Η Σάντεζ από την Κούβα


Η εικονιζόμενη Σάντσεζ είναι Κουβανή φιλόλογος κι έχει( είχε ; ) το μπλογκ Generation Y, γραμμένο στα κουβανέζικα και με μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες. Ενα μπλόγκ που έκανε το γύρο του κόσμου , διαβαζόταν από εκατομμύρια αναγνώστες και που το ΤΙΜΕ το συμπεριέλαβε  ή μάλλον την κοπέλα συμπεριέλαβε στις σημαντικότερες προσωπικότητες της χρονιάς… Ομως η κυβέρνηση της Κούβας απαγόρευσε την πρόσβαση των Κουβανών στο μπλογκ της, όπως λέει το Ρόυτερς ( για να μην πει κανείς ότι το λέω εγώ). Παραθέτω το τηλεγράφημα του Ρόυτερς***

Ο λόγος που αναφέρομαι σ’ αυτή την κοπέλα δεν ‘εχει πολιτική χροιά. Δεν κρίνω τα της Κούβας, παρ ότι στοιχειωδώς μια άποψη την έχω. Ο λόγος έχει να κάνει με τη δική μας ασυδοσία, τη δική μας ελευθερία, τη δυνατότητά μας να λέμε και να κάνουμε ό,τι μας καπνίσει και λογαριασμό να μην δίνουμε. Αγαθά τα οποία δεν εκτιμάμε. Θέλει πολύ κουράγιο για να παραδεχτούμε ότι όλα τούτα είναι πολλά για να τα διαχειριστούμε σωστά.

Μπείτε στο μπλόγκ της Σάντεζ και ρίξτε μια ματιά.

Παραθέτω κάποια ενδεικτικά κείμενα της.

ριτς

————-

The words fade away

For several years I’ve been noticing that we’ve stopped using such conciliatory words “excuse me”, “pardon me” and “I’m sorry”. When we screw something up, we would rather blame clumsiness than admit our failure. Into that absurd “code of national male-chauvinism”, with laughable phrases as “a real man doesn’t drink soup, a real man doesn’t eat sweets, etc., etc.”, someone has added the phrase: “A real Cuban doesn’t have to apologize.”

I remember the hilarious anecdote of a friend of mine, whose toe was “crushed” by the narrow heel of a lady passing by. When he realized the lady was not going to apologize, he got closer to her and said, “Forgive me, my lady, for getting your heel dirty.” The woman didn’t like the irony at all, and she came very close to again crushing the toe of her “victim.” All this because she didn’t want to pronounce the magic words that proved her regret for the mistake she made.

How many times have we been badly waited on, insulted or ignored by a waiter who is incapable of articulate words as, “I’m very sorry, Sir.” A phrase like that is not the key to the problem, but at least it leaves you with the sensation that there no premeditation went in such a bad service. The record of pending apologies, however, goes to the bureaucrats and politicians. They’ve been our teachers in this “intensive course for not regretting anything.”

We are exceptional students of a government who, in the almost fifty years of “dancing alone” in the stage of our politics, has never given an apology for anything. We’ve been waiting in vain for the necessary mea culpa for the revolutionary crackdown in 1968, for the atrocity of the repudiation meetings, for the dependence on the Soviet Union, and for the successive and disastrous economic plans that ended up in this productive asphyxiation. Anyway, the list is so long and so dramatic that, instead of an apology, it demands a prolonged act of “public flagellation.”

Oh, well. I already know politicians never apologize. That’s why we, small copies of them, who imitate them, repeating their slogans and poses, also emulate them in not apologizing. “For what?”, the lady who stepped on my friend’s foot would ask. “We already have our toe crushed, and up there they don’t want to recognize they already have their soles dirty.”

Youngsters

There are certain elders to whom the carefree attitude of the youngest produce burning and regret. They are those who intuit that those that come behind will wash away with all of that which for them resulted “holly”. They are right. Nothing more fearsome that a teenager that
doesn’t save his hours and threat to “change everything”. It is those seniors who, in the first opportunity, bring out to their grandchildren the diapers washed, the education offered, the
breakfasts served and even the medicines bought.

A wave of that rancor came in the dismissive term “jovenzuelo” (youngster) launched by Fidel Castro in his previous-to-latest reflections. The broadside of “dirty clothes” was motivated because a Cuban (maybe Yuniesky, Yohandry or Yasiel) was interviewed by a foreign news agency and declared that he didn’t want to talk about socialism. With a determinism typical of the young, he earned a virulent reaction from the Head of State himself, who dedicated a
paragraph to him.

The whole story of the fed-up youngster and the severe “grandpa” recriminating him, transported me to the years of the Glasnost, and to the magazine “Novelties from Moscow”, where a young man warned the sixty-somethings that were stopping the changes “You have all the power. We have all the time”. Of course, we have to color that phrase with the knowledge that even for Yuniesky or Yohandry the years pass, and they have every day less time.

I have the hunch that I’ll be a rather punk old lady. I’ll allow the kids of the 2050 to make fun of my pictures and of the ugly hairdo that I’ll have for more than three decades. I’ll let them tear down one by one everything that now result “untouchable”. I’ll do it gladly and with conformity, because I know that they not only have the time, but that -without their knowledge- inherit also the power. A huge power that allows them to choose between “waiting or doing something”.

From the house to the Nation

The elections of February 24th are approaching and in the streets of my city few people ask who will be our next president. However, I have decided to make a -useless- exercise of pointing how I would desire was the next person that’s going to represent us:

-I don’t want a military to lead the country (you know I’m allergic to olive green). I prefer civilians that don’t speak of cannons, but that know of my angst and my daily difficulties.

-I dont’ desire another “charismatic” leader (that’s only good for nice pictures or to become an idol); but a modest administrator that would take care of the resources of the country and who doesn’t believe he “leads” us but that he must “serve” us.

-I’d like someone who, at the end of his period would yield the seat to the next one that would be elected; or that we can remove him ourselves in case he stops representing us.

-I dream with (and here I show my feminism) with a pragmatic housewife who, from up there will be worried about bringing us to our senses and dedicated to reconcile her children.

-I hope not ot have with another competent speaker, but with a rare specimen of politician that knows how to listen to us.

-I am not expecting a father -omnipresent and omnipotent- but a President, from whom I can complain -freely- in public.

(Η διεύθυνσή της

http://desdecuba.com/generationy/)
Licenciada en Filología. Reside en La Habana y combina su pasión por la informática con su trabajo en el PortalDesde Cuba.

yoanisanchez@desdecuba.com

***Reuters

The Cuban authorities have blocked access from Cuba to the country’s most-read blogger, Yoani Sanchez, she said on Monday.

Sanchez, whose critical ”Generacion Y blog received 1.2 million hits in February, said Cubans can no longer visit her Web page and two other home-grown bloggers on the Web site on a server in Germany.

All they can see is a “error downloading” message.

“So the anonymous censors of our famished cyberspace have tried to shut me in a room, turn off the light and not let my friends in,” she wrote in her blog on Monday.

Sanchez said she cannot directly access her Web site from Cuba to update postings anymore, but has found a way to beat her Communist censors through an indirect route.

The 32-year-old philology graduate has attracted a considerable readership by writing about her daily life in Cuba and describing economic hardships and political constraints.

She has criticized Cuba’s new leader, Raul Castro, who formally took over from his ailing brother Fidel Castro last month, for his vague promises of change and minimal steps to improve the standard of living of Cubans.

“Who is the last in line for a toaster?” was the title of a recent blog that satirized the lifting of a ban on sales of computers, DVD players and other appliances Cubans long for, though toasters will not be freely sold until 2010.

In a country where the press is controlled by the state and there is no independent media, Sanchez and other bloggers based in Cuba have found in the Internet an unregulated vehicle of expression.

“This breath of fresh air has dishevelled the hair of bureaucrats and censors,” she said in a telephone interview, vowing to continue her blog. “Anyone with a bit of computer skills knows how to get around them,” she said.

The aim of government censors is to block readership in Cuba, where people have limited access to Internet, she said.

“They are admitting that no alternative way of thinking can exist in Cuba, but people will continue reading us somehow,” she said. “There is no censorship that can stop people who are determined to access the Internet,” she said.

17 thoughts on “Η Σάντεζ από την Κούβα

  1. H κοπέλα είναι απίστευτη. Την είχα γνωρίσει από το blog του Τζονάκου αρκετό καιρό πριν. Αυτή είναι η δημοκρατία που κομίζεται εν ετει 2008?

    Οταν μου κλείνει ένα χέρι το στόμα, έχω μάθει να το δαγκώνω. Το ίδιο λένε και τα στατιστικά του blog της Σάντσεζ. Ντόμινο!

  2. Ενδιαφέρουσα η Σάντσες. Το πιο δυνατό στο μπλογκιγκ είναι η ευκολία της επικοινωνίας με όλο τον κόσμο. Αναρωτιεμαι όμως πώς μπορεί να γίνει το φιλττάρισμα, η απαγόρευση εισόδου Κουβανών στο μπλογκ της

  3. Νοιώθω απέραντη ικανοποίηση, που μπορώ έχοντας φτιάξει ένα ιστολόγιο να καταγράφω εκεί ελεύθερα τις απόψεις μου χωρίς να υπάρχει κάποιος μηχανισμός, που θα με φιμώσει, απλά επειδή δεν του αρέσουν τα λεγόμενά μου. Άραγε, θα δούμε στη χώρα μας κάποια διαμαρτυρία για τη φίμωση αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας φωνής;

  4. Είχα διαβάσει για την ιστορία της παλιότερα. Ευαισθητοποιήθηκε ο κόσμος, είναι αλήθεια.
    Διάβασα και ένα άρθρο που έλεγε ότι έχουν αυξηθεί οι συλλήψεις μπλόγκερ παγκοσμίως. Νέα μόδα ή νέα δύναμη;

  5. ανέκαθεν η μαζικότητα φέρνει τη φίμωση.
    ούτε εδώ ξεφεύγουμε, το ξέρετε;
    ξέρετε ότι έχουμε περίπτωση σχολικού συμβούλου που πέρασε εδε γιατί είχε σόκιν ανέκδοτα -απ’αυτά που ακούμε παντού, τίποτε εξαιρετικά σόκιν-, και έχασε τη θέση του μετά την εδε;
    ανέκαθεν και παντού.
    ωστόσο τίποτα στην ουσία δεν μπορεί να φιμώνει την ελευθερία. πάντα βρίσκονται διέξοδοι, εκεί που η προσπάθεια να καταπατηθεί βρίσκεται μπροστά σε ανθρώπους και σε καρδιές ανθρώπων…

    ριτς, μας ταξιδεύεις.

  6. Ρίτσα καλησπέρα. Δεν διάβασα ακόμα το παρόν κείμενο αλλά είμαι σίγουρη οτι έχεις ανακαλύψει πάλι θησαυρό στα blogs…Θα επανέλθω ακόμα κι όταν το αλλάξεις. Πάντως αυτό με τον Brel με όλες τις αναφορές…το ανέβασα. Με εκράζει απόλυτα και σ΄ευχαριστώ!
    …και αλήθεις μερικές φορές…είναι και τηλεπάθεια βρε παιδί…ως προς το πρόσωπο….Για το κείμενο βέβαια δεν έχω λόγια: Ολα τα λεφτά!!! Νασαι καλά, ρίτς

  7. και ποια ειναι »τα καλυτερα » πραγματα, δηλαδη?
    η πλειοψηφία ειναι κατι συγκεκριμένο.
    το.. καλύτερα, ποιος μάγκας θα μας πει οτι ΑΥΤΟ ειναι.
    ετσι, για να μη αυτομπερδευόμαστε για πλάκα διοτι.

  8. ritsmas μου, κάνεις πολύ καλά που προβάλλεις την περίπτωση της Σάντσεζ, νομίζω όμως ότι δεν είναι δόκιμη η σύγκριση που κάνεις..
    Το ότι εκεί απαγορεύτηκε να διαβάζεται το συγκεκριμένο μπλογκ, δεν νομίζω ότι θα πρέπει να με κάνει να νιώθω ενοχές, όταν γράφω κάτι που μπορεί να δυσαρεστήσει τους πολλούς (ή και τους όποιους και όπως ορίζονται, ισχυρούς).
    Και μη μου πεις ότι είναι άλλο κριτική και άλλο ασυδοσία, γιατί όλοι ξέρουμε ότι τέτοια όρια δεν μπορούν να υπάρξουν!
    (Από τον τρόπο που αντέδρασαν οι «ισχυροί» της Κούβας, μπορώ εύλογα να συμπεράνω ότι η συμπεριφορά της Σάντσεζ, κρίθηκε σαν ασύδοτη)
    Την καλησπέρα μου.

  9. @@Sotiris K…. δεν νομιζω ότι το θέτω έτσι. Θελω απλά να πω ότι εμείς είμαστε μια χαρά και ότι ακομη και με τον Μεγάλο Οργουελικό Αδελφό στα ποδια μας μια χαρά τα καταφέρνουμε.
    Ασυδοσία υπάρχει και πρωτα πρωτα στα παρόντα ιστολόγια. Διαβάζω και ανατριχιάζω όχι από συντηρητισμό, αλλά από φρίκη κανονική και με τα ολα της

  10. @@egournelou…..ρίξε μια ματιά οποτε μπορέσεις. δεν ξερω αν αξίζει ή όχι, εγω το επελεξα γιατί το βρήκα ενδιαφέρον….οπως θα ανέβαζα κι ενα κινεζικο απαγορευμένο μπλογκ αρκει να ηταν μεταφρασμένο σωστά.

  11. @@@@Eleni…. την ξερω την περίπτωση πολυ καλά και τον άνθρωπο…..αλλα στο δημοσιο γινονται αυτά συχνά και νομ΄ζω ότι παντού ο άνθρωπος ειναι εκτεθειμένος στον άλλον άνθρωπο. Ομως βιώνουμε και μια άλλου ειδους ελευθερία και τα μπλογκς αποτελούν αποδειξη…παρ ότι κατα καιρούς γίνονται προσπάθειες λογοκρισίας κλπ

  12. @@@ Kitsomitsos ,ναι, κατα καιρούς εχουμε διαφορα τετοια επεισόδια. Αλλά νομιζω οτι δεν εχουν να κανουν μονο με τυχόν λογοκρισία, αλλά κατι πολυ πιο περίπλοκο το οποίο ομως δεν γνωρίζουμε

  13. @@ mad Για να δουμε, ειμαι περίεργη

    @@@ geocalp δεν συμβαίνουν παντού. Νομίζω ότι συμβαινουν οπου οι κυβερνήσεις νοιωθουν αδυναμες

  14. @ περιουσιος.δεν το νομίζω γιατί δεν ειναι πρώτον γνωστή και δευτερον ο Κάστρο ειναι ο αγαπημένος μας. Δεν τον αγγίζουμε καθόλου

    @ vasilis Βασιλη μου δεν τα ξερω τα τεχνικά. Τα ιδια δεν συμβαίνουν και στην Κίνα ;

  15. έτσι για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις περί εποχών απόλυτης ελευθερίας… όντως ενδιαφέροντα κείμενα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. θα μπορούσε να είναι ασήμαντα, θα μπορούσε να είναι εμπρηστικά, θα μπορούσε να είναι εμπαθή, θα μπορούσε να βρίθουν εμμονών… και πάλι θα έπρεπε να υπερασπιστούμε το δικαίωμά της να υπάρχει και το δικαίωμα των άλλων να έχουν πρόσβαση στις απόψεις της και να τις ασπάζονται ή να τις κριτικάρουν…
    Καλό βράδυ, από δω… Δεν γράφω στο επόμενο ποστάκι για τον Λυκάβηττό, καθώς είμαι εντελώς συγχισμένη (παρ’ ότι δεν τρελλαίνομαι κι όλας για τον Μπλάντ, αλλά όπως και η απο πάνω κυρία δεν είναι παρά η αφορμή) κι άντε μην τον χαρακτηρίσω τον μεγαλοϊδεάτη και παντελώς απρακτο (και ουχί άπραγο) δήμαρχο…

  16. Meniek….Καλησπερούδια φιλενάδα μου…Μην γράψεις πρωτον και δευτερον ασε τον Μπλαντ γιατί αρεσει σε μενα….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s