Ο Τζον ΜακΜπους και η επιστροφή της ήπιας δύναμης


Αν οι προβλέψεις είναι σωστές, ο ήπιος πραγματισμός επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζί του όμως επιστρέφει και η ελπίδα ότι ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου θα επιδιώξει να αποκαταστήσει τη χαμένη αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί προς το παρόν ο Μπαράκ Ομπάμα να αποκαλεί τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του Τζον Μακ Μπους (!),ταυτίζοντάς τον με τον πρόκατόχο του πρόεδρο Μπους, μπορεί επίσης ο Τζον ΜακΚέην να χαρακτηρίζει αφελή τον Ομπάμα που θέλει να διαπραγματευτεί με το Ιράν, την Κούβα ή τη Β. Κορέα, αλλά οι ομοιότητες ως προς τον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής είναι πλέον πολλές. Και οι δύο υποψήφιοι στηρίζουν τη διεθνή συνεργασία.

Ποιος αμφισβητεί ότι η οκταετία Μπους υπήρξε τραυματική; Ούτε καν ο Τόνι Μπλερ, ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής του προέδρου. Η προσφυγή στη βία σφράγισε την εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτον, ενώ η διπλωματία απαξιώθηκε όσο ποτέ στο παρελθόν. Και μέσα από την ηγεμονική μέθη, την αλαζονεία των Ευαγγελικών, αλλά και το διαρκές κυνήγι μαγισσών, οι Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν να φαντάζουν χώρα αποκομμένη από την πορεία της ανθρωπότητας σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμη και κάποια στοιχειώδη δείγματα άσκησης ορθής πολιτικής να εξανεμίζονται μέσα απ’ τα ερείπια των πολέμων.

Ελάχιστους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, οι δύο υποψήφιοι -η Χίλαρι Κλίντον θεωρείται καμένο χαρτί- κρατούν σαφείς αποστάσεις από τις φιλοπόλεμες διαθέσεις του Λευκού Οίκου. Βαρύ το φορτίο για να το επωμιστούν, άσε που τρομοκρατούνται ακόμη και στη σκέψη ότι μπορεί να διαδεχθούν τον Μπους στον ρόλο του μαγνήτη του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Στο κάτω κάτω οι σημερινές συνθήκες επιβάλλουν αποσυμφόρηση των κρίσεων, καθώς η Ευρώπη παραμένει διστακτικός εταίρος, η Ασία εξελίσσεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ενώ το αδύναμο δολάριο ενδυναμώνει τις πλούσιες ενεργειακά Μόσχα και Τεχεράνη. Πράγμα που σημαίνει ότι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα πρέπει να ενστερνιστεί τη λογική της ήπιας δύναμης, που ελαχιστοποιεί τις διαφορές, επεκτείνει τις κοινές αξίες και ενισχύει τον διάλογο.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει δημοσίως δηλώσει ότι, αν εκλεγεί, θα επιλέξει την πολιτική του καρότου κι όχι αυτήν του μαστιγίου. Διπλωματικά προσηνής εμφανίζεται και ο ΜακΚέην, ο, οποίος επιθυμεί να κλείσει οριστικά το κεφάλαιο που λέγεται βασανιστήρια κρατουμένων και να απαλλαγεί η χώρα από το στίγμα του Γκουαντάναμο.

Παράλληλα ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος βλέπει με καλό μάτι τις συνομιλίες με τη Χαμάς και τοποθετεί την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γύρω στο 2013. Ως προς το Ιράν, ο ΜακΚέην συμπλέει με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και μάλιστα δεν θα δίσταζε να στηρίξει επαφές ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ιρανική κυβέρνηση, αν και όχι σε προεδρικό επίπεδο.

Ο κόσμος δεν είναι η απεικόνιση του καλού και του κακού. Είναι ένας τόπος διαφορετικών συμφερόντων και αξιών, τα οποία ο έξυπνος πολιτικός αντιλαμβάνεται εγκαίρως και εκμεταλλεύεται προς όφελος της πατρίδας του. Κι αν κάτι αναδεικνύεται μέσα από τις προεκλογικές δηλώσεις των δύο υποψηφίων είναι ότι το χέρι που δεν μπορείς να το κόψεις, φίλα το. Αυτό κι αν είναι ήπιος πραγματισμός!

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 29-5-2008

Advertisements

12 thoughts on “Ο Τζον ΜακΜπους και η επιστροφή της ήπιας δύναμης

  1. Όποιος απ’ τους δύο και αν εκλεγεί είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ασκήσει λιγότερο μονοδιάστατη πολιτική και θα είναι περισσότερο πραγματιστής από τον πρόεδρο Μπους. Τελικά πιστεύω ότι κι ο Μακέιν δεν είναι και τόσο κακή επιλογή. Γηραιός μεν, οξυδερκής και μετριοπαθής δε. Και πάντως όχι newcon ιέρακας. Όσο για τον Ομπάμα, αν εκλεγεί η Αμερική θα έχει μια πολύ μεγάλη ευκαιρία προσέγγισης με τον αραβικό κόσμο. Αλλά και να φτιάξει λίγο την εξωθεν καλή μαρτυρία της, το image της… Για το τελευταίο που λες προσθέτω, βασικά όχι εγώ ο λόρδος Παλμερστον… «δεν υπάρχουν αιώνιοι σύμμαχοι και αιώνιοι εχθροί, μόνο μόνιμα συμφέροντα».

  2. Καλησπέρα Ριτς!

    Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ υπέρ του δέοντος καχύποπτος, θεωρώ πως η αξιοπιστία των λόγων και του Obama και του McKain έχει πέσει στο έσχατο σημείο της, καθώς καταλαβαίνουμε πως προφανέστατα ψεύδονται ασύστολα.
    Ο Mckain συνομιλίες με τη Χαμάς; να θυμηθούμε μόνο πως καλοκαίρι του 2000, προτού καν ο Σαρόν επισκεφτεί το τέμενος του Αλ Ακσά και αρχίσει η νέα Ιντιφάντα, ένας άλλος ρεπουμπλικανός υποψήφιος τότε, ο G.W.B. υποσχόταν αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους στη διάρκεια της θητείας του (και πολλοί αραβικής καταγωγής αμερικανοί Δημοκρατικοί χωρίς 2η σκέψη προτίμησαν να ψηφίσουν Νader! Ας πρόσεχαν… ).

    ‘Οσο για τον «μαύρο Μπους» να υπενθυμίσω απλώς (κάτι που έχω αναρτήσει από μηνών) τα άρθρα του με τα οποία σε ανύποπτο χρόνο, ετάσσετο υπέρ μιας Αμερικής που να δίνει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην εσωτερική ασφάλεια και στους προληπτικούς πολέμους (ο ι Ράμσφελντ και Περλ τώρα δικαιώνονται) επικαλούμενος τους «παλιούς καλούς καιρούς του Κίσσινγκερ και του Ψυχρού πολέμου). Επί τη ευκαιρία, το Foreign Affairs (εκεί όπου είχε γράψει πολεμοχαρή άρθρα ο Obama) έχει στο τελευταίο τεύχος του ένα πολύ ενδιαφέρον άριθρο για τους επερχόμενους πολέμους του πετρελαίο. Έχω ανεβάσει κάτι σχετικά, ρίξε του μια ματιά…

    Υ.Γ.Από την εποχή όταν ο Ερμπακάν ήταν συνδαιτημόνας της Κλίντον και του Κλίντον (όχι τυχαία η σειρά αναφοράς των δύο… ) στον Λευκό Οίκο, η Χϊλαρυ είχε ρίξει πολιτικές γέφυρες με το μετριοπαθές σουνιτικό Ισλάμ και δεν διακρίνω κάτι που να συνηγορεί στο ότι οι άλλοι υποψήφιοι μπορεί να χειριστούν με περισσότερο καλές προοπτικές τις σχέσεις με τον μουσουλμανικό κόσμο (παρότι τον βαρύνοντα ρόλο εν τέλει τον έχουν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέρονταν, ασφαλώς και παίζουν ρόλο και οι γνώσεις και αντιλήψεις των προέδρων για ανάλογα θέματα).

  3. ήπιος πραγματισμός…

    το πράγμα θέλει αλλαγή, νομίζω το καταλαβαίνουν όλοι
    η περίπτωση Ομπάμα ενδεχομένως να τονώσει τη σημασία των αμερικάνικων εσωτερικών λύσεων, με αιχμή το σύστημα υγείας αλλά του κόσμου των subprime (κι όχι μόνο) δανείων..

    στο μέτωπο του Ιράκ, ο Ομπάμα έχει κάνει τελευταία δικηγορίστικες δηλώσεις…

  4. O Φιντέλ γράφει για τον Obama ‘Τhis man who is doubtless , from the social and human points of view, the most progressive candidate for the US…..’ και συνεχίζει με πολεμικό ύφος εναντίον αυτού και της Αμερικής.
    Ο Gore Vidal πιστεύει ότι θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής αλλά ‘He ‘ll be shot though, that’s his problem’.. και η Penelope διαβάζει το ‘Audacity of Hope’ για να δεί αυτό το καινούργιο φαινόμενο που λέγετε Obama και πιστεύει ότι δεν έχει το υψος των πνευματικών ικανοτήτων του Κλιντον αλλά είναι πολύ emotional alert and sesnsitive.
    Πέρασα πιο πολύ να σου πω καλό σ/κ … xx

  5. @ Penelope,

    Ο Fidel Castro αναφέρθηκε όμως και στην πρόσφατη δέσμευση του Barack Obama να διατηρήσει το πολυετές “εμπάργκο” σε βάρος της Αβάνας, τασσόμενος απλώς υπέρ της άρσης των ισχυόντων ταξιδιωτικών περιορισμών καθώς και των περιορισμών στα “εμβάσματα”. “Δηλαδή, τούτο ισοδυναμεί με πείνα και ελεημοσύνες υπό την μορφή «εμβασμάτων» αλλά και προπαγανδιστικού χαρακτήρα επισκέψεις του καταναλωτισμού στην πατρίδα μας”, σημειώνει ο 81χρονος Fidel Castro σε πρόσφατο άρθρο του, ένα από τα πολλά που δημοσιεύθηκαν από την αρχή του χρόνου στην εφημερίδα “Granma”.

  6. Zalmoxis mou η χάρη μου δεν έφτασε ακόμα στη ‘Granma'(για να μην τρομάξω τον Τζόνυ πιο πολύ ,όχι για τίποτε άλλο) και αναρωτιέμαι που τις βρίσκεις όλες αυτές τι πληροφορίες κάθε φορά…!!! Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ soon to be Obama’s advisor after writing the best Greek novel so far (after Homer’s Odyssey).Σε χαιρετώ και ετσι να μας κρατάς ενήμερους… Καλημερίζω και την οικοδέσποινα

  7. Penelope, σου εύχομαι να γίνεις όχι advisor αλλά και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου. Αν και την τελευταία φορά που αμερικανός πρόεδρος είχε Έλληνα σε αυτή τη θέση, ο Λευκός Οίκος είχε γνωρίσει μέρες δόξας αλλά και… χοληστερίνης σε αστρονομικά επίπεδα (πίτσα, μπύρα, πούρα, tex mex, ντελίβερυ, Στεφανόπουλος)! Ως εκ τούτου, θα αρκεστώ σε γεύμα στο City Zen στο κέντρο της Ουάσιγκτων (έχει και καλή κουζίνα για vegeterians, πιάτα με αβοκάντο, ραπανάκια και κάτι περίεργες σάλτσες). Βέβαια, δεν έχει το «χρώμα» του «penelope’s cafe» (σας διαβάζουμε!) αλλά τι να κάνουμε;
    Υ.Γ. Και γκρίζα διαφήμιση του βιβλίου με το «Ηomer’s Odyssey»;

    Καλό Σ/Κ Ριτς!

  8. «οι δύο υποψήφιοι -η Χίλαρι Κλίντον θεωρείται καμένο χαρτί- κρατούν σαφείς αποστάσεις από τις φιλοπόλεμες διαθέσεις του Λευκού Οίκου.»
    Αυταπάτες που αναζωπυρώνονται κάθε φορές παραμονές των αμερικάνικων εκλογών.
    Προσωπικά δεν θυμάμαι υποψήφιο Πρόεδρου μηδέ του τωρινού – βλάκα που να δήλωνε προεκλογικά φιλοπόλεμος.
    Το τι γίνεται μετά την εκλογή είναι άλλη ιστορία ή μάλλον είναι ρουτίνα

  9. Καλησπέρα ή μάλλον καλημερα πια και καλό μηνα…μολις επεστρεψα από τας εξοχάς.. Το Νατασσακιον ξέρει!!! Χα, χα….θα τα πουμε με την ησυχία μας….. Καλα, αυτές οι εκλογές ,τ ην πιστη θα μας βγάλουν, δεδομένου ότι συμφωνώ για το προεκλογικό στυλακι και το μετεκλογικό…
    ριτς

  10. zalmoxis…αν δεν το δω δεν το πιστεύω σου λεω
    ριτς

    ΥΓ Εχει στον Αλτερ μια εκπομπη για το χαος στην παιδεία… Ακουστηκαν πολλά και ενδιαφέροντα από τους πρυτάνεις. Δεν ξέρω, αισθάνομαι την ανάγκη να σπάσω τα κεφάλια ολων των κομματικών γαιδουριών, γιατί αυτά ευθύνονται για τα παντα. Λυπαμαι πολύ που είναι έτσι ο χωρος της γνώσης και της εξέλιξης του νεου ανθρώπου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s