα υψηλές τιμές τροφίμων φτάνουν στα ντιζαϊνάτα σαλόνια μας . Κάθε μέρα κι ένας καινούργιος Κουασιμόδος κτυπάει με πάθος την καμπάνα της Παναγιάς των Παρισίων, θυμίζοντας μας την αγάπη του για το περιβάλλον που παλεύει με τις ερινύες των ανθρώπων. Κι όμως, κάθε μέρα στη Βρετανία πετάνε στα σκουπίδια 220.00 φραντζολες ψωμί, 1.6 εκ. μπανάνες, 550.000 κοτόπουλα, 440.000 έτοιμα γεύματα, 5. 1εκ. πατάτες, 660,000 αυγα, 1.2εκ. σαλτσες and 1.3εκ. γιαούρτια

Σύμφωνα με σχετική έρευνα, από αυτές που σωρηδόν διατίθενται προς βρώση στο λαό, ο βρετανός πολίτης μαζί με την παρέα του παράγει απόβλητα ρεκόρ, αξίας ίσως και πάνω απο 10 δισ. λιρών ετησίως. Και κάτι ακόμη : πετάει στα σκουπίδια ανέγγιχτες σοκολάτες , με το περιτύλιγμα δηλαδή , ολόκληρα κοτόπουλα που αγόρασε από το σούπερ μάρκετ, ολόκληρες τούρτες που αγόρασε επίσης από το μάρκετ.Ανέγγιχτα, όχι ότι εντάξει, κάτι τσίμπησε και το υπολοιπο ένοιωσε μια βαρυστομαχιά και το πέταξε…. ( Eμας , μας μέτρησαν ; γιατί φοβάμαι ότι θα σπάσουμε όλα τα ρεκόρ! )

Κι είναι ειρωνεία , κι είναι πρόκληση, κι είναι ύβρις, με την αρχαία της έννοια, να κάνουμε τέτοιες κουβέντες καταμεσής μιας φοβερής κρίσης τροφίμων, το μέγεθος της οποίας δεν έχουμε καν διανοηθεί γιατί δεν μας αγγίζει. Παλιότερα είχαμε τους γερμάδες και τα ροδάκινα στη Μακεδονία. Οι αγρότες προτιμούσαν να τα θάψουν στις χωματερές και να πάρουν τις επιδοτήσεις, παρά να τα στείλουν να κλείσουν κάποια στόματα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιο πέρα…. Μόνο τους νταήδες κάνουμε κάθε φορά που μια μεγάλη καταστροφή πλήττει συνανθρώπους μας στην άλλη άκρη του πλανήτη. Τότε σπεύδουμε δήθεν φιλεύσπλαχνοι πολίτες με τον οβολό μας, ψωφάμε να δούμε το ονοματάκι μας στο τρέιλερ του τηλεμαραθώνιου ( άσχετα αν ποτέ δεν καταθέτουμε τα λεφτά ) και τρελλαινόμαστε να συζητάμε με τις παρέες μας ότι πολύ μας στοίχισε και ότι φροντίσαμε να στείλουμε και κάτι ρουχαλάκια των παιδιών που τυχαία βρέθηκαν στο πατάρι. Τέτοιοι είμαστε. Μικρά ανθρωπάκια, στον περίκλειστο πολύτιμο κόσμο μας. Μικροί και άθλιοι καταναλωτές της μπανάνας και του τσίσμπουργκερ, σε μια εποχή που θάπρεπε να μετράμε με μεγαλύτερη προσοχή τα βήματα μας πάνω στη γη, στη γειτονιά, στο σπιτικό μας. Αλήθεια, πόσα κουτιά ρυζι Μπασμάτι αγοράσαμε αυτό το μήνα ; Κι εκείνο το άλλο το περίεργο ριζότο – δεν θυμάμαι και πως το λενε, παναθεμά το ; Μήπως προσέξαμε ότι πολλά από αυτά τα πετάξαμε κάποια στιγμή χωρίς να τα χρησιμοποιήσουμε γιατί απλούστατα ειχαν λήξει και δαύτα…

Αν μη τί άλλο στη Βρετανία, την οποίαν χλευάζουμε κατά την προσφιλή μέθοδό μας, οι οργανώσεις , δημόσιες και ιδιωτικές προτείνουν στα νοικοκυριά τρόπους να εξισορροπήσουν τα οικονομικά τους και να μην χαλάσουν πολλά χρήματα, ακολουθώντας ορισμένους βασικούς κανόνες ως προς τα τρόφιμα, such as planning shopping trips better and keeping a closer check on use-by dates. It also pointed out that many people do not know the difference between a «best before date», which has no implications for food safety, and use-by data, which must be followed.( ΚΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΙΑ) ΟΥΦ, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ, ΠΑΩ ΝΑ ΦΑΩ.

ΣΑς ΦΙΛΩ

ΡΙΤς

ΥΓ Παιδες Ελληνων, ας αφυπνισθούμε επιτέλους. Το λέω εγώ που βλέπω το τσουνάμι νάρχεται κατά πάνω μας….

Advertisements