Μαχμούντ Νταρουίς , ύστατος χαιρετισμός


Χθες, η γη της Παλαιστίνης που τόσο αγάπησε ο ποιητής τον δέχτηκε εγκάρδια στην αγκαλιά της. Για πάντα, για να διαφεντεύει από εκεί την ανθρώπινη σοφία, αλλά και τον ανθρώπινο πόνο που σκορπιέται απερίσκεπτα και άκριτα πάνω απ’ τους απανταχού αδύναμους του κόσμου.

Τιμής ένεκεν σε έναν ποιητή

Της Ριτσας Μασουρα

«Η ελπίδα είναι μια αθεράπευτη ασθένεια, που πλήττει δεκαετίες τώρα τους Παλαιστίνιους. Κι είναι η ελπίδα για μια ζωή κανονική, σαν όλων των ανθρώπων τις ζωές, όπου δεν θα υπάρχουν ούτε ήρωες, μα ούτε και θύματα…». Μιλώντας προ ετών στη γαλλική εφημερίδα «Monde», ο Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίςθύμισε στον αφυπνισμένο πολίτη την αγωνία του, αλλά και την αγωνία όλων των Παλαιστινίων «που βλέπουν τα κορμιά και τα όνειρά τους να σημαδεύονται από τα ισραηλινά πυρά».

Ο Μαχμούντ Νταρουίς, σπουδαίος εκφραστής της αραβικής λογοτεχνίας άφησε την τελευταία του πνοή στις 9 Αυγούστου σε νοσοκομείο του Χιούστον, σε ηλικία 67 ετών. Οσοι έχουν διαβάσει ποιήματά του -τεράστιοι βηματισμοί πέρα από το μπετόν αρμέ τού ημιμαθούς κόσμου- θα συμφωνήσουν ότι ο Νταρουίς ήταν παθιασμένος με την έννοια της πατρίδας που ποτέ δεν είχε και συχνά ξεπερνούσε τα φυσικά του όρια περιγράφοντας το άγος του λαού του. Θα συμφωνήσουν επίσης ότι ενέσπειρε περηφάνια σε στιγμές ήττας και κατοχής, εξυμνούσε τους άνδρες και τις γυναίκες που ανθίσταντο και υπενθύμιζε στον κόσμο ότι ο λαός του ποτέ δεν θα συμβιβαστεί. Οντας όμως αυστηρά οικουμενικός άνθρωπος άκουγε την κραυγή οποιουδήποτε απλού πολίτη που συγκρούεται με τις δυνάμεις της εξουσίας και ηττάται.

Εχοντας περάσει χρόνους σε φυλακές έγινε πρώτα ο ποιητής της αντίστασης και στη συνέχεια ο ποιητής της συνείδησης. Η πραγματεία του δικαιώθηκε πανηγυρικά -έστω και στιγμιαία- όταν το 2000, ο Ισραηλινός υπουργός Παιδείας προέτρεψε να συμπεριληφθούν ορισμένα από τα ποιήματά του στο πρόγραμμα των μαθητών του ισραηλινού λυκείου. Ο Εχούντ Μπάρακ αρνήθηκε να δεχτεί την προτροπή του υπουργού, δηλώνοντας ότι το Ισραήλ δεν είναι ακόμη έτοιμο για τέτοιου είδους υπερβάσεις. Ισως γιατί ο Νταρουίς συχνά περιέγραφε πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς με το τραύμα της εξαφάνισης της πατρικής γης, εκτός αν μια εξισορροπημένη συγκατοίκηση έδινε σάρκα και οστά στις δύο οντότητες, χωρίς η μια να ξεριζώσει την άλλη.

Το έργο του Νταρουίς κατακλύζεται από την παρουσία τής γης της Παλαιστίνης, τις παιδικές αναμνήσεις, την ακούσια εξορία. Και επιλέγει το στίχο για να γίνει βαστάζος της παλαιστινιακής ιδέας.

Στα παλαιστινιακά εδάφη, η ποίησή του δεν θρηνήθηκε. Μετατράπηκε αίφνης σε κινητήρια δύναμη, τροχός έτοιμος να γυρίσει, καινούργια μαγιά για να ζυμωθεί ξανά και ξανά το όραμα μαζί με την ελπίδα. Ισως για να απαλειφθεί κάποια μέρα η απαισιοδοξία που κρύβουν τα λόγια του: «Τούτη η πολιορκία θα διαρκέσει ώς την ημέρα που/οι δάσκαλοι του Ολύμπου/θα επαναλάβουν την αθάνατη Ιλιάδα/Ενα παιδί θα γεννηθεί, εδώ, τώρα, στο δρόμο του θανάτου… κάθε ώρα/θα παίξει μ’ έναν χαρταετό/τεσσάρων χρωμάτων (κόκκινο, μαύρο, άσπρο, πράσινο)/έπειτα θα μπει μέσα σ’ ένα άστρο φευγαλέο…» Ο Νταρουίς πέθανε, αλλά θα περάσει στην ιστορία ως ο ευπαρουσίαστος ψηλόλιγνος ποιητής, που κινητοποιούσε τα πλήθη με τη φωνή και το πάθος του.

19 thoughts on “Μαχμούντ Νταρουίς , ύστατος χαιρετισμός

  1. Αλίμονο, πόσοι Νταρουίς πρέπει να υπάρξουν στον κόσμο, για να στέρξουμε στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινικό λαό; Πόσοι Νταρουίς πρέπει να υπάρξουν για να ξυπνήσουμε επιτέλους;

  2. «Κι είναι η ελπίδα για μια ζωή κανονική, σαν όλων των ανθρώπων τις ζωές, όπου δεν θα υπάρχουν ούτε ήρωες, μα ούτε και θύματα…». Τι όμορφα λόγια και πόσο αληθινά. Βασανισμένος λαός ο Παλαιστινιακός. Και τα βάσανα του δεν προέρχονται μόνο από τα «ισραηλιτικά πυρά», αλλά δυστυχώς και από «φίλια πυρά».
    Ας αναπαυθεί εν ειρήνη ο ποιητής του βασανισμένου λαού.

  3. Η πιο συγκινητική στιγμή της στιγμής έναρξης ήταν όταν μπήκαν στο στάδιο οι 3,4 αθλητές της Παλαιστίνης. Μάλλον οι μόνη.
    Καλημέρα Ρίτς, και χρόνια πολλά . Δεν μπορεί, κάποια Μαρία η Παναγιώτη θάχεις…

  4. @@@ Swell Νομίζω ότι είναι μάλλον μακρύς ο δρόμος για το αυτονόητο….

    @@@ Meropi Γεια σου Μερόπη μου,,,,, στο κομματι για τους άνδρες σε περιμένα, στον Νταρουίς σε βρίσκω. Νασαι καλά. Πηγες πατρίδα ή όχι ; Ναι, ας αναπαυθεί τουλάχιστον αυτός ύστερα από τρεις εγχειρήσεις ανοικτής καρδιάς
    σε φιλ’ω

    @@Σοφια
    Νασαι καλα Σοφάκι. Το πρόσεξα κι εγω και δάκρυσα γι αυτούς.

  5. το πιο συγκινητικό ήταν η ταπείνωση που έδειξε ο νταρουίς, όταν, για να ξαναζήσει στα χώματά του, που τα κατέλαβαν εβραίοι που ήρθαν από μακριά, δέχτηκε κι έμαθε τέλεια τη γλώσσα τους. ονειρευόταν κι έκλαιγε συγχρόνως γράφοντας.
    το ότι έζησε στη ραμάλα, τι ιστορία κι αυτή η πόλη, ήταν ένα άλλο πολύ πονεμένο στάδιο στη ζωή του. πάντως είναι πολύ συγκινητική η αγάπη με την οποία τον περιέβαλαν πάντα οι πατριώτες του. πέθανε νωρίς. αιωνία η μνήμη του.

  6. Εγώ έτσι σε όλα, τελευταία …και κατόπιν εορτής… πρίν έξη ημέρες τον ανακάλυψα και πάλι καλά .. και διάβασα για αυτόν και μερικα ποιήματά του, Υπέροχος και αυτός και τα ποιήματά του
    υ.γ.Πέθανε νωρίς αλλά ευτυχώς πρόλαβε και έκανε και δύο γάμους ,ήταν βλέπεις ωραίος σε όλα του…

  7. παιδιά, έλεγαν πριν δεκαετίες ότι ο μεγαλύτερος εν ζωή άραβας ποιητής ήταν
    κι εδώ χωρίζονταν σε δύο: οι μεν έλεγαν ο νταρουίς, οι άλλοι λέγαμε ο άδωνης.
    τελικά καθιερώθηκε ο άδωνης, ήταν και πιο μεγάλος στην ηλικία ήταν και η εμβέλεια του προβληματισμού του διαφορετική.
    καθιερώθηκε ο δεύτερος. συμφιλιώθηκαν ωστόσο απόλυτα και οι δυο.
    ο άδωνης είναι αρκετά μεγαλύτερός του. τρέμει η ψυχή μου μη φύγει κι αυτός.
    τους αγαπώ τόσο αυτούς τους ανθρώπους, που για χρόνια παρακαλούσα να μη ζω εγώ όταν αυτοί θα φεύγουν…
    υγ. δεν πειράζει που λέω μπούρδες, αλλά είναι τόσο σπαρακτικά μεγάλη η σύγχρονη αραβική ποίηση, που στους μικρούς σαν και μένα, μπορεί και προκαλεί ακόμη και μικρότητες. έτσι για να καταλαβαίνω τη διαφορά.

  8. Παράθεμα: Το ψωμί της μάνας μου | Newagemama.com

  9. Παράθεμα: Χρόνο το χρόνο, σε νιώθω να .. φεύγεις.. | Χειμωνιάτικη Λιακάδα

  10. Παράθεμα: Χρόνο το χρόνο, σε νιώθω να .. φεύγεις.. | Χειμωνιάτικη Λιακάδα

  11. Παράθεμα: ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ … Χρόνο το χρόνο, σε νιώθω να .. φεύγεις.. | ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ

  12. Παράθεμα: Χρόνο το χρόνο, σε νιώθω να .. φεύγεις μαμά… | Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s