Γεννήθηκε στη μήτρα της συρρικνούμενης βρετανικής αυτοκρατορίας


Μπαλουχιστάν

Γεννήθηκε στη μήτρα της συρρικνούμενης βρετανικής αυτοκρατορίας, το 1947. Εκτοτε το Πακιστάν αναζητεί απεγνωσμένα όραμα, ζώντας δίπλα σε μια εχθρική Ινδία, κατέχοντας σαφή γεωπολιτική θέση και όντας δέσμιο της κοινωνικοπολιτιστικής του ταυτότητας. Η πορεία του ώς τις μέρες μας είναι γεμάτη εμφυλίους, στρατιωτικά πραξικοπήματα, δολοφονίες μεγάλων πολιτικών ηγετών και αντιπαλότητα με το Νέο Δελχί, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και να αφήσει τη δημοκρατία να εξελιχθεί σε επτασφράγιστο μυστικό για τον λαό. Πρόσφορο έδαφος, επομένως, για την αμερικανική κηδεμονία, η οποία έγινε εντονότερη το 1999, όταν Μουσάραφ πραξικοπηματικά αναρριχήθηκε στην εξουσία.

Πεσαβάρ

Σήμερα, ο Μουσάραφ αποτελεί κουκκίδα στην Ιστορία. Το Πακιστάν, όμως, είναι εκεί με τα πυρηνικά υπό μάλης. Η Δύση κλείνει τα μάτια στα πυρηνικά του και εκτοξεύει δηλητηριώδη βέλη προς στο Ιράν. Σε τούτο τον εύπλαστο κόσμο, η διπλωματική πλαστικότητα απουσιάζει. Μετά τις 11/9, οι μεγάλες δυνάμεις ενεπλάκησαν στον μύθο του συμμαχικού εταίρου, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο στρατηγός Μουσάραφ. Με την πυγμή που του προσέδιδε το στρατιωτικό του αξίωμα, ο Πακιστανός πρόεδρος έπαιζε σε δύο ταμπλό: οσφυοκάμπτης προς τις ΗΠΑ και παραγοντίσκος των εξτρεμιστών του Ισλάμ, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κατηγορηθεί από την Καμπούλ ότι προσέφερε κάλυψη στους αντάρτες. Το αστείο είναι ότι κατηγορήθηκε και από την Ουάσιγκτον, όταν θέλησε να κατευνάσει τους Ταλιμπάν, βλέποντας ότι έχανε τον έλεγχο των βορεινών περιοχών προς όφελος των τοπικών φυλάρχων. Φαύλος κύκλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα ενός ανατολίτη στρατηγού.

Ισλαμαμπάντ

Ο στρατηγός, όμως, προσμέτρησε τον πολιτικό του βίο και εξώκειλε στα ρηχά του συστήματος. Αραγε, έχοντας πλέον απαλλαγεί από τον δεσμώτη της θα μπορέσει η χώρα να απαλλαγεί και από τα δεσμά της εσωτερικής αντιπαλότητας και να ενστερνιστεί την έννοια της δημοκρατίας; Στην πορεία αυτή, η Ισλαμαμπάντ θα είναι μόνη, καθώς ο ρόλος της ήδη έχει χάσει αρκετό από το λούστρο του πρόσφατου παρελθόντος. Ο πρόεδρος Μπους αποχωρεί, αφήνοντας παρακαταθήκη το ξύπνημα της ρωσικής αρκούδας και οι προεδρικοί υποψήφιοι έχουν τους δικούς τους καημούς. Είναι επομένως αδύνατον να επιστρέψει το Πακιστάν στις πρώτες θέσεις της αμερικανικής ατζέντας. Στο κάτω κάτω, η κόπωση από το κυνήγι μαγισσών είναι τόσο εμφανή, ώστε πολλοί διερωτώνται αν ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα απαγκιστρωθεί από το «γουιλσόνιο δόγμα» στο όνομα ενός νεοαπομονωτισμού. Το Πακιστάν δεν έχει παρά να συμβιβαστεί με τη γονιδιακή αβεβαιότητά του και στη συνέχεια να αποκοπεί από το καρκίνωμα των στρατιωτικών πραξικοπημάτων. Η χώρα διαθέτει διανοούμενους, διαθέτει και εξέχοντες νομικούς, όπως και επιχειρηματίες. Ισως αυτή η ανώτερη κάστα των Πακιστανών, με επικεφαλής όσο το δυνατόν λιγότερο διεφθαρμένους από τον χρόνο πολιτικούς, θα μπορούσε να αναλάβει το βάρος της εισόδου της χώρας στον ακριβό κόσμο της δημοκρατίας. Αλλιώς, ο λαός θα χρειαστεί να θυσιάσει κι άλλες Μπούτο στον βωμό της εσωτερικής πολιτικής ίντριγκας.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 21/8/2008

Advertisements

5 thoughts on “Γεννήθηκε στη μήτρα της συρρικνούμενης βρετανικής αυτοκρατορίας

Add yours

  1. Πόσοι Κάντι πρέπει να παρουσιαστούν στον κόσμο, για να ξεφύγουν οι λαοί από τα δεσμά του μίσους και των συμφερόντων?
    Το Πακιστάν, χωρίστηκε από την Ινδία- αν θυμάμαι καλά- επειδή είναι μουσουλμάνοι. ΄Αλλη μια φορά στο όνομα της θρησκείας υποφέρει ο απλός άνθρωπος!
    καλημέρα

  2. @@Σοφία μου , πιόνι στα χέρια των μεγάλων δυνάμεων και πιόνι στα χέρια των ισλαμιστών, με μεντρεσέδες και εξτρεμισμό κάργα και χρήμα και ίντριγκες φοβερές. Απιθανη η ιστορία αυτού του λαού.

  3. Όσο θα αποτελεί παιγνίδι συμφερόντων άλλων δεν πιστεύω πως θα ορθοποδήσει, εκτός και αν αυτή η κάστα διανοούμενων κάνει τα χατίρια των άλλων, στην περίπτωση αυτή ας θυσιάσει μερικούς ακόμα αντί να γίνει τσιράκι…

  4. Το μεγαλύτερο λάθος του Μ. Α. Τζίνα (του ιδρυτή του Πακιστάν) και των εθνικιστών ινδουιστών που τάχθηκαν υπέρ του διαχωρισμού των βρετανικών Ινδιών σε δύο κράτη, ένα ισλαμικό Πακιστάν και ένα Ινδουιστικό Μπαράτ (Ινδία) ήταν η σύσταση δύο εθνικών κρατών, με μόνο συστατικό στοιχείο της έννοιας έθνος το θρήσκευμα.
    Το αποτέλεσμα αυτού του εγκληματικού λάθους (πίσω από το οποίο κρυβόταν για ακόμη μία φορά η γνωστή ανήθικη πολιτική του βρετανικού στέμματος και που συνοψίζεται στο παλιό λατινικό ρητό «divite et rege») ήταν ολέθριο. Εκατομμύρια νεκροί στις ημέρες του «partition», ένας πακιστανικός εμφύλιος (Ανατολικό Πακιστάν – Δυτικό Πακιστάν) αποσχιστικά κινήματα (Μπαλουχιστάν, Σιντ) καθημερινές έριδες ή και κανονικές εχθροπραξίες μεταξύ Μοχαζίρ, Σιντι, Πουντζάμπι (καταγόμενοι από Ινδία μουσουλμάνοι, εναντίον «γηγενών» και όλοι ενατίον όλων) στις μεγαλουπόλεις, περιοχές που δεν ελέγχονται από την κεντρική κυβέρνηση (π.χ. Βορειοδυτικές Περιοχές πέριξ της Πεσαβάρ) κ.λπ.
    Ανάλογα προβλήματα υπάρχουν και στην γειτονική Ινδία, με κυριότερο τους ακραίους ισλαμιστές και τοτυς φανατικούς εθνικιστές ινδουιστές.

    Με το «εάν» όμως δεν λύνονται τα προβλήματα (καλύτερα θα ήταν η σύσταση ενός ενιαίου κράτους αντί 3: Πακιστάν, Ινδία, Μπάνγκλαντες, κάτι που όμως δεν συνέβη) και το ερώτημα είναι τι δέον γενέσθαι.

    Για το Πακιστάν μία διέξοδος υπάρχει: να απαλλαγεί από το βαθύ κράτος που συναπαρτίζουν οι μεντρεσά (ισλαμικά ιεροδιδασκαλεία τα οποία είναι κράτος εν κράτει) ο στρατός, τα διαφθαρμένα πολιτικά τζάκια.
    Αυτό είναι υπερβολικά δύσκολο. Αυτοί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν δεν το έκαναν. Οι αμερικανοί για παράδειγμα αντί να καταστείλουν τους μουλάδες, επώασαν το αυγό του ισλαμικού φιδιού τη δεκαετία του 1980 για να πολεμήσουν την ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν και το πλήρωσαν το 2001, συνέπραξαν με τις χούντες του Χακ και του Μουσάραφ και έπαιξαν με τα διαφθαρμένα τζάκια. Είναι προφανές πως οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη κακοδαιμονία του Πακιστάν. Έτσι, το Ισλαμαμπάντ θα πρέπει να συσφίξει την παραδοσιακή στρατηγική συμμαχία του με την Κίνα και οι 3 τους με την Ινδία να εργασθούν για έναν πολυπολικό κόσμο με τον Πρώτο (και κυριότερο) πόλο, τον Ασιατικό.

  5. Μα, αυτό επισημαίνω.Οτι η αυτοκρατορία ξεπέρασε τον εαυτό της σε φαντασία, δημιουργώντας ενα αδιέξοδο, για το οποιο δυσκολα θα υπάρξει λύση. Ποιός θα δεχτεί ενωση με την Ινδία ή καποιο αλλο κράτος ; Το κυριαρχο στοιχειο εκει κατω εκτός από το θρησκευτικό ειναι το εθνικό.Ο εθνικισμός τυφλώνει και τις περισσοτερες φορες ειναι εργαλειο ποδηγέτησης των λαών…..
    χαιρετω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: