Ute Lemper : μια ντίβα στο Ηρώδειο


Ευτυχώς το ελληνικό κοινό δεν έχει πλέον ανάγκη να μαθαίνει για την τέχνη της Ούτε Λέμπερ μέσα από κριτικές και αναφορές σε ξένα έντυπα αφού είχε την τύχη να την παρακολουθήσει στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα σε ενδιαφέρουσες εμφανίσεις της τα τρία τελευταία χρόνια. Οι συνεργασίες της με τον Μορίς Μπεζάρ και την Πίνα Μπάους φαίνονται πλέον μακρινές , καθώς το άλλο πρόσωπο της Ούτε Λέμπερ ξεπροβάλλει μέσα από την τελευταία δισκογραφική δουλειά της «But One Day», όπου μεταξύ των συνθέσεων του Αστορ Πιατσόλα, του Ζακ Μπρελ, του Κουρτ Βάιλ και του Χανς Αϊσλερ επιχειρεί τα πρώτα βήματά της στον χώρο της σύνθεσης. Ενα πείραμα που δείχνει έπειτα από αρκετές ακροάσεις να πετυχαίνει καθώς τα δικά της τραγούδια «Lena», «Ι Surrender», «But One Day» και «Little Face» λειτουργούν απόλυτα ως συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στο τανγκό του «Buenos Aires», στη μελαγχολία των «September Song» και «Ne Me Quitte Pas», στην απόγνωση του «Amsterdam» και στην παρακμή του «Ballad Of Marie Sanders»

Η για πολλούς «μεγαλύτερη performer του κόσμου» Γερμανίδα Oύτε Λέμπερ θα δώσει δύο συναυλίες -την Tρίτη 23 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Hρώδου του Aττικού και την Tετάρτη 24 Σεπτεμβρίου στο Mέγαρο Mουσικής της Θεσσαλονίκης- για να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα με τις καλύτερες στιγμές της καλλιτεχνικής της διαδρομής: μία συρραφή από τραγούδια αξέχαστα του γερμανικού και γαλλικού καμπαρέ, αλλά και διάσημα μουσικά ακούσματα των μιούζικαλ.

Eίναι η πρώτη φορά που αυτό το ιδιαίτερα απαιτητικό και πολυποίκιλο ρεπερτόριο θα παρουσιαστεί από τη εξαιρετική ερμηνεύτρια σε μία ενιαία παράσταση, η οποία αναμένεται -απολύτως δικαιολογημένα- να συναρπάσει τους θεατές.

Πρόκειται για νοσταλγικά και αξέχαστα τραγούδια από το Chicago, το Cabaret, το Cats, τραγούδια της Mάρλεν Nτίντριχτ και της Eντίθ Πιάφ, τραγούδια των Γάλλων Pεαλιστών, του Mπέρτολτ Mπρέχτ και του Kουρτ Bάιλ, του Zακ Mπρελ, του Γκέρσουιν και του Aντριου Λόυντ Γουέμπερ, αλλά και του μυθικού δημιουργού του «Γαλάζιου Aγγέλου» Φέντερικ Xολάντερ.

Kαι ακόμη τραγούδια όπως η «Λόλα» που την καταξίωσε, η «Oπερα της Πεντάρας», το «Aλαμπάμα song», το Cabaret, το L’amour, το «Le vie en rose», το «Non, je ne regrette de rien».


Kurt Weill song, «Youkali» (tango/habanera), about man’s yearning for a utopian paradise of his most profound dreams and desires, ending in inevitable disillusionment.

Lemper’s voice has been called an acquired taste, but it’s one well worth acquiring. She certainly doesn’t have the polish or refinement of some classically-trained divas who have recorded Weill (i.e. Stratas, von Otter, Farley, Reaux). Lemper easily eclipses them, however, when it comes to phrasing, mood painting, and diction. She gets the FEELING just right, and that makes her two Weill albums on Decca (as well as her recording of The Threepenny Opera) essential listening for any Weill enthusiast.

Lyrics and translation for «Youkali»

Advertisements

6 comments

  1. ναι, ούτε κι εγώ δεν την ήξερα 🙂
    αν και μου άρεσε πιο πολύ στα γαλλικά τραγούδια της -αλλά έχω ακούσει τα ποιήματα του Μπρεχτ σε τόσες πολλές εκτελέσεις, που έχω γίνει «ιδιότροπη» μ’ αυτά 🙂

    Καλή Κυριακή Ριτσάκι μας!

  2. Τώρα εγώ σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ πού στην οργή την είδα, κάνα δυο χρόνια πριν σε μικρό χώρο και μου είχε αρέσει τρελλά… Τέλος πάντων, την είδα και τον Φεβρουάριο (νομίζω, διότι το Αλτσχάιμερ..) στο Μέγαρο (γιατί ο καλός μου ΔΕΝ την είχε ξαναδεί) αλλά (παρ’ ότι η γυναίκα εξακολουθούσε να είναι φωνάρα και φοβερή περφόρμερ) όχι μας απογοήτευσε (ο καλός μου που δεν την είχε ξαναδεί τρελάθηκε επίσης και καταντήσαμε να μαζεύουμε τσε-ντέδες -που λέει και ο Ίνδικτος- με ότι έχει πει) πάντως δεν ήταν η ίδια αίσθηση με την πρώτη φορά και νομίζω ότι έφταιγε ο χώρος… Το καμπαρέ ΔΕΝ αποδίδεται σε τέτοιους χαοτικούς χώρους όπως είναι το Μέγαρο και υποπτεύομαι ούτε σε χώρους όπως το Ηρώδειο, το οποίο παρεμπιπτόντως (και συγγνώμη που γίνομαι σπαστικιά και γκρινιάρα) έχει και μια πολύ κακή ηχητική (στρίβει ο καλλιτέχνης αριστερά…. κουφοί οι δεξιοί… στρίβει δεξιά…. κουφοί οι αριστεροί…. και μη μου πείτε ότι δεν το έχετε υποστεί αυτό όσοι έχετε παρακολουθήσει εκεί συναυλίες τραγουδιού, ειδικά κλασικού, γιατί ΔΕΝ θα σας πιστέψω) και πραγματικά αναρωτιέμαι για τη λύσσα που πιάνει όλους να καταξιωθούν άδοντας εκεί ή ακόμα χειρότερα χορεύοντας κλασικό χορό (όπου σ’ αυτό το ξύλινο παρκέ που στήνουν -για να μη φάνε τα μούτρα τους πρίμες μπαλερίνες και μπαλερίνοι στα μάρμαρα- ακούγονται τόσο πολύ οι πουέντ γκουπ και γκουπ και ξαναματαγκούπ που χάνεις και τη μουσική… και τη μαγεία της πιρούετας …και μη μου πείτε ότι ούτε αυτό έχετε προσέξει διότι επίσης ΔΕΝ θα σας πιστέψω).
    Anyhow και συγγνώμη για την γκρίνια (σας έχω πει ότι μισώ τις Κυριακές?), η Ute είναι φανταστική (ακόμη και στο Ηρώδειο, και στο Μέγαρο και σε τηλεφωνικό θάλαμο, αν δεν την έχετε ξανακούσει) και πάω να βάλω το τσι-ντι της ν’ ακούσω το «don’t tell mamma» (την καλύτερη εκτέλεση του τραγουδιού του cabaret, ever, νομίζω) τώρα που με βάλατε στα αίματα 🙂
    σας φιλώ και σας εύχομαι μια τέλεια βδομάδα

  3. Φίλοι μου αγαπημένοι, ο καιρός δεν θα επιτρέψει στην Ουτε να εκδηλωθεί σωστά, παρ ότι γερμανίδα και σκληραγωγημένη. Εννοώ ότι αν δεν εχει κοινό μπροστά της, τί να πεί το κορίτσι ;
    Θα συμφωνήσω με τη Μενιεκ ως προς το Ηρωδειο. Δεν μπορώ να καταλάβω τα της καταξίωσης μέσω του αρχαίου θεάτρου, όπως παλιότερα και με την Επιδαυρο. Τί τους πιάνει τους ανθρώπους και τα θέλουν όλα δικά τους; Βρε, αυτό ειναι για αλλα και το άλλο για άλλα..τερμα. Μπα, αυτοί εκεί.Οχι, δικά μου είναι κι εκεινα και τα αλλα.
    Η Ούτε, εν παση περιπτωσει, ειναι θεατρίνα. Οκ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s