Η Πηνελόπη μας

ΣΤΟ PUBLIC ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ,
ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 19:00

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, τα Καταστήματα PUBLIC
και η συγγραφέας Ντία Μέξη-Τζόουνς
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος
«Ο Τζόνι κι εγώ»
στο Σαλονάκι Βιβλίου του PUBLIC Συντάγματος.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Ελένη Γκίκα, δημοσιογράφος και συγγραφέας
Μάνος Κοντολέων, συγγραφέας
Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος

Συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Υπεύθυνος Εκδόσεων
της ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, Γιώργος Γιαννούσης.

[Κατάστημα PUBLIC Συντάγματος, Καραγεώργη Σερβίας 1, Πλατεία Συντάγματος, τηλ. 210-3246210]

Advertisements

No party anymore! Revolution, please!Green Revolution!

Μία από τις εντυπωσιακότερες κινηματογραφικές δουλειές του Λ. Βισκόντι ήταν ο «Γατόπαρδος» (The Leopard Man) με πρωταγωνιστές τον Μπαρτ Λάνκαστερ, τον Αλέν Ντελόν και την Κλαούντια Καρντινάλε. Ενας Σισιλιάνος πρίγκιπας του 19ου αιώνα, ο Ντον Φαμπρίτζιο Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ), πλησιάζει στο τέλος της ζωής του και ταυτόχρονα στο τέλος της παντοδυναμίας του. Αντιλαμβάνεται επομένως ότι ο ίδιος και η οικογένειά του θα πρέπει να προσαρμοστούν στις αλλαγές των καιρών αν θέλουν ο οίκος των Σαλίνα να διατηρήσει τα προνόμιά του στη νέα εποχή, όπου οι κοινωνικές, λαϊκές δυνάμεις έχουν αρχίσει να προκαλούν τις παραδοσιακές ελίτ. Αλλά ο Σαλίνα είναι πικρός και ασυμβίβαστος: «Είμαστε οι λεοπαρδάλεις, οι λέοντες, αυτοί που εποφθαλμιούν τα αξιώματά μας είναι τσακάλια και πρόβατα». Τελικά, η σοφότερη συμβουλή έρχεται από τον ανιψιό του Τανκρέντι (Αλέν Ντελόν), ο οποίος παντρεύεται την κόρη εύπορου εμπόρου από τη νέα μεσαία τάξη (Κλαούντια Καρντινάλε) και στη συνέχεια λέει στον θείο του: «Αν θέλουμε τα πράγματα να μείνουν ως έχουν, τότε πρέπει ν’ αλλάξουμε τα πράγματα».

Δόγμα σχεδόν, αλλά και κοινωνικός συμβολισμός, το παραπάνω τσιτάτο γίνεται αίφνης η γενεσιουργός αιτία συγγραφής ενός βιβλίου. Εμπνευστής του ο γνωστός δημοσιογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Τόμας Φρίντμαν και τίτλος του αγγλιστί: «Hot, flat and crowded». Μια δουλειά–έκπληξη για τους αναγνώστες του Φρίντμαν, που ώς τώρα, ανάλογα με τη δική τους οπτική γωνία, απολάμβαναν ή επέκριναν την υπεραισιοδοξία του για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης και τη διεύρυνση της μεσαίας τάξης. Αλλά είναι γεγονός ότι ακόμη και οι γκουρού της πληροφόρησης αλλάζουν ρότα, προκειμένου να παραμείνουν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, όπως άριστα έπραξε ο ανιψιός του πρίγκιπα Σελίνα. Ετσι και ο πολυταξιδεμένος Φρίντμαν σήκωσε ψηλά τη σημαία της αλλαγής, σχεδόν πάνω από τον τρούλο του Καπιτωλίου, προτρέποντας την αμερικανική πολιτική ελίτ να ενδιαφερθεί εδώ και τώρα για την… «Πράσινη Επανάσταση». Αύριο, λέει, θα είναι αργά. Για φαντάσου, είχα την αμυδρή εντύπωση ότι μόνον η Αριστερά είχε δικαίωμα στο πράσινο. Εσφαλα.

Η εποχή μας, γράφει ο Φρίντμαν, θα αποτελέσει την απαρχή τεράστιων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών αλλαγών, οι οποίες θα καθοδηγηθούν από ψηλά, από τον ουρανό, από τη μητέρα Φύση. Η μητέρα Φύση είναι το απαύγασμα της χημείας, της βιολογίας και της φυσικής, κι αν κάποιο από τα είδη της δεν πηγαίνει με τα νερά της, αιφνιδίως αποβάλλεται, έλεγε ο καθηγητής Ρομπ Γουάτσον. Αν, επομένως, θέλουμε τα πράγματα να μείνουν ως έχουν –που σημαίνει, αν θέλουμε να διατηρήσουμε την τεχνολογική, οικονομική και ηθική πρωτοκαθεδρία μας σ’ έναν κατοικήσιμο πλανήτη, πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα, σε λεοπαρδάλεις και λιοντάρια και με τις κοινότητες των ανθρώπων να αναπτύσσονται με αποδεκτό τρόπο– τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν τώρα, και μάλιστα γρήγορα. «Πράσινος Κώδικας» είναι η πρόταση του Φρίντμαν. Ο,τι ήταν «Κόκκινο» για την Αμερική τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 –σύμβολο της κομμουνιστικής απειλής, σύμβολο που όρισε το πλαίσιο λειτουργίας του στρατού, της βιομηχανίας, των οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων, των αεροδρομίων και των λιμανιών, της εκπαίδευσης και της επιστημονικής ικανότητας να οδηγούμε τον κόσμο στο όνομα της ελευθερίας– πρέπει τώρα να γίνει «Πράσινο».

Στο βιβλίο του ο Φρίντμαν επιχειρεί να δικαιολογήσει τους λόγους για τους οποίους η Αμερική βρίσκεται σήμερα σ’ αυτή τη θέση. Κατά τη γνώμη του, μεγάλο μέρος της ευθύνης πέφτει στους ώμους της 11ης Σεπτεμβρίου. «Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη: Οι κακές συνήθειες και συμπεριφορές που αποκτήσαμε όλες αυτές τις μεταπολεμικές δεκαετίες, οι οποίες τελικά μας στέρησαν από την ικανότητα και τη βούληση να ανταποκρινόμαστε στις μεγάλες προκλήσεις». Αυτή η κακή για την Αμερική συγκυρία συνέπεσε με το μεγάλο πρόβλημα του πλανήτη: Ο πλανήτης μας γίνεται καυτός, επίπεδος και υπερπληθής. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η διεύρυνση της μεσαίας τάξης παγκοσμίως και η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού συγκλίνουν κατά τέτοιον τρόπο, ώστε ενδέχεται να δημιουργήσουν έναν επικίνδυνα ασταθή πλανήτη. Ο τρόπος που θα αντιδράσουμε απέναντι στον σπάνιο αυτό συνδυασμό θα είναι καθοριστικός για την περαιτέρω ποιότητα της ζωής μας τον 21ο αιώνα».

Κι είναι αλήθεια ότι η πληθυσμιακή αύξηση είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι αναλυτές να δηλώνουν πως η πιο ανησυχητική τάση στον κόσμο δεν είναι πλέον η τρομοκρατία, αλλά το δημογραφικό! Ωστόσο, κατά τον Φρίντμαν κανείς δεν φαίνεται απολύτως έτοιμος να κάνει ουσιαστικά βήματα προς τα εμπρός. Εχετε δει επανάσταση χωρίς να τραυματιστεί κανείς; Προς το παρόν χορταίνουμε με δήθεν επαναστάσεις, ο καθένας δίνει εύσημα στον εαυτό του, κανείς δεν αποχωρίζεται τη βολή του και το σύνθημα «όλα εύκολα» –το ελληνικό χαλαρααά– σκεπάζει τις προσπάθειες των λιγοστών που αγωνιούν πραγματικά. Μα, αυτό δεν είναι επανάσταση, είναι πράσινο πάρτι! Κι έχει και πλάκα. Στην Αμερική όλα πλέουν στο πράσινο. Δεν υπάρχουν ηττημένοι, παρά μόνο νικητές. Νικητές είναι οι Αμερικανοί αγρότες. Παράγουν αιθανόλη μέσα από τις τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις και τι κάνουν; Επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Η Exxon Mobil και η General Motors αυτοπροβάλλονται ως πράσινες εταιρείες και μάλιστα κολλούν σηματάκια στα αυτοκίνητα, λέγοντας ότι μπορούν να κινηθούν μ’ έναν συνδυασμό αιθανόλης και βενζίνης. Οι εταιρείες άνθρακα το παίζουν πράσινες και επαίρονται για τον «καθαρό άνθρακα». Είμαι βέβαιος, λέει ο Φρίντμαν, ότι και ο Ντικ Τσένι πράσινος είναι!!! Εχει ένα ωραίο σπίτι στο Γουαϊόμινγκ, όπου πηγαίνει για κυνήγι, και ευνοεί τον ρευστοποιημένο άνθρακα. Στην πράσινη επανάσταση της Αμερικής, ο καθένας είναι νικητής, κανείς δεν έχει τραυματιστεί και κανείς δεν χρειάζεται να αγωνιστεί σκληρά για κάτι. Οπως προείπα, αυτός δεν είναι ο ορισμός της επανάστασης. Είναι ο ορισμός του πάρτι… Μα το ’χε πει και ο Μάο: Η επανάσταση δεν είναι βραδινό πάρτι, δεν είναι μια έκθεση, ένας πίνακας ζωγραφικής.

Σ’ ένα τόσο πολύπλευρο και επίκαιρο βιβλίο, φυσικό είναι ο συγγραφέας να καταθέτει σειρά προτάσεων για την ενεργειακή καινοτομία. Οσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα, ας το φυλλομετρήσουν. Αξίζει όμως να σταθώ στη γενικότερη φιλοσοφία του, που λέει: Οταν μετακινείσαι από το ένα σύστημα στο άλλο, το πρώτο βήμα είναι επώδυνο και ακριβό. Σ’ έναν πλανήτη που είναι καυτός, επίπεδος και υπερπληθής, αυτό το βήμα θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο όσο ο καιρός θα περνάει. Οι ηγέτες μας φοβούνται να ηγηθούν. Ξεχνούν τα όσα ο Νικολό Μακιαβέλι είπε και έγραψε στον Πρίγκιπά του: «Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο και πιο αβέβαιο ως προς το αποτέλεσμά του από το να ηγηθείς μιας νέας τάξης πραγμάτων, καθώς θα γίνουν εχθροί σου όλοι όσοι καλοπερνούσαν προηγουμένως…».

8

Πωλ Νιούμαν : Αυλαία!

( Τόστειλε η aaduck, την ευχαριστούμε)

Ενας από τους σοβαρότερους ηθοποιούς του Χόλυγουντ ο Πολ Νιούμαν έγινε αναχωρητής στα 83 του.Αφήνει πίσω του εκτός από τις μεγάλες επιτυχίες, μια αύρα γοητείας που ελάχιστοι ηθοποιοί,παλιοί ή νεώτεροι έχουν αφήσει καθ όλη τη διάρκεια της διαδρομής τους.

Paul Newman: 1925 – 2008

27 September 2008 8:49 AM, PDT | From IMDb News

Beloved actor and humanitarian Paul Newman has died of cancer in his home in Westport, Connecticut. He was 83.

Newman, whose stunning blue eyes and immense capacity for generosity made him one of the most cherished personalities of his era, was an extremely private man and was rumored to have been seriously ill for several months. He had canceled some planned appearances in the summer. Born in Shaker Heights, Ohio in 1925, Newman first made his mark on the stage and TV but his startling good looks and undeniable presence destined him to appear on the screen. Newman often played troubled characters with streaks of nobility such as “Fast” Eddie Felson in The Hustler, and the eponymous, irrepressible roles of Hud Bannon in Hud and the imprisoned rebel, Cool Hand Luke. But it was his role as Butch in Butch Cassidy and the Sundance Kid, opposite Robert Redford, that thrust him into the realm of super-stardom. He followed it with other classic films including The Sting, The Towering Inferno, Slap Shot, and The Life and Times of Judge Roy Bean. Newman was a star right out of the gate, however, being nominated for an Oscar for his third major role as Brick Pollitt, the drunken husband locked in a loveless marriage with Elizabeth Taylor’s smoldering “Maggie the Cat” in Cat on a Hot Tin Roof. Newman’s real-life relationship was exactly the opposite. He was married to actress Joanne Woodward for 50 years. The two worked together in 1958’s The Long Hot Summer. It was the same year they were wed and that Woodward won an Oscar for her work in 1957’s The Three Faces of Eve. It was not the end of their professional collaborations. Newman also directed her to another Oscar nomination in Rachel, Rachel (the film picked up four nominations, including Best Picture and Best Adapted Screenplay by their lifelong friend, Stewart Stern). Newman also directed Woodward in The Glass Managerie and starred with her in Mr. & Mrs. Bridge. Nominated for seven Oscars (including Best Actor nods for Absence of Malice and The Verdict) Newman finally won on his eighth nomination for his reprisal role of Fast Eddie in Martin Scorsese’s The Color of Money (he would be nominated two more times afterwards, for Best Actor in Nobody’s Fool and Best Supporting Actor in Road to Perdition). But of all the trophies Newman won or was awarded in his life none seem more appropriate than his honorary 1994 Jean Hersholt Humanitarian Award. Newman’s charitable giving, from his Hole-in-the-Wall Gang, a camp for seriously ill children or his proceeds from Newman’s Own, are legendary. As was the man. As will be his legacy. Newman is survived by Woodward, his five daughters and several grandchildren. A son, Scott Newman, died of an accidental drug overdose in 1978. –Prepared

Το παράλογο, λογικό για κάποιους

*Bagdad Theater/Theatre: Thursday, October 2, VICE PRESIDENTIAL DEBATE
Televised live from Washington University, St. Louis, MO
Doors 5 p.m.; debate 6 p.m. | Free | All ages welcome

Come to the Bagdad to watch the vice presidential debate live on air with KOIN TV!

Τελικά, μας λείπει η φαντασία, εν αντιθέσει με τους παρατρεχάμενους των Αμερικανών στο Ιράκ που σπεύδουν να προπαγανδίσουν υπέρ του ντιμπέιτ ανάμεσα στον Ομπάμα και τον Μακέιν, * διεξήχθη τα ξημερώματα και η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του Ομπάμα….Φαντάζομαι ότι άλλα προβλήματα δεν θάχαν οι ιρακινοί από το να δουνε το ντιμπέιτ. Και μη βιαστείτε να πειτε ότι ο Ομπάμα τάσσεται υπέρ της αποχώρησης των στρατιωτών από το Ιράκ. Αυτά ειναι για τους αδιάβαστους ή μάλλον γι αυτούς που μένουν στους τίτλους των εφημερίδων. Δυσκολα αλλαζει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μπορεί να διανθίζεται κατά καιρούς με φανφάρες, αλλα στην πραγματικότητα παραμένει αταλάντευτη, σαν αυτην της Τουρκίας, κατάλοιπο της οθωμαντικής αυτοκρατορίας……

Noir Desir- Le vent l’emportera

Από τα πιο αγαπημένα μου και τα πιο συμβολικά της εποχή μας.

Noir Désir – Le Vent Nous Portera ( English subtitles & French lyrics )

Je n’ai pas peur de la route
Faudra voir, faut qu’on y goute
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien

Le vent l’emportera

Ton message à la grande ourse
Et la trajectoire de la course
A l’instantané de velours
Meme s’il ne sert à rien

Le vent l’emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

La caresse et la mitraille
Et cette plaie qui nous tiraille
Le palais des autres jours
D’hier et demain

Le vent les portera

Génetique en bandouillère
Des chromosomes dans l’atmosphère

Des taxis pour les galaxies
Et mon tapis volant lui

Le vent l’emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

Ces parfums de nos années mortes
Ceux qui peuvent frapper à ta porte
Infinité des destins
On en pose un, et qu’est-ce qu’on en retient ?

Le vent l’emportera

Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J’emmène au creux de mon ombre
Des poussières de toi

Le vent l’emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

Ο εξορκιστής και η κυρία Πέιλιν από την Αλάσκα

Χτύπημα κάτω από τη ζώνη

Ένα βίντεο στο οποίο παρουσιάζεται Κενυάτης «κυνηγός μαγισσών» να ευλογεί την υποψήφια για την αντιπροεδρία των ΗΠΑ, Σάρα Πέιλιν, έκανε την εμφάνισή του την Πέμπτη στο διαδίκτυο και μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα δυσάρεστο για το Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο.

Το βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα μέσω του YouTube, δείχνει την Πέιλιν να παρακολουθεί μια λειτουργία κατά τη διάρκεια της οποίας ο ιεροκήρυκας και εξορκιστής Τόμας Μουτί ζητά να νικηθούν οι μάγισσες και οι άλλοι εχθροί της. Το βίντεο τραβήχτηκε το 2005, όταν η Πέιλιν δεν ήταν ακόμη κυβερνήτρια της Αλάσκας.

(Τρομάκτικους. Μην το βάλετε δυνατά, θα αισθανθείτε αηδία)

Στο βίντεο η Πέιλιν στέκεται απέναντι από τον Μουτί με το κεφάλι κατεβασμένο ενώ κρατά από τα χέρια δύο άλλα μέλη του εκκλησιάσματος. «Εις το όνομα του Ιησού, εις το όνομα του Ιησού, θα πρέπει να απορρίψετε κάθε μορφή μαγείας. Εις το όνομα του Ιησού, χάσου» φέρεται να λέει ο ιερωμένος απευθυνόμενος, κατά τα φαινόμενα, στο διάβολο.

«Μιλήστε στο Θεό για αυτή τη γυναίκα (…) σώστε τη από το Σατανά (…) Θεέ μου, άνοιξε της το δρόμο. Φέρε πόρους στην προεκλογική εκστρατεία της, στο όνομα του Ιησού. Χρησιμοποίησέ τη για να επιστρέψει η χώρα στον ορθό δρόμο» , προσθέτει ο Μουτί.

Στις αρχές του μήνα σε ένα άλλο βίντεο η Πέιλιν είχε ακουστεί να λέει ότι ο αμερικανικός στρατός στο Ιράκ έχει θεϊκή αποστολή.

ΗΠΑ : Χρόνοι παρακμής

( Asxeto :maria sharapova)

Η Αμερική που θα κληθεί να κυβερνήσει ο επόμενος πρόεδρος , όποιος κι αν είναι αυτός, δεν θα είναι ίδια με αυτήν που η διεθνής κοινότητα γνώρισε μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Θα είναι μια άλλη Αμερική, της οποίας τα χαρακτηριστικά αναζητούνται μανιωδώς από τους ιστορικούς, τους οικονομολόγους και τους κοινωνιολόγους.

Είναι αλήθεια ότι δεν υπήρξαν ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν αμερικανικές εκλογές με τόσο καυτό ενδιαφέρον και με τόσο έντονα προδιαγεγραμμένη την πορεία ριζικών ανατροπών. Στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας το διακύβευμα είχε κριθεί εξαιρετικά σημαντικό. Ενας μαύρος υποψήφιος θα επιχειρούσε να υποστείλει τη σημαία κατεστημένων αντιλήψεων αιώνων, διεκδικώντας την προεδρία στο όνομα της οριστικής απάλειψης των φυλετικών διακρίσεων. Σήμερα, ελάχιστες μόλις μέρες πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου, το διακύβευμα των εκλογών ξεπερνά κατά πολύ το χρώμα του Μπάρακ Ομπάμα , αγγίζοντας ολόκληρο το πολιτικο και οικονομικό σύστημα, εμφανώς εύθραυστο πλέον και επισφαλές. Σ’ αυτήν την κάθε άλλο παρά αισιόδοξη εικόνα προστίθεται με την ορμή υπερχειλίζοντος χειμάρρου η καταστροφική προεδρία Μπους.

Σχολιαστής σε γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο έλεγε ότι η κυβέρνηση Μπους θυμίζει το μπουλούκι της γαλλικής αριστοκρατίας που συρόταν κάτω από τις παρισινές γκιλοτίνες.

Ρητορική υπερβολή, προφανώς. Αλλά ποιός θα κλείσει τα μάτια στην ένδεια της Γουόλ Στριτ και στις παράπλευρες απώλειες αυτής της κρίσης ; Ποιός θα προσπεράσει την εικόνα της δημόσιας κατάρρευσης της υπερδύναμης και ποιός θα παρακάμψει δύο μεγάλους πολέμους – Αφγανιστάν, Ιράκ – που εκτός από τα παχυλά κονδύλια εξαφάνισαν από προσώπου γης πολλές ανθρώπινες ζωές ; Μα κυρίως ποιός θα διαγράψει με μια μονοκονδυλιά, την ταπείνωση που νοιώθει ο αμερικανικός λαός, έχοντας γίνει αυτός ο αποδέκτης της παγκόσμιας δυσφορίας εξαιτίας των πράξεων ή των παραλείψεων του πολιτικού προσωπικού της υπερδύναμης ;

Είπα υπερδύναμη ; Στον αιώνα μας, η ισχύς μιας μεγάλης δύναμης μειώνεται αν αυτή σταματήσει να υπηρετεί κάποια ιδέα, λέει ο διακεκριμένος Γάλλος ιστορικός Ρεμόν Αρόν, στο βιβλίο του “Ιmperial republic”.Το ερώτημα είναι αν όντως οι ΗΠΑ μπορούν πλέον να αναδείξουν ιδέες, ικανές να συμβάλουν στην απρόσκοπτη συνέχεια της παγκόσμιας κυριαρχίας τους, αλλά μέσα από ένα πλέγμα παγκόσμιου αλληλοσεβασμού που σήμερα λείπει. Δυστυχώς οι ιδέες δεν είναι εικονίδια στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Δύσκολα συλλαμβάνονται και ακόμη πιο δύσκολα υλοποιούνται.

Ιστορικοί και αναλυτές επιμένουν ότι.η αμερικανική αυτοκρατορία βρίσκεται σε κίνδυνο και χρειάζεται ικανούς διασώστες. Το είχε πει παλιότερα ο ιστορικός Πολ Κέννεντι και πρόσφατα το επανέλαβε ο Ζ. Μπρεζίνσκι.Τα πράγματα στην πολιτική, λέει ο Μπρεζίνσκι , είναι όπως στη ζωή: κάποια μέρα όλα παρακμάζουν. Και στο τέλος, έστω κι αν αυτό δεν έρθει σύντομα, η παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικής θα εξασθενίσει.

Σ’ έναν κόσμο ταραγμένο, αλλά και αφυπνισμένο, η Αμερική θα πρέπει να ξανασχεδίασει τον βηματισμό της, στοχεύοντας αυτή τη φορά στην αποκατάσταση του τρωθέντος κύρους της, αλλά και της τρωθείσης εμπιστοσύνης.των λαών προς αυτήν. Αν ο νέος πρόεδρος αποφασίσει απλώς να …κυβερνήσει κι αν τα παθήματα δεν γίνουν μαθήματα, η εγγενής αλαζονία και απληστία του συστήματος θα επιταχύνει τη συρρίκνωση της υπερδύναμης.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 25-9-2008