Ο ανυποψίαστος αξιότιμος κ. «Economic Man»

04_2008_over

ΤΣΙΓΚΟΣ ΘΑΝΟΣ: ‘Το Λιμάνι’, 1959. 89Χ116 εκ. Λάδι σε μουσαμά. Moυσείο Γουλανδρή, Ανδρος
Χρειάζεται τόλμη αυτή τη φορά. Η παγκόσμια οικονομία πρέπει να στηθεί σχεδόν απ’ την αρχή. Χιλιάδες επιστήμονες, μελετητές, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί, στελέχη πολυεθνικών και μέλη δεξαμενών σκέψης δουλεύουν νυχθημερόν πίσω από κλειστές πόρτες. Αναζητούνται νέα χαρακτηριστικά, λένε. Στο εκμαγείο του υπογείου, με το φως να περνάει δύσκολα μέσα από τον φεγγίτη, οι μαστόροι δίνουν μάχες πρωτοτυπίας. Σμιλεύουν, λένε, τα νέα χαρακτηριστικά του homo econοmicus. (Να θυμίσω ότι ο όρος «Economic Man» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Βρετανό φιλελεύθερο στοχαστή και μέλος του κοινοβουλίου Τζον Στιούαρτ Μιλλ). Στα στενοσόκακα της Μονμάρτης, λίγοι νεομποέμ τύποι χαμογελούν χαιρέκακα και απλώνονται νωχελικά στο μαρμάρινο σκαλοπάτι μιας παλιάς πολυκατοικίας. Ας ψάξουν άλλοι για μας, σκέπτονται!

Τίποτα δεν μοιάζει με το χθες. Η σημερινή οικονομική κρίση, πρωτόγνωρη όπως λένε οι ειδικοί, δεν έχει γνώριμο πρόσωπο, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, όπως λογικά θα ’πρεπε να έχει ένα οικονομικό γεγονός. Σπουδαίοι τραπεζίτες, όπως ο Γκρίνσπαν, ο Μπερνάνκι ή ο Τρισέ μοιάζουν με άτακτα μαθητούδια που έκαναν τις ζαβολιές τους και τώρα δεν βρίσκουν τρόπους να τις μαζέψουν. Ούτε να προσποιηθούν δεν μπορούν. Χρόνια τώρα ζούσαν στους γυάλινους πύργους τους, μακράν του μέσου πολίτη, ο οποίος στα μάτια τους ήταν απλώς the rational human being, που σκεφτόταν λιγότερο και κατανάλωνε περισσότερο. Το σημερινό crash test, όμως, αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατό, πιο καταστροφικό, έξω από τα όρια των γνωστών οικονομικών ιδεολογημάτων. Ισως γιατί ακόμη κι αυτά έχουν κρυφές ηθικές πλευρές!

Δεν μπορεί, όμως. Από κάπου θα πρέπει να πιαστούμε και να συνεχίσουμε. Σωστά; Αυτό ξέραμε ώς τώρα κι αυτό κάναμε. Χαράζαμε κατευθυνόμενες πορείες. Τώρα αν κατά λάθος ξεφύγαμε και σύραμε γραμμές πάνω στην άμμο, ε, ναι, πληρώνουμε το τίμημα. Θυμάμαι παλιότερα μας έλεγαν εμφατικά: Μα τι κάθεστε; Δεν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου; Ναι, ναι, βεβαίως, το ρίξαμε, το ρίξαμε, απαντούσαμε εμείς και σηκώνοντας τους ώμους προχωρούσαμε. Κι ύστερα μας έλεγαν: Μα δεν είναι η παγκοσμιοποίηση το καινούργιο κοστούμι της ανθρωπότητας; Ναι, σωστά, απαντούσαμε, αλλά εκείνη η μονοτονία της αδελφέ μου. Παρόλα αυτά, άνθρωποι του «πάρτα όλα» εμείς, δεν χαμπαριάζαμε και χωνόμαστε ξεδιάντροπα στα μπατζάκια του καινούργιου κοστουμιού. Ναι, αλλά εκεί εμφιλοχωρούσε ένας κίνδυνος που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, γιατί ακόμη και τη φαντασία μας την είχαμε μετατρέψει σε αναλώσιμο προϊόν. Στο κάτω κάτω υπήρχαν οι αγορές, μας είχαν πει.

02_2008_over

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΠΥΡΟΣ: ‘Μια γαλάζια μέρα’, 1977. 81Χ116 εκ. Λάδι σε μουσαμά και κολάζ.

Επί τριάντα χρόνια, σημειώνει στην τελευταία της έκδοση η «Μοντ Ντιπλοματίκ», είμαστε προσανατολισμένοι στο φιλελεύθερο δόγμα και οποιαδήποτε σοβαρή πρόταση για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του καθημερινού ανθρώπου προσέκρουε στις ιδιομορφίες των αγορών. Κι ήταν οι άνθρωποι της αριστεράς αυτοί που αποφάσισαν να υιοθετήσουν τις ιδιομορφίες των αγορών. Ο σημερινός Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, όντας προ ετών υπουργός Οικονομικών των Εργατικών επί Μπλερ φιλελευθεροποίησε την Τράπεζα της Αγγλίας. Ο Μπιλ Κλίντον απορρύθμισε τον οικονομικό τομέα των ΗΠΑ, ο Μιτεράν αποσύνδεσε τους μισθούς από τους δείκτες και οι Γάλλοι σοσιαλιστές Ζοσπέν και Νομινίκ Στρος Καν ιδιωτικοποίησαν δημόσιες υπηρεσίες, ενώ ο Σρέντερ έγινε πιο φιλελεύθερος από τους Γερμανούς Ελεύθερους Δημοκράτες.

Σήμερα στεκόμαστε αγωνιούντες και κάθιδροι μπροστά στο σλόγκαν «α, από δω και πέρα όλα μπορεί να συμβούν». Δηλαδή, τι θα συμβεί ακριβώς; Μήπως θα ζήσουμε ένα είδος επανίδρυσης του κράτους, αλλά σε πολύ μεγαλύτερα μεγέθη; Γιατί αν είναι κάτι τέτοιο, παρότι δεν θα ερωτηθούμε, θα πρέπει να πούμε: «ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

Οι κυβερνήσεις πειραματίζονται παρεμβαίνοντας. Δόγματα και οικονομικά πιστεύω αναθεωρούνται. Ξεχασμένοι διανοούμενοι και απηρχαιωμένοι οικονομολόγοι ξαναδιαβάζονται. Οι τραπεζίτες –όσοι τουλάχιστον παραδέχονται το εύρος του προβλήματος- υποτάσσονται δουλοπρεπώς στις κυβερνήσεις. Αντιστροφή ρόλων; Αφύπνιση του Λεβιάθαν; Το σοφά μελετημένο ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας μέρα τη μέρα λησμονιέται. Μα σφίγγαμε χρόνια το ζωνάρι για να ευθυγραμμιστούμε με τις ευρωπαϊκές επιταγές και τώρα αφήνουμε τον δικό μας μόχθο έκθετο σε ξένες πόρτες; Οι φορολογικοί παράδεισοι κινδυνεύουν να περάσουν στις μαύρες λίστες. Κάποιος μάλιστα είπε ότι μετά τη λίστα των κρατών που στηρίζουν την τρομοκρατία θα έχουμε τη λίστα των φορολογικών παραδείσων, όπου βεβαίως τα ουρί θα συνεχίσουν να πηγαινοέρχονται με λίαρ τζετ και φοβάμαι ότι θα συνεχίσουν να μη λογοδοτούν ενώπιον κανενός.

Στην κινηματογραφική ταινία του Ολιβερ Στόουν «Γουόλ Στριτ», ο Γκόρντον Γκέκο απευθύνεται στους μετόχους της Τέλνταρ, λέγοντας: Λοιπόν στην εποχή της ελεύθερης αγοράς, όταν η χώρα μας ήταν η ισχυρότερη βιομηχανική δύναμη λειτουργούσε λογοδοσία έναντι των μετόχων. Οι Καρνέγκι, οι μεγάλες οικονομικές δυναστείες της ανερχόμενης Αμερικής, αυτές που ξεκίνησαν από τη βαριά βιομηχανία και κατέληξαν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, την απαιτούσαν τη λογοδοσία, επειδή διακυβεύονταν τα λεφτά τους. Σήμερα το μάνατζμεντ των εταιρειών δεν διακυβεύει δικά του συμφέροντα σε αυτές! Κυρίες και κύριοι, η πλεονεξία είναι κάτι καλό. «Greed is good», ήταν το μότο του Γκόρντον Γκέκο («Η συνείδηση ενός προοδευτικού», Πολ Κρούγκμαν)… Τους τελευταίους μήνες, η λέξη πλεονεξία σβήνεται με μπλάνκο από τα κιτάπια των μεγάλων εταιρειών. Δεν είναι πια καλό πράγμα η πλεονεξία, λένε. Σιγά!

Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η αγορά είναι η δύναμη που διεισδύει στη ζωή μας. Οπως συχνά αναφέρει ο Τζέρεμι Ρίφκιν, όλα επηρεάζονται βαθιά από τις διαθέσεις και τις διακυμάνσεις της. Η ευημερία της αποτελεί το μέτρο της δικής μας ευημερίας. Αν οι αγορές είναι υγιείς, κι εμείς είμαστε καλά. Η αγορά είναι ο οδηγός μας, ο σύμβουλός μας, μα και η κατάρα μας. Σήμερα οι αγορές στεγνώνουν, ενδεχομένως γιατί κάποιοι υπερφίαλοι υιοθέτησαν το «Greed is good». Οι μεγάλοι συσκέπτονται, η αγωνία του χρήματος τους πνίγει. Οι μικροί σκέπτονται, η αγωνία του χρήματος τους πνίγει εξίσου, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Ενας περαστικός θυμάται τον Οκτάβιο Πας: «Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας απ’ το μπαούλο. Υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά».

Advertisements

Ο πάντα επίκαιρος Χένρι Ντέιβιντ Θορώ!

conservatory-9 (Πηγή φωτο :  gosanfrancisco.about.com/…/OrchidExhibit_4.htm)

Την ιδέα για τη φευγαλέα, επιφανειακή αναφορά μου στον Χένρι Ντέιβιντ Θορώ την πήρα από το μπλογκ της φίλης μου Meniek, θέλοντας να περιοριστώ στην παράγραφο για τα …ασήμαντα πράγματα, γιατί είναι αληθινή και έρχονται στιγμές που με εκπροσωπεί….παρότι μου αρέσουν και τα ασήμαντα πράγματα! Παράλληλα όμως πιστεύω ότι το βιβλίο του Θορώ «Πολιτική Ανυπακοή» – νομίζω το πιο γνωστό στην Ελλάδα – αποκτά κι αυτό με τη σειρά του επικαιρότητα για ευνόητους λόγους….

Ο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ο Αμερικανός συγγραφέας και λάτρης της φύσης ( 1817-1862) ζούσε πάντα με την εργασία των χεριών του, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις ανάγκες του. Έτσι πίστευε ότι στον άνθρωπο αρκούσε μόνο μια ημέρα εργασίας την εβδομάδα και όχι έξι. Το «πείραμα» στη λίμνη Ουώλντεν αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη ότι ο Θορώ απεχθανόταν τα λόγια που δεν οδηγούσαν σε αντίστοιχες πράξεις. Από τις 4 Ιουλίου του 1845 έως τις 6 Σεπτεμβρίου του 1847, έζησε μόνος του σε ένα σπίτι που έχτισε μόνος του και τράφηκε από προϊόντα του κήπου του που καλλιεργούσε ο ίδιος. Αυτό δεν ήταν ένα απλό ατομικό τεστ επιβίωσης μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Το βιβλίο του Ουώλντεν ή η ζωή στα δάση, που κυκλοφόρησε το 1854 (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1981), αποτελεί μια αναλυτική και ολοκληρωμένη περιγραφή της ζωής του στη φύση. Ο Θορώ πίστευε ότι οι άνθρωποι συναντιούνται πολύ συχνά μεταξύ τους, χωρίς εν τω μεταξύ να έχουν αποκτήσει πρόσθετη αξία για να μοιραστούν και να ανταλλάξουν και έτσι φλυαρούν για ασήμαντα πράγματα.

(Κάραγιαν, Μπετόβεν Συμφωνία Νο 9, πρώτο μέρος)

Ο Θορώ συνελήφθη και φυλακίστηκε γιατί αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους προς την Πολιτεία αφού κάθε δολάριο πήγαινε για όπλα που αγόραζαν και σκότωναν, τότε, Μεξικανούς ή για τη διατήρηση της δουλείας. «Οταν συναντώ -έγραψε- μια κυβέρνηση η οποία λέει «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου», για ποιο λόγο να βιαστώ να της δώσω τα λεφτά μου;».

Η «Πολιτική ανυπακοή» θεωρήθηκε το πλέον σημαντικό κείμενο που είχε ποτέ συνταχθεί από Αμερικανό. Καθώς σ’ αυτό εμπεριέχεται η αντίληψή του ότι ο αποτελεσματικότερος τρόπος αντίστασης απέναντι σε μια τυραννική διακυβέρνηση είναι η τακτική της άρνησης καταβολής φόρων, προκάλεσε την προσοχή του Μαχάτμα Γκάντι, όταν φοιτούσε στο Χάρβαρντ. Επιστρέφοντας στην Ινδία, το 1914, υιοθέτησε την πρακτική που εισηγείται ο Θορώ στον αγώνα κατά της τότε βαρβαρότητας της βρετανικής αποικιοκρατίας.

pop1_265

Eμμέσως αφιερωμένο στους νεκρούς της Βομβάης…

ριτς


Σήμερα έπεσε βαριά κουλτούρα!Μπέκετ και Πήγαινε-Ελα…

Λίγη μελαγχολία βοηθάει στο να καθαρίζουν τα αιμοφόρα αγγεία… Φοβούνται και κάνουν το αίμα να τρέχει, παρασύροντας μαζί του ό,τι τοξίνες βρίσκει στο διάβα του!!!

cast

Ευχαριστούμε Γλαρένια για την προσφορά σου….

(ΥΓ.Τρία ψάθινα καπέλα σε ένα παγκάκι, μάτια κρυμμένα, στόματα που κινούνται ασταμάτητα, η Σουλτάνα Νικολαΐδου, η Ματίνα Ντούσκου και η Ρίτα Λυτού στο «Πήγαινε – Ελα». Νομίζω είχε παιχτεί το 2003 στο θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία Ολγας Ποζέλη).


Το Come and Go (Πήγαινε Ελα)είναι από τα ωραιότερα έργα του Μπέκετ. Γράφτηκε στην αγγλική γλώσσα τον Ιανουάριο του 1965 και για πρώτη φορά παίχτηκε στο Βερολίνο, το 1966. Γράφτηκε και αφιερώθηκε στον εκδότη Τζον Κάλντερ.

Στο youtube έχουμε μια παραλλαγή του έργου σε μια ήσυχη, σιωπηλή ταινία ( 121 λέξεις από τρεις ηθοποιούς ) δουλεμένη από τους Χάμπτον και Χολογουέη. Η ταινία συμμετείχε  φέτος στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Β.Καρολίνας (The Cape Fear Independent Film Festival)και βρέθηκε στις πρώτες θέσεις της κατηγορίας αvant garde.

«Είναι ο πιο θαρραλέος, αδίστακτος συγγραφέας που γνωρίζω και όσο πιο πολύ τρίβει τη μύτη μου στα σκατά τόσο πιο ευγνώμων του είμαι. Δεν με κοροϊδεύει, δεν με παραπλανά, δεν μου κλείνει το μάτι, δεν μου πλασάρει γιατρειά ή σωτηρία, δεν μου πουλάει τίποτε που δεν θέλω να αγοράσω – δεν δίνει δεκάρα αν θ’ αγοράσω ή όχι. E, λοιπόν, θα αγοράσω από την πραμάτεια του, αγκίστρι, πετονιά και βαρίδι, γιατί δεν αφήνει πέτρα που να μην τη γυρίσει και κανένα σκουλήκι στην ησυχία του. Φέρνει στο φως ένα σώμα ομορφιάς. Το έργο του είναι όμορφο». Ο Χάρολντ Πίντερ  για τον Μπέκετ…..



Αρτεμις Αγροτέρα ! Ας της δώσουμε αυτό που δικαιούται….

61019_b61026_bΛεπτομέρεια λιθογραφίας των αρχιτεκτόνων Stuart&Revett που δείχνει το ναό (1750-53)( από το μπλογκ της φιλης Roadartist)

Κατά κάποιο τρόπο είναι δίπλα μας. Αποτελούν προέκταση του καθημερινού περιβάλλοντος εντός του οποίου αναλίσκουμε τις διαδρομές μας, διαχέουμε τους προβληματισμούς και τις έγνοιες μας και σχεδιάζουμε το μέλλον. Μόνο που εκείνα παραμένουν προσδεδεμένα στο παρελθόν, αναπόσπαστα κομμάτια της αρχαίας παρακαταθήκης, μάρμαρα σμιλεμένα με τη λατρεία που κάποτε οι άνθρωποι προσέφεραν στους θεούς…

Μας αρέσει πότε πότε να κατηγορούμε την τηλεόραση. Της αποδίδουμε πολλά και προφανώς έχουμε δίκιο. Γι’ αυτό και ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα όταν την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι παρακολούθησα στην ΕΤ1 την εκπομπή «Φωτόσφαιρα», την οποίαν επιμελείται η συνάδελφος Χαρά Φράγκου. Η «Φωτόσφαιρα» είναι ντοκιμαντερίστικη εκπομπή, με έντονη πολιτιστική και περιβαλλοντική χροιά, που επιδιώκει να φέρει στην επιφάνεια πτυχές της ελληνικής ζωής, για τις οποίες ελάχιστα γνωρίζουμε. Σ’ αυτή, λοιπόν, άκουσα για την Αρτεμη την Αγροτέρα! Τι όνομα κι αυτό για μια Θεά του Κυνηγιού! Οσοι δεν την γνωρίζουν, να πω ότι επί της Αρδηττού, στον λόφο του Μετς, πάνω από το κολυμβητήριο και σε ευθεία γραμμή με τους Στύλους του Ολυμπίου Διός είχε στήσει από αρχαιοτάτων χρόνων το μικρό παρατηρήτηριό της η θεά. Ναός-παρατηρητήριο; Ας το πούμε κι έτσι, καθώς τηρουμένων των αναλογιών ο Ναός δέσποζε επί του λόφου και παράλληλα έδινε την ευκαιρία στη θεά να απολαμβάνει τη ροή του ποταμού Ιλισού και να προγραμματίζει τις …δουλειές τηςrwallb5.

Μα καλά, θα πείτε, υπάρχει κάποιος ναός εκεί; Σωστά αναρωτιέστε γιατί δεν είναι κάτι που φαίνεται. Χρειάζεται φαντασία για να συνθέσουμε την εικόνα. Κι αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες και κάτοικοι της περιοχής. Πράγματι, δεν υπάρχει ναός, παρά μόνον λίγες πέτρες από το κρηπίδωμα και κάποιοι σκόρπιοι λίθοι. Δίπλα στο περιφραγμένο οικόπεδο, το οποίο σήμερα αποτελεί αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης – διεκδίκησης, υπάρχει ένα παλιό κτίσμα και παραδίπλα μερικές πολυκατοικίες με την πατίνα του χρόνου έντονη πάνω τους. Αλλά οφείλω να σας πω ότι κάποτε εκεί υπήρχε ο ναός της Αρτέμιδος. Ενας ιωνικός ναός που κτίστηκε μάλλον το 448 π.Χ. από τον Καλλικράτη. Αναφορές γι’ αυτόν βρίσκουμε στον Πλάτωνα και τον Παυσανία, ενώ κατά τον Πλούταρχο στην περιοχή τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια. Μια άλλη ιστορική πληροφορία αναφέρει ότι ο ναός συνδέθηκε με τη νίκη των Αθηναίων στη Μάχη του Μαραθώνα και όπως λέει ο Ξενοφών στην Ανάβαση, κάθε χρόνο την έκτη μέρα του Βοϊδρομίου, ημέρα της επετείου της Μάχης του Μαραθώνα, τελούνταν εκεί μεγάλες θυσίες και γιορτές προς τιμήν της θεάς Αρτεμιδος της Αγροτέρας που βοήθησε τους Αθηναίους να κερδίσουν τη Μάχη. Οι Αθηναίοι είχαν πειστεί ότι η Αρτεμις η Αγροτέρα ήταν το …γούρι τους.

panaghiatispetras

πηγή η ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας των κατοίκων του Μετς)

Μόνο που η Αγροτέρα (Αγρα ή Αγραι ονομαζόταν η περιοχή όπου κτίστηκε ο ναός) δεν κατάφερε να φέρει τύχη στον εαυτό της. Δέκα αιώνες μετά την ανέγερσή του, ο Ναός της Αρτέμιδος έγινε χριστιανική εκκλησία (κάτι που συνηθιζόταν πολύ εκείνα τα χρόνια, να πατάνε δηλαδή οι χριστιανικοί ναοί πάνω στους αρχαίους) που σε διάφορους χάρτες αναφέρεται ως Παναγία στην Πέτρα. Το 1751, δύο Αγγλοι ζωγράφοι – αρχιτέκτονες, ο James Stuart και ο Nicholas Revett, αποφάσισαν, επισκεπτόμενοι την Ελλάδα, με στόχο την καταγραφή του αρχαίου αρχιτεκτονικού κάλους (The Antiquities of Athens), να ζωγραφίσουν μεταξύ άλλων και την Αγροτέρα. Η δουλειά αυτών των ανθρώπων –αν δεν κάνω λάθος βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη– αποτελεί τη μοναδική απεικόνιση του μνημείου. Αλλά υπάρχει και συνέχεια. Το 1778, ο βοεβόδας των Αθηνών Χατζή Αλί Χασεκί κατεδάφισε τον ναό, προκειμένου να χρησιμοποιήσει το υλικό για να κτίσει μάντρα. Εκτοτε, η Αρτεμις Αγροτέρα γνώρισε για τα καλά την περιπέτεια αλά ελληνικά.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο αρχαιολόγος Ανδρέας Σκιάς προχώρησε σε ανασκαφή του χώρου με εντολή της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Από την έρευνα ήρθαν στο φως λίγα αγγεία και ένα τμήμα του κρηπιδώματος του ναού, ενώ ο Σκιάς έγραφε στην αναφορά του ότι η επελθούσα καταστροφή είναι μεγίστη! Στον συγκεκριμένο χώρο χτίστηκαν αργότερα σπίτια αμφιβόλου αρχιτεκτονικής και αισθητικής, τα οποία μετά τον σεισμό του 1999 η Πολεοδομία χαρακτήρισε ετοιμόρροπα και κατεδαφιστέα.

61013_b

Πηγή : in.gr Αγροτουρισμός

Ολα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια υπόθεση σκληρής αντιπαλότητας ανάμεσα στο ΚΑΣ, στους εκάστοτε υπουργούς Πολιτισμού, τους διεκδικητές του οικοδομικού χώρου και φυσικά των πολιτών και των ΜΚΟ που έχουν ενεργοποιηθεί για το θέμα. Αντικρουόμενα συμφέροντα, άρα και πολλά τα κοφτερά μαχαίρια. Εχουν ανακοινωθεί επτά απαλλοτριώσεις, αλλά… Το πρόβλημα μπορεί να είναι καθαρά οικονομικό, με την έννοια ότι όσο περνάει ο καιρός και δεν εκδίδεται σαφής και αμετάκλητη απόφαση των αρμοδίων φορέων για τη διάσωση –διατήρηση του χώρου– τόσο αυξάνεται η αξία της γης, άρα και το ποσό της αποζημίωσης που ζητούν όσοι έχουν τίτλους ιδιοκτησίας. Ενδιαμέσως διεισδύουν μεγάλες κτηματομεσιτικές εταιρείες, οι οποίες εμφανίζονται (πώς άραγε;) έτοιμες να προχωρήσουν σε δεσμευτικές πράξεις κι ας γνωρίζουν τις εγγενείς δυσκολίες του εγχειρήματος. Οι αρμόδιοι του υπουργείου Πολιτισμού παίζουν με τις λέξεις: «έγκριση ή μη οικοδόμησης», αναφέρεται στα υπηρεσιακά έγγραφα κι όχι όπως συνέβαινε σε παλιότερες αναφορές «απαλλοτρίωση ή μη του οικοδομικού τετραγώνου». Ε, υπάρχει μια διαφορά, όπως και να το δούμε το θέμα. Με λίγα λόγια, το ζητούμενο, όπως λένε και οι κατοικοι της περιοχής, είναι η απαλλοτρίωση του χώρου. (Για όσους ενδιαφέρονται, ας ρίξουν μια ματιά στο www.artemisagrotera.org).

Δεν είναι θέμα ρομαντισμού των ανθρώπων. Είναι κάτι πολύ περισσότερο αυτό που παρακινεί τον ενεργό πολίτη να απαιτεί το αυτονόητο. Εχει να κάνει με τον σεβασμό σε ό,τι λειτουργεί ως συνεκτικός κρίκος με τον παρελθόν, το δικό μας παρελθόν και σε ό,τι ενέχει το στοιχείο της ιστορικής υπεροχής, την οποία Ελληνες και ξένοι αγωνίστηκαν να κρατήσουν ζωντανή. Για σκεφθείτε τους δύο Αγγλους ζωγράφους εν έτει 1751!151_5166

Την Αθήνα την κτίσαμε για τα καλά, την τσιμεντώσαμε. Κι εμείς μαζί της κινδυνεύουμε να γίνουμε μπετόν-αρμέ. Κάποια στιγμή φτιάχτηκε μια ωραία ιδέα, αυτή της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων. Προς στιγμήν τέθηκε θέμα βύθισης της Αρδηττού, αλλά ο φόβος ζημιών υπερίσχυσε κι έτσι η ιδέα πέρασε στα αζήτητα. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει πια ούτε καν ο Ιλισός, το ποτάμι που ηρεμούσε την Αγροτέρα όταν στιγμιαία αποχωριζόταν το κυνήγι. Εμείς οι Ελληνες, εμείς οι Αθηναίοι, άνθρωποι λίγο πιο αδιάφοροι από τον μέσο όρο, άνθρωποι λίγο πιο καθηλωμένοι από τον μέσο όρο, σιωπούμε και κλειδωνόμαστε στον ακραίο ατομικισμό μας. Με λαμπρές εξαιρέσεις, όμως, και με πολίτες που δεν παραδίδονται και θέλουν, έστω και τώρα, να συμβάλλουν, ώστε να επιστρέψει στη θέση του ένας «ανεπιθύμητος» ναός. Ισως γιατί οι θυσίες πρέπει να ξαναρχίσουν..

Ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 23-11-2008

Σημ. Με την υπόθεση του Ναού της Αρτέμιδας έχει ασχοληθεί πολύς πολύς κόσμος, πολίτες, φορείς, ΜΜΕ… Εγώ απλώς το επαναφέρω για να παραμένει ζωντανό και προβεβλημένο….

Το τρίπτυχο του Χομπς στη Μέση Ανατολή

200px-thomas_hobbes_portrait

Τόμας Χομπς

Ο Βρετανός φιλόσοφος και ιδρυτής της πολιτικής φιλοσοφίας Τόμας Χομπς πιστεύει ότι ο ανταγωνισμός, η καχυποψία και η δόξα αποτελούν τις κύριες εστίες σύγκρουσης των ανθρώπων που με τη σειρά τους στοχεύουν στο κέρδος, στην ασφάλεια και στη φήμη.Και οι τρεις, – εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης – εκδηλώνονται με τη μορφή βίας, με θύματα συνήθως τους ασθενέστερους, τους λιγότερο δικτυωμένους και όσους αρνούνται να εμπλακούν σε τόσο «γήινες» υποθέσεις…..

Στις μέρες μας, ένας κλασσικός τόπος συνύπαρξης και των τριών αυτών στοιχείων της ανθρώπινης φύσης είναι η Μέση Ανατολή.Θα υπέθετε κανείς ότι ο κάματος από τη χρόνια αντιπαλότητα θα έδινε τη θέση του σ’ένα είδος τυπικής συμφιλίωσης λαών και ανθρώπων που σημαδεύονται από τη διαφορετικότητα. Μα, στο κάτω κάτω, η διαφορετικότητα δεν είναι ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που κατακλύζουν τη Γη; Η διαφορετικότητα δεν είναι αυτή που οδήγησε τον Μπαράκ Ομπάμα στο Λευκό Οίκο ; Προφανώς, ναι. Γι αυτό και την επομένη του εκλογικού του θριάμβου, οι αισιόδοξοι σπεύδουν να προεξοφλήσουν ότι το τρίπτυχο του Τόμας Χόμπς, τουλάχιστον στη Μέση Ανατολή θα αμβλυνθεί.300px-middle_east_graphic_2003

Η αισιοδοξία είναι καλοδεχούμενη, αλλά αν δεν έχει ρίζες πώς μπορεί να λειτουργήσει ανταποδοτικά ; Οσοι πιστεύουν ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ – ο Μπαράκ Χουσείν Ομπάμα – θα λύσει το Μεσανατολικό και θα «υποχρεώσει» Ισραηλινούς και Παλαιστινίους να συνυπάρξουν ειρηνικά – στην καντιανή προοπτική η ανθρωπότητα οφείλει να διανύσει τον αιματοβαμμένο δρόμο των πολέμων για να πετύχει μια ημέρα την ειρήνη – μάλλον σπεύδουν. Ηδη οι Ισραηλινοί πανηγυρίζουν. Στη θέση του επιτελάρχη του Λευκού Οίκου ο Ομπάμα διόρισε τον εβραίκής καταγωγής Ραμ Ιμμάνουελ. Ηταν ο πρώτος διορισμός και το Τελ Αβίβ, το οποίο ανησυχούσε για το ενδεχόμενο εκλογής του Ομπάμα, λέει τώρα ότι έχει τον δικό του άνθρωπο στην Ουάσιγκτον.

BE069308

Μοχάμεντ Μοσαντέκ, πρωθ. Ιράν

truman-sm

Χάρι Τρούμαν

Από την εποχή του Τρούμαν ως τις μέρες μας, η Ουάσιγκτον προσέγγιζε το Μεσανατολικό με βάση τα δικά της ανταγωνιστικά συμφέροντα και τη δική της δόξα. Μα τί πιο φυσικό για μια υπερδύναμη; Μιλώντας τηλεφωνικά προ ημερών με γνωστούς μου Αραβες δημοσιογράφους στη Ντόχα άκουσα για μια ακόμη φορά αυτό που ήξερα : ο αραβικός κόσμος παραμένει δυσαρεστημένος γιατί ποτέ η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη δεν επεδίωξαν να παρατηρήσουν το σχήμα του προβλήματος καθήμενοι από την πλευρά των πασχόντων-πρωταγωνιστών. Ο Κέννεντι, ο Νίξον, ο Φορντ, ο Κάρτερ, ο Ρήγκαν, ο πατέρας Μπους και ο Κλίντον παρέμειναν αυστηρά προσδεδεμένοι στο κλασσικό δόγμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που μεταχειρίζεται το Ισραήλ ως ειδική περίπτωση : σύμμαχο και φίλη χώρα, θύμα, αλλά και «περιουσιακό» στοιχείο. Υπήρξαν ελάχιστες εξαιρέσεις διαφοροποίησης, αλλά και αυτές υπαγορεύτηκαν από γεωπολιτικές απειλές. Κι είναι αλήθεια ότι από την εποχή του πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ στο Ιράν, το 1953, ως τον Λίβανο, το 1983 και την εισβολή στο Ιράκ, το 2003, οι ΗΠΑ δεν έδειξαν να κατανοούν τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, όπως και οι Αραβες δεν κατανοούν την πολυπλοκότητα των αμερικανο-ισραηλινών σχέσεων.

Είναι πολύ πιθανό ο Ομπάμα να μην ανταποκριθεί άμεσα στις απαιτήσεις του αραβικού κόσμου, αν και σοβαρές προτάσεις υπάρχουν. Στην περίπτωση όμως αυτή, με τη Χαμάς σε ομηρεία, το Ισραήλ σε διαρκή ανασφάλεια, την Ιορδανία με το φόβο της απώλειας του χασεμιτικού βασιλείου, το Ιράν με το πυρηνικό όπλο παρά πόδα και το πετρέλαιο σε φθίνουσα πορεία, η ατμόσφαιρα θα γίνει πολύ πιο εκρηκτική, μια καθόλα χομπσική πυριτιδαποθήκη βίας.

Το παράπονο της Βεργίνας

Επειδή έχω επισκεφθεί μερικές φορές τη Βεργίνα, επειδή την έχω αγαπήσει, επειδή έχω γράψει γι αυτήν- την ιστορία, τους αρχαιολογικούς χώρους, το μοναδικό μουσείο, τους ανθρώπους – γι αυτό θεωρώ υποχρέωσή μου να αναρτήσω την ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων που μου έστειλε ο φίλος μου ο Παύλος.

ευχαριστώ

vergina4

vergina2

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ

Ερμού 134 -136, 105 53 Αθήνα – τηλ.: 210 32 52 214. archaeol@otenet.gr

Αθήνα, 14-11-2008

Αρ. πρωτ. 220

Προς

verginatomb1

1. κ. Μ. Λιάπη

Υπουργό Πολιτισμού

2. κ. Θ. Δραβίλλα

Γενικό Γραμματέα Υπουργείου Πολιτισμού

3. Τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού

Συμβουλίου

4. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης

Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ

Αξιότιμε Κύριε Γενικέ Γραμματέα

Αξιότιμα Μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων παρακολουθεί με μεγάλη έκπληξη την εμμονή του Ενιαίου Συνδέσμου Διαχείρισης Απορριμμάτων του Νομού Ημαθίας για την χωροθέτηση του εργοστασίου επεξεργασίας και υγειονομικής ταφής των απορριμμάτων του νομού στην θέση 12, την τελευταία κατά σειρά επιλογής από όσες προτάθηκαν από την σχετική μελέτη.

Η θέση αυτή βρίσκεται σε περίοπτο σημείο της πλαγιάς των Πιερίων, σε χώρο κηρυγμένο ως Περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, πολύ κοντά σε περιοχή χαρακτηρισμένη και προστατευόμενη ως «Νατούρα», σε απόσταση μόλις 350 μέτρων από την λίμνη του Αλιάκμονα που χρησιμοποιείται για την υδροδότηση της Θεσσαλονίκης και κυρίως σε ένα σημείο, όπου υπάρχουν εμφανή στο χώρο τα κατάλοιπα μιας από τις αρχαίες κώμες των Αιγών και που απέχει μόλις 1,5 χλμ. από το όριο του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της πρώτης πρωτεύουσας των Μακεδόνων και μόλις 4 χλμ. από το Μουσείο της Βεργίνας.

Η αστοχία αυτής της επιλογής είναι προφανής για τον κοινό νου, αλλά και για τους επιστήμονες και δεν είναι τυχαίο ότι στην δημόσια αντίδραση πρωτοστατεί το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος που έχει ήδη προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ενώ μόλις πριν ένα χρόνο το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ομόφωνα γνωμοδότησε εναντίον αυτής της χωροθέτησης και ο Υπουργός Πολιτισμού την απέρριψε με Απόφασή του.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων θεωρεί αδιανόητο, όταν μάλιστα υπάρχουν στον νομό άλλες πολύ καταλληλότερες θέσεις για την συγκεκριμένη χρήση, η εμμονή σε μια κακή επιλογή να γίνει η αιτία να δημιουργηθούν περιβαλλοντικά προβλήματα ( μόλυνση του Αλιάκμονα, καταστροφή του δασικού τοπίου) πολύ μεγαλύτερα από αυτά που υποτίθεται ότι θα επιλυθούν.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων δεν θα ανεχθεί να καταστραφούν αρχαιότητες και εν τέλει να υποβαθμιστεί η αισθητική και το κύρος του αρχαιολογικού χώρου των Αιγών, ενός από τους πιο σημαντικούς σε μνημεία, ευρήματα, αλλά και συμβολισμούς τόπους της χώρας.

Η ανύψωση στην πλαγιά του βουνού ενός εργοστασίου επεξεργασίας απορριμμάτων που ο ταξιδιώτης που κινείται στην περιοχή θα το βλέπει από παντού σαν «τοπόσημο» του αρχαιολογικού χώρου είναι βέβαιο ότι θέτει εν αμφιβόλω την τεράστια προσπάθεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας για την προβολή και την ανάδειξή της πρώτης πόλης των Μακεδόνων, βάζοντας σε κίνδυνο ακόμη και την υφιστάμενη εγγραφή του χώρου στον κατάλογο των μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Έχουμε την πεποίθηση ότι το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, το κορυφαίο γνωμοδοτικό όργανο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ανεπηρέαστο από όποιες πιέσεις, για μια ακόμη φορά θα ανταποκριθεί στο ρόλο του και το ΥΠΠΟ θα προστατεύσει, όπως οφείλει, την κορυφαία πολιτιστική κληρονομιά των Μακεδόνων.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο του

Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων,

Ο Πρόεδρος Η Γενική Γραμματέας

Δημήτρης Αθανασούλης         Άλκηστη Παπαδημητρίου

————————————————————————————————

http://www.web-greece.gr/favorite_20_vergina_gr.htm

Βρήκα τη φωτό εξαιρετική. Ανάσα μέσα στη μαυρίλα.

1227179146_5Ο σκύλος είναι βέρος Βιεννέζος. Το χιόνι και η κακοκαιρία των ημερών του χάλασαν λίγο την κουάφ. Ας είναι, γιατί έγινε …χαριτωμένος. Αυτό θα πει σκυλίσια ζωή φίλοι μου!

Επονται τα σοβαρά…

ριτς

υγ.(της..επιμελήτριας :p)
Να συμπληρώσω την ανάλαφρη ατμόσφαιρα του ποστ (πριν πέσουμε στα βαριά, πάλι) με τραγούδι:

Το σκυλάκι το κανίς, Γιάννης ΛοΓοθέτης (1977)

ultravox-vienna

το γιουτιουμπάκι, ευγενική προσφορά του Ινδικτου… Είδατε πώς αποδίδει η συλλογική εργασία κυριε Καμηλιέρη μας ; Στην πράξη αγαπητέ μου, στην πράξη, κι όχι στα λόγια….