Το πολωτικό κλίμα της Μέσης Ανατολής


John Lennon Imagine

Το 1973, λίγο μετά το τέλος της μεγάλης εβραϊκής γιορτής του Γιομ Κιπούρ, το Ισραήλ περικύκλωσε την Τρίτη Στρατιά της Αιγύπτου στη Χερσόνησο του Σινά και κατευθυνόταν προς το Κάιρο, προδιαγράφοντας ουσιαστικά μια συντριπτική ήττα της Αιγύπτου. Ο 4ος αραβο-ισραηλινός πόλεμος κινδύνευσε να λάβει διεθνείς διαστάσεις, καθώς η Σοβιετική Ενωση απείλησε με την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων. Κι ήταν τελικά ο Αμερικανός πρόεδρος Νίξον που σήκωσε το τηλέφωνο και «νουθέτησε» τους Ισραηλινούς, ανοίγοντας το δρόμο για την αποκλιμάκωση της κρίσης. Το 1982, στην εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, τα ισραηλινά στρατεύματα προετοιμάζονταν πυρετωδώς να εισβάλουν στον μουσουλμανικό δυτικό τομέα της Bηρυτού μετά τη δολοφονία του Λιβανέζου προέδρου Τζεμαγιέλ. Μια τέτοια κίνηση θα ενέπλεκε τη Συρία και θα διεύρυνε το πολεμικό μέτωπο. Αυτή τη φορά ήταν ο Ρίγκαν αυτός που ζήτησε αυτοσυγκράτηση από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέγκιν, αλλάζοντας τη φορά των πραγμάτων. Το ίδιο συνέβη το 1991, στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Το Ιράκ εκτόξευσε 39 πυραύλους «Σκουντ» εναντίον του Ισραήλ, το οποίο ήταν έτοιμο να ανταποδώσει, καταφέροντας πλήγμα στην αντι-ιρακινή συμμαχία της εποχής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαίτησαν από το Ισραήλ να μην αναμειχθεί, όπως και συνέβη. Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει αυτού του είδους την παρεμβατική πολιτική πυροσβεστική.

 

Σήμερα η Ουάσιγκτον, έχει βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της στο πολωτικό κλίμα της Μέσης Ανατολής, προϊδεάζοντάς μας για τη μεγαλύτερη γεωπολιτική και στρατηγική ανατροπή των τελευταίων δεκαετιών. Η δυνατότητα επομένως να επαναληφθεί το παράδειγμα του Νίξον, του Ρίγκαν, του Κλίντον ή του Αϊζενχάουερ το 1956 εξαφανίζεται μέσα στο ομιχλώδες τοπίο της συνεχούς και πολυεπίπεδης αντιπαλότητας. Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε παρέμβαση κάτω από τις παρούσες συνθήκες προϋποθέτει σαφή πολιτική βούληση των τοπικών παραγόντων, που όμως υφίσταται, καθώς φημολογείται η παραίτηση του Αμπάς. Αλλά πώς θα μπορούσε να προκύψει έστω κι αυτή όταν ο πρόεδρος Μπους επ’ ευκαιρία των 60 χρόνων από την ίδρυση του Ισραήλ εκφωνεί ενώπιον της Κνεσέτ μια ομιλία, γεμάτη πάθος και μονοδιάστατες δεσμεύσεις, ενώ αποφεύγει να αναφερθεί στο δράμα του παλαιστινιακού λαού; Οπως δε τόνισε Αραβας σχολιαστής, οι Ισραηλινοί έμειναν κατενθουσιασμένοι, όχι για όσα είπε ο πρόεδρος, αλλά για όσα δεν κατάφερε να πει! Τη μεθεπομένη, κι ενώ Αραβες και Παλαιστίνιοι ζουν σε συνθήκες απόλυτης σύγχυσης, ο ίδιος πρόεδρος εκφωνεί μια άλλη ομιλία στο Σαρμ ελ Σεΐχ -ενώπιον του αραβικού κόσμου αυτή τη φορά- όπου παρουσιάζει το διαβόητο όραμά του για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, χωρίς να εξηγήσει πώς και με ποιο τρόπο θα το προωθήσει.

Ελάχιστοι γνωρίζουν τις λέξεις που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν οι Αμερικανοί ηγέτες, θέλοντας να συγκρατήσουν την πολεμική ορμή του Ισραήλ, αν και κατανοούν ότι δεν συνέτρεχαν μόνο σοβαροί γεωπολιτικοί λόγοι, αλλά ότι και οι ΗΠΑ διέθεταν το ανάλογο κύρος. Να υποθέσουμε επομένως ότι εξέλειπαν οι προϋποθέσεις μιας πυροσβεστικής παρεμβατικής πολιτικής; Κι αν όχι, γιατί ο πρόεδρος Μπους αρνείται να αναφερθεί ενώπιον του Ισραήλ στην κατοχή παλαιστινιακών εδαφών; Γιατί κλείνει τα μάτια στην επέκταση των εβραϊκών εποικισμών και γιατί εμμέσως επικροτεί την πολιτική της συλλογικής τιμωρίας των ανθρώπων της Γάζας και του οικονομικού αποκλεισμού της;

Οσο η Αμερική δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα διακυβέρνησης της Χαμάς -κάτι που ήδη κάνει η Γαλλία- τόσο το κλίμα θα παραμένει βαθιά πολωτικό για όλους

 

rits

Δημοσιευθηκε στην Καθημερινή 22-5-2008

18 thoughts on “Το πολωτικό κλίμα της Μέσης Ανατολής

  1. Kαλησπέρα Ριτς, για τον σημερινό αμερικανικό παράγοντα και τις (ανύπαρκτες) παρεμβατικές του δυνατότητες, είναι μάταιο να μιλήσει κανείς. Σε σχέση με τη Χαμάς και όσο αυτή αρνείται το λόγο ύπαρξης του Ισραήλ, το ενδοπαλαιστινιακό αλαλούμ θα συνεχίζεται και θα εξυπηρετούν έτσι το Ισραήλ και την πολιτική του.

  2. @Swell καλημερα,καλημερα…. καθε φορα προσπαθω να γραψω κατι διαφορετικό για το προβλημα,αλλα δε βαριέσαι, καθε φορά το ίδιο αποτελεσμα…χαος και αδιεξοδο οποιος πια και να φταίει

  3. Εγώ πέρασα έτσι για να σου πω καλό σ/κ που γράφετε και εσείς και έψαχνα τα abbreviation να δω τι σημαίνει. Τώρα ακόμα ειδική στο μεσοανατολικό δεν έχω γίνει αλλά που θα μου πάει και αυτό… κοντά είμαι! Μέχρι και ο Μεναχεμ Μπέγκιν είχε παραδεχτεί όταν κάποιος κατακτάει τη χώρα σου προσπαθείς να την απελευθερώσεις .. τώρα από κει και πέρα βγάλε συμπέρασμα..

  4. @@@@Penelope dearest οποιαδήποτε χωρα στον κοσμο αισθάνεται ότι απειλείται ή ότι εχει κατακτηθεί , πασχίζει να απαλλαγεί. Το ίδιο ισχύει και από τις δυο πλευρες του μεσανατολικού…Οι μεν ισραηλινοί ως εβραιοι ζουσαν εκει, οι δε παλαιστινιοι ως αραβες μουσουλμανοι ζουσαν εκεί…αντε βγαλε άκρη…και η αληθεια είναι ότι το 1948 με την ιδρυση του εβραικου κρατους, ειχε προταθεί να ιδρυθει και παλαιστινιακό…αλλα οι αραβες τρωγοντουσαν και τακαναν σκ… και επισης δεν χωνευαν τους παλαιστινιους με τίποτα σου λεω…. ο αραβικός κοσμος ειναι ντιπ διχασμένος γι αυτό και δυσκολα προχωράει
    Τωρα με το Ιραν το ζουμε ακομη καλύτερα. Δες τις συμμαχίες που δημιουργούνται και πώς το σιιτικο Ιραν γινεται αρωγός στη σιιτική Χεζμπολαχ και τη σιιτική Χαμάς. Η δε Σαουδική Αραβία ( σουνίτες) τρεμει μηπως χασει την πρωτοκαθεδρία της εναντι του αναδυομενου Ιραν.Πιασ τ αυγο και κουρευτο…
    φιλια
    ριτς

  5. μιλάμε δεν ξέρω πόσες ώρες προσπαθώ να μπω εδώ και στον Ιντυ… αφού ξέχασα κάτι που ήθελα να πω για την αυτοδιάθεση των λαών και το τι ονομάζουμε τρομοκρατία… αλλά άσ’ το πια! εγώ το ‘χασα και σεις γλιτώσατε🙂

  6. @@@meniek….ε, κάτι θεριά που εμφανίζει το συστημα πότε πότε….οχι, να το θυμηθείς…και να πας πεις που παλιά τον Αραφατ τον λεγαμε τρομοκρατη και μετα του καναμε υποκλίσεις… το ιδιο και με τον ΙΕΑ κλπ….. περι αυτοδιάθεσης, τωρα, τί να σου πω…εμεις από την πολλή αυτοδιάθεση κοβουμε φλεβες πια

  7. Αν υπάρχει κάτι παρήγορο, αυτό είναι ότι η εποχή Μπους φτάνει στο τέλος της. Όποιος και αν είναι ο επόμενος πρόεδρος, είτε είναι ο Μακέιν, είτε πολύ περισσότερο ο Ομπάμα, υπάρχουν ενδείξεις ότι η πολιτική της Ουάσινγκτον θα γίνει λιγότερο μονοδιάστατη. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι το Ισραήλ δε θα είναι και αύριο ο ν.1 εταίρος των ΗΠΑ. Είδωμεν…

  8. δ.τζ ενδεχομενως να ειναι λίγο καλύτερα τα πράγματα και να γλυτώσει ηΟυάσιγκτον απο τον θεοκρατισμό των ευαγγελικών…Το Ισραήλ θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο και να διευρυνει το φαύλο κύκλο του αιματος…. Η ιδρυση παλαιστινιακού κράτους ετσι οπως εχουν σημερα τα συνορα και οι εβραϊκοι εποικισμοί έτσι οπως ειναι διασπαρμένοι στη δυτική οχθη δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.

  9. Το πιο περίεργο, Ριτς, είναι ότι οι διωγμένοι και διωκόμενοι πριν 60 χρόνια Εβραίοι έφτιαξαν το κράτος τους, οδηγώντας τους Παλαιστινίους στην κατάσταση που ήταν εκείνοι πριν. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να συμπεριφέρεται έτσι ένας λαός που έχει υποστεί τα πάνδεινα;

  10. @@@δ.τζ εχουν διατυπωθεί θεωρίες πάνω σ αυτό..Ξέρεις, θαχεις ακουσει αυτο που λενε οι ψυχιάτροι ότι ενα κακοποιημενο παιδί οταν μεγαλωσει θα κακοποιησει καποιο παιδί…. κάπως έτσι τηρουμενων των αναλογιών

  11. Ναι, το έχω σκεφτεί αυτό που λες και φαίνεται αρκετά λογικό. Από την άλλη, εδώ μιλάμε για μια ολόκληρη κοινωνία, με ότι αυτό συνεπάγεται. Ίσως πάλι η απάντηση στο ερώτημά μου να είναι καθαρά πολιτική (και όχι κοινωνική…). Ξέρεις, οι ηγεσίες που καμιά φορά δε συμβαδίζουν με την κοινωνία, έτσι δε λένε;…

  12. @@δ.τζ…..ναι εχεις δικιο. Αλλά δυστυχώς μετα απο τοσα χρονια και με τους χιλιαδες μετανάστες εβραίους της διασποράς τα πραγματα ειναι λιγο διαφορετικά από αυτό που λες. Ωρες ωρες εμφανίζονται μεγαλοψυχοι και αγανακτησμένοι με την ηγεσία τους, αλλοτε παλι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ξέρεις, το μισος ειναι το πιο περιπλοκο συναισθημα του ανθρωπου

  13. για φαντάσου, να πρέπει να μιλάμε για ίδρυση του παλαιστινιακού κράτους…
    -όχι ότι εννοώ κάποιο λάθος έκφρασης από τη ριτς,- αλλά για φαντάσου, εγώ που είμαι πενήντα χρόνων και διδασκόμουν την ίδρυση του ισραήλ το 1948, επί του εδάφους της παλαιστίνης, τώρα να πρέπει να μιλάμε για ‘ίδρυση’…
    είναι, ή δεν είναι τραγικό; τι λέτε;
    και ο λώρενς νομίζω, όπως και άλλοι ΑΓΓΛΟΙ (όπως ο Θέσινγκερ) θεωρούσαν τερατογέννεση αυτό που ετοιμαζότν να γίνει τότε…
    μιλάμε για ματοκύλισμα στη μέση ανατολή, αποδίδουμε στους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής την ευθύνη για το αίμα που χύνεται διαρκώς,
    και
    το οποίο αίμα
    υποδαβλίζεται διαρκώς, φανατικά, πραγματικά και εικονικά και ιδεολογικά,
    από τόσους και τόσους που έχουν την έδρα τους και τη φύτρα τους πολύ μακριά από εκεί…
    χτες στην παρουσίαση του αραβικού πολιτισμού, κάποιος στην κουβέντα που ακολούθησε, έκανε μια καίρια ερώτηση, που μου καρφώθηκε με την αλήθεια της:
    πώς, πού, αποδίδεται ό,τι συμβαίνει στη μέση ανατολή τον 20ο αιώνα (και τώρα)…
    και μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός ‘ντεφερλεμάν’ ας πούμε (μετά από 2 μπύρες δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη): μοντέρνοι καιροί, ας πούμε, που άρχισαν εκεί, 16ος αι., με την κάθοδο των μυρίων φράγκων και χριστιανών της δυτικής ευρώπης προς το νότο της, και με την επέλσαση των οθωμανών προς δυσμάς, όπου οι δυο αυτές νικηφόρες ομάδες έφτασαν προς το τέλος αυτού του αιώνα να συναντηθούν στα δυτικά της βορείου αφρικής –
    αυτή η συνάντηση ήταν η απαρχή μιας καινούριας εποχής. και τώρα, που ζούμε δύο αιώνες σχεδόν μετά το ξέφτισμα της μιας από τις δύο δυνάμεις που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βιομηχανική επανάσταση, και όπου η ταχύτητα στα τρένα των δυο αυτών δυνάμεων άλλαξε, ζούμε μια επιδρομή της νικηφόρας δύσης προς τη μέση ανατολή, επιδρομή που άρχισε στην αρχή ως οριενταλισμός και ‘ληστρική’ εκστρατεία, κατόπιν ως πατερναλιστική κατασκοπία, και τώρα ως ηγεμονική νέα τάξη.
    όσο κι αν αφήσουμε πίσω τις λέξεις, η λέξη ‘ράιχ’ μπορεί να είναι παρούσα, έμμεσα τουλάχιστον, στην συντήρηση των οποιωνδήποτε εποίκων, στις απίστευτες ‘συνενοήσεις’ των λαών εκεί, ρυθμιζόμενες από άσχετους με την ιστορία και την νοοτροπία των λαών εκεί διπλωμάτες και αξιωματούχους, στις φρικαλεότητες που συμβαίνουν εναντίον των αμάχων, από τη μια μεριά, και την καλλιέργεια εχθρότητας εν ονόματι της ανικανοποίητης πλευράς της ιστορίας, φατριών μεταξύ τους…
    εσωτερικο και εξωτερικό τζιχάντ πλήττει με δραματικό τρόπο επίσης τους αδικημένους λαούς της περιοχής, και τους θέττει και αντιμέτωπους μεταξύ τους, και αντιμέτωπους προς την ηγεμονική δύση. είναι βεβαίως εμφανές ότι κάτι τέτοιο είναι ένα υπέροχο άλλοθι των λεγομένων σύχρονων σταυροφόρων …
    σόρρυ, μου φαίνεται ότι και το παράκανα, και πολύ λίγα είπα…
    την καλησπέρα μου!

  14. @@@Eleni…. αυτη είναι η μια πλευρά της υπόθεσης. Αυτή που επιχειρεί να ερμηνεύσει τις εξελίξεις δια μέσου των αιώνων..από τις παλιές σταυροφορίες στις συγχρονες..Το ρουχαλάκι ειναι πιο σικ. Ομως πρέπει σ αυτό το πακέτο να συμπεριλάβουμε πάση θυσία τη στάση των εμπλεκομένων μερών και το διχασμό των Αράβων. Αυτό προϋπήρχε κι είναι συστατικό στοιχείο της φυλής και φέρει μεγαλη ευθύνη από παλιά για τη σημερινή εξαθλίωση των Παλαιστινίων.
    Καλη επιτυχία στο βιβλίο σου Ελένη

  15. ριτσάκι, όντως, δεν ήταν η πρώτη ιστορική εξέλιξη της περιοχής εκεί οι σταυροφορίες. ωστόσο στα σημερνά δεδομένα το κουστουμάκι ‘σταυροφορία και τζιχάντ’ φοριέται πολύ. και φοριέται αμφίδρομα, διότι και η μια πλευρά και η άλλη, ιμπεριαλιστικώ πάντα τω τρόπω, ταμπουρώνονται πίσω από ψεύτικα άλλοθι.
    ειναι όμως ακριβώς εδώ το διττό εντυπωσιακό σημείο:
    αντίθετα με τη θεωρία ‘σύγκρουση πολιτισμών’ που στα μάτια μου είναι πλέον ένα πολύ μα πολύ καλοστημένο παραμύθι (ο πρώτος που το αντέκρουσε θα μπορούσε να είναι στη δύση ο …ροβινσώνας κρούσος, και στην ανατολή ένας άλλος ήρωας προπάτοράς του -α, μου δίνεις ιδέα να ποστάρω κάτι γι’αυτόν – ) . στην ουσία στους τόπους όπου ο αρχαίος πολιτισμός έζησε και κραταιώθηκε, σ’αυτούς τους τόπους, όπου γραφή και μνήμη καλλιεργήθηκε, σ’αυτούς τους τόπους όπου συνεπώς γραφή και ιδιαοκτησία καλλιεργήθηκε,
    ε, ναι,
    σ’αυτούς τους τόπους γεννήθηκε και δημοκρατία και αλλοίωση, δλδ γεννεσιουργός διαφορά.
    γι’αυτό ας πούμε, στην ελληνική ιστορία του πολιτισμού, δλδ ιστορία, λογοτεχνια, αρχαία ‘θεολογία’ (και θεογέννεση), υπάρχουν μάχες, μακελιά, ‘ανθρωπο’θυσίες τύπου ιφιγένειας, αντιγόνης, σωκράτη, αριστείδη, κλπ κλπ
    στις σημιτικές κουλτούρες δίπλα μας, και στο ταξίδι της παλαιάς διαθήκης μεταξύ μεσοποταμίας και μεσογείου, υπήρξαν στάσεις που θεωρήθηκαν άδικες επαστάσεις και μερικές συνέχειες τις ξέρουμε στα παραδοσιακά κείμενα, και τους άραβες, με την εξιστόρηση των φυλών, μιλάμε για διαφορές, για μάχες, για επικρατήσεις, κλπ, θέματα που πάντα κρύβουν τη μεγάλη Ύβρι που γεννά πολλά τέρατα, και καλά και κακά: που γεννά το διαφορετικό.
    ενώ όμως αυτό το γεννεσιουργό, στη θετική του πλευρά, κομμάτι της έχθρας και του εσωτερικού διχασμού υπήρχε ασχεδόν ανέκαθεν, οι λαοί αυτής της ζώνης του κόσμου μεγαλούργησαν σχεδόν τις ίδιες περιόδους. τώρα λοιπόν, που οι έχθρες υποδαυλίζονται από τρίτους εντελώς πατερναλιστικά και άδικα, τώρα οι μεγάλες δυνάμεις, στέκουν σ’αυτό: εσωτερικά σφαξίματα παλαιστινίων, λιβανέζων, ιρακινών, αφγανών, αφρικανικών φυλών, κλπ κλπ, τώρα το ξαναβλέπουμε σαν να μη συμμετείχαν ποτέ άλλοι στην εξέλιξη της ιστορίας…
    είμαι πάντα φλύαρη, αλλά εντυπωσιάζομαι και εύκολα γιατί μου λείπει ωριμότητα σε πολλά θέματα. εσύ έχεις την άνεση λόγω και του επαγγέλματός σου, να διεισδύεις πιο γρήγορα. εγώ στέκομαι στα επιγραμματικά:
    βλέπω λοιπόν να σφάζονται με το χειρότερο τρόπο φυλές στην αφρική. ακόμη κι αν ανέκαθεν σφάζονταν, η διαφορά είναι ότι τώρα σφάζονται με τρομερή μαζικότητα, χρησιμοποιώντας γι’αυτό όπλα που δεν είναι δικά τους!
    σφάχτηκαν στο λίβανο στη σάμπρα και σατίλα αδέλφια άραβες…
    φονικό φρικαλέο.
    μα, πώς δημιουργήθηκε αυτή η σάμπρα και σατίλα;
    έσφαζε ο τρομερός χουσείν το σόι του, και κατέληξε σαν εκείνο τον βασιλιά της αγγλίας που δεν άφηνε κανέναν να τον πλησιάσει ούτε καν για ξύρισμα… να, έτσι τον βρήκαν απεριποίητο το δόλιο το σαντάμ, και τον εμφάνισαν τα διεθνή μμε σα ζώο που μπροστά μας έπρεπε να λερώσουμε τα μάτια μας και να δούμε να του παίρνουν για ντι εν έι νομίζω, διαπίστωση ταυτότητας… μα, τέλος πάντων, τη δύναμη για τόσα εγκλήματα που έκανε ο κακομοίρης αυτός, μόνος του την είχε; δεν είχε σχέση με εξωτερικό δάκτυλο τόσο η νίκη του όσο και η ήττα του;
    κάτι τέτοιες στιγμές η λεξη ‘παγκοσμιοποίηση’ ωχριά μπροστα στην ίδια την ιστορία.
    τι να πω…
    πονάω και κλαίω με την ιστορία. στέκομαι άφωνη (θα μου πεις, και πώς φλυαρείς τόσο, δεν ντρέπεσαι; :)…
    ε, να, ο διάλογος είναι να ανέχεσαι τον άλλον. σ’ευχαριστώ που μου έδωσες βήμα εδώ.

    μιας και με ρώτησες για το βιβλίο, αφού σ’ευχαριστήσω, να πω το εξής:
    το βιβλίο βγήκε μετά τις 20 ιανουαρίου. στις 28 φλεβάρη, μου ανακονώθηκε επισήμως από τον εκδοτικό οίκο, ότι θα προβούν σε ανατύπωση πριν ακόμη το βιβλίο γίνει πανεπιστημιακό εγχειρίδιο (μιας και βλέπεις φέτος με το πόδι, μαθήματα γιοκ)…
    κι από ό,τι ακούω, δόξα τω θεώ, καλά πάει. την καλημέρα μου με αγάπη

  16. @@@@Eleni….Ελένη μου, μεγαλο το θέμα και πολυδαιδαλο/ Χαιρομαι ομως που σου διδεται , εστω κι ετσι η ευκαιρία να μας βοηθήσεις με τις γνώσεις σου ως γνησια αραβολόγος….

    Ελπίζω και ευχομαι να πανε ολα καλα
    ριτς

  17. πού είναι οι κόκκινες φατσούλες;

    περίπου καλά…
    σ’ευχαριστώ. ό,τι ανάρτησα σήμερα είναι … εξαιτίας σου! δικό σου!

  18. eleni…ευχαριστώ ιδιαιτέρως..

    ποιες ειναι οι κόκκινες φατσουλες ;
    παω για υπνο…εκτος απο τους μαστορους τους δικους μου, σημερα βοηθησα τα εμγαλα παιδιά στη μετακομιση…τωρα μπηκα, αδειαζα κουτες….ρε στην ηλικια μου, θα τρελλαθώ .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s