Στον Τάσο Λειβαδίτη, είκοσι χρόνια από το θάνατό του….


ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

Αφιέρωμα στον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από το θάνατό του, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου, στις 7.30 το απόγευμα στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. (Φωκίωνος Νέγρη 42)… Από το μπλογκ του Νοσφεράτου, η ανακοίνωση, αλλά και από έναν καλό κι αγαπημένο φίλο που θα είναι παρών στην εκδήλωση.

«Τώρα μαθαίνουμε την υπομονή, πρόσωπα γεμάτα ρήγματα, όπου χωρούσαν λογιών κατατρεγμοί,

κι άλλοτε παλιοί μύθοι έστεκαν στο δρόμο και μας γύριζαν πίσω, λεηλασίες , πανικός , ερήμωση. Ομως είναι στιγμές που στη μνήμη κάποιου περνάει άξαφνα, μια αχνή σκηνή απ’ τ’ αλλοτινά τα μεγάλα, και τότε οι ζητιάνοι μαζεύουνε το χέρι τους,

σαν νάναι αρκετό, για σήμερα, το κέρδος»

Τασος Λειβαδίτης Ποιηση ( Τομος 2)

TA XEIPOΓPAΦA TOY ΦΘINOΠΩPOY 1990 (εκδόθηκε μετά το θάνατό του ποιητή)

…η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο…

…κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλο…

Oλόκληρη η ζωή μου δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου μέσα σε ένα άλλο όνειρο.

Kι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι…

Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου, τι έμεινε;

Tα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες, αλλά κανείς δεν τα πιστεύει…

…οι ερωτευμένοι παντρεύτηκαν και τώρα γερνάνε πλάι σε ανθρώπους ξένους…

…κι η παιδικότητα: ένα ουράνιο σχόλιο στο αίνιγμα να υπάρχουμε.

…ω μα γιατί άφησα να μεγαλώσω, πώς ξεγελάστηκα…

…καιρό τώρα μιλάς μια γλώσσα ξένη για τους άλλους…

O κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…

…πήραμε τους μεγάλους δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά…

Kάποτε θα μας πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια.

…κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπουν στον ουρανό…

…στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας μια ολόκληρη ζωή…

Eκεί που τελειώνουν τα όνειρα, εκεί αρχίζει η ζωή μας…

…α πόσο ανυποψίαστα ζήσαμε…

…ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές κάμαρες και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες της Iστορίας…

O κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική

H συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό στο έγκλημα να υπάρχουμε.

H ελπίδα που κάνει ακόμα πιο αβέβαιο τον κόσμο.

…κάποτε χρειαζόμαστε όλον τον ουρανό για να διαβούμε κι ένα μόνο δρόμο.

T’ άστρα ήταν το πρώτο μας αναγνωστικό.

Συλλογιέμαι τα τραίνα που τρέχουν προς το τίποτα

τη θάλασσα που αιώνια επιστρέφει…

…δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω για τόσα φύλλα την άνοιξη.


Χρωματίζω πουλιά, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη και μουσική Γιώργου Τσαγκάρη –Φυσάει,1993

46 thoughts on “Στον Τάσο Λειβαδίτη, είκοσι χρόνια από το θάνατό του….

  1. Ρίτσα, πάντα με εκπλήσεις …τόσο ευχάριστα και με τόσες ομοιότητες!
    Αλλωστε: …η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο… αλλά και T’ άστρα ήταν το πρώτο μας αναγνωστικό.
    Γι’ αυτό και …κι η παιδικότητα: ένα ουράνιο σχόλιο στο αίνιγμα να υπάρχουμε.

  2. τιμή και δόξα στον ποιητή Τάσο Λειβαδίτη….

    Βρήκα σήμερα στο Yahoo ψάχνοντας πως τα φημισμένα «Πρόσωπα» είναι πλέον μεταφρασμένα στην αγγλική διάλεκτο παρακαλώ…. μεγαλεία.. international η Ρίτσα ..εύγε εύγε!

  3. @@tractatus
    αμοιβαια τα συναισθήματα.Ο Λειβαδίτης αγαπημένος ποιητής για πολλούς της δικής μας γενιάς. Το αφιέρωμα ακουσα ότι θα ειναι εξαιρετικό. Αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρω να φτάσω. Αυτή η ρημαδα η καθημερινότητα ….Τα λεμε

  4. @@dinosma

    Καλε, πού πας και τα βρίσκεις κάθε φορά ; Και όχι μονο τα βρίσκεις, τα βγάζεις και στη φόρα. Βρε τί έχω πάθει….

  5. Σπουδαίος ο Λειβαδίτης. Ανήκει στους μεγάλους του είδους.

    Αχ ψεύτη κι’ άδικε ντουνιά
    άναψες τον καημό μου
    είσαι μικρός και δεν χωράς
    τον αναστεναγμό μου

    Μπράβο Ρίτσα που το ανέφερες.

  6. @@Zorba the Greek

    «ακόμη κι η ζωή μου αποκτά σημασία
    όταν τη διηγούμαι σε κάποιον…», έλεγε ο ποιητής..

    Αν σκεφτείς τώρα ότι τα μπλογκ είναι μια διαρκής υποκειμενική αφήγηση (ως επί το πλείστον, νομίζω) πόσο κοντά στη φράση του ποιητή βρισκόμαστε ; Υπερβαση κάνω ε;

  7. ένα φιλί θα σου δώσω από δω, μονο
    (δεν έχω καν κουράγιο να σχολιάσω τώρα, μα σου ετοιμάζω..)🙂

    δεν είναι μόνο της δικής σας γενιάς, είναι και για αρκετές ακόμα επόμενες – και θα είναι
    ότι μιλάει στην καρδιά των ανθρώπων, δεν σβήνει…

  8. Όμορφη η υπέρβαση! Μακάρι νάμουν εκεί να νιώσω κι άλλες υπερβάσεις!
    σημ.μήπως μπορώ νάχω το μέϊλ σου;Αν δεν υπάρχει πρόβλημα. βέβαια.
    καλό βράδυ κι ευχαριστώ για τις κουβέντες σου!

  9. Δώρο, από μένα:

    Τόσα άστρα και γώ να λιμοκτονώ
    χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά
    και περιμένω να κελαηδήσουν,
    και περιμένω να κελαηδήσουν…
    γιατί χειμώνιασε

    Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ
    κάνε λοιπόν κύριε
    να ‘χει κανείς ένα φίλο
    δος του ένα σκυλί
    ή ένα φανάρι του δρόμου
    γιατί χειμώνιασε

    (και σε ήχο, παρ’ ότι με ξενύχτησες!)

    Καλημέρα 🙂

  10. Παράθεμα: “Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου…” « Μαμά…ετών 37..!

  11. Φοβερός ο Λειβαδίτης… Αν και με το ποίημα που επέλεξες να βάλεις στο ποστ με έκανες ακόμα πιο χάλια από ότι είμαι, συγχωρείσαι γιατί είναι υπέροχο…

  12. Υπέροχος ο Λειβαδίτης..Να είσαι καλά για το αφιέρωμα.. τέτοιες μορφές αξίζει/πρέπει να τις θυμόμαστε.. Καλημέρα σου!

  13. Άστο τι έχω… Ατυχίες στο προσωπικό θέμα, καταλαβαίνεις… Εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά, αποδεικνύεται ότι ήταν απλά ένα όνειρο, μια φούσκα που έσκασε…

  14. @@Rizobreaker
    Λυπάμαι πολύ. Μην το βάζεις κάτω όμως. Η ζωή ειναι εκεί έξω και σε περιμένει. Να λάβεις δε υπόψη σου ότι οι φούσκες είναι της μοδός…..

  15. @@Thalassini

    Βρε καλώς το το μαμακι το μικρό.! Είστε καλα όλοι, το διπλούν, το τριπλούν ; εντάξει; προχωράμε ενωμένοι, δυνατοί ;

  16. Η ζωή εκεί είναι… Αλλά εγώ δεν έχω διάθεση πλέον, μετά από τόσες αποτυχίες… Τσπ, μη μιζεριάζω το αφιέρωμα σου, δε λέει…

  17. όταν ο λειβαδίτης μας έκανε παρέα στη μοναξιά της δικτατορίας, εφηβάκι της δεκάρας στα 14, να τον ψάχνω στα παλαιοπωλεία της οδού πώς τη λένε εκεί στο μοναστηράκι, οδός ηφαίστου;

    και να ταξιδεύει κομματάκι κομματάκι το σκισμένο βιβλιαράκι στις τσέπες μου, στις τσάντες μου, στο μυαλό μου…

    όταν μας βοήθησε να μεγαλώσουμε, έστω τόσο ξενέρωτα και φοβισμένα όσο εγώ

    πώς

    να τον ξεχάσεις….

    η φωτο που έχεις είναι πολύ ωραίο το βιβλίο με τις επιλογές του λειβαδίτη…

    ‘γιατί χειμώνιασε’…
    τελείώνει το τραγούδι

    καμιά φορά κι ο θάνατος φέρνει άνοιξη.

    μεγάλος ο λειβαδίτης.

    όσο μικρή και να είμαι μέχρι σήμερα, με έμαθε δυο τρία μεγάλα πράματα.
    όπως ανθρωπιά…. ανθρωπιά…. άνθρωπιά….

    θέλω πολύ να έρθω σήμερα το βράδυ. θα είσαι;

  18. Μην βάζετε, κακούργα, δίσκους παλαιούς που εμάς τα τότε μικρά μας έχουν κάψει…
    Αφηστε που είχαμε και μια αδυναμια νααα – με το συμπάθειο- στον Τσαγκάρη.
    Όσο για τον Λειβαδίτη, τα είπε όλα το Λενιώ.
    Φιλιά και καλημέρες!

  19. Υπέρτατη τέχνη, η τέχνη των ποιητών.
    Είναι ν’ απορείς για το πώς κατορθώνουν να συμπυκνώσουν μέσα σε λίγους στίχους, τόσες πολλές σκέψεις και συναισθήματα…
    Καλημέρα σας

  20. Η συλλογή ‘Βιολέτες για μια εποχή’ επέδρασε καθοριστικά στην αντίληψή μου για τη σύγχρονη ποίησή μας.

    Καλημέρα Ρίτσα

  21. Ευτυχώς που υπάρχουν οι γραφές των εξαιρετικών ποιητών μας, για αφυπνίζεται ο νους, η ψυχή, το συναίσθημα…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  22. @@Ευα Στάμου….
    θα το αναζητήσω στις συλλογές που έχω
    ευχαριστω Ευα, θα τα πούμε

    @ Γλαρένια μου, καλημέρα και σε ευχαριστώ που πέρασες. Σπουδαίος ποιητής

  23. @@ Allu Fun Marx

    Καλως τον, ελπίζω όλα καλα. Ο ποιητής είναι ένας εσωτερικός εξομολογητής ….

    @ Koptoraptou
    Καλημερα σου κυρια του Ντιορ. Κάπου το διαβασα, μάλλον στην Ελένη… κανα στριφωματάκι κανετε καλε μου ;
    Ναι, βαζουμε ποιητές για να συνειδητοποιήσουμε πού είναι το νόημα της ζωής.

  24. @ αμπθα….
    Καλημερα Ελένη μου, παντα όμορφη και ενδιαφερουσα η παρέμβασή σου…Ολα καλά, απ ότι αντιλαμβάνομαι και παρακολουθώ

    @@ Rizobeaker
    ξερεις, σ αυτές τις περιπτώσεις η διαδρομή ειναι μοναχική.,Πρέπει να τη διανύσεις, χωρίς να φοβάσαι. Είπαμε, εκεί εξω υπάρχουν φωνές να σε ακούσουν.
    Καλημερα σου

  25. Ευχαριστώ για τα λόγια σου αγαπητή Ρίτσα…

    ΥΓ: Για να πάμε και σε πιο σοβαρά θέματα, έχεις ασχοληθεί καθόλου με τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το συνέδριο και με το κείμενο για το Σοσιαλισμό? Αν ναι, ποια η γνώμη σου?

  26. Είναι αγάπη ο Λειβαδίτης….Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου,τα Καντάτα,Το μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα.Ο Λυρικός Λειβαδίτης της αιώνιας εφηβείας μας…
    Καλησπέρα🙂

  27. ανάμνηση ενός ονείρου μέσα σε ένα άλλο όνειρο

    κάπου εκεί συναντιούνται οι ποιητές

    ευχαριστώ για το αφιέρωμα, κρίμα που δεν θα μπορέσω να έρθω

  28. Από τους πιο αγαπημένους μου ο Λειβαδίτης. Κρίμα που δεν είμαι στην Αθήνα.
    Ο στίχος χρωματίζουμε χάρτινα πουλιά και περιμένουμε να κελαιδίσουν είναι πια σύμβολο και σλογκαν αισιοδοξίας

  29. Όσα πουλιά κι αν χρωματίσουμε

    θέλει πίστη, θέλει σιωπή και μνήμη

    για να τ’ ακούσουμε να κελαηδούν

    θέλει κι αγάπη, αλλού να μην πετάξουν

    …Ξυπνάς τον ποιητή μέσα μου! Merde alors…:)

  30. @Rizobreaker
    οχι, δεν εχω μελετήσει ακόμη πάνω στο θέμα που μου λες. Μόλις τα καταφέρω θα περασω από το μπλογκ σου. Εσύ προχώρα μπροστά….

  31. Είναι ενδιαφέρον ποιοι τελικά θυμούνται και τιμούν τους ποιητές. Και με αυτό που έγραψες για την υποκειμενική αφήγηση (δεν υπάρχει περίπτωση, εσύ είσαι κρυφοντεριντιανή) μου έφερες στο μυαλό τα λόγια της Άμπθα, όταν συναντηθήκαμε στην παρουσίαση του βιβλίου της Πενέλοπε για τα βλόγα και τους βλογολόγους

  32. Την παρακολούθησα εχθές την εκδήλωση. Σε γενικές γραμμές ήταν καλή.. Αν και νομίζω ότι ο Τάσος θα προτιμούσε κάτι πιο απλό.. Ίσως σαν μια παρέα να πίναμε ένα κρασί στην θύμηση του και να τραγουδάγαμε αυτά τα αθάνατα τραγούδια του.

    Τέλος πάντων. Και αυτό χρήσιμο ήταν. Και όπως πάντα έλλειπαν αυτοί που τόσο ευεργετήθηκαν από τον Τάσο: οι εκδότες του Κέδρου, ο Θεοδωράκης (να τον χαίρεστε) και οι τραγουδιστές που έχουν πει τα τραγούδια του. Αλλά ήταν εκεί οι απλοί άνθρωποι που τον αγαπάνε πιο πόλυ, που τον έχουν καθημερινό φίλο τους..

  33. @@Meniek….

    αυτά που λες και μετά αρχίζω και ψάχνομαι να δω μήπως είμαι αυτό ή το άλλο. Λοιπον, αριστοτελική ειμαι εντελώς.. ειναι καρατσεκαρισμένο παιδιόθεν… φιλια φιλενάδα μου

  34. @ venceremos
    η αληθεια ειναι ότι η ποιηση λειτουργεί ανακουφιστικά. Ο,τι και ναχεις, το βρισκεις στο στιχο και καλμάρει το ειναι σου.φιλια από την αγρια πολη

  35. @Ectoras thalassinos…
    μα νομίζω ότι η ομαδα που ανέλαβε αυτη την πρωτοβουλία έκρινε ότι ένα ΄τετοιο στυλ θα την εξέφραζε καλύτερα.. Το τραπεζι και το πιοτό θα μπορούσε να ειναι ένα δευτερο επιπεδο, αλλά εκεί ποιους να καλέσεις και ποιούς ν αφήσεις και ποιός θα πληρώσει ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s