Αφορισμοί : λέξη οικεία για έναν Κάφκα


Δεν έτυχε ποτέ σε τούτο το μπλογκ να γράψω κάτι για τον Κάφκα. Κι όμως τον θαυμάζω και θυμάμαι φοιτήτρια της Νομικής πήγαινα στα κοντινά περίπτερα και αναζητούσα τις φτηνές εκδόσεις των βιβλίων του κι ύστερα νύχτες ολόκληρες πάσχιζα να διακρίνω τον κόσμο του πίσω από το γυάλινο τοίχο της μελαγχολίας του. Ποτέ δεν τα κατάφερα. Προ εβδομάδων διαβασα κάτι γι αυτόν τον σπουδαίο καθοδηγητή του λογοτεχνικού κειμένου , κάτι για το αν πήγε με πόρνη ή δεν πήγε…κι εβαλα τα γέλια. Είπα μέσα μου, μα πώς μπορούμε και αναλώνουμε το χρόνο μας με τόσο μικρές υποθέσεις; Ακόμη κι αν πήγε – κατι πολυ συνηθισμένο στην εποχή του – πώς αλλοιώνεται η σημασία της υπαρξης του; Πώς υποβαθμίζεται ; Πολλές φορές εχω την αισθηση ότι γράφουμε για να γράφουμε,επιπόλαια και κουτσομπολιστικα σ ενα τριβιαλ στάιλ

Μια από τις εκδόσεις του βιβλίου του "Η Μεταμόρφωση", η πιο διάσημη ιστορία του, περιγράφει την περίπτωση ενός νεαρού άντρα που ένα πρωινό ξυπνάει μεταμορφωμένος σε μια τεράστια κατσαρίδα.

Βρήκα τους Αφορισμούς του Καφκα και επέλεξα κάτι πεσσιμιστικό και ταπεινωτικό της ύπαρξής του.

«Την εικόνα της ύπαρξής μου την αποδίδει σωστά η εικόνα ενός άχρηστου, σκεπασμένου από χιόνι και πάγο πασσάλου, που είναι μισοχωμένος λοξά στο έδαφος, σ ένα κατασκαμμένο χωράφι στην άκρη μιας μεγάλης πεδιάδας, όπως τη βλέπει κάποιος μια σκοτεινή χειμωνιάτικη νυχτα. Μόνο το ανάχωμα που προκαλώ είναι αποτελεσματικό…»

Να κάτι κάτι, διαφορετικό, εξίσου απαισιόδοξο ομως :

«Γιατι είναι παράλογο να θέτει κανείς ερωτήματα ; Το να διαμαρτύρεται κανείς σημαίνει ότι θέτει ερωτήματα και περιμένει απαντήσεις. Αλλά τα ερωτήματα που δεν απαντώνται μόνα τους τη στιγμή που διατυπώνονται,δεν παίρνουν ποτέ απάντηση. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σ’αυτόν που ρωτάει και αυτόν που απαντάει. Δεν υπάρχει καμια απόσταση που θα πρέπει να καλυφθεί. Εξ ου και τα ερωτήματα επ’ αναμονή είναι παράλογα»

Και κάτι ακόμη : «Τα δεινά της συμβίωσης. Υποχρεώνεσαι να ζήσεις με την έλλειψη κατανόησης, τον οίκτο, τη φιληδονία, τη δειλία , τη ματαιοδοξία,  και μόνο ένα πενιχρό ρυάκι που ίσως αξίζει να ονομαστεί έρωτας κυλάει στα βάθη του εδάφους, απρόσιτο σε κάθε αναζήτηση και μια μέρα αναβλύζει στη στιγμή μιας στιγμής.»

Ο Κάφκα ήταν ξενύχτης και τακτικός θαμώνας οίκων ανοχής. Στην καλύτερη περίπτωση, προτιμούσε τους εύκολους στόχους: λαϊκά κορίτσια. Από σερβιτόρες μέχρι αποτυχημένες ηθοποιούς, τη συντροφιά των οποίων απολάμβανε στα εστιατόρια με τα περίφημα σεπαρέ της εποχής και σε δωμάτια ξενοδοχείων. Ενα τέτοιο κορίτσι φωτογραφήθηκε μαζί του – μόνο που στη συνέχεια, η μισή φωτογραφία… λογοκρίθηκε. Ετσι, η γνωστή φωτογραφία του χαμογελαστού(!) Κάφκα με το καπέλο και το σκύλο στα δεξιά του περιείχε στην πραγματικότητα και μια άσημη, λησμονημένη αρτίστα, ονόματι Hansi Szokoll.( Στοιχεία που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του J. Hawes)

Tumbling the author myth

Why such anger about my revelations of Kafka’s interest in pornography? His legacy could stand a little debunking

Ο συγγραφέας αναφέρεται μεταξύ άλλων στο πώς καταταλαιπώρησε την αρραβωνιαστικιά του Φελίτσε, την οποία ουδέποτε επιθύμησε, αλλά ήξερε ότι ήταν μια γυναίκα η οποία θα του εξασφάλιζε μια ήσυχη ζωή για να γράφει. Αποτέλεσμα; Απίστευτες παλινωδίες, σε βαθμό γελοιότητας και, βέβαια, απιστίες.

ριτς

69 thoughts on “Αφορισμοί : λέξη οικεία για έναν Κάφκα

  1. ‘σήμερα θα μιλήσουμε για κάφκα’, ήταν η ατάκα του καθηγητή συγκριτικής λογοτεχνίας που αγαπούσα ιδιαίτερα, στη λουβαίν.
    και φυσικά, η ατάκα προκαλούσε γέλωτα σε μερικούς τουλάχιστον, τους πιο μανιακούς αυτού του θεσπέσιου μαθήματος…
    ‘κάφκα και τζόυς’.
    μια οδύσσεια με λέξεις, κι ένα κάστρο άπαρτο.
    έφτανε κανείς άραγε;
    ποιος, πού, και με ποιο μέσο, και πόσες θυσίες…
    ο κάφκα φαινόταν να μη φτάνει ποτέ. να βάζει πάντα το χέρι πάνω στην πληγή που βαθαίνει.
    ο κάφκα για μένα είναι ο βαν γκογκ των εικόνων που φτιάχνονται με λέξεις κι όχι με χρώματα.
    διασπασμένα και στους δυο, μα με την ομορφιά να βασιλεύει μέσα τους, στον μεν με φως, στον δε με σκότος…

    πρίν μερικά λίγα χρονάκια έπεσε στα χέρια μου ένα κατάπτυστο βιβλίο για το μεγάλο καβάφη. το πέταξα στα σκουπίδια, δεν ήθελα καν το χαρτί του να πάει στην ανακύκλωση να βρωμίσει και τ’άλλα χαρτιά, όταν ένας κριτικός λογοτεχνίας περιέγραφε στιγμές αθλιότητας του καβάφη (για να εξηγούμεθα, οι στιγμές αθλιότητας δεν ήταν ομοφυλοφιλικές, που είναι θέμα που δε με απασχολεί)
    κι εδώ, η ιστορία με τις πόρνες ή όχι, αν δεν έχει να κάνει με κάποια αναζήτηση ιστορίας της λογοτεχνίας, μικροαστική κατάσταση αρχών εικοστού αιώνα μου φαίνεται…

  2. @@ Εleni..

    . μα τί όμορφες αναμνήσεις έχεις από τη Λουβαίν!!! Οσο για την προσπαθεια κάποιων να γκρεμίζουν τις μεγάλες , εμβληματικές προσωπικότητες, τί να πω. Ενοχλούμαι αφάνταστα, αλλά είμαι σχεδόν ανίκανη να αντιδράσω.
    σε φιλω
    ριτς

  3. Σοφια….

    ναι, Σοφάκι, ιδιαίτερα όταν εχουν περάσει στην αιωνιότητα και δεν μπορούν να απαντήσουν...ναχουμε πραγματικά μια καλή εβδομάδα...κι εσυ καλή δυναμη
    ριτς

  4. Ψυχραίμια μία, ψυχραιμία δύο κορίτσια δεν γκρεμίζεται η λογοτεχνική αξία των έργων του Κάφκα με της λεπτομέρειες της βιογραφίας του !!!! Γενικό καλό είναι.. Περισσότεροι θα διαβάσουν ή θα ξαναδιαβάσουν τα βιβλία του !!! Τι καλύτερο λοιπόν, ο Καφκα μπεστ σέλλερ😉

  5. @@Penelope dearest .
    ..κι ενώ όλοι είμαστε απογοητευμένοι, εμφανίζεσαι εσύ a very British cool woman και καταλαβαίνουμε ότι ο συναισθηματισμός μας είναι άνευ σημασίας, γιατί οπως λες η αρνητική διαφήμιση δεν παύει να είναι μια εξυπνη, ελκυστική διαφημιση
    χαιρετω
    Πού εισαι , θα με πεις καλε;

  6. Καλέ γυρίζω όλο τον κόσμο για να δώ πως λειτουργεί η ‘σφαίρα’ και για να σας δίνω ‘cool’ απαντήσεις να ξεμιζεριάζεται…😉

  7. Καλησπερα.. Μα οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες είχανε αμφιλεγόμενες προσωπικότητες.. Ηταν γεμάτη πάθη και αδυναμίες.. Σπάνια συναντάς το αντίθετο.. Καλό μήνα rits (από αύριο) !🙂

  8. @@roadartist Κ
    αλό μηνα και σε σένα κορίτσι. Συμφωνώ με αυτό που λες...και διεστραμμένο μυαλό ή μάλλον υψηλή πνευματικότητα, άρα εκτός των ορίων...
    φιλια

  9. Μπορούμε να παρομοιάσουμε το κεντρικό θέμα στο έργο του Κάφκα κάπως σαν και εκείνο του Ομήρου: Υπάρχει ένας προορισμός στο έργο τους, ο Πύργος και η Ιθάκη αντίστοιχα.
    Και στην πορεία, υπάρχει και ένα περιβάλλον «καφκικό», αυτό του «ολύμπιου κατατρεγμού», μια συμπαιγνία θεών και δαιμόνων (ή του ενός θεού στον οποίο ο Κάφκα δεν αναγνωρίζει κανέναν οίκτο και καμία καλωσύνη) που σε κρίνουν / δικάζουν και σου βάζουν «τρικλοποδιές» στο «ζοφερό» εν πολλοίς ταξίδι προς τον Πύργο /Ιθάκη.

    Υπό το πρίσμα αυτής της ιδέας μπορούμε να καταλάβουμε και την αίσθηση περί τραγικού του Φ.Κ.

    @ eleni,
    όχι μόνο ο Κάφκα, δισεκατομμύρια θνητοί δεν έφτασαν ακόμη στο κάστρο. Η «Φρίντα» βλέπεις και η «Όλγα» και το περίεργο αυτό μονοπάτι που όσο και αν προχωράς, ο πύργος δεν φαίνεται ούτε πιο κοντά ούτε πιο μακριά…

  10. zalmoxis Καλημέρα..Ωραια προσέγγιση.Ειχες δει το θεατρικο του Μαρμαρινου για τον Πυργο; Ηταν μάλλον πολυ ελευθερη απόδοση του έργου, αλλά νομίζω αρκετά διαφωτιστικό Εκεινος ο Κλάμ…
    Ερωτήσεις ψάχνουν απαντήσεις σε όλη την παράσταση: Πώς είναι να σε παρακολουθούν συνέχεια και να το ξέρεις; Έχει νόημα να γίνονται προσπάθειες για να λύνονται οι παρεξηγήσεις; Γιατί συχνά για κάποιον ξένο αγνοούμε ότι μπορεί να έχει παρελθόν; Έχει ένας ξένος παρελθόν; Καλέ, τι γυρεύει σε αυτό τον κόσμο ένα ντουέτο; Έχει πραγματική υπόσταση κάτι που συντηρείται στη μνήμη ως έρωτας ή απωθημένο; Ή είναι τα πάντα πια λογοτεχνία; Μπορεί να ερωτευτεί κανείς κάποιον από οίκτο; Για πόση ώρα μπορεί να ακούει ένας άνδρας μια γυναίκα; Και άλλες πολλές, καθημερινές ή και μεταφυσικές απορίες.
    Δεν υπάρχουν χαρακτήρες στην παράσταση, παρά μόνο πρόσωπα, που έλκουν την καταγωγή τους από τον «Πύργο» του Κάφκα. Πρόσωπα που υφίστανται μέσα από τις ιδιότητες που τους προσδίδουν. Διαδόσεις, φήμες, συζητήσεις, δημοσιεύματα, αναφορές άλλων για αυτούς. Πρόκειται για μια παρεξήγηση με «Καφκική ατμόσφαιρα», συναρπαστική και άχρηστη που σε κρατάει στο σύμπαν της για μέρες μέχρι που να πιστέψεις πως δεν μπορείς να ζεις χωρίς αυτήν – κάτι σαν μία συναρπαστική διαφήμιση.

  11. Penelope..dearest …

    ......μηπως δεν απεδωσα σωστα τη λέξη caustic ; Kαυστική ήθελα να πω, σαρκαστική ήθελα να πω.. αν είναι λαθος , διορθωσε με καθ' οτι ολίγον 'ασχετη η κυρία.

    Latin causticus, from Greek kaustikos,

  12. @zalmoxis
    … κι αν τυχόν φτάσουν, τιμωρούνται για ένα λόγο που δε γνωρίζουν. τουλάχιστον στο έργο του κάφκα, που είναι τόσο πολύ η εποχή μας…
    συμφωνείς;

    την καλημέρα μου σε όλους.
    τόσο χαζή που είμαι, τω΄ρα έκανε τιλτ μέσα μου η λέξη ‘αφορισμοί’. με όλα τα παρελκόμενα. πολύ πετυχημένος τιτλος ριτς!

  13. @@Eleni….

    Καλό μήνα. Είναι ενδιαφέρον ότι πρόσεξες τον τίτλο…Ξέρεις, πολλοί τον προσπερνούν και πάνε στο…ψαχνό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο καφκικός τιτλος ειναι το ψαχνό. φιλια

  14. Τέτοια επίθετα ακατανόμαστα μου κολλάτε μεγαλ….. και αντέ μετά ο Μarks and Sparks να μου μιλήσει…. ουτε μου απαντάει στο πόστ του😦

  15. Καλημέρα και καλό μήνα🙂

    Η σύμβαση υπάρχει για να μπορούν να κινούνται σε καθορισμένα πλαίσια όσοι στερούνται φαντασίας και δημιουργίας. Οι λοιποί [λίγοι αλλά εκλεκτοί] δεν έχουν ανάγκη τα «πρέπει», ανοίγουν δικούς τους δρόμους.

  16. @@mamma
    Καλημερα και καλό μηνα κι απο εμένα…

    Εχεις απόλυτο δίκιο. Οι συμβατικές καταστάσεις ταιριάζουν στους αδυναμους ανθρώπους, τους φοβισμένους κι αυτους που μεγάλωσαν με τον καθωσπρεπισμό. Οι άλλοι, οι λίγοι βεβαίως, λειτουργούν με την ψυχή και το πνευμα ελεύθερα...Αυτή ειναι η διαφορά, γι αυτό και καποιοι τους εχθρεύονται...
    φιλια

  17. @@@@@@@@@@Penelope…..
    Σε ενοχλησε το μεγαλοαστή ; Α, σιγά τα ωά, δηλαδή.Λες και δεν είσαι..Θα ενημερώσει τον Χιρστ πάντως, ότι θα περάσεις από την έκθεσή του γιατί τουχουν μεινει κατι πανάκριβες αγελάδες απουλητες και σκεπτεται να ξανοιχτεί τωρα στην αγορά των Εμιράτων!!!
    φιλια την αγαπη μου
    ριτς

  18. @@»Το τέρας της Αμάθειας».

    Καλώς το.Πώς πήγε η ανακαίνιση ; Το...φουξια πέτυχε, πετυχε;
    Καλο μηνα και καλο Φθινόπωρο. Χθες με τη βροχή πολυ μου ηρεσε...

  19. Εγώ διαβάζοντας το κείμενο θυμήθηκα κάτι που είχε γράψει για τον εαυτό του :

    «Εν γένει είμαι ένας άνθρωπος που θέλει μόνο το απόλυτο, το έσχατο στα πάντα.»

    Ένας μεγάλος καλλιτέχνης, που -ως οφείλει- κινείται στα άκρα.
    (γι’ αυτό εγώ δεν θα γίνω ποτέ μεγάλος καλλιτέχνης :p)

    Καλημέρα γρινια-Ρίτσα μας, Καλή βδομάδα, Καλό Μήνα και καλό Φθινόπωρο!!!
    😆

  20. Καλά πέρασα και δεν ακούμπησα που λένε όσο αφορά τις ετικέτες σου!!!
    @Νατασούκο από χθές ξεκίνησε αυτή η γρίνα με αυτό το ‘ευλογημένο’ βιβλίο θα τους πω να τον αποσύρουν να ησυχάσουμε pheew…..

  21. από την αγιοποίηση των παλαιών βιογραφιών στην αποδόμηση των νεώτερων, η αξία των συγγραφέων (μουσουργών, εικαστικών… ότι θέλετε βάλετε ως αντι-κείμενο) μένει αναλλοίωτη… οι καλοί παραμένουν καλοί, οι κακοί, κακοί και οι ιδιοφυίες ιδιοφυίες…
    Κανένας δε θα φωτίσει τους Κ. του Πύργου και της Δίκης μέσα από τη λογοκριμένη φωτό του Κάφκα, κανένας δε θα ερμηνεύσει τη μάνα της Μεταμόρφωσης (εμένα αυτή μου έχει κάνει εντύπωση, πάνω από τον ήρωα) μέσα από τις απιστίες στη Φελίτσε, κανένας δε θα θυμηθεί στο γράμμα στον πατέρα τις πορνογραφικές συλλογές του Κάφκα…
    (Εξ’ άλλου, όπως είπε και ο Μπέκετ: κάποτε μονο εγώ και ο Θεός γνωρίζαμε ποιος είναι ο Γκοντό τώρα γνωρίζει μόνο ο Θεός)

  22. Μeniek….Ωχ, πλάκωσε το βαρύ πυροβολικό…από Σορβόννη και πέρα… Τ’ ακούς Penelope,. τ’ ακούς Νατασσούκο που μ εβγαλες στις ρουγες και λες πώς είμαι σε ζωντανή μετάδοση…Οπως θέλω ειμαι. Αν και δε νομίζω ότι η Penelope αναφερόταν τόσο σε μένα…τεσπα……

    @@@ Meniek….ναφερεσαι στην κυρια Σαμσα, φαντάζομαι.
    ...
    «Tα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας» έγραφε ο Κάφκα στον Όσκαρ Πόλλακ λίγα χρόνια πριν από τη συγγραφή της Μεταμόρφωσης.
    Kαι ερωτώ :
    σήμερα ποιά βιβλία έχουμε ανάγκη και πόσο αρκτική θερμοκρασία εχει πια η ψυχή μας ;……

  23. @ eleni,

    «… κι αν τυχόν φτάσουν, τιμωρούνται για ένα λόγο που δε γνωρίζουν. τουλάχιστον στο έργο του κάφκα…».

    Ο Ωρίων «τυφλώθηκε» επειδή είδε την Αρτέμιδα γυμνή…
    Ο Τειρεσίας «τυφλώθηκε» επειδή ειδε την Αθηνά γυμνή…

    Τσκ! τσκ! τσκ! ί… Τί «άθλιοι» αυτοί οι ΄’Ελληνες παραμυθοποιοί με τους αμφίσημους μύθους τους…

    Κανείς δεν τιμωρήθηκε επειδή είδε «γυμνή» την αλήθεια. Αυτό το δίδαξε ο Απολλώνιος ο Τυανέας.

    Μακάριοι οι ειδότες (και ιδόντες) τον Πύργον. Ο φόβος είναι που αποπροσανατολίζει. Τα φτηνά κουτσομπολιά και οι παιδιάστικες φαντασιώσεις των χωρικών στα πεδινά και η η συνεπαγόμενη «ενοχή» στο άκουσμα του ονόματος του πυργοδεσπότη. Αυτά έπλασαν το μύθο για μιαι εικονική τιμωρία η οποία έγινε αυτοεκποληρούμενη προφητεία για το ανθρώπινο γένος.

    @ Ριτς,

    «για πόση ώρα μπορεί να ακούει ένας άνδρας μια γυναίκα»;

    Αν πρόκειται να «σκέπτεται μιλώντας», μπορεί να την ακούει για μια ζωή.
    Αν όμως πρόκειται να μιλά «σκεπτόμενη»… εμμμ… χμμμ.. γκουχ! γκουχ!… Μμμναί…

    «μπορεί να ερωτευτεί κάποιος από οίκτο»;

    Αν αγαπάμε για να νιώθει ο άλλος καλά και ερωτευόμαστε για να νιώθουμε εμείς καλά, τότε, εφόσον ο οίκτος μπορεί να μας γεμίζει ένα υπαρξιακό «κενό», άρα να μας ικανοποιεί, τότε ναι, γιατί όχι;

  24. Μα δεν έχουν αφήσει κανένα «ιερό τέρας» στην ησυχία του πια… και σιγά μη σταματήσουμε να τον διαβάζουμε – διάβασα πριν από μερικους μήνες τη Δίκη και δεν μπορούσα να την αφήσω.

  25. Zalmoxis…

    ..Μην περιμένεις να σου απαντήσω στα περί σκεπτόμενης και σιγής ή περί ομιλούσας χωρίς να σκέπτεται... Μην περιμένεις να σου απαντήσω περί οίκτου. ... Είναι πέρα από μένα συναισθήματα...Ο Κάφκα ομως για τους δικούς του λόγους που συνδέονται με την ένδεια της εποχής του αφήνεται, ξεσπάει, εκδηλώνεται στο χαρτί, γιατί μονον ετσι βρισκεται συνεπής με τον εαυτό του...Ωρες ωρες ερχεται στο νου μου ο Βερθερος, χαμένος κι αυτός στις ακαρπες αναζητήσεις του.Ετσι θαταν και ο Καφκα....
    Ο ερωτας είναι γριφος και ως τέτοιον λέω να τον αφήσουμε άλυτο.
    ριτς

  26. @@Stratos..

    .. Μα πεσμου κάποιον από όλους εμάς που να μην εχει διαβασει δυο και τρεις φορές τα του Κάφκα.....
    Ακουω τωρα εν Λευκώ μια εγγραφή απο την πρωινή εκπομπη. Καποιος Στρατος του ειπε ότι διαβαζει το βιβλίο του Τζούμα ...σας διαβαζω και σας θαυμαζω περισσότερο ( ή κατι τέτοιο του ειπε κι ο Τζουμας το επανέλαβε στον αέρα).Εσυ ησουν τέκνον μου ;
    ευχαριστώ για τον Ντινο.....

  27. @@@Zorba the Greek.

    ..Ω, πολυ καλημέρα σας και καλό μήνα αγαπητέ μου φίλε... Ολα καλα; Θα περάσω από τη μεζονετούλα σας, να δω αν βρίσκεται σε πληρη τάξη εν όψει του χειμώνα, βεβαίως, βεβαίως....

  28. @@@ Koptoraptou

    Ξέρεις μικρο μου, μας χρειάζονται όλοι αυτοί οι απελπισμενοι εγκεφαλικοι ρομαντικοί για να συνειδητοποιούμε την εποχή μας, τις αναγκες της και πώς θα τα καταφέρουμε να βγούμε αλωβητοι από αυτή την τριβή με το τίποτα
    Καλο μηνα μικρο μου

  29. Τελευταία και καταϊδρωμένη και καθόλου πρωτότυπη, αλλά τι να πω, το θέμα της σύνδεσης ή αποσύνδεσης του δημιουργού με το έργο του _στη συνείδηση των απλών κοινωνών της δημιουργίας, εννοώ_ δεν πρόκειται να λυθεί πολύ εύκολα,παρά τους τόνους μελανιού και τις εκατοντάδες χιλιάδες βαρύγδουπες αναλύσεις . Ίσως ανταποκρίνεται σε πιο μύχιες επιθυμίες και διαδικασίες η ταύτιση (είτε θετική ή αρνητική, με την έννοια του «αφορισμού», της αποκήρυξης του Άλλου) με τον υπαρκτό δημιουργό παρά με πρόσωπα ή καταστάσεις του δημιουργήματος, όπως νομίζουμε αυτάρεσκα αυταπατώμενοι, ενίοτε.

    Προσωπικά, δεν ξέρω πάντως αν με απωθούν περισσότερο αυτοί που αποδομούν υπερβάλλοντας ή αυτοί που αγιοποιούν αποκρύπτοντας και διαστρευλώνοντας.
    Αν η συγκυρία το ‘φερνε να είναι ο Κάφκα φίλος μας ή ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας θα μας άγγιζε καμιά από τις παραπάνω διδικασίες άραγε, και ως τέτοιους και ως αναγνώστες του;

    Καλό Σεπτέμβριο (μια προσεχτική, ουδέτερη ευχή για όσους ανατριχιάζουν με την υπενθύμιση του χειμώνα!)🙂
    Σε φιλώ

  30. @@@ Καμηλιέρη…… Γ
    ια τον Πόε λέω να γράψω κάτι καταθλιπτικό, αλλά δεν ξέρω....θα δω..
    Το Κάφκα μ αρεσει καλύτερα. Είσαι λίγο καταθλιπτικός κι εσυ ή κανω λάθος ; Χα, χα....

  31. @@Just me…

    . βρε καλώς την ….και καλο Φθινόπωρο! Ωραία. Καλά έκανες και πέρασες από το φτωχικό μας, καθ ότι ο Καφκα χρειάζεται στήριξη καθε φορά που βάλλεται από τους Αγγλους κυριως κριτικούς. Δεν τίθεται θεμα αγιοποίησης ή δαιμονοποιησης ενός συγγραφέα αυτού του βεληνεκούς. Είναι ότι δεν μας αφορούν αυτά. Εμεις τη δουλειά κοιτάμε, αν μας πάει, αν μας εκπροσωπεί..τελεία. Ξέρεις, όταν ενας συγγραφεας είναι εν ζωή, δυσκολα φτάνουμε σ σ αυτό το σημείο. Ακόμη και ο Οουελμπέκ που ειναι ακραίος και φυσικά δεν εχει σχεση με την ποιότητα του Καφκα δεν εχει ακουσει παρα πολλά
    Καλημέρα …

  32. Χμμμμ μάλλον όχι, κάτι τέτοιο βγάζουν τα σχόλιά μου; :p
    Το Κάφκα μου το κόλλησαν την εποχή του γκέιμινγκ γιατί τους έβαζα μπροστά σε καταστάσεις «κάφκα» όπως έλεγαν😉

  33. Το ομολογώ: Δεν έχω διαβάσει τίποτα από το έργο του Κάφκα, ούτε καν απόσπασμα. Οι εξ ακοής μπερδεμένες αφηγήσεις για το υποκείμενο, που θεωρεί τον εαυτό του κατσαρίδα, χάνεται σε κάποιον πύργο (γραφειοκρατικο; ) και είναι από την αρχή ένοχος σε κάποια δίκη δεν με τράβηξαν. Φυσικά θα πρέπει να προσθέσω και το -εξ ακοής πάλι- δυσνόητο και περίπλοκο της γραφής του.
    Αντιστοίχως, δεν έχω διαβάσει κάτι εκτεταμένο σχετικά με το έργο του ή την βιογραφία του, μόνο ό,τι έχω ακούσει ή διαβάσει, όπως αυτό το ποστ, ή το άρθρο της προχθεσινής Καθημερινής για το βιβλίο του Hawes.
    Νομίζω ότι μπορούμε να διακρίνουμε δύο στοιχεία στις απομυθοποιητικές βιογραφίες κλπ:
    1) Η κουτσομπολίστικη. «Πω πω, ο Κάφκα έκανε ευκαιριακούς δεσμούς!», «Ο Μακρυγιάννης ήταν ρουσφετολόγος κομματάρχης!» «Για πες, για πες!!!». Εξυπηρετεί τα ταπεινά μας ένστικτα, «απομυθοποιεί τον ήρωα» κατεβάζοντας τον κατώτερα από το επίπεδο μας, αντί να προσπαθήσουμε εμείς να ανεβούμε.
    2) Η «επιστημονική». Βλέποντας τον βιογραφούμενο στις πραγματικές του διαστάσεις, εκτιμούμε καλύτερα το έργο του. Οι αδυναμίες του, ανθρώπινες όπως όλων μας, μάς δείχνουν ότι και εμείς μπορούμε να αναθεωρήσουμε την ζωή, να εξελιχθούμε κλπ.
    Νομίζω ότι οι συγγραφείς τέτοιων βιβλίων με την δεύτερη λογική συγγράφουν τις μελέτες τους. Έχω την αίσθηση ότι εμείς οι (δυνητικοί) αναγνώστες τα (κατα)κρίνουμε ότι ανήκουν στην πρώτη (κουτσομπολίστικη) λογική επηρεασμένοι από το πλήθος και το ύφος των σχετικών εκπομπών στην τηλεόραση. Ίσως να είναι και ένα καμπανάκι ότι η (κακή) τηλεόραση έχει επηρεάσει υπερβολικά τις προσλαμβάνουσές μας.
    Καλημέρα και καλό μήνα🙂

  34. Καλημερα και καλό μήνα. Εξαιρετικά καλή η προσέγγιση σου. Ευχαριστούμε. Αν μπορείς διαβασε τη Δίκη. Δεν μπορεί, κάτι θα βρεις να σε συγκινήσει στην καφκική γραφή.
    χαιρετώ

  35. @@@Darthiir the Abban ,κοινώς Καμηλιέρης.

    Μπα, μεστην καλή χαρά είσαι. Αλλά ειπα, μήπως εχεις κατι τις και το κρύβεις…Πότε ηταν αυτή η εποχή του…γκέιμινγκ και τί ακριβώς τους έκανες, για να καταλάβω δηλαδή

  36. 🙂 Μάλλον ο αγαπημένος μου συγγραφέας, μονίμως κάπου ανάμεσα σε μια φαινομενική απαλλαγή και μια αέναη αναστολή… Θα διαφωνίσω με τον φίλο Zalmoxis, δεν έχει στόχο ο Κάφκα όπως ο Όμηρος την Ιθάκη και αυτή είναι το πιο σημαντικό, ότι στο έργο του Κάφκα δεν έρχεται ποτέ η κάθαρση. Έχει φορά αλλά δεν έχει τέλος, δρομολογεί διαρκώς χωρίς να διεκπεραιώνει και τελικά αν υπάρχει «τέλος» υπό την έννοια του σκοπού τότε αυτό δεν είναι παρά η αποφυγή του τέλους. Την Καλημέρα μου σε όλους.

  37. Στην Πράγα έχει το μουσείο του, όπου αναλύεται μεγάλο μέρος της ζωής του με ιδιαίτερο σεβασμό…
    Αξίζει, αν τυχόν κανείς βρεθεί εκεί.

  38. @@Harisheiz
    Την καλησπέρα μου. Ομορφη η προσέγγισή σου. Εχεις δίκιο για την καθαρση. Δεν υπάρχει πουθενα.


    @@@Kitsosmitsos

    Εχω παει στο μουσείο του. Πραγματικά αξίζει.
    Την καλησπέρα μου και σε σένα.

  39. @ harisheiz

    Αν ο Πύργος δεν υπήρχε εκεί, ακίνητος, αν η πορεία προς τον Πύργο δεν είχε τέλος, τότε ούτε η πίστη ούτε η σκέψη ούτε κάποια παρόρμηση θα αρκούσαν να ωθήσουν κάποιον να περπατήσει το μονοπάτι προς τα εκεί. Ο Πύργος ακόμη και ως αόριστη αναφορά, διακηρύσσει την ύπαρξή του. Ο Κλαμ υπάρχει. Άλλοι τον φαντάζονται έτσι, άλλοι ισχυρίζονται πως τον έχουν δει αλλιώς, κάποιοι άλλοι ξέρουν πως απλώς υπάρχει.
    Όποιος τον βρει, αν τον βρει, όποτε τον βρεί. Εκεί είναι. Δεν έρχεται ως απο μηχανής θεός…
    Το ταξίδι ωστόσο πάντα θα συνεχίζεται καθώς μετά και από τον Πύργο υπάρχουν και νέοι δρόμοι. Παραπέρα ή πίσω σαν επιστροφή σ ένα συνεχόμενο πήγαινε – έλα, λατι σαν το μαρτύριο του Σϊσυφου.
    Ακριβώς σαν την εκδοχή του Οδυσσέα, ο οποίος εγκατέλειψε εκ νέου την Ιθάκη και δεν έμεινε εκεί. Σαν τον θρύλο με τον προφήτη Ηλία, πήρε κι αυτός τα βουνά, μέχρι εκεί όπου οι άνθρωποι αγνοούσαν τι θα πει κουπί. Αλλά
    ούτε εκεί υπήρξε η κάθαρση.
    «Keep Walking» σα να λέμε…

  40. Πω πω, θύελλα σχολίων ο Κάφκα, ενώ οι Παλαιστίνιοι ελάχιστα. Τελικά τα κουτσομπολιά για τους συγγραφείς μας υπενθυμίζουν ότι είναι κι αυτοί ανθρώπινοι, πολλοί ανθρώπινοι, και δεν κατοικούν μονίμως σε ένα Παρνασσό ή ένα Όλυμπο. Μάλλον τους κάνουν πιο συμπαθείς αντί να τους αποκαθηλώνουν.

  41. Τί έγινε ερημην μου ; Τωρα ξυπνησα κι εχω να σκεφτώ που να πάρει…

    Καμηλιέρη
    ευχαριστω,,,,αν και δεν πολυκατάλαβα, τεσπα

    Zalmoxis
    το τελευταίο μου ήρεσε πολυ. Εγω είμαι αυτή…. Α, μια και τοφερε η κουβέντα, εχεις διαβασει της Κορομηλά για τον Οδυσσεα που τοποθετεί την πορεία του στον Ελλησποντο ;

    Μπαμπης Δερμιτζάκης..
    ..
    ειδες βρε Μπάμπη μου. Απλώς πιστεύω ότι οι Παλαιστινιοι για καποιους λόγους ειναι εξαντλημένοι και κανείς δεν ξέρει τί να σχολιάσει. ΟΚαφκα ειναι μυθικός ουτως η αλλως.Το γεγονός ότι καποιος τον κανει ανθρωπινο κεντριζει το ενδιαφέρον…
    φιλια πολλά/

  42. @zalmoxis, λες «Αν ο Πύργος δεν υπήρχε εκεί, ακίνητος, αν η πορεία προς τον Πύργο δεν είχε τέλος, τότε ούτε η πίστη ούτε η σκέψη ούτε κάποια παρόρμηση θα αρκούσαν να ωθήσουν κάποιον να περπατήσει το μονοπάτι προς τα εκεί», Δεν λέω ότι δεν υπάρχει εν δυνάμει ένα τέλος, ή ίσως πολλά τέλη, λέω ότι δεν καταλήγει. Για παράδειγμα στην Δίκη η απαλλαγή και η οριστική αθώωση υπάρχει ως κάτι εν δυνάμει αλλά η κατάκτηση της δεν υπάρχει ούτε θα υπήρχε ποτέ γιατί όσο κι αν ο Κάφκα συνέχιζε να γράφει δεν θα έβαζε ποτέ τελεία, δεν είχε την πρόθεση να καταλήξει (γι’ αυτό, τα περισσότερα έργα του είναι ημιτελή). Ακόμα και το τέλος, όπου αυτό υπάρχει, είναι ένα τεχνητό τέλος γιατί δεν απαντά σε τίποτα, δεν έρχεται ποτέ η «λυτρωτική» κάθαρση όπως στην Οδύσσεια όπου η Ιθάκη είναι αυτό που κατακτάται (μαζί και η Πηνελόπη). Στην Οδύσσεια μπορείς να πεις αυτό που μου έλεγε η γιαγιά μου όταν μου έλεγε παραμύθια, «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», στο έργο του Κάφκα μπορείς να κάνεις το ίδιο; Είναι περίπου αυτό που συμβαίνει και με τον Σίσυφο με την διαφορά ότι το Σισύφειο μαρτύριο εξελίσσεται κυκλικά και επαναλαμβανόμενα ενώ αυτό του Κ ριζωματικά και δυναμικά. Πέρα από το περιεχόμενο λοιπόν αναφέρομαι και στον τρόπο σύνθεσης αυτού του περιεχομένου από τον ίδιο τον Κάφκα. Με αφορμή ένα άλλο θέμα έγραψα κάποτε αυτό περιγράφοντας τον τρόπο σύνθεσης της γραφής του Κάφκα:

    http://crazycows.wordpress.com/2008/03/04/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%AC%CF%86%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-blogging-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BD/

    Την Καλημέρα μου!

  43. @ harisheiz,

    πάρα πολύ καλό το κείμενό σου, κρατώ εν προκειμένω το απόσπασμα:

    «…Στην “Δίκη” o Κ. είναι πρωταγωνιστής σε μια ιστορία που ξεκινάει ξαφνικά χωρίς να μάθουμε ποτέ την αιτία και παρά το γεγονός ότι η ιστορία έχει ένα τεχνητό τέλος ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ. Παγιδευμένος μόνιμα ανάμεσα στην φαινομενική απαλλαγή και σε μια απεριόριστη αναστολή ο Κ. δεν θα βρει ποτέ την απάντηση…».

    Η διαφορά της Δίκης από τον Πύργο είναι σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη η διαφορά της φυγόκεντρης και της κεντρομόλου δύναμης. Στη Δίκη, το ζητούμενο είναι η φυγή από ένα ασφυκτικό, περιοριστικό… «καφκικό» περιβάλλον, αντίθετα στον Πύργο είναι η άφιξη, η αποδοχή («Απόψε, σήμερα και χθες, όλες οι πόρτες είν κλειστές και ‘γω είμαι απ΄ όξω. Και μεσ΄ το θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω, μα μου φωνάζουν… όξω!» που έλεγε και ο Βέγγος στο «Τύφλα να’ χει ο Μάρλον Μπράντο», έτσι για να ευθυμήσουμε… ) και νομίζω πως ειδικά σε αυτό το βιβλίο, είναι εμφανής και η εβραϊκή ρίζα του Κάφκα (έτσι, για να… θεολογίσουμε αυτή τη φορά).
    Στην ουσία όμως, κοινός τόπος και στα δύο έργα είναι η «μαύρη πέτρα πίσω» στον κόσμο της άγνοιας (άρα και των παρεξηγήσεων, της αμάθειας, της αγωνίας, κ.λπ.) για κάπου που αν δεν γίνει η υπέρβαση του κοινού «ανθρώπινου μέτρου» δεν θα βρεθεί…

  44. @Zalmoxis, Αναφορικά με την πλοκή των δύο έργων αυτό ακριβώς είναι και μάλιστα δεν θα μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα. Μάλιστα σε σχέση με αυτό προσθέτω ότι υπάρχει ένα ακόμα έργο του, το Der Bau (το Κτίσμα) το οποίο δεν μιλάει για το «φυγόκεντρο» η το «κεντρομόλο» όπως στην δίκη και τον πύργο όπου ο ήρωας είναι στην περιφέρεια, εκτός κέντρου, αλλά για το ίδιο κέντρο (ίσως αυτό του εαυτού). Πάντως η όμορφη κουβέντα μας αποδεικνύει ότι υπάρχουν τόσα πολλά να ειπωθούν για το έργο αυτού του ανθρώπου. Όταν κλείνεις ένα βιβλίο υπάρχει το μετά, η «χώνεψη» του, και αυτό το μετά στο έργο του Κάφκα μοιάζει να γεννά εμμονές και να μην έχει τέλος!

  45. @@dinosma
    Βρε Ντινάκο κι εσυ ωραία κειμενα βάζεις. Αλλά όταν ειναι λίγο μουσικά πρέπει να κανεις παρέα με τον Ινδικτο και τον Στρατο
    φιλια πολλά

  46. Πώπω αφορισμοί…και μάλιστα καυστικοί μετά σχολίων…!!! Τελικά όλοι κάτι κουβαλάμε απο τις σχέσεις με τους γονείς κι ο Κάφκα απο τον πατέρα. Αναρωτιέμαι αν ο σύγχρονος άνθρωπος με τις αγωνίες και τα άγχη του έχει πράγματι απομακρυνθεί απο το καφκικό είδωλο της μελαγχολίας και του σισσύφειου καθημερινού μαρτύριου…ίσως η τεχνολογία να μην αφήνει τα πράγματα να σκοτεινιάζουν…όμως κι η ταχύτητα τα εξαφανίζει αυθωρεί…

  47. Νομιζω΅Ελένη ότι έχουν αλλάξει τα πρότυπα , εχουν αλλάξει οι προτεραιότητες και ο τρόπος που ο άνθρωπος κοιταζει προς τα πίσω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s