Γυναίκες, άλλοτε και τώρα…


Pablo Picasso – Sleeping Woman

Αν διατρέξουμε βιαστικά τη μισή χιλιετία που κύλησε από τον Όμηρο ως τον Μέγα Αλέξανδρο, δεν θα βρούμε πουθενά αλλού στην παγκόσμια ιστορία μια τόσο συνεπή απόρριψη της γυναίκας όσο από τους πατέρες του πολιτισμού μας. «Δεν υπάρχει στη γη πιο απαίσιο, πιο ξεδιάντροπο πλάσμα από τη γυναίκα», λέει ο Ομηρος στην Οδύσσεια. Και ο κυνικός Διογένης, βλέποντας μια γυναίκα κρεμασμένη σε μια ελιά, αναφωνεί περιχαρής: «Μακάρι να είχαν όλα τα δένδρα τέτοιους καρπούς».

Ο Ησίοδος λέει ότι τα κυριότερα δώρα που έκανε η Αφροδίτη στη γυναίκα είναι η φλυαρία, το μοχθηρό της γέλιο και οι πονηριές της. «Ποτέ μην αφήσεις να σε ξεμυαλίσει η γυναίκα η κουνοκώλα, ούτε οι κολακείες της, που μ’ αυτές να σε τυλίξει θέλει»!

Κατά τον Ησίοδο, με αφορμή την Πανδώρα, η γυναίκα είναι συμφορά, μια ωραία συμφορά, μια καλοστημένη παγίδα που μέσα της πέφτουν οι άνθρωποι. Ακόμη και ο Ιπποκράτης λέει ότι η γυναίκα χρειάζεται σωφρονιστή, γιατί από τη φύση της έχει μέσα την αχαλινωσία, που αν δεν ξεριζώνεται κάθε μέρα σαν τα δένδρα, θα φουντώσει σαν αγριοβότανο. Στο βιβλίο της «Περικλής», η Μαρί Ντελκούρ (Παρίσι, 1939) σημειώνει: Κανένας δεν θα κατηγορούσε τον Περικλή αν είχε ερωτικές σχέσεις με αγόρια ή μεταχειριζόταν ωμά τη γυναίκα του. Αλλά ο κόσμος το θεώρησε σκάνδαλο ότι αντιμετώπιζε την Ασπασία ως ανθρώπινο πλάσμα, την είχε στα δικά του δώματα αντί να την κλείνει στον γυναικωνίτη και σαν να μην έφταναν όλα αυτά περίμενε από τους φίλους του που τον επισκέπτονταν να φέρνουν μαζί τους και τις γυναίκες τους. («Η Πατριαρχία», του Ernest Borneman – Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης)

Το να ανατρέχεις στα σκονισμένα ράφια της Ιστορίας προϋποθέτει θάρρος. Η αναζήτηση απαντήσεων γύρω από τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας απέναντι στη γυναίκα, απαιτεί αφενός εξειδικευμένη γνώση, αφετέρου το ταλέντο να κατανοείς τις αποστάσεις του χρόνου. Μας λείπουν και τα δύο, δεδομένου ότι ο σύγχρονος άνθρωπος κινείται μέσα σ’ έναν πεπερασμένο ιστορικό χρόνο που δεν του δίνει τη δυνατότητα ψύχραιμης αναδρομής στο παρελθόν. Ολα τα κρίνει με τα σημερινά δεδομένα. Κάτι που τότε θεωρείτο συνήθης τρόπος ζωής, σήμερα στα μάτια του πολίτη της δυτικής κοινωνίας αποτελεί ντροπή, όνειδος, εγκληματική συμπεριφορά. Λογικό, από τη στιγμή που η γυναίκα αποδεδειγμένα κατακτά το ένα μετά το άλλο τα ανδρικά οχυρά, καταρρίπτοντας τον καλοδουλεμένο μύθο του ισχυρού ανδρικού προτύπου.

Και που βεβαίως χάνει ένα κομμάτι της κλασικής θηλυκότητάς της, αλλά που ταυτοχρόνως παλεύει με νύχια και με δόντια για την ανέλιξή της, ακόμη κι όταν συνειδητοποιεί τι σημαίνει γι’ αυτήν η «φενακική» ιδέα της πλήρους ισότητας.

Αυτόν τον χειμώνα, με αφορμή την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον, γράφτηκαν εκατοντάδες άρθρα για τον ρόλο και τους στόχους της σημερινής γυναίκας και για το κατά πόσον μπορεί να διεκδικήσει και να κατακτήσει, για παράδειγμα, πολιτικά αξιώματα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ποσοστό των γυναικών που κατέχουν υψηλά πολιτικά αξιώματα, είναι το καλύτερο στην ιστορία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό των γυναικών βουλευτών στο αμερικανικό Κογκρέσο δεν ξεπερνά το 16%, περίπου ο παγκόσμιος μέσος όρος.

Κι όμως, προ ημερών, παρακολουθώντας σκηνές από την τελετή αποφοίτητης στο Χάρβαρντ, παρατήρησα ότι υπήρχαν πάρα πολλές γυναίκες, όλων των χρωματικών αποχρώσεων κι όλων των φυλών. Τι επιφυλάσσει το μέλλον γι’ αυτές τις φοβερές επιστημόνισσες που φωτογραφίζονται κρατώντας τον παγκόσμιο άτλαντα στα χέρια τους; Είναι ένα σοβαρό ερώτημα αυτό, στο οποίο συνήθως απαντούν με το ανάλογο σεξιστικό ύφος κοινωνιολόγοι, δηλώνοντας, μάλλον ισοπεδωτικά, ότι τελικά η γυναίκα δεν διαθέτει τα «γκατς» για να προχωρήσει ώς την κορυφή. Για παράδειγμα, λένε, δεν γίνεται σπουδαία αρθρογράφος, γιατί φοβάται να καταθέσει ευθέως την άποψή της. Δείτε την «Ουάσιγκτον Ποστ»: βρήκε μόνο δύο γυναίκες αρθρογράφους, ενώ οι άνδρες ξεπερνούν τους 19! Και καταλήγουν ότι η γυναίκα ξεκινάει πολύ δυναμικά, αλλά στη συνέχεια επιλέγει τη μητρότητα και την… κουζίνα. Ευσεβείς πόθοι…

Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι η Χίλαρι Κλίντον έχασε γιατί είναι γυναίκα και γιατί επέτρεψε στον εαυτό της να υποστεί τον απόλυτο εξευτελισμό του φύλου της από τον σύζυγό της. Η συγγραφέας Γκλόρια Στέινεμ έγραψε ότι το φύλο παραμένει η πλέον ανασταλτική δύναμη στη ζωή των Αμερικανών, για να τη σιγοντάρει η παλιά υποψήφια για την αντιπροεδρία των ΗΠΑ Τζέραλντιν Φεράρο, προειδοποιώντας ότι ο τρόπος που χειρίστηκαν οι ψηφόφοροι και τα πολιτικά τζάκια τη Χίλαρι στέλνει στη διεθνή κοινότητα σαφή μηνύματα σεξισμού. Προφανώς μια δόση αλήθειας υπάρχει στις διαπιστώσεις των δύο γυναικών, αλλά η προώθηση της γυναικείας προσωπικότητας μέσα από τα αμερικανικά ΜΜΕ δεν είναι ό,τι καλύτερο. Οταν το μέσο κοινό βομβαρδίζεται με τηλεοπτικές σειρές, όπως οι Desperate Wives και το Sex and the City (αναφέρομαι σε δύο πολύ γνωστές σειρές, γιατί υπάρχουν πολλές άλλες χαμηλότερου βαρομετρικού) και όντας μιμητικό ον, είναι φυσικό να ταυτίζεται με τέτοιου είδους εικόνες και συμπεριφορές, παραμερίζοντας τη ζέση και την ορμή που κάνει τη γυναίκα να θέλει να διακριθεί, όχι χρησιμοποιώντας το φύλο της, αλλά το μυαλό της. (Οι άνδρες θα ’χουν φρικάρει, φαντάζομαι).

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η γυναίκα των δυτικών κοινωνιών έχει κόψει το νήμα πολλών μαραθωνίων. Ξεπέρασε την εκ γενετής υπόδειξη ότι οφείλει να προσαρμόζεται στην ανδροκρατούμενη κοινωνία και προχωράει, αφήνοντας πίσω της απορημένους τους μεγάλους φιλοσόφους. Κανείς πια δεν την απορρίπτει φανερά. Η χειραφέτησή της μέσα από την πάλη για ίσα πολιτικά και επαγγελματικά δικαιώματα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα. Αλλά οι ανάγκες του 21ου αιώνα είναι διαφορετικές. Εμπεριέχουν την τεχνολογική επανάσταση του Διαδικτύου, αλλά και την έγερση των μεγαλύτερων ερωτημάτων γύρω από τον ρόλο των φύλων. Η αντίληψη, βαθιά πατριαρχική, ότι η γυναίκα είναι ο αγρός και ο άνδρας το αλέτρι μάλλον φθίνει, αλλά δεν αντικαθίσταται από κάποια άλλη. Η γυναίκα διεισδύει στην πολιτική, αλλά δεν σημαίνει ότι η πολιτική αλλάζει, αντίθετα παραμένει υπόθεση αυστηρά ανδρική. Οι κυβερνήσεις θεσπίζουν νόμους και επαίρονται για τις ποσοστώσεις υπέρ των γυναικών, αλλά οι ποσοστώσεις αποκτούν τη μορφή δουλείας για τα κόμματα. Επόμενως, πόση βαρύτητα έχουν όλα αυτά στον αιώνα μας, όταν η γυναίκα πασχίζει να διαμορφώσει το κοινωνικό προφιλ της, αγγίζει με σχεδόν παιδικό φόβο την περιοχή της κοιλιάς της και κοιτάζει τον άνδρα χωρίς το πλεονέκτημα της εμπιστοσύνης; Ιδού το ερώτημα του 21ου αιώνα για την πορεία της χειραφετημένης πια γυναίκας.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 20-8-2008

Advertisements

20 thoughts on “Γυναίκες, άλλοτε και τώρα…

  1. Νομίζω οτι τον σχολιασμό θα πρέπει να τον ξεκινήσει ενας Άντρας!
    Η γυναίκα χάνει ένα κομμάτι της κλασικής θηλυκότητας κατακτώντας τα αντρικά οχυρά; Ίσως όμως αντικαθιστά την κλασική θηλυκότητα με την …μοντέρνα.
    Ίσως η μοντέρνα θηλυκότητα , η σημερινή θηλυκότητα ,να είναι πιο «θηλυκή «από ποτέ!
    ( Ένα πρώην μισογύνης!)
    Καλημέρα.

  2. Καλημέρα.
    Γιατί να φρικάρουμε από τη συνεχή άνοδο της γυναίκας; Ίσα-ίσα που αποδεικνύεται ότι μπορούν να δώσουν διαφορετικές ματιές-ιδέες εκεί που ένας άντρας θα ακολουθούσε την πεπατημένη. Από την άλλη όμως, να μην καταλήγουμε στο άλλο άκρο του ρατσισμού απέναντι στο φύλο μέσω πχ ποσοστώσεων. Γιατί αυτό περιορίζει τις ικανές και τους ικανούς. Όλα στο ίδιο καζάνι ας βράζουν.
    Μια μικρή υποσημείωση μόνο: κάπου εδώ μπαίνει στη μέση και το βιολογικό κομμάτι που επηρεάζει πολλές γυναίκες και δεν τις αφήνει να προχωρήσουν.
    Το άρθρο πάντως και λόγω της ιστορικής αναδρομής αγγίζει το θέμα στον πυρήνα του!

  3. Ριτς, έχει ξεφύγει ελαφρώς

    Πρέπει να ξέρεις ότι πλήττοντας τον μύθο της Αρχαίας GR δεν πλήττεις τον εθνικισμό, τους Ελληναράδες κλπ

    Πλήττεις την συλλογική αυτοπεποίθηση μίας κοινωνίας που καλώς ή κακώς ( πολύ κακώς κατά την γνώμη μου) στηρίζεται σε αρχαίους προγόνους και άλλα συναφή πολεμικά κ.ά κατορθώματα.

    Επειδή όμως αυτή η κοινωνία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΠΥΛΩΝΕΣ για να στηρίξει την αυτοπεποίθησή της, εκτός από την Ιστορία, απλώς συμβάλλεις στην όξυνση της συλλογικής κατάθλιψης που δέρνει αυτό τον έρμο κόσμο που κατοικεί στο άκρον της Βαλκανικής. Και ουδείς προβλέπει ότι αυτή η κοινωνία θα αποκτήσει στο μέλλον τέτοιους πυλώνες. Ούτε στο Διάστημα θα πάμε, ούτε αυτοκίνητα θα παράγουμε, ούτε καν σταφίδες.

    Μόνο παροχή υπηρεσιών μας επιφυλλάσει το μέλλον που δεχτήκαμε να έχουμε. Αλλά ούτε Ελβετοί τραπεζίτες θα γίνουμε ποτέ, ούτε Βέλγοι πρωτευουσιάνοι της ΕΕ, ούτε Λουξεμβουργιανοί αετονύχηδες, ούτε τα καζίνο του Μονακό θα έχουμε…

    Θα είμαστε κακά γκαρσόνια, θα σιχαινόμαστε τους καθρέφτες, αφού ΠΑΝΤΑ θα συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους Αρχαίους, τους Βυζαντινούς κλπ κλπ ΠΑΝΤΑ θα γνωρίζουμε την ιστορία.. Το γκαρσονιλίκι δεν μας πάει και τα παραδοσιακά οράματα θα ξεφτιλίζουν στην αιωνιότητα τα οικονομικίστικα επιτεύγματα. Την «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη δεν την πίστεψε κανείς…

    Είναι ανεύθυνο λοιπόν να πριονίζουμε την συλλογική αυτοπεποίθηση που κάθε κοινωνία δικαιούται…

    Κάνεις και ένα δεύτερο μεγάλο λάθος: προσπαθείς με politically correct όρους να ερμηνεύσεις την πνευματική παραγωγή μίας ολόκληρης εποχής, της Αρχαίας Ελλάδας

    Τα δημοτικά τραγούδια έχουν «αράπηδες» χωρίς να είναι ρατσιστικά (ή μήπως πιστεύεις ότι είναι;) οι αρχαίοι GR είχαν δούλους, όμως αυτό δεν τους εμπόδισε να εφεύρουν την Δημοκρατία και να παράγουν πανανθρώπινες, μοναδικές διαχρονικές αξίες και έργα.

    Ο (δυτικός) Άμλετ λέει: «προδοσία το όνομά σου είναι γυναίκα» Δεν παύει όμως να είναι το πνευματικότερο πλάσμα που γνωρίζουμε, μαζί με αυτό που καταγράφει ο (επίσης δυτικός) Μότσαρτ στην συμφωνία του Διός (41η νομίζω)

    Απλώς η οικονομία της εποχής στηριζόταν σε πρωτογενή, φυσική ενέργεια και όχι στην τεχνολογική παραγωγή της ή στην διαχείριση της μέσω πληροφορίας.
    Είναι απολύτως φυσικό αυτές οι κοινωνίες να προκρίνουν τα φυσικώς «ισχυρότερα ζώα» του ανθρώπινου είδους, δηλαδή τους άνδρες και να γίνονται πατριαρχικές.

    Να είσαι βέβαιη ότι όταν ο τεχνολογικός πολιτισμός μας καταρρεύσει και η ενεργειακή κρίση ξεσπάσει αδυσώπητη (στατιστικά αυτό θεωρείται βέβαιο) και εφ όσον τότε υπάρχει ανθρώπινο είδος και αρσενικό φύλο γενικώς (γιατί όπως λένε φθείνει) τότε οι κοινωνίες θα ξαναγυρίσουν στην αποθέωση της φυσικής δύναμης δηλ των ανδρών.

    Όσο λοιπόν υπάρχει κοινωνία της ενέργειας, της τεχνολογίας και της πληροφορίας, απόλαυσε τα προνόμια που σου δίνουν, γιατί όταν γυρίσουμε στις σπηλιές σας βλέπω όλες πάλι στην κουζίνα με τα παιδιά…

    Φιλικά lupus

  4. Aγαπητή Ρίτς, να πεις στον αρθρογράφο το μυαλό του και μια λίρα, όταν και στο τελευταίο μαγαζί σκέφτονται να προσλάβουν γυναίκες γιατί θα παντρευτούν και θα κάνουν παιδιά και αυτοί θα μείνουν χωρίς την υπάλληλο που θα πληρώνουν κιόλας. Αυτός είναι ο πιο σοβαρός λόγος.
    Κατά δεύτερον ,τα πήρα στο κρανίο με τον lupus , γιατί τα προνόμια δεν μας τα έδωσε κανείς, τα κέρδισαν οι γυναίκες μόνες τους, και κατά τρίτον, η κουζίνα είναι τιμή όπως και η μητρότητα και τον λυπάμαι αν δεν έχει τέτοιες μνήμες η παρόν. Και κατά τέταρτον ευτυχώς που δεν έχω κόρη, γιατί αν μου έφερνε έναν που έλεγε τέτοια πράγματα, θα τον σάλταρα από το μπαλκόνι! Συγνώμη που καταχρώμαι τον χώρο σου αλλά έγινα βαπόρι!!!

  5. Ο καπιταλισμός και η τεχνολογική εξέλιξη απελευθέρωσαν την γυναίκα. Ήταν σχετικά μία εύκολη επανάσταση. Επικράτησε με πολύ ταλαιπωρία (συμφωνώ) αλλά όχι με αιματοχυσία όπως άλλες επαναστάσεις.

    Από την στιγμή που η παραγωγή απαίτησε γυναίκες σε άλλο ρόλο, άλλαξε και η κοινωνία. Όπως κάποτε πιστεύω ότι θα ξαναλάξει, δεν ξέρω προς ποία κατεύθηνση. οκ συγνώμη για το μαύρο χιούμορ με την κουζίνα. πολύ φανατίλα είναι βρε παιδί μου! ά και δεν σκοπεύω να παντρευτώ την κόρη σου ακόμη κι αν είχες

  6. Αν αφήσουμε την καθημερινότητα και ασχοληθούμε με την τέχνη, έχουμε ένα ενδιαφέρον «παράδοξο» που δείχνει πως στο θέμα αυτό, η Ελλάδα είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση. Δε γνωρίζω άλλη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία η γυναίκα – μητέρα να έχει υμνηθεί τόσο πολύ και ο άντρας – πατέρας τόσο λίγο.
    Στον κινηματογράφο, μέχρι και την Παξινού ήρθαν να δουν οι Ιταλοί πριν την καλέσουν να παίξει τον ρόλο της μάνας στην ταινία του Βισκόντι ο Ρόκκο και τα Αδέλφια του. Έλεγαν πως καμία άλλη ευρωπαία δεν θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο (αν θυμάμαι καλά, την είχαν δει στον ρόλο της Εκάβης με τον «ιστορικό» πια συγκλονιστικό της μονόλογο).
    Για να μην πάμε στις εκατοντάδες ταινίες «του κιλού» της δεκαετίας 55- 65 με κυρίαρχο το ρόλο της «μάνας» (ίσως δεν είναι τυχαίο και το ότι η ινδική ταινία που συγκίνησε τοι ελληνικό κοινό πριν περίπου μισό αιώνα, ήταν το «Mother India», η ιστορία μια μάνας (Radha – Νargis, σε μια εποχή κατά την οποία το Bollywood είχε βγάλει αριστουργήματα που είχαν αφήσει απαθείς τους έλληνες σινεφίλ, π.χ. Shri 420, Awara, Andaz, για να ανφερθούμε μόνο στις μεγάλες επιτυχίες με την Νargis).
    Το ίδιο και στο θέατρο. Μέχρι και ο Διαλεγμένος με το «Μάνα, μητέρα, μαμά», για τη μητέρα μιλούσε! Τον πατέρα τον αντιμετώπιζε και τον αντιμετωπίζει το ελληνικό θέατρο σαν μια καρικατούρα (χειρότερα κι απ΄ ότι στο ελληνικό κινηματογράφο)!
    Η λογοτεχνία, το ίδιο. Όλοι αγνοούν επιδεικτικά θα μπορούσε να πει κάποιος τον πατέρα. Δεν έχει ο ελληνικός κινηματογράφος έναν «Πατέρα αφέντη» (και ας λέμε πως είμαστε «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» με τους μεσογειακούς γείτονές μας). Πόσω μάλλον, δεν έχει τις βαριές δεσποτικές φιγούρες του Προτεσταντικού Βορρά, λόγου χάριν, ενός Καρλ Ντράγιερ. Δεν έχει ούτε καν ένα στιβαρό αρσενικό ρόλο, π.χ. σαν του τέκτονα Σόλνες.
    Αν δούμε τις ταινίες που «διαφήμισαν» την Ελλάδα αυτές τις δεκαετίες, ισχυρή προσωπικότητα ήταν η Μελίνα και όχι ο Ντασέν, η μητέρα (Lainie Kazan) Maria Portokalos και όχι ο πατέρας (Michael Constantine) Gus Portokalos (στην ταινία είναι εμφανές πως ο πάτερ φαμίλιας υπόκειται στη γυναίκα) στο My Big Fat Greek Wedding.
    Ακόμη και στην τηλεόραση, τα στερεότυπα του ατζαμή στο ρόλο της πατρότητας συζύγου, του άνδρα που μεγαλώνει μόνος του παιδιά, κ.λπ. παραμένουν ισχυρά.

    Υ.Γ. Οι τευτονικές κοινότητες (αυτοί που με τόση ευκολία αποκαλούμε «βάρβαρους» ) ήταν απ΄ όσο γνωρίζω οι πρώτες που έδωσαν δικαίωμα λόγου – ψήφου στις γυναίκες στην αρχαιότητα, όταν η Ρώμη ακόμη θεωρούσε τη γυναίκα «res». Ουαλοί, Γερμανοί, Κέλτες, Ιρλανδοί ήταν «παράδεισος» για τις γυναίκες όταν στον νότο αντμετωπίζονταν ως res (για να θυμηθούμε τον Engels και τις θεωρίες του για την καταγωγή της οικογένειας).

  7. ριτς,

    για τους υπόλοιπους δε λέω, αλλά για τον παππού- Όμηρο φαλτσάρεις. Όχι μόνο δεν είναι μισογύνης ή σεξιστής, αλλά οι γυναίκες του κυριολεκτικά λάμπουν. Ποιός πικραμένος μιλάει στο στίζο που διάλεξες; 😉

  8. Ρίτσα μου,
    για άλλη μια φορά μου άρεσε πολύ το άρθρο σου. Είναι αλήθεια ότι η γυναίκα όταν παίρνει το πτυχίο της ισάξια (ή ίσως και καλύτερα) από τον άντρα, δεν ξέρει ακόμα πόσο πιο πολύ πρέπει να δουλέψει για να πετύχει τα ίδια πράγματα. Όμως αυτός ο αγώνας αξίζει. Οι πιο πολλές ελευθερίες της γυναίκας πηγάζουν από την οικονομική της ανεξαρτησία.

  9. Μα η ανθρωπότητα πάντα στρεφόταν κατά της εξουσίας, γιατί πάντα η εξουσία τη δυνάστευε….

    Ανδροκρατούμενη κοινωνία;
    Πότε; 😈

  10. Για τους αγαπημένους φίλους που έχουν απορίες για το υλικό του κειμένου παραπέμπω στο : («Η Πατριαρχία», του Ernest Borneman – Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης). Πάνο μου, ποτέ δεν κατεβάζω κάτι από την κούτρα μου για ευνόητους λόγους. Παραπέμπω στις πηγές. Τώρα, αν καποιος αμφισβητεί τις πηγές, ουκ έστιν προς θάνατον. Ιδού οι πηγές, ιδού και οι διαμαρτυρίες…

  11. zalmoxis… ενδεχομένως να ευθύνεται το γεγονός ότι υπογείως εν Ελλάδι υπήρχε ένα είδος αυταρχικής μητριαρχίας ειδικά μετά το τέλος του πολέμου. Οι γυναίκες ειδαν και αποειδαν και αποφάσισαν να πάρουν τα ηνια στα χέρια τους. Μέσα από γαλυφιές και υπεροχες διπλωματικές κινήσεις κατάφεραν να επιβιώσουν. Χρειαστηκε ομως και εξακολουθεί να χρειάζεται πολύς κόπος για να επιτύχουν στοιχειωδώς τους στόχους τους.
    Τα πράγματα αλλάζουν σιγά σιγά και το αρσενικό φαίνεται να αποδέχεται αυτή την αλλαγή, παρ ότι είναι αυτό τωρα που αναζητά τις δικές του συντεταγμένες.
    Οσον αφορά τη ΜΑΝΑ, μανα ειναι μονο μια που λεει ο λαός και τα τραγουδια μας.. Ο πατέρας ειναι ο μεταφέρων το σπέρμα , ε, εντάξει, κάτι προσφέρει , δε λεω, αλλά μην τρελλαθούμε κιολας. Η γυναίκα σηκώνει το βάρος και τις ευθύνες ολης της οικογένειας. Ναι, ναι, υπάρχουν και εξαιρέσεις..εντάξει,μη βαράτε ολοι μαζί…Τώρα, ως προς τα πολιτικά δικαίωματα, άργησαν παντού στην Ευρώπη, ας μη γελιόμαστε, αλλά δε νομίζω ότι αυτό έχει τόσο μεγάλη σχέση με την αυθεντική ελευθερία που χρειάζεται η γυναίκα για να αποδίδει.

  12. Lupus….Νομίζω ότι την έριξαν στην παραγωγή ακριβώς γιατί χρειάζονταν εργατικά χέρια. Οι πολεμοι κατα καιρούς ειχαν αποδεκατισει τον ανδρικό πληθυσμό και τα εργοστάσια χρειάζονταν χέρια να τρέχουν τις μηχανές. Κάπως έτσι μπηκε στο μύλο κι έκτοτε τρεχει διεκδικεί, πετυχαίνει πραγματα, αλλά πάντα υπάρχει κάτι ακόμη που δεν έχει κατακτήσει. Κι αυτό νομίζω ότι είναι ο αυτοσεβασμός. Αυτόν χρειάζεται περισσότερο από κάθε τί άλλο για να σταθεί οριστικά στο ύψος των περιστάσεων , χωρίς να καταφεύγει σε βυζαντινισμούς ξεπερασμένους.

  13. Σοφια….καλησπέρα Σοφία. Δεν χρειάζεται να θυμώνουμε με κανέναν. Ο καθεις καταθέτει την άποψη του. Μεγάλοι άνθρωποι ειμαστε, ούτε παντρολογιόμαστε, ούτε εχουμε χωραφια να μοιράσουμε. Λέξεις στη σειρά ε’ίναι ολα τούτα..σε φιλω

  14. Kitsomitsos α, καλά δεν ειπαμε και να φρικάρουμε ντε….Μια αναφορά στο παρελθόν καναμε και αιφνιδίως φτάσαμε στο σήμερα. Να ρίξουμε μια ματιά στα νεα παιδιά γυρω μας και τα συμπεράσματα δικά σας.

  15. Nikos…. φιλε μου Νικο, σαν ερωτευμένο σε κόβω ή κανω λάθος; Αν ειναι αληθεια, να περνάς καλά και κράτα ισορροπίες.

  16. Meropi…..Μεροπάκι καλησπέρα…γυρισα για λίγο γιατί θα ξαναφύγω. Ειπα να απαντήσω στους φίλους μου, τους λιγοστούς, τους εναπομείναντες που λενε…. Εμείς ξέρουμε καλά τί σημαίνει να είσαι γυναίκα και να παλευεις ανάμεσα σε άνδρες που σε κοιτούν μονο σαν θηλυκό και σε γυναίκες που εχουν ξεχάσει τη θηλυκότητά τους.Ουαααα,. τί είπα..

  17. Ενδιαφέρον ποστ.
    Δε βλέπω όμως γιατί πρέπει να ταράζει τον οποινδήποτε η ανέλιξη της γυναίκας. Η αλλαγές στην αντιμετώπιση του (Θεωρητικά) ασθενές φύλου μεσα απ τα χρόνια έχει γίνει καλύτερη, όπως θα πρεπε να ναι και παλιότερα. Τα 2 φύλα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ίσα και να μην υπάρχει οποιαδήποτε προκατάληψη εναντίων των γυναικών.
    Όσο για το παράδειγμα της Κλιντον, δεν πιστεύω οτι υπάρχει σεξιστική προκατάληψη ή προτίμηση του κόσμου στην Αμερική για άντρα πρόεδρο. Είναι οι χειρισμοί της, το ιστορικό της και η κακή διαχείρηση της εκστρατείας της με ψευδή δηλώσεις που έχουνε φταίξει. Αν ήτανε κάποια άλλη στη θέση της, ίσως να τα κατάφερνε. Και γι ανα λέμε και του στραβού το δίκιο ο Ομπάμα εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη (και δείχνει οτι το πρόβλημα του ρατσισμού έχει γίνει πολύ μικρό σε σχέση με παλιότερα χρόνια).
    Απ την άλλη, δεν πρέπει να φτάνουνε και στο άλλο άκρο ορισμένες συμπεριφορές οι οποίες αντιμετωπίζουν τον άντρα ως κατώτερο ον…

  18. συμφωνώ και επαυξάνω. Ξέρετε, συνηθως θέτω το θέμα και το αφήνω στο έλεος των σχολιαστών συνδαιτημόνων, είτε προκειται για αναγνώστες στην εφημερίδα , είτε για μπλογκοπαρέες. Η γυναίκα προχωράει και θα προχωράει και πιστευω ότι συντομα θα βρει μια ισορροπία με τον άνδρα που αυτή την εποχή ψάχνεται ( αναφέρομαι στις μεσαίες ηλικίες, θερτισαμθινγκ και φορτισαμθινγκ). Οσο για τη Χιλαρι, απλώς ανέφερα τα σχολια δυο επωνυμων γυναικών, δεν σημαινει ότι το υιοθετώ. Πολλά εφταιξαν στην αποτυχία της Χίλαρι, τα εχω γράψει ομως σε διαφορα ποστ μου.
    χαιρετω, ναστε παντα καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s