Μόλις γύρισα απ’ της Ελένης τον Υγρό Χρόνο


Μόλις γύρισα απ’ της Ελένης. Είχα πάει να την συναντήσω στο μικρό θεατράκι του Κορωπιού, με θέα το αεροδρόμιο και τους ημιθανείς κάμπους των Μεσογείων. Είμαστε ολοι εκεί, όσοι την αγαπάμε και την τιμάμε. Εμοιαζε με σπουργίτι στριμωγμένο στο πουθενά, ενα τρεμμάμενο πουλάκι που πότε πότε σήκωνε τον ψηλόλυγνο λαιμό του και κοίταζε το ολογιομο φεγγάρι. Τί να σκεφτόταν άραγε όλο το βράδυ της τελετής ;

Μόλις γύρισα από τη γιορτή για την Ελένη Γκίκα. Τη συγγραφέα, την ποιήτρια, τη δημοσιογράφο, τη φίλη Ελένη. Την είδα να παρακολουθεί την απαγγελία των ηθοποιών. Λες κι ήταν αυτοί οι ήρωες. Η θλιμμένη Σαβίνα και ο Αγγελος, ήρωες μιας σειράς μυθιστορημάτων. Η Σαβίνα, ιέρεια του έρωτα, ιέρεια του πόνου που φέρνει ο έρωτας. Ο Αγγελος, αυτοκαταστροφικός, νέμεσις, αλλά για ποιόν τελικά ; Κουρέλια ο εγωισμός του μπροστά στη γυναίκα που τόλμησε να τον διεκδικήσει τόσο απλά, τόσο απέρριτα, αλλά το ίδιο εγωϊστικά. Σειρά τα μπουκάλια του πιοτού δίπλα του, κι εκείνη , αιθέρια γυναίκα να επιχειρεί να τον σκεπάσει με τις φτερούγες της. Του είχαν κάνει, λέει , εντύπωση τα χέρια της….

Μόλις γύρισα από της Ελένης της γιορτή. Για το βιβλίο ντε, «Υγρος Χρόνος». Ηταν εκεί η Αναστασία Παπαδημητρίου, όλη η οικογένεια Παπαδημητρίου των εκδόσεων Αγκυρα, το παλιό και το νέο ρεύμα, μια συνέχεια μοναδικής ισχύος, αλλά και συνάφειας. Γυναίκες σαν μουσικές εξαίσιες που ακους τις νύχτες στην Αλεξάνδρεια, όταν οι πάντες έχουν σηκώσει γύρω τους το προστατευτικό τους κέλυφος.  Αυτές όμως συνέχισαν μέσα στη νυχτα να εκτίθενται, απαγγέλοντας, τραγουδώντας, συνοδεύοντας τις φωνές των ηθοποιών. Πανδαισία χρωματικής νύχτας για την Ελένη Γκίκα, υπέρβαση ψυχής και λόγου από τους συντελεστές της δουλειάς στο μικρό θέατρο του Κορωπιού.

Μόλις γύρισα από την Ελένη. Θυμήθηκα να τη φιλήσω δυό φορές, γιατί φοβήθηκα μη βγει αληθινός ο τίτλος ενός από τα προηγούμενα βιβλία της  «Αύριο να θυμηθώ να σε φιλήσω.» Φοβήθηκα μήπως κατά λάθος, μήπως από βιασύνη χαθεί ο κρίκος της φιλικής συνάφειας κι έτρεξα να προλάβω τον κόσμο που στριμώγνονταν γύρω της. Ηθελαν όλοι να τη φιλήσουν. Να υποθέσω ότι κάναμε την ίδια σκέψη. Δεν μπορεί ναταν αλλιώς. Μόνο που εκείνη, ωχρή όπως την είδα από κοντά, εμοιαζε να ξεφεύγει απ’ τον κλοιό. Προς στιγμήν νόμισα ότι έψαχνε τους πρωταγωνιστές του βιβλίου της «Υγρός Χρόνος», τη Σαββίνα και τον Αγγελο. Νομίζω όμως ότι ήξερε ακριβώς που θα μπορούσε να τους βρεί. Μια κίνηση μόνο, της ήταν αρκετή.

Μείνετε, μου είπε, να πιείτε κρασί. Αλλά εγώ δεν έμεινα. Ήθελα να γυρίσω πίσω, να ξανακοιτάξω το εξαιρετικά προσεγμένο πρόγραμμα, να αποστηθίσω τα ποιήματα, τους στίχους, να κρατήσω μέσα μου τις μουσικές, την απαγγελία.Εκεί, ανάμεσα στις ευχές , στο θαυμασμό και τις χειραψίες θα χάνονταν οι συνειρμοί.

Μόλις γύρισα απ’ της Ελένης. Ο Υγρός Χρόνος με τρόμαξε και με γαλήνεψε συγχρόνως. Ισως γιατί από τη μια συνειδητοποίησα πόσο πολύ μπορεί να αγαπήσει ο άνθρωπος -προφανώς και να αγαπηθεί-  και από την άλλη πόσο πιο εύκολη είναι η διαδρομή – αν και λιγότερο ενδιαφέρουσα – όταν έχεις καταφέρει να κλείσεις εγκαίρως τις στρόφιγγες. Για να μην σου φανεί αργότερα η μοναξιά μια ξένη που μπήκε στα χωράφια σου χωρίς να σε ρωτήσει.

Σε φιλώ Ελένη Γκίκα και σε ευχαριστώ για την εμπειρία την αποψινή

ριτς

Advertisements

20 thoughts on “Μόλις γύρισα απ’ της Ελένης τον Υγρό Χρόνο

  1. Μπαίνοντας στο καινούργιο σπιτικό σας αγαπητή Ρίτσα, δύο πράγματα μου’ ρθαν στο νου. Πρώτον, να σας ευχηθώ καλορίζικο το νέο, μοντέρνο, ίματζ και δεύτερον να θυμηθώ να κοιτάξω τι είναι τούτος ο «υγρός χρόνος» στον οποίο με τόση γλαφυρότητα αναφέρεσαι…

    Μανδάμ, τα σέβη μου.

  2. Μπράβο Ρίτσα τί ωραίο κείμενο για το Αλεφ ! χαίρομαι που ήταν ολα καταπληκτικά με το υπέροχο βιβλίο της. Αξίζει τόσο πολύ αυτή η κοπέλλα, βγαίνει τόση ποιότητα από τα βιβλία της από το μπλογκ της από τα γραψίματα από εδώ και από εκεί.
    Τύχη είναι να συναντάς πια τέτοιους ανθρώπους! Φιλί

  3. Καλημέρα Ρίτς,
    τυχερή η Ελένη που έχει τόσους και καλούς φίλους.
    Πολύ γλαφυρή και συναισθηματική η περιγραφή και καλή τύχη στο βιβλίο.
    καλή βδομάδα

  4. Παιδί μου ούτε ο Flash Gordon να ήσουν! Πραγματικά ήταν μοναδικά χτες. Και μουσική, και φωτογραφίες και οι λέξεις της Ελένης, η πανσέληνος!
    Θα σου στείλω τις φωτό να έχεις!

    Σε φιλώ πολύ πολύ!

    υγ να μην κουράζεις το ποδαράκι σου παρακαλώ!

  5. Ευτυχώς, Ρίτσα, που πήραμε αυτή την εξαιρετική ενημέρωση από πρώτο χέρι, εμείς που λόγω μιας ατυχίας δεν τα καταφέραμε να είμαστε στην εκδήλωση- και πολύ είχαμε στενοχωρηθεί. Αλλά τώρα, είναι σαν να ήμουν εκεί με αυτά που διάβασα. Ευχαριστούμε πολύ

  6. Rιτσάκι μου, πόσο ποιητικό, συγκλονιστικό κείμενο! Αλλά πάνω απ’ όλα, τι αφοπλιστική αγάπη! Θα πρέπει να ξέρεις ότι αισθάνομαι πολύ τυχερή: που είσαι φίλη μου, που είσαι η Ρίτσα που είσαι και που, ευτυχώς, σε γνώρισα!
    Για όλα σ’ ευχαριστώ!
    Και πάνω απ’ όλα που υπάρχεις, που είσαι «έτσι», που έννοιωσες τόσα, που ήσουν εκεί!
    Σε γλυκοφιλώ,
    άλεφ- ελένη γκίκα
    ΥΓ. Θαλασσινή μου, Νατασσάκι, ευχαριστώ!
    Εαρινούλα, σ’ αγαπώ! Ηταν σα νάσουν!
    Και όλους σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Και για το ότι αγαπάτε τη Ρίτσα που τόσο το αξίζει!

  7. Μικρο μου Αλεφάκι, κι εγω σε φιλω και σ αγαπώ. Να μας προσφέρεις πάντα την ποιότητα σου, απλοχερα. Την χρειαζόμαστε για να ισορροπούμε κάθε φορά πάνω στη σχεδία της ζωής μας.

  8. Αγαπητή Ρίτσα,

    Θέλω να σας συγχαρώ για το υπέροχο χυμώδες κείμενό σας. Μας μεταφέρατε στην ατμόσφαιρα ακριβώς όπως αξίζει στην Ελένη και στους αληθινούς της ψυχής της ήρωες.
    ΄
    Νάστε καλά να γράφετε απο το περίσσευμα της καρδίας και του ταλέντου σας, οφείλω να πώ.

    Με ειλικρινή εκτίμηση

    Ιουστίνη

  9. @@@ioustinaki

    Καλησπέρα Ιουστίνη Φραγκούλη. Φαντάζομαι ότι μενεις ακόμη στον Καναδά ή κανω λάθος;
    Σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Μια Ελένη την έχουμε και η φιλια μας σπουδαία. Ελπίζω ναχει ρίζες γερές για να μπορώ να γράφω κι εγώ , να γράφει κι εκεινη, να γράφουμε παρέα , η καθεμιά με το δικό της περισσευμα ψυχης, με το δικό της ταλέντο.
    χαιρετω
    ριτς

  10. Πάντα στον Καναδά μένω και είναι υπέροχος μέσα στην ιριδίζουζα ατμόσφαιρα των φθινοπωρινών του φύλλων. Σκέτο χάρμα οφθαλμών.

  11. @@ ioustinaki…

    .Α, κι εγω νόμιζα οτι ειναι λίγο ζόρικα τα πράγματα για μας τους Ελληνες, λόγω χαρακτήρα βεβαια. Το καλοκαιρι γνωρισα μια ελληνιδα που ζει τα τελευταία 30 χρονια στον Καναδά, στο Τορόντο. Μαιρη τη λενε, το επίθετο ; μ, δεν θυμάμαι. Μου μιλησε πολυ για τον Καναδά , για τον πολιτισμό, για τον σεβασμό, για την αγωνία των μουσουλμάνων, για τέτοια, ξέρεις, απλά,καθημερινά. Δεν ξέρω, μου φάνηκε πειστική σε ολα, ακομη και στην απλότητα πουχε διατηρησει μεσα στο χρονο.
    Ομως δεν ξέρω αν ειναι εύκολο πράγμα η ξενητιά. Το ταξίδι παραμένει παντα κάτι ξεχωριστό, εμπειρία ζωής, ακομη κι αν εχει καποια διαρκεια, αλλα μη μου πεις ότι δεν χανεται η μαγεια του όταν στρατοπεδευεις για καιρό κάπου ;
    Λεμε τωρα…

  12. Το ταξίδι γίνεται άγος όταν περνοδιαβαίνεις ανάμεσα στους τόπους χωρίς σταματημό (όπως κάνω τα τελευταία χρόνια).

    Εγώ ευτύχησα να νιώθω δυό Ιθάκες, την Ελλάδα και τον Καναδά.

    Το Τορόντο είναι πολύ αμερικανιά, δεν μου πάει καθόλου στη φυζίκ μου.

    Το Μόντρεαλ είναι απόλυτα ευρωπαϊκό, θυμίζει κάτι απο
    μεσόγειο. Είναι κουκλί, ένα απάγγειο για μένα.
    Δεν μπορώ να πώς ότι έχει χάσει τη μαγεία του λόγω της παραμόνιμης κατοικίας, αντίθετα έχει αποκτήσει τη θέση του στην καρδιά μου και τη ζωή μου.

    Η Ελλάδα είναι για μένα η ζωηρή συνεύρεση με τους ανθρώπους μου, ο Καναδάς είναι η ερωτική συνεύρεση με τα γραπτά μου.

    Κάπως έτσι το νιώθω. Αφήνω τη ζωή γι αργότερα όταν βρίσκομαι εδώ.

  13. Ρίτσα διαβάζω τα τελευταία σου ποστ και δεν τα σχολιάζω γιατί με γεμίζουν τόσο που απλά χαίρομαι να τα διαβάζω.

    Με το πόστ αυτό όμως δεν άντεξα και ήθελα να δηλώσω τον σεβασμό μου.

    Να ‘σαι πάντα καλά.

  14. @@@Indictos…..
    Ελα, τώρα, με συγκινείς πολύ. Και σε ευχαριστώ ιδιαιτέρως, γνωρίζω τις ευαισθησίες σου και τις σέβομαι πολυ.Τί να πω; Ξέρεις, πολλές φορές πρέπει ναχεις και τα ανάλογα ερεθίσματα. Και η Ελενη σου τα δίνει απλόχερα μ΄εναν τρόπο μάλλον μοναδικό. Να, ρωτα και το Νατασσουκο το σκασμένο.
    φιλια
    ριτς

  15. Παράθεμα: Διαβάσματα και άσματα… « Μαμά…ετών 37..!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s