Τα τζαμιά στην Ευρώπη και το δικαίωμα της λατρείας του Θεού


Σεράγεβο

Προ ετών βρέθηκα να περιπλανώμαι στη Βοσνία. Ήταν στο πλαίσιο νατοϊκής αποστολής με τη συμμετοχή Ευρωπαίων και Τούρκων δημοσιογράφων. Να δούμε τα νατοϊκά επιτεύγματα και να γράψουμε γι’ αυτά, μας είχαν πει. Πώς αλλιώς δηλαδή; Ανταποδοτικά είναι αυτά τα ταξίδια. Μου θυμίζουν τα ταξίδια κυβερνητικών αξιωματούχων που αποδέχονται τις προσκλήσεις μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Εμ, επιστρέφοντας, δεν θα ανταποδώσουν; Προφανώς και θα ανταποδώσουν. Κάπως έτσι κι εμείς, αν και στο επίπεδο της μικρότερης δυνατής ευθύνης, θα έλεγα. Βλέπαμε, ακούγαμε, συζητούσαμε, φωτογραφίζαμε και βγάζαμε τα συμπεράσματά μας, εκ των οποίων κάποια επιστρέφοντας δημοσιεύσαμε και κάποια άλλα τα κρατήσαμε βαθιά μέσα μας για να μας ταλανίζουν ως σήμερα, σκοτεινά κομμάτια μιας ιστορίας που γράφτηκε με γνώμονα τα ανθρώπινα πάθη και το βαθύ κυριαρχικό ένστικτο των ηγετών της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η διαδρομή ήταν τυποποιημένη: Σεράγεβο, Σρεμπρένιτσα, Τούζλα στην αρχή και ύστερα «εισβολή» στο σερβοβοσνιακό κομμάτι, εκεί όπου υποτίθεται ότι κρύβονταν ο Μλάντιτς και ο Κάρατζιτς. (Τελικά, ο συλληφθείς Κάρατζιτς ζούσε και εργαζόταν κανονικά στο Βελιγράδι, ως τη στιγμή που ο κρίκος της ομερτά έσπασε και ανέδειξε άλλες, ευρωπαϊκές αυτή τη φορά προτεραιότητες. Το να θυσιαστεί ένας ακόμη πολίτης για το καλό του τόπου είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Η Ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων βρίθει τέτοιων περιστατικών, όπου η μονάδα, ο άνθρωπος υποχωρεί μέχρι θανάτου προκειμένου να προκύψει ουσιαστικό όφελος για τον λαό.) Το θέμα μου σήμερα όμως δεν είναι ο Κάρατζιτς, ούτε ο εξουθενωτικός εμφύλιος της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Είναι κάτι άλλο που φτάνει ως τις μέρες μας ενδυναμωμένο, ενδεχομένως αυταρχικό και νομίζω μονοδιάστατο, καθώς αφορά τη λατρεία του Θείου.

Αν κάτι με είχε εντυπωσιάσει σ’ εκείνο το ταξίδι στη Βοσνία δεν ήταν τα νατοϊκά μυστικά. Ήταν ο απίστευτα μεγάλος αριθμός των μιναρέδων που υψώνονταν παντού, ακόμη και σε γειτονιές 50 νοματαίων. Ρώτησα τους συνοδούς μας και μου είπαν ότι μετά το τέλος του πολέμου, οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας άρχισαν να κτίζουν τζαμιά, την ίδια ώρα που αυξάνονταν οι τουρκικές τράπεζες και τα τουρκικά σωματεία, ενώ στο Σεράγεβο αυξάνονταν παράλληλα και οι γυναίκες με τσαντόρ. Το Ισλάμ, μου εξήγησαν, διείσδυε πλέον παντού, κατακτούσε τον χαμένο ζωτικό χώρο, βοηθούσε πολλούς αποπροσανατολισμένους μουσουλμάνους να επιστρέψουν στο φως -το ισλαμικό φως- και τους παρείχε γι αυτό θρησκευτική, πνευματική και οικονομική βοήθεια. Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του, μου έλεγε αργότερα ένας ηλικιωμένος μουσουλμάνος έξω από τη μαρτυρική Σρεμπρένιτσα, προσθέτοντας ότι η οικοδόμηση τόπων λατρείας του Ισλάμ ήταν γι’ αυτόν βάλσαμο ή μάλλον πενικιλίνη πάνω στις πληγές που άφησε πίσω του ο πόλεμος. Τρία μέλη της οικογένειάς του ήταν θαμμένα στο νεκροταφείο της Σρεμπρένιτσα.

Έκτοτε πέρασαν χρόνια, με τις αισθήσεις σε ύφεση. Να, όμως, που όσα συμβαίνουν σήμερα στη Γερμανία οδηγούν σε ολική επαναφορά του θέματος για τους τόπους λατρείας του Ισλάμ και την ανοικοδόμηση τζαμιών. Η Κολωνία βράζει, το ίδιο και η Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Μουσουλμανικές – τουρκικές οργανώσεις προετοιμάζονται για την ανοικοδόμηση στην Κολωνία του μεγαλύτερου τζαμιού που έχει οικοδομηθεί ποτέ στην Ευρώπη, το οποίο θα διαθέτει τον υψηλότερο μιναρέ (55 μέτρα). Κανείς δεν ξέρει αν το οθωμανικού τύπου κτίσμα θα είναι απλώς ένα τζαμί ή ένας πολυχώρος, με τηλεοπτικά στούντιο, φαρμακεία, ιατρεία, δικηγορικά γραφεία, αρτοπωλεία, κομμωτήρια, σούπερ μάρκετ, τράπεζες, νηπιαγωγεία και κοσμηματοπωλεία ή ακόμη και θρησκευτικά σχολεία ή γραφεία κηδειών. Στη Φρανκφούρτη, αντίστοιχες τουρκικές οργανώσεις δίπλα στα δύο μεγάλα τζαμιά θέλουν να κτίσουν και ένα τρίτο, αξίας 3 εκατ. ευρώ. Οι κάτοικοι των περιοχών που «πλήττονται» μαζεύουν υπογραφές και πιέζουν τις τοπικές αρχές να αντισταθούν. Ο ίδιος αναβρασμός επικρατεί στο Βερολίνο, καθώς εκκρεμούν αιτήσεις για την ανέγερση νέων τζαμιών. Πίσω από τις αιτήσεις, καταγγέλλουν οι πολέμιοι, κρύβονται σαουδαραβικά σωματεία και συμφέροντα.

Ο φόβος μπροστά στην περαιτέρω δυναμική εξάπλωση του Ισλάμ στην ευρωπαϊκή ήπειρο και η ανέγερση 180 νέων τζαμιών σε διάφορες γερμανικές πόλεις έχει τρελάνει τους Γερμανούς ακροδεξιούς. Δεν είναι τυχαίο ότι με τη συνεργασία του Λεπέν διοργανώνεται τον Σεπτέμβριο στην Κολωνία συνέδριο κατά της ισλαμοποίησης! Το ίδιο ανήσυχοι είναι και οι αριστεροί, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Φοβούνται ότι μέσα από τα τζαμιά θα δημιουργηθούν παράλληλες, πλην απομονωμένες, εχθρικές ισλαμικές κοινωνίες. Προφανώς και έχουν δίκιο, αν θυμηθούμε λίγο τον Ερντογάν όταν έλεγε ότι «τα τζαμιά μας είναι τα στρατόπεδά μας, οι μιναρέδες οι ξιφολόγχες μας, οι τρούλοι τα κράνη μας, οι πιστοί οι στρατιώτες μας». Παρόμοια περιστατικά ζούμε στη Βρετανία ή στην Ελβετία, όπου μεταξύ άλλων γίνονται προσπάθειες συνταγματικής απαγόρευσης για την ανέγερση μιναρέδων!

Ο τόπος λατρείας του Θείου υπήρξε πάντοτε ένα από τα δυσκολότερα σημεία αναφοράς του ανθρώπου. Το άγνωστο, το μακρινό, το ανέγγιχτο, το μη κοσμικό, το απαγορευμένο, το θόλο τοπίο του Παράδεισου και της Κόλασης συνέθεταν και εξακολουθούν να συνθέτουν μια εξωπραγματική εικόνα, παγιδεύοντας τον πιστό σε δύσβατες ατραπούς, όπου οι απαιτήσεις είναι αυξημένες και μόνο εκ του γεγονότος ότι προέρχονται Άνωθεν. Η Ιστορία βρίθει αναφορών για καταστροφές των χώρων λατρείας από τις αντίπαλες θρησκευτικά ομάδες, για τους πρώτους χριστιανούς που καταδιωκόμενοι λάτρευαν τον Θεό τους στις κατακόμβες, όπου έθαβαν τους νεκρούς τους, ενώ οι πρώτοι χριστιανικοί ναοί κτίστηκαν δίπλα στους αρχαίους ή και πάνω στα ερείπιά τους, προφανώς σε μια προσπάθεια όχι τόσο εξάλειψής τους όσο επίδειξης της δύναμης της συνέχειας. Στην Αθήνα, εν έτη 2008, παλιά εργοστάσια και εγκαταλελειμμένες αυλές έχουν μετατραπεί σε τόπους λατρείας για πολλούς μουσουλμάνους μετανάστες, ενώ οι συζητήσεις γύρω από την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους ξεπέρασαν κάθε όριο κωλυσιεργίας και προκατάληψης, την ίδια ώρα που στη Θράκη φουντώνουν τα δημοσιεύματα των ελληνικών εφημερίδων για τα «πανωσηκώματα» των μιναρέδων. Μικροπολιτική, με φόντο τη μεταθανάτια αγωνία του ατόμου!

Όμως ο κόσμος φτιάχτηκε πολυπολιτισμικός. Για να αντέχει όλες τις φυλές και μαζί τους τις θρησκείες που κουβαλούν. Για να μην υπάρχουν ανώτερες ή κατώτερες θρησκείες. Για να κοιτάζουν όλες προς τον μοναδικό Δημιουργό, προς τον οποίο εκφράζουν τη λατρεία και τον σεβασμό τους. Πίσω από αυτήν την απλή διαπίστωση, δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός και δη οικοδομικός ανταγωνισμός! Τα μεγέθη των ναών δεν αποκαλύπτουν παρά μόνο την κενότητα των ανθρώπων ή τη μεγαλομανία τους. Γι’ αυτό και οι ευρωπαϊκές αρχές θα πρέπει να είναι φειδωλές στους χειρισμούς τους. Στο κάτω κάτω, ο καθένας έχει δικαίωμα στην πίστη και στη λατρεία του δικού του Θεού. Αρκεί αυτή η σπουδαία εκδοχή του ανθρώπου να μην προσκρούει στα δικαιώματα του διπλανού του.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 27-07-2008

Advertisements

25 thoughts on “Τα τζαμιά στην Ευρώπη και το δικαίωμα της λατρείας του Θεού

  1. Εχω την αισθηση ότι δεν θα βρεθει ψυχή να σχολιάσει ένα τέτοιο θέμα. Τοχει η μοιρα μου βρε παιδί μου, να διαλεγω βαρετά θεματα καταμεσής του θέρους. Ποιός νοιάζεται τωρα τί γίνεται στας ευρώπας με τα τζαμιά και τα τοιαύτα; Οι παραλίες ναναι καλά, τα κεφια μας, ναχουμε κανα σεντ να κανουμε παιγνίδι και τα άλλα, θα….αυτορρυθμιστούν

  2. Κι ύστερα θα ρθουν οι παγόδες. Δεν μπορεί κάποτε θα ανακτήσουν και οι Κινέζοι το θρησκευτικό συναίσθημα. Κι όλοι μαζί οι ναοί θα καθρεφτίζονται στα γαλάζια νερά του Δούναβη. Ρίτσα μου εδώ που περιμένουμε να στάξει λίγο από το διαφωτισμό της Ευρώπης επιτέλους (τα τζαμιά που γκρεμίσαμε δεν είναι και λίγα – χρειάστηκε να φθάσεις ως την Ξάνθη για να δεις τζαμί) αυτά τα σενάρια μοιάζουν εξωτικά. Από κει και πέρα αυτή η επέλαση του Ισλάμ στην Ευρώπη μόνο να αυτορρυθμιστεί δεν γίνεται. Βλέπω να ξεδιαφωτίζονται οι Ευρωπαίοι ταχέως.

  3. Υπάρχουν και οι ανήσυχοι άθεοι φιλελεύθεροι που δεν αισθάνονται βολικά με τόσα τζαμιά, εκκλησίες και παγόδες, ούτε με όλους τριγύρω να προσεύχονται στο «Δημιουργό» και νοσταλγούν τον -χαίρετε, Σκουπίτσα!- Διαφωτισμό.

  4. Έχω μερικά άλμπουμ με «θεματικές» φωτογραφίες. Ένα από αυτά τα θέματα είναι και οι μιναρέδες και με ενδιέφερε πως βλέπουν οι άλλοι τον μιναρέ για να με βοηθήσει η γνώμη τους να τραβήξω καλύτερα (γωνίες, φόντο, κ.λπ.) τις φωτογραφίες αυτές. Ρωτώντας και μαθαίνοντας λοιπόν, για έναν πιστό μουσουλμάνο, ο μιναρές είναι ένα σημείο αναφοράς στον χώρο όπου ζει. Είναι το πνευματικό επίκεντρο της γειτονιάς ή του χωριού στην καθημερινότητά του όπου πέντε φορές την ημέρα αναπτύσσεται μια κεντρομόλος δύναμη όταν ο μουεζίνης (ή το σι ντι πλέον) προσελκύει την προσοχή ή και τη ματιά των πιστών. Αυτή η αταβιστική του ανάγκη του μουσλίμ, σήμερα δεν καλύπτεται σε χώρες όπως η Ελλάδα.

    Αυτό ισχύει για τον απλό, πιστό μουσουλμάνο. Διότι για τον ισλαμιστή, ο μιναρές είναι ένα σύμβολο εντελώς διαφορετικό: Είναι ένα φαλλικό σύμβολο ισχύος , όπως το καμπαναριό, όπως ο γοτθικός πύργος, όπως ο «Πύργος» του Κάφκα (για να δούμε πως αντιλαβάνονται την υπέρτατη δύναμη οι πατριαρχικές μονοθεϊστικές θρησκείες) όπως ακόμη οι μεσαιωνικοί πύργοι του πατριάρχη – φεουδάρχη στο ύψωμα της πόλης που είχε το δικαίωμα του jus primae noctis κυριολεκτικά και μεταφορικά.
    Αυτός ο μιναρές – «φαλλός» λοιπόν (όπου αντίστοιχα «μήτρα» είναι ο θόλος, ο τρούλος που «περικλείει» και «προστατεύει» το εκκλησίασμα, τους πιστούς, τους μουσλίμ κ.ο.κ.) όταν στήνεται σε μια δυτική χώρα, για έναν «οριενταλιστή» που θα σχολιάσει το φαινόμενο με ψυχαναλυτικούς όρους, είναι στα μάτια του σύγχρονου ισλαμιστή και κάτι περισσότερο: είναι σύμβολο επέκτασης της «ορμής» (με διττή την έννοια) του ισλάμ, κάτι σαν σημαιάκια κατακτηθέντων εδαφών στους χάρτες, στημένος σε περιοχές παρακμησμάνες που έτσι «αναζωογονούνται».

    Λογικοί ή παράλογοι (βασισμένοι δηλαδή σε στερεότυπα ή όχι) αυτοί οι φόβοι, από την άλλη πλευρά, το τζαμί σε μια χριστιανική χώρα είναι και μία αφορμή συνάντησης της κοινότητας. Για τους Πακιστανούς, τους Αφγανούς, τους Άραβες, κ.λπ. και γι αυτούς το τζαμί θα τους ήταν σαν κάτι από την «πατρίδα». Ας μην ξεχνάμε πως σε πολλές χώρες οι Έλληνες αυτοπροσδιορίζονται ως ορθόδοξοι, χρησιμοποιούν κι αυτοί ως στοιχείο εθνικής ταυότητας το θρήσκευμα.

    Νομίζω πως μια καλή λύση θα ήταν το ζήτημα (σε διπλωματικό επίπεδο μεταξύ Ε.Ε. και Διαρκούς Ισλαμικής Συνδιάσκεψης) «τζαμί στη Δύση αντί εκκλησίας στην Ανατολή». Όχι για θρησκευτικούςν λόγους , αλλά για πολιτισμικούς, ώστε να εκλείψουν ένθεν κακείθεν οι προκαταλήψεις οριενταλιστών και δυτικιστών.

  5. Skupitsa σωστα, αν λάβεις υποψη σου ότι σε καποιες δεκαετίες οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη θα προσεγγίζουν την πλειοψηφία! Τώρα μας ηχει απίθανο, αλλά πριν 50 χρονια ηταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας…κι ας ειχε ζησει η Ευρωπη την επελαση των Μαυριτανών .
    Και λίγη ιστορία :
    Αλαμπρα…. Η περίφημη αυτή ακρόπολη βρίσκεται πάνω από την πόλη της Γρανάδας, στην Ανδαλουσία της Νότιας Ισπανίας. Οικοδομήθηκε πάνω σε ένα ψηλό οροπέδιο και αποτέλεσε το τελευταίο οχυρό των Μαυριτανών βασιλέων της Γρανάδας. Η ακρόπολη περιβάλλεται από ισχυρά τείχη με 23 πύργους και 4 πύλες.

    Οι Μαυριτανοί ήταν Άραβες και Βέρβεροι από τη Μαυριτανία της Βόρειας Αφρικής. Έγιναν μουσουλμάνοι και εισέβαλαν στην Ισπανία κατά τον 8ο αιώνα. Στη Γρανάδα οικοδόμησαν ένα φρούριο επάνω στα ερείπια του Αλκαθάμπα, ενός αρχαίου οχυρού. Ενίσχυσαν το οχυρό με υψηλά τείχη, πύργους και επάλξεις.
    Οι Μαυριτανοί αποκαλούσαν τη νέα τους ακρόπολη Αλ Καλ’α αλ Χάμπρα, που σημαίνει “κόκκινο φρούριο’’. Η αραβική ονομασία προήλθε ίσως από το χρώμα των ψημένων στον ήλιο τούβλων που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του εξωτερικού τείχους. Αργότερα οι Ισπανοί συντόμεψαν την ονομασία σε Αλάμπρα.
    Η Αλάμπρα ήταν μια στρατιωτική βάση, με γραφεία, κατοικίες, καταστήματα, τεμένη, βασιλικό νομισματοκοπείο, φρουρά, φυλακή, δημόσια λουτρά και νοσοκομείο. Αλλά κατά το 13ο και 14ο αιώνα, προπάντων κατά τη βασιλεία του Γιουσούφ του Α’, εξελίχθηκε σε ένα υπέροχο ανάκτορο. Προστέθηκαν κίονες, αψίδες και αίθουσες με εξαίρετες διακοσμήσεις.
    Οι Μαυριτανοί αρχιτέκτονες κατασκεύασαν υπέροχες ηλιόλουστες αυλές, που τις περιέβαλαν σκιερές στοές και εξώστες. Οι κήποι, με τους πίδακες και τα φυτά τους, έκαναν το ανάκτορο να δείχνει ανάλαφρο, δροσερό και ευωδιαστό. Η όμορφη αυλή με τις μυρτιές σκιάζεται από τον Πύργο της Κόμης, που υψώνεται επάνω από την Αίθουσα των Πρεσβευτών. Ο βασιλέας Γιουσούφ υποδεχόταν τους ξένους επισκέπτες σ’ αυτήν τη μεγάλη αίθουσα υποδοχής,
    Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΥΡΙΤΑΝΩΝ
    Οι Μαυριτανοί κυριάρχησαν σε μεγάλα τμήματα της Ισπανίας για 700 και πλέον χρόνια. Αλλά με το πέρασμα των αιώνων οι χριστιανοί Ισπανοί κατάφεραν να τους εκτοπίσουν. Ώσπου τους έδιωξαν κι από το τελευταίο τους οχυρό, την Αλάμπρα, το 1492.
    ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
    Κατά την τελευταία αναμέτρηση μεταξύ χριστιανών και Μαυριτανών, πολλά τμήματα της Αλάμπρας καταστράφηκαν. Μερικές από τις αίθουσες καταστράφηκαν στο πέρασμα του χρόνου ενώ άλλες ανακατασκευάστηκαν πάνω σε ιταλικά σχέδια κατά το 16ο αιώνα, από τον Ισπανό βασιλέα Κάρολο τον Ε’ Το 1812 στρατιώτες κατέστρεψαν μερικούς πύργους, ενώ εννέα χρόνια αργότερα ένας σεισμός πρόσθεσε τις δικές του ζημιές. Πάντως, κατά τελευταία χρόνια έγιναν σημαντικά έργα αποκατάστασης στην περίφημη Μαυριτανική ακρόπολη, στα ανάκτορα και τους κήπους της.

    Καλοκαιριάτικα, η ιστορία μας μάρανε….

    ΥΓ Σκουπίτσα, ο Ντινος εχει ανοιξει δικό του μπλογκ. Dinosma’s blog λέγεται και είναι στα λινκ μου κάτω από το Dimosthenis..Ριξε μια ματιά για ενθάρρυνση, σε παρακαλώ
    φιλια
    ριτς

  6. @@Ασμοδαίος… εσεις οι αθεοι, αγαπητέ μου φίλε, να μάθετε να συνυπάρχετε και με τους ενθερμους οπαδούς του θειου. Είναι μια γερή άσκηση για τη ζωή γενικότερα…. χαιρετώ, καλη Κυριακή και αν βουτήξετε σε καμια θάλασσα προσέξτε τις μέδουσες. Ο Τύπος γραφει ότι γεμισαν οι ελληνικές θαλασσες μεδουσες φοβερές. Μάλλον τουρκικός δακτυλος θα ειναι !!!!!

  7. zalmoxis…. πολυ θα ηθελα να δω το φωτογραφικό υλικό. Ως στοιχειο κουλτούρας με ενδιαφέρει. Τωρα, ως προς το σημείο αναφοράς, η διαφορά είναι ότι ο Ευρωπαίος πολίτης εχει μάλλον ξεπεράσει την προσκόλληση του στο θρησκευτικό σημείο αναφοράς , εν αντιθέσει με τον μουσουλμάνο που εξακολουθεί να το θεωρεί αναπόσπαστο κομματι του είναι του, της ισλαμικής του νοοτροπίας και σκέψης. Αυτό είναι που ενέχει κινδύνους, ο υποβόσκων θρησκευτικός φανατισμός που σε αλλες περιπτωσεις βρισκεται σε εξαρση και σε άλλες εν υπνώσει.

  8. Το διάβασα -πάλι- στην εφημερίδα, νηφάλια… 😉

    Και να σου πω πάλι ότι μου άρεσε;
    🙂

    (αλλά στάθηκα εδώ:
    Μου θυμίζουν τα ταξίδια κυβερνητικών αξιωματούχων που αποδέχονται τις προσκλήσεις μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Εμ, επιστρέφοντας, δεν θα ανταποδώσουν;

    Αν δεν πετάξεις τη σπόντα σου, δεν αντέχεις κι εσύ, ε; 🙂 )

    Φιλιά, Ριτσάκι μου, καλή βδομάδα! 🙂

  9. @@@@@@@@@@@@@@@@@
    Penelope dearest!!!!!!! What a surprise!!!!! Back to England? Υποχρέωση μου η διαφημιση του βιβλίου σας κυρία μου..Πώς είστε; ελπίζω να περνάτε καλά καλοκαιριάτικα. Θέλουμε φωτο από τις περιπλανήσεις σας στις ΗΠΑ, αν δεν απατώμαι….
    φιλια και θα τα πούμε

  10. @@@@Νατασσακι…..Habemus Penelope…Το πήρες χαμπάρι ; Βουλωμένο γράμμα διαβάζω τελικά που να με πάρει και να με σηκώσει…

    Ναι, τωρα, τί λεμε καλοκαιριάτικα …οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και αηδίες. Ο καθένας για την πάρτη του ήταν και είναι και θα είναι….πλην μερικών εναπομειναντων ρομαντικών, των εξής δύο : ο εαυτός μου και εγω!!!! Χαχαχα….σου την εσκασα πάλι
    φιλια ριτς

    εχω διαφορες τεχνικές απορίες…αλλαξα φωτο στο φεισμπουκ , αλλά καπου δεν ξερω τί μου γινεται…δεν θελω ουου..

  11. γιατί είναι κακό, αφού οι άνθρωποι αυτοί ζουν και εργάζονται (φτιάχνοντας τους οικονομικούς δείκτες της Ευρώπης με τους χαμηλούς τους μισθούς) στην Ευρώπη να έχουν και τους τόπους λατρείας τους;

    Το κακό είναι πως γκετοποιούνται. Και πώς δεν ανέχονται και άλλες θρησκείες -ή μη θρησκείες, Ασμοδαίε. Το κακό είναι πως φανατίζονται. Κάτω από τις μύτες των Ευρωπαίων, στα πλαίσια της και καλά ανεξιθρησκίας. Δεν μπορείς να απαγορεύσεις στους ανθρώπους να εξασκούν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα. Και δεν σου επιτρέπεται κιόλας. Μπορείς όμως να τους πεις ότι εδώ που ήρθαν δεν είναι ιράν και πως δεν θες και να γίνει, γιατί, τι να κάνουμε; είναι το σπίτι σου. Και θες να γίνει και το δικό τους. Αλλά εφόσον αποδεχτούν πως είναι διαφορετικό από αυτό που είχαν μεχρι πρότινος.

  12. @@@Krot
    καλησπέρα Κροτακι, καιρό εχω να σε δω από το μπλογκ μου. Λοιπόν, ακριβώς αυτό επισημαίνω στις δυο τελευταίες παραγράφους μου κι αυτό θελω να πω: ότι βεβαιως δικαιούνται να εχουν τους τοπους λατρείας, οπως συμβαίνει συνήθως, αλλά να μην φαντασιώνονται ως προς τα μεγεθη , τις επεκτάσεις, τις γκετοποιήσεις( στα ματια τα δικά μας ) και ολα τα σχετικά…. Να ρωτησω κατι ; Αν παμε εμείς στο Ιράν ή στο Ντουμπάι και απαιτήσουμε – εφοσον ειμαστε πολλοι – να κτισουμε δικους μας ναους θα το δεχτούν οι μουσουλμάνοι ; Μάλλον όχι, οπως δεν θα δεχτούν ευκολα να ενσωματωθούν τυχον ευρωπαιες στη ζωη τους χωρις τη μανδήλα…. Ομως εμείς τους αφήνουμε στο ονομα των ανθρωπινων δικαιωμάτων και στο ονομα των ενοχών μας…
    φιλια, μην χανεσαι ντε

  13. «Τα μεγέθη των ναών δεν αποκαλύπτουν παρά μόνο την κενότητα των ανθρώπων ή τη μεγαλομανία τους.»

    An alltime classic φράση…

    Καλησπέρα Ritsμας 🙂

  14. @@ » Το τέρας της Αμάθειας » καλησπέρα καλή μου.. ναι, κλασσική διατυπωση, διαχρονική και ρεαλιστική…εισαι καλα; εφυγες ; θα φύγεις ; Ο,τι και να κανεις, φροντισε να γεμισεις μπαταρίες.

  15. Την καλημέρα μου Ρίτσα!
    Πολύ καλό το κείμενο!
    Πληροφοριακά σου τα γράφω, γιατί διάβασα ότι ανέβηκες πάνω, αλλά μάλλον δεν ήρθες και στα μέρη μου!
    Στο σκίτσο, βλέπουμε το «Ρολόι της Κομοτηνής» και πίσω του φαίνεται ο μιναρές από το Εσκί Τζαμί (παλιό τζαμί) της πόλης, στην αυλή του οποίου είναι και τα γραφεία της τοπικής Μουφτείας.
    Μία ακόμη παρατήρηση:
    Τζαμί ή τέμενος, είναι ο λατρευτικός χώρος των μουσουλμάνων που έχει μιναρέ!
    Υπάρχουν και λατρευτικοί χώροι χωρίς μιναρέ που τα λένε «μετζίτια».
    Γράφω σχετικά και στο βιβλίο που σου είχα στείλει…

  16. @@@ Τελης Κελεσίδης Πόσο χαιρομαι που σε διαβάζω….ολα καλά ελπίζω. Ναι το ξέρω για το σκίτσο, παρ ότι δεν εφτασα ως την Κομοτηνή,γιατί ειχα κατι υποχρεωσεις !!!!!!
    Τη διευκρινηση αυτή την ξέρω, αλλά καλά κανεις και το επισημαίνεις, ειδικά για τα μετζίτια.στειλε κανα μειλ να τα πούμε

  17. Ποτέ δεν υπήρξα αντίθετος σε καμιά «θρησκεία» (με τα ιερατεία βέβαια μάλλον έχω πόλεμο…), θεωρώ την ανεξιθρησκία σημαντικό επίτευγμα. Υπάρχει όμως ένα αλλά: Μπορείς να «συναλλάσσεσαι» με τους συνανθρώπους σου μόνο με ίσους όρους. Στο επίπεδο αυτό και εφόσον οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν έχουν δείξει να σέβονται την ανεξιθρησκία, φοβούμαι πως δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να την επιδείξω (σε επίπεδο κοινότητας) κι εγώ προς αυτούς – χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα γίνω σταυροφόρος, προτιμώ απλά να μην επιτρέψω τη χρήση της θρησκείας ως μέθοδο κατάκτησης και αλλοτρίωσης των ευρωπαϊκών πληθυσμών (συν του ότι θεωρώ την παγκοσμιοποίηση μόνο ως μέσο ανταλλαγής πληροφοριών και επικοινωνίας και όχι μέσο ομογενοποίησης και κατ’ επέκταση κατάκτησης με ήπια μέσα)

  18. Darthiir the Abban νομίζω ότι σωστά τοποθετείσαι…..Δεν ξέρω αν είναι οντως επιμονοι και ακραίοι, σιγουρα η 11η σεπτεμβρίου βοηθησε πολύ, οπως επισης ειναι σιγουρο ότι υπαρχει μια θρησκευτική διολίσθηση σε ολο το μουσουλμανικό κόσμο, με την έννοια της προσπάθειας επικυριαρχίας και προσπάθειας να κερδηθεί το χαμένο έδαφος αιώνων. Νομίζω ότι ολα αυτά εκδηλώνονται μέσα από μεγαλοπρεπή τζαμια και τα συναφή, αλλά το θέμα είναι πολυ πιο βαθύ και πολυ πιο ουσιαστικό.

  19. Τα δικαιώματα είναι ανεξάρτητα από την ποιότητα των ατόμων. Το δικαίωμα να χτιστεί ένα τεράστιο τζαμί και απίστευτα κακόγουστο τζαμί είναι πάντα αδιαπραγμάτευτο μέσα στα πλαίσια του νόμου (πχ πολεοδομία) και σεβασμό ιδιαίτερων συνοικιών με ιδιαίτερη πολιτισμική ή ιστορική κληρονομιά (που όμως προστατεύονται και από τους γηγενείς). Αυτό ισχύει ακόμα και αν όλες οι μουσουλμανικές χώρες ασπαστούν τον γουαχαμπιτισμό και πετροβολούν εσάς και εμένα μαζί.

    Αυτό όμως δε σημαίνει οτι το κάλεσμα για προσευχή δεν οφείλει να σέβεται όλους τους κανόνες περί πρόκλησης θορύβου, ανεξάρτητα αν «προκαλεί» αισθητικά ή όχι. Το ίδιο και οι καμπάνες των εκκλησιών ή το σοφάρ των συναγωγών.

    Από εκεί και πέρα το ζήτημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών και το πως αλλοιώνουν τα γηγενή χαρακτηριστικά αποτελεί ένα μεγάλο θέμα. Η ενσωμάτωση των νέων εβραϊκών κοινοτήτων της Μακεδονίας και Θράκης μετά το 1912 σε μια γενιά αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πηγή άντλησης ιδεών.

  20. @@@Abravanel Καλημέρα σας. Να πω πρώτα ότι εχω μια συνάδελφο με παρεμφερές ονομα και προς στιγμή νομισα ότι ηταν εκεινη. Από το προφιλ σας βλεπω ότι εισαι άρρεν. Οκ…
    Ως προς το θέμα, να σας πω, κι εγω υπερ της ελευθερίας εκφρασης του ατομου ειμαι, εννοω ως προς την θρησκευτικότητα, μιας και αυτό ειναι το θέμα μου. Ομως οι εμμονές για επέκταση, για υψος, για μεγάλα πράγματα με ενοχλούν παρ ότι πιστεύω στην ανάγκη ενσωμάτωσης και αφομοίωσης των μεταναστών.Η γκετοποίηση η οποία εξελίσσεται είναι ο,τι χειρότερο για την Ευρώπη.
    Η υποθεση των Εβραίων της Θεσ. ειναι επισης μεγαλη ιστορία και θα ειδατε προσφατα τα του δημαρχου.

  21. πέραν του ζητήματος ανεξιθρησκείας και έκφρασης θρησκευτικών ζητημάτων από κοινωνικά υποσύνολα μέσα στις επι τόπους κοινωνίες, καμιά φορά η τόσο μαζική αρχιτεκτονική μανία με τους μιναρέδες ή και κάτι άλλο, αλλοιώνεται η ιστορία του τόπου.
    θυμάμαι ένα αστείο στις βρυξέλλες. ψηλά κοντά στην αβενύ ροζιέ, ήταν μια πολύ ωραία γοτθική εκκλησία, στο κέντρο μιας πλατείας.
    κλειστή νομίζω. λαμπρή από την κατασκευή της, εξαθλιωμένη από την πτώση των γηρατειών και του επιπέδου καθολικισμού της περιοχής φαντάζομαι, κι η εκκλησία κλειστή κατέρρεε. νομίζω η σαουδική αραβία πρότεινε να αγοράσει το κτίριο έναντι τεράστιας τιμής, και να το μεταβάλει σε τέμενος.
    τότε θίχτηκαν οι καθολικοί και άρχισαν τη συντήρηση του κτιρίου…
    η ορθόδοξη εκκλησία κοντά στο σταθμό του νότου στην ίδια πόλη, είχε παραχωρηθεί από τους ισουίτες στους ορθοδόξους. λόγω οικονομικών προβλημάτων, οι ισουίτες αποφάσισαν μετά δεκάδες χρόνια να πουλήσουν το κτίριο.
    μια εταιρεία εμφανίστηκε που ζήτησε να αγοράσει την εκκλησία και να την κάνει πισίνα. τότε την αγόρασαν οι ορθόδοξοι.
    πάρα πολλά θα είχαμε να συζητήσουμε από κοντά.
    κάτι που οφείλ9υμε να πούμε επίσης για τους μιναρέδες είναι και κάτι άλλο, που νομίζω δε θίχτηκε καθόλου ούτε από το κείμενο ρίτσα (προφανώς γιατί δεν ανήκε στον προβληματισμό του), ούτε όμως και από τα σχόλια.
    υπάρχουν και άλλες πλευρές συμβολικότητας ή ουσιαστικότερης αιτιατής παρουσίας των μιναρέδων: οριοθετούν πραγματικά σύνορα.
    έχουν και άλλο χαρακτήρα πέραν του θρησκευτικού.

    γύρω

  22. ελενη,,, να τη δουμε την αλλη εκδοχή….ξέρεις, ο χωρος της στηλης ειναι συγκεκριμενος και λίγο να λοξοδρομήσω χανεται ο έλεγχος και μπορεί να ξεχνώ σημαντικές παραμέτρους
    φιλια

  23. «Τα μεγέθη των ναών δεν αποκαλύπτουν παρά μόνο την κενότητα των ανθρώπων ή τη μεγαλομανία τους. Γι’ αυτό και οι ευρωπαϊκές αρχές θα πρέπει να είναι φειδωλές στους χειρισμούς τους.» και «Στο κάτω κάτω, ο καθένας έχει δικαίωμα στην πίστη και στη λατρεία του δικού του Θεού. Αρκεί αυτή η σπουδαία εκδοχή του ανθρώπου να μην προσκρούει στα δικαιώματα του διπλανού του.»
    Τα παραπάνω είναι ουσιαστικά για τον δυτικό μας πολιτισμένο κόσμο. Όμως υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι με άλλα μέτρα και σταθμά, με άλλες αρχές και άλλες ηθικές. Είμαστε πια τόσο παντοδύναμοι που βάζοντας μερικές δικές μας αρχές να νομίσουμε ότι συλλάβαμε τη συνολικότητα του θέματος? Είμαστε τόσο επηρμένοι!
    Τα πράγματα είναι πολύ πιο πολυσύνθετα και το βάθος τους βρίσκεται στη συλλογική συνείδηση και την ιστορία. Η κατανόησή τους είναι μια κοπιώδης υπόθεση και δεν εξαντλείται στα όρια ενός καλού άρθρου εφημερίδας.
    Τα όποια μνημεία είναι μόνο μάρτυρες. Είναι βιβλία που έχουν τη δική τους γλώσσα. Η δημιουργία τους μιλά για τις συνθήκες της εποχής της και για τους δημιουργούς τους.
    Στην περίπτωσή μας τα τεμένη εκτός του συμβολισμού τους είχαν κι έναν πολύ πιο πρακτικό σκοπό: σηματοδοτούσαν μια αστική κυρίως περιοχή με την έννοια της κτήσης. Το θέμα έχει ερευνηθεί εν μέρει. Μένουν πολλά ακόμη να εξεταστούν.
    Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εποχή μας το ιστορικό τοπίο αλλάζει ραγδαία και δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για αφομοίωση όσων συμβαίνουν ούτε και πραγματική δυνατότητα για ουσιαστικές και μακρόπνοες προβλέψεις, ωστόσο, το παρελθόν μας διδάσκει πολλά….

  24. Evangelia

    προφανώς κανενα θέμα και ποτέ δεν αναλύεται μεσα σε ένα αρθρο τόσων λίγων λέξεων. Εδώ δεν είμαστε πανεπιστημιακοί, ούτε κάνουμε διατριβή. Μεταφέρουμε εικόνες και σκέψεις και γενικότερα παρατηρούμε τα πράγματα, χωρίς να είμαστε σε θέση να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα.
    ευχαριστώ για τη συμμετοχή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s