Γιατί δαιμονοποιούμε τους τραπεζίτες


Ο άνθρωπος, ούτως ή άλλως ατελές ον, δεν δέχεται ποτέ ότι φέρει την παραμικρή ευθύνη για τις πράξεις του ή έστω για μερικές από αυτές. Το «Και Εγώ Εσφαλα» σπανίως αποτελεί τμήμα του λεξιλογίου του και τις περισσότερες φορές τα σφάλματα μοιάζουν με τοξικά απόβλητα, τα οποία αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι. Οταν η μετατόπιση ευθυνών από τον εαυτό μας στους άλλους αφορά τις μικρές καθημερινές μας πράξεις, ουκ έστιν προς θάνατον. Ενα αντιβιοτικό τρίτης γενιάς… και θα αποσοβηθεί η κρίση. Οταν όμως οι καταστάσεις επιφορτίζονται το στοιχείο της παγκοσμιότητας, όπως συμβαίνει σήμερα με την τραπεζική κρίση, τότε επειγόντως αναζητάμε φταίχτες και μάλιστα αιτούμεθα την τιμωρία τους. Λογικό δεν είναι; Ποιός θα μας ψέξει; Ουδείς. Κι ας ξεπεράσαμε με τη δική μας βούληση τα όρια του ατομικού μας δανεισμού, πιστεύοντας αφελώς ότι κάποιοι εκεί έξω θα μας πετάξουν ένα δίχτυ ασφαλείας. Να όμως που αυτή τη φορά είχαμε έλλειψη στα δίχτυα ασφαλείας!

Εύκολα, λοιπόν, και αβίαστα καταλήξαμε ότι για όλα φταίνε οι τραπεζίτες. Δεν τους συμπαθούσαμε που δεν τους συμπαθούσαμε -πίνουν το αίμα του λαού, όπως λένε τα κομμουνιστικά κόμματα- μας τράβηξαν τώρα το χαλί κάτω από τα πόδια, οπότε δεν απομένει τίποτ’ άλλο από το να ξυφουλκούμε εναντίον τους και να φωνασκούμε ομαδικώς, λες κι έχουμε μπροστά μας τη Μαρία Αντουανέτα. Αλλά δεν είμαστε οι πρώτοι. Υπήρξαν άλλοι πριν από εμάς. Ο Μαρκ Τουέιν είχε πει ότι ο τραπεζίτης είναι ένας τύπος που σου δανείζει την ομπρέλα όταν ο ήλιος λάμπει, αλλά σου τη ζητάει πίσω με τις πρώτες σταγόνες της βροχής! Τη ληστρική προσωπικότητα του τραπεζίτη – τοκογλύφου συναντάμε και στον σαιξπηρικό «Εμπορο της Βενετίας». Είναι ο εβραίος Σάιλοκ, ο οποίος προτίθεται να πάρει, με βάση κάποιο συμβόλαιο, μια λίβρα σάρκας από οποιοδήποτε μέρος του σώματος του δυστυχή εμπόρου Αντόνιο. Θα ήταν ενδιαφέρον αν σ’ αυτό το σημείο προσθέταμε τον Νάθαν Ρότσιλντ, πατέρα του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, αν και η οικογένεια Ρότσιλντ είναι η τραπεζική ιστορία από μόνη της. Οπότε, εν καιρώ…

Η παγκόσμια οικονομική ιστορία βρίθει περιπτώσεων «ανήθικων» τραπεζιτών (λες και το χρήμα έχει ηθική), όπως ο διάσημος για την απατηλή ευρηματικότητά του Αμερικανός τραπεζίτης και φιλάνθρωπος Μάικλ Μίλκεν, ο επονομαζόμενος και Junk Bond King, ο οποίος βρέθηκε στη φυλακή, έχοντας προηγουμένως μολύνει την αγορά με junk μετοχές στη δεκαετία του ’70 και του ’80. Για τον Ρίτσαρντ Φουλντ, τον άνθρωπο που γκρέμισε τη Lehman Brothers, δεν χρειάζονται συστάσεις. Ηταν ο τραπεζίτης που επιδίωξε να εκτινάξει στην κορυφή του συστήματος την επενδυτική τράπεζα και αντ’ αυτού βρέθηκε στην κορυφή της επικαιρότητας. Το 2007 η Lehman Brothers είχε τον μεγαλύτερο όγκο συναλλαγών στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου και έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη χρηματιστηριακή εταιρεία στον κόσμο. Ο Φουλντ, του οποίου η σύζυγος πουλάει τώρα τα έργα τέχνης που έχει συλλέξει, είδε την προηγούμενη χρονιά τα κέρδη της εταιρείας του να φθάνουν τα 4,2 δισ. δολάρια. Παρά την κρίση της αγοράς, συνέχισε να τιτλοποιεί στεγαστικά δάνεια, πιστεύοντας πως θα υπάρξει κυβερνητική παρέμβαση.

Ενας άλλος εξίσου δακτυλοδεικτούμενος τραπεζίτης είναι ο ρωσοεβραϊκής καταγωγής Ιβαν Μπόεσκι. Ο Μπόεσκι ευθύνεται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη Γουόλ Στριτ στα μέσα της δεκαετίας του ’80, καθώς ανήγαγε την κερδοσκοπία σε επάγγελμα και εκμεταλλευόμενος τις διαφορές χρηματιστηριακών αξιών απέκτησε περιουσία 200 εκατ. δολαρίων. Η απάτη αποκαλύφθηκε και βρέθηκε για 3,5 χρόνια σε φυλακή της Καλιφόρνιας. Το όνομα του σερ Φρεντ Γκουντγουίν θα έγραφε μάλλον καλά στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, αν δεν είχε προκύψει η κρίση των ενυπόθηκων δανείων. Ο σερ Φρεντ Γκουντγουίν, ο «ατσάλινος» διευθύνων σύμβουλος της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Βρετανίας Royal Bank of Scotland (RBS), παραιτήθηκε την περασμένη Δευτέρα από τη θέση του, ενώ η τράπεζά του υποχρεωνόταν σε επείγουσα βοήθεια 34,5 δισ. δολαρίων από την κυβέρνηση Μπράουν. Ο Γουντγουίν, αν και εφάρμοσε λίαν επεκτατική πολιτική με τεράστια κέρδη, περιέκοψε χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Χιλιάδες θέσεις εργασίας περιέκοψε και ο διοικητής της Deutsche Bank Γιόζεφ Ακερμαν, ο οποίος την ώρα που ανακοίνωνε κέρδη της τάξεως των 2,5 δισεκ. ευρώ (συνέβη το 2005 και 2006) διέτασε την απόλυση 6.500 υπάλληλων κάθε φορά. Προ ημερών πληροφορηθήκαμε ότι ο Ακερμαν παραιτήθηκε από το μπόνους μερικών εκατομμυρίων ευρώ, θεωρώντας ότι οι συνάδελφοί του έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αυτών των χρημάτων! Θα μπορούσε, άραγε, να πράξει διαφορετικά; Νομίζω ότι αστραπιαία θα πέρασε από το μυαλό η κουβέντα του συμπατριώτη του Μπέρτολντ Μπρεχτ: Πού είναι το έγκλημα της ληστείας σε μια τράπεζα, αν τη συγκρίνουμε με την ίδρυσή της;

Οι «Τάιμς» του Λονδίνου έθεσαν προχθές ένα ερώτημα: Είναι σωστό να μισούμε τους τραπεζίτες; Να γίνονται στόχος μας; Πράγματι δεν αξίζουν τον σεβασμό μας; Η βρετανική εφημερίδα διατείνεται ότι τους αξίζει να τους μισούμε. Είναι σκέτο σκάνδαλο από μόνοι τους. Μόλις προ μηνών μάθαμε ότι άνθρωποι της Credit Suisse κάλυψαν με πλάγιους τρόπους τις τραπεζικές απώλειες προκειμένου να προστατεύσουν τα μπόνους τους. Οι τραπεζίτες υπήρξαν πάντα κόκκινο πανί. Το παραξήλωσαν όμως όταν έδειξαν να μην κατανοούν την μπίζνα του αυξανόμενου κεφαλαίου και έγιναν μισητοί όταν αρνήθηκαν να αναλάβουν τις ευθύνες των αποτυχιών τους (κοινοί άνθρωποι και αυτοί), όντας βέβαιοι ότι οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις θα τους καλύψουν.

Το κίνημα των ρομαντικών θρηνούσε παλιότερα τη λεηλασία των πνευματικών αξιών από τις εμπορικές συναλλαγές. Το εργατικό κίνημα έχει καταδικάσει τη συσσώρευση πλούτου που κατά τον Μαρξ παράγει συσσώρευση μιζέριας, οδηγεί στη δουλεία, την άγνοια, τ η βαναυσότητα και την ηθική εξαχρείωση. Εκτοτε έχουμε διανύσει τεράστιες αποστάσεις και πολλά από τα θέσφατα του παρελθόντος έχουν ξεπεραστεί. Δεν ξεπερνιέται ωστόσο το γεγονός ότι οι σημερινοί τραπεζίτες (ομολογουμένως παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη οικονομία και μας βοηθούν να απολαμβάνουμε την υλική ευημερία), με τις πρώτες μεγάλες αναταράξεις, φροντίζουν να τραβήξουν προς το πρόσωπό τους τις μάσκες οξυγόνου, και ας γίνεται γύρω τους χαμός. Γι’ αυτό και τους δαιμονοποιούμε.

Advertisements

20 comments

  1. Τα λέω εγώ: Ζούμε μια παραφροσύνη, σ’ έναν ήδη λαβύρινθο. Τον μίτο, να δούμε, ποιος θα μάς παρέξει, προς την Δι-έξοδο;

    ΠολυΚαλημέρες και καλή Κυριακή!

  2. Ριτς,
    έτσι είναι όπως τα λές. Το θέμα είναι ότι αντί να καταλάβουμε ότι το χρήμα δεν έχει ηθική, ζούμε όλοι στην (ηθική) του χρήματος.
    καλημέρα

  3. Χωρίς να προσωποποιούμε το θέμα – λέγοντας τραπεζίτες, προφανώς εννοούμε την έννοια και όχι τους ανθρώπους – απ’ την στιγμή που στο σημερινό σύστημα υπάρχει πλήρης ταύτιση κράτους και τραπεζιτών, τι να περιμένει κανείς από τα κράτη…
    κράτη – τραπεζίτες απ’ την μια και απ’ την άλλη όλοι εμείς, οι…μη τραπεζίτες.
    Φως πουθενά, αν δεν εφευρεθούν νέοι όροι ανάλυσης και νέοι κανόνες «παιχνιδιού» και φυσικά μακριά απ’ τους διάφορους..Γκρίνσπαν.
    καλημέρα! 🙂

  4. @@ Π.Κ.
    Καλημέρες και καλή Κυριακή και σε σένα.

    @@
    Σοφία ναι, τη ζούμε και μας αρέσει και δεν μπορούμε να αποκοπούμε, οπότε να πώς μπαινουμε στη διαδικασία της οικειοθελούς εκμετάλλευσης

    @@Πανόπτης
    Γερμανοεβραίοι τραπεζίτες Ρότσιλντ (Nathaniel Rothschild)

    @@ Anepidoti
    Είμαστε πολύ μακριά από το να εφευρεθούν καινούργιοι τρόποι. Ως τότε,θα ζήσουμε με αυτή την πραγματικότητα και θα την διανθίζουμε με Μπρεχτ και Τουέιν!

  5. Συγχαρητήρια για το ιστολόγιο!
    Πραγματικά δικαιώνει την υπόθεση blog.
    Εύχομαι τα κάλλιστα!

  6. Κανένας λόγος μίσους πέρα από τον ταξικό! Εξ’ άλλου και για να μην κοροϊδευόμαστε, ο αξιότιμος κος Φουλντ, όπως διάβασα σ’ ένα άρθρο μόλις σήμερα υπερασπίστηκε πλήρως και με πάθος τις επιλογές του κι εν μέρει έχει δίκιο. Θεωρητικά, μακρο-οικονομικά, μεσο-πρόθεσμα και μικρό-νοα οι επιλογές του ήταν και σωστές και κερδοφόρες.

  7. Meniek

    εκεινο που διερευνάται ειναι κατα πόσον διεπράχθη το αδικημα της απιστίας. Μένει να το δούμε. Οι επιλογές του όφειλαν να συμπεριλάβουν τον τεραστιο κινδυνο που απέρρεε από τα επισφαλή ενυπόθηκα δάνεια..Τόξερε, δεν τόξερε; Βιαστηκε , κινηθηκε επιπόλαια μαζί με τους γιαπηδες του; Δεν το ξέρω και κανείς δεν μπορει με βεβαιότητα να απαντήσει.
    γενικότερα οι τραπεζες εχουν ρόλο στις κοινωνίες μας , ενιοτε και καλό ρόλο.

  8. Οι απανταχού τραπεζίτες από μόνοι τους, χωρίς τη βοήθεια και των λοιπών παραγόντων των καθοριστικών της οικονομίας, δεν θα μπορούσαν να αναπτύξουν τέτοια δραστηριότητα. Αυτό ακριβώς νομίζω είναι και το σημείο εκείνο που θα δυσχεράνει αφάνταστα στην εξακρίβωση του αν υπάρχει απιστία ή όχι.
    Το ζήτημα είναι ότι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να εξασκήσουν το «όποιο» έργο τους.

  9. Στην Ελλάδα έχει επιβληθεί από ετών μια ιδιότυπη πλην στυγνή τραπεζική δικτατορία.
    Όλες λίγο πολύ οι εξουσίες είναι υποχείρια τωνν τραπεζιτών. Στη βουλή, έχουν ένα στήσει ένα πολύ ισχυρό λόμπυ (αν αρχίσουμε με το πόσοι γόνοι πολιτικών τζακιών «θήτευσαν» ως αργόμισθοι σε διάφορες τράπεζες του δημόσιου και ιδωτικού τομέα για να φτιαχτούν και να εμπλουτίσουν τα βιογραφικά τους και από τα δύο κόμματα εξουσίας, ο κατάλογος θα είναι μακρύς).
    Τα ΜΜΕ τα ελέγχουν απολύτως. Εφημερίδες, κανάλια και δημοσιογράφοι χρηματοδοτούνται είτε με την καλη έννοια είτε με την κακή.
    Με τα δάνεια κατάφεραν να πνίξουν εκατομμύρια νοικοκυριά. Η πλειονότητα των αργαζομένων είναι «σκάσε και δούλευε» γιατί η τράπεζα θα κατάσχει σπίτι, ΙΧ και «πλάσμα» αν τυχόν μείνεις έστω και 2 μήνες στην ανεργία.
    Κανένας άλλος κλάδος δεν αγνοεί τόσο προκλητικά τους νόμους (για κατασχέσεις, πανωτόκια, κ.λπ.) και όμως κανένας τραπεζίτης δεν έχει πάει ακόμη φυλακή.
    Και, για να μην μακρηγορούμε, να μην ξεχνάμε πως η παγκόσμια κρίση που ζούμε και που θα στοιχίσει εκατομμύρια ανέργους, ογείλεται αποκλειστικά στην πλεονεξία των τραπεζιτών οι οποίοι εκεί που χρώσταγαν, χρηματοδοτούνται κι από πάνω από τις κυβερνήσεις με λεφτά των φορολογουμένων. Τα 28 δισ ευρώ που έδωσε ο Αλογοσκούφης, αντιστοιχούν στους μισθούς των νοσοκομειακών γιατρών για 11 χρόνια (και ενώ κόσμος πεθαίνει στην επαρχία επειδή δεν υπάρχουν γιατροί).

  10. @Ζalmoxis.
    Εδω το κλίμα είναι διαφορετικό και οι τραπεζες πιο μαζεμενες ως προς τον δανεισμό. Δανείζουν, αλλά όχι χωρις προΥποθέσεις. Τα χρηματα που θα πάρουν εχουν σχεση με τον διατραπεζικό δανεισμό, ο οοοίος εχει σταματήσει. Κι αυτοί προσπαθούν να διατηρησουν ζωντανή την αγορά.

  11. Μήπως τους δαιμονοποιούμε επειδή ζηλεύουμε τη θέση που κατέχουν; Όσο να ‘ναι αισθάνεσαι δέος όταν σκέφτεσαι τα ποσά που διαχειρίζονται αυτοί οι άνθρωποι, που παρεμπιπτόντως είναι (και) δικά μας.

    Βέβαια είναι και τα προκλητικά μπόνους, τα λουκούλλεια γεύματα και η μη τήρηση του δόγματος «σεμνά και ταπεινά», που σε εποχές ισχνών αγελάδων χτυπούν πιο έντονα στο μάτι…

  12. «Ποιος είναι μεγαλύτερος εγκληματίας, αυτός που ληστεύει μια τράπεζα ή αυτός που την ιδρύει;»
    Και απαντώ:
    Δεν γνωρίζω, αλλά….
    Για να ιδρύσεις τράπεζα πρέπει να είσαι ήδη κλέφτης.
    Για να ληστέψεις τράπεζα δεν είναι απαραίτητη η προϋπηρεσία.
    Βέβαια, το να ιδρύσεις μία τράπεζα είναι πολύ πιο εύκολο απ’ το να ληστέψεις μία.
    Ιδρύοντας τράπεζα κλέβεις τους πελάτες σου.
    Ληστεύοντας τράπεζα, μόνο τους πελάτες της δεν κλέβεις.
    Η ίδρυση τράπεζας είναι διαρκές έγκλημα.
    Η λήστευσή της στιγμιαίο.

  13. Το «και εγώ φταίω» σε ορισμένες περιπτώσεις ισχύει, σε άλλες (τις περισσότερες) όμως δεν είναι τίποτε άλλο από την αποποίηση ευθυνών του πραγματικού φταίχτη μέσω της μεταφοράς τους στην κοινωνία (αυτό ακριβώς που λες δηλαδή, αλλά ιδωμένο από την αντίθετη πλευρά).

    Μπορεί να φέρω ένα μικρό μερίδιο ευθύνης για κάποιο πρόβλημα (ή μπορεί και να μη φέρω, ειδικά αν το να φροντίσω να μη φέρω συνεπάγεται το θάνατό μου – αυτό δεν είναι ατέλεια, είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης) αλλά αλυσιδωτά και αιτιοκρατικά, κάθε ευθύνη οδηγείται στην κινούσα δύναμή της. Σημασία δεν έχει λοιπόν ο τελευταίος κρίκος που φταίει αλλά ο πρώτος κρίκος, η αιτία η οποία τον ωθεί στο φταίξιμο και ο μηχανισμός που χρησιμοποιεί για να επιβάλει την συνέχιση των σφαλμάτων στους υπόλοιπους κρίκους. Το να αποδεχθεί ο τελευταίος κρίκος σε αυτή την περίπτωση ευθύνη, ειδικά όταν έχει χειραγωγηθεί ως προς τις επιλογές του, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την αποποίηση των ευθυνών από τον πραγματικό φταίχτη.

    Ποτέ δεν φταίει το μαχαίρι που αφαιρεί τη ζωή, αλλά ούτε και το χέρι που το κρατάει. Φταίχτης είναι μόνο το μυαλό που πρωτοσυνέλαβε το κίνητρο.

    Εγώ λοιπόν δε φταίω σε τίποτε για τη σημερινή κατάντια. Μάλιστα σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω τις μηνύσεις εναντίων όσων μου επιρρίπτουν έντεχνα ευθύνες με τη φράση «φταίμε όλοι».

    (Κι εγώ, αν και όχι ρομαντικός, θεωρώ την προσκόλληση στο εμπόριο την μεγαλύτερη κατάντια και αιτία απαξίωσης του πνεύματος – σε τελευταία ανάλυση το εμπόριο δεν έχει καμία σχέση με την ανάπτυξη και τη δημιουργία, αλλά μόνο με την εκμετάλλευση – τζιζζζζ)

  14. «Ποιός τραπεζίτης σε πονά; Ο δεξιός. Εμ, βέβαια, τραπεζίτης κι αριστερός δε γίνεται!» έλεγε η Βασιλειάδου στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή»!
    Να όμως που ο σοσιαλισμός (λέμε τώρα) έρχεται να σώσει τον καπιταλισμό (όχι, εγώ θα επιμένω να τον λέω «οικονομία της αγοράς»! Α, μα πια με τα τσιτάτα ορισμένων…) κι οι τραπεζίτες αρχίζουν να κοιτάνε προ αριστερά (μπορεί και να αλληθωρίζουν κιόλας, θα σας γελάσω και τώρα που σας γνώρισα δεν κάνει)! Κι όλοι γκρινιάζουν, αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, όλοι! [ντάξει, υπάρχουν και τα πρωινάδικα που είναι μες στην τρελή χαρά, αλλά πιστέυω οτι αυτά έχουν «εσωτερική πληροφόρηση» και ξέρουν καλύτερα]
    Μα τι μιζέρια! Οι δεξιοί βρίζουν τους …δεξιότερους. Οι αριστεροί (σαν να …ξεθάρρεψαν) κινούνται αριστερότερα (και κινδυνεύουν να πέσουν πάνω στο ΚΚΕ, που ως γνωστό θέλει μοναξιές). ΟΙ κεντρώοι, α…, λυπάμαι, δεν υπάρχουν κεντρώοι, αυτούς τους πάτησε το τρένο (άσχετο, τρένο ή τραίνο; με μπερδευει πια το βατοπαίδιο -ή βατοπέδιο; , φτού!)
    Τελικά, μόνο τα γκόντεν μπόις φταίνε (εγώ πάλι βλέπω και μερικά …σίλβερ χούφταλα μαζί) κι αποδεικνύεται πως ό, τι κι αν λέγαμε μέχρι τώρα, ποτέ δεν ήμασταν με εμάς, αλλά με τους …άλλους!
    Καλήνύχτα σας.

  15. Είναι πολύ επικίνδυνο απο ιδιεολογικής άποψης να προσπερναμε τους πραγματικούς φταίχτες και να λεμε ότι φταιμε όλοι.
    Συλλογική ευθύνη υπάρχει στα απολυταρχικά καθεστώτα και όχι στις δομημένες δημοκρατίες.
    Η ουσία της σημερινης κρίσης είναι η καταπάτηση κανονιστικών θεσμών, καταπάτηση νόμων, υπέρβαση εξουσίας, κλοπή δημόσιου πλούτου, κλοπή των μετόχων, δηλαδη εγκληματα κατα συρροήν.

    Παράδειγμα 1: Manager της KfW μεταβιβάζουν 350 εκατ. ευρώ στη λιμαν λιγο πριν την κατάρρευση της δεύτερης.

    Παράδειγμα 2: Η UBS, αγοράζει «χαλασμένα» παράγωγα απο μια εταιρεία στα νησια Καϋμάν αξίας 50 δις

    Αν κοιτάξεις δεξια και αριστερα, δεν θα πιστευεις ΠΩΣ είναι δυνατον επαγγελματίες μανατζερ να κάνουν τέτοια «λάθη».

    Δηλαδη πιστεύει κανείς σημερα ότι η κρίση οφείλεται στον υπερδανισμό των νοικοκυριών; Ασε, που το σύστημα σε σπρώχνει προς τα κει. Αλλα αυτο είναι μια άλλη ιστορία, που θα έπρεπε να διατυπωθει στην κριτικη και όχι στην υπεράσπιση του συστηματος και του τραπεζικού κατεστημένου.

    τέλος αντιγράφω τα λόγια του Στάϊνμπεκ απο το μεγάλο αυτο βιβλίο , τα σταφύλια της οργης.
    (είχε κάνει ανάρτηση η ροδια και μου το θυμησε.

    Καλά -έβαλαν τη φωνή οι νοικάρηδες- μα η γης είναι δική μας. Εμείς τη μετρήσαμε και τη μοιράσαμε. Σ’ αυτή τη γης γεννηθήκαμε, σ’ αυτήν σκοτωθήκαμε, σ’ αυτήν πεθάναμε. Καλή ή κακή, είναι δική μας. Αυτά την κάνουν να είναι δική μας -που εδώ γεννηθήκαμε, που εμείς τη δουλέψαμε, που εδώ πεθάναμε. Αυτά είναι τα πραγματικά χαρτιά της ιδιοκτησίας, όχι ένα χαρτί γεμάτο νούμερα.

    Μας κάνει κόπο. Δεν είμαστε εμείς που το ζητάμε. Είναι το τέρας. Η Τράπεζα δεν είναι όπως ο άνθρωπος.

    Ναι, μα η Τράπεζα είναι φτιαγμένη από ανθρώπους.

    Οχι, δεν έχεις δίκιο σ’ αυτό -δεν έχεις καθόλου δίκιο σ’ αυτό. Αλλο η Τράπεζα κι άλλο οι άνθρωποι. Τυχαίνει ατομικά ο καθε μέτοχος μιας Τράπεζας να σιχαίνεται αυτό που κάνει η Τράπεζα, και όμως η Τράπεζα το κάνει. Σας τό’πα, η Τράπεζα είναι κάτι πιο μεγάλο από τον άνθρωπο. Είναι το τέρας. Ανθρωποι την έφτιαξαν, μα δεν μπορούν να την εξουσιάσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s