Χιούζ – Πλαθ : αναμοχλεύω τα πάθη και προχωρώ


Ted Hughes and Sylvia Plath holding a manuscript, 1958, by James F. Coyne (Emory © Black Star)

Sylvia Plath and Ted Hughes with his parents, William and Edith, 1956, (Daily Mail)2007

Κατηφόριζα τις προάλλες τη Σκουφά. Προσφιλής διαδρομή από τα φοιτητικά τα χρόνια. Ως συνήθως, τα πεζοδρόμια έσφυζαν από ζωή. Η νεολαία άπλωνε τα δίχτυα της παντού και η πληθωρική της παρουσία έβγαινε έξω στο δρόμο, υποχρεώνοντας τα αυτοκίνητα να μηδενίσουν το κοντέρ. Εκατοντάδες άνθρωποι, αραχτοί στους καφενέδες ή και όρθιοι –μ’ εκείνο το παρεΐστικο και ανέμελο στυλ τού «πέρασα να πω μια καλημέρα, αλλά δεν θα κάτσω»– έμοιαζαν με επαγγελματίες θορυβοποιούς, καθώς κάθε τι πάνω στο σώμα τους εξέπεμπε θορυβώδη ζωή.

Δεν ξέρω τι συζητούσαν. Εν κινήσει εγώ, ήμουν αποδέκτης αποσπασματικών και μόνο λέξεων και περιέργως ήμουν σχεδόν βέβαιη ότι ανάμεσα στο κενό των λέξεων δεν χωρούσε κανένα Βατοπέδι, κανένας Ρουσόπουλος, κανένας Παπανδρέου ή Καραμανλής, παρά μόνον η ανταλλαγή απόψεων γύρω από τον μικρόκοσμό τους. Εξεπλάγην, λοιπόν, ευχάριστα όταν το αυτί μου έπιασε το όνομα Τεντ Χιουζ. Γύρισα και κοίταξα την κοπέλα η οποία το είπε. Ηταν μια μικροσκοπική νέα γυναίκα, φοιτήτρια το δίχως άλλο, με τα μαλλιά απλωμένα στο κάθισμα, τα χέρια της σαν αιώρα και με τις εκφράσεις της προσωποποίηση του μεσογειακού τύπου. Πρόσεξα ότι πάνω στο τραπέζι ήταν αφημένο το βιβλίο του Χιούζ «Γράμματα Γενεθλίων» και υπέθεσα ότι θα ’χε αναλάβει κάποια εργασία πάνω στη Σύλβια Πλαθ και στον Τεντ Χιούζ, τον άνδρα της ζωής της.

Χαμογέλασα και συνέχισα να κατηφορίζω τη Σκουφά. Ηδη είχα μπει στην ποιητική διαδικασία. Το ζεύγος Πλαθ – Χιούζ επανερχόταν στο μυαλό μου, αργά, χωρίς τις παλιές νεανικές εξάρσεις, χωρίς την παραμικρή έμφαση στο καταστροφικό πάθος που οι δύο μοναδικοί άνθρωποι σκόρπιζαν γύρω τους όσο ζούσαν. Αυτή η επιστροφή ήταν για μένα αναγκαιότητα. Ενα είδος φυγής από την τρέχουσα πραγματικότητα. Στο κάτω κάτω, φυγή δεν είναι η ποίηση; Εκδήλωση μοναχικότητας δεν είναι; Και να που λίγο πιο κάτω, επί της Σκουφά πάντα, το ζεύγος Πλαθ – Χιούζ είχε στήσει πάρτι στη βιτρίνα των εκδόσεων «Μελάνι». Κοντοστάθηκα. Βιβλία με τη ζωή και τα ποιήματά τους ήταν απλωμένα στις προθήκες και δίπλα, βιβλία για τη ζωή και το έργο της μεγάλης Ρωσίδας ποιήτριας Αννας Αχμάτοβα και της συγγραφέως Λου Αντρέας Σαλομέ, αγαπημένης του Νίτσε και του Ράινερ Μαρία Ρίλκε.

«Μηχανοκίνητε άνθρωπε, ω Εσύ – που δεν είσαι Θεός αλλά μια σβάστικα / τόση σκοτεινή που κανείς ουρανός δεν μπορεί να διαπεράσει / Κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα / την μπότα στο πρόσωπο, την κτηνώδη / κτηνώδη καρδιά ενός κτήνους σαν κι εσένα (Σίλβια Πλαθ, «Daddy»). Αυτούς τους στίχους επιλέγει στην εισαγωγή του βιβλίου «Γράμματα Γενεθλίων» ο Γιάννης Αντιόχου για να τοποθετήσει τον αναγνώστη στο χωροχρόνο των ποιητών. «Το να μεταφράσεις, να μεταγράψεις ή να αποδώσεις στην ελληνική γλώσσα το ύστερο έργο του «δαφνοσκεπούς ποιητή» Τεντ Χιούζ, προσκαλώντας την αγαπημένη του σύζυγο και ποιήτρια Σύλβια Πλαθ να προλογίσει η ίδια το στοιχειωμένο από τον προσωπικό τους μύθο κύκνειο άσμα του, ίσως φαντάζει κάπως διαφορετικό για τη συνήθη πρακτική γραφής προλογικών σημειωμάτων..

.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1963 η Σύλβια Πλαθ αυτοκτονεί, τοποθετώντας το κεφάλι της στο φούρνο του γκαζιού. Αφήνει ένα σημείωμα στον γείτονά της Τόμας Τρέβορ, με το μήνυμα «Καλέστε τον γιατρό Χόρντερ». Ομως η παραμάνα που θα έφτανε νωρίς το πρωί καθυστερεί, ο Τόμας Τρέβορ δεν βγαίνει εκείνο το πρωινό από το σπίτι του… και το παιχνίδι της Σύλβιας αποτυγχάνει. Φαίνεται ότι πίστευε πως θα την προλάβαιναν. Στο τραπέζι μετά την κηδεία, τρία σχόλια του Χιουζ προκάλεσαν κατάπληξη και τρόμο: «Ολοι τη μισούσαν», είπε. «Μ’ έκανε επαγγελματία». «Ηταν μια πάλη μέχρι θανάτου. Ενας από τους δυο μας έπρεπε να πεθάνει»… Εκείνη η μέρα θεωρείται η απαρχή της ιδέας του Χιουζ να αρχίσει μια επικοινωνία με τη γυναίκα με την οποία σε ολόκληρη τη ζωή του συνδιαλέχθηκε μέσα από την ποίηση, χρησιμοποιώντας φυσικούς και μεταφυσικούς διαύλους. Η ποίησή του διαθέτει τα στοιχεία που δημιουργούν μια υπερπραγματικότητα, όχι μόνο με την έννοια του υπερεαλισμού, αλλά με την έννοια της επικοινωνίας χωροχρονικών διαστάσεων.

Το ότι κάποιος βρίσκεται στο τίποτα ξεκινάει να γράφει για το τίποτα, καταλήγει να είναι η πιο ενδιαφέρουσα φόρμα στην ποίηση. Ο Χιουζ, σημειώνεται στο βιβλίο, είναι υμνωδός του τίποτα, γιατί είναι βαθιά μεταφυσικός ποιητής. Είναι αινιγματικός, μ’ έναν πολύπλοκο τρόπο, φιλοσοφικός τρομοκρατικός και απόκοσμος. Ασχολείται με εκτοπλάσματα, πλάσματα, τραπεζάκια πνευματισμού, τη Λίλιθ, τη μαγεία, την αστρολογία. Μέσα από τη συλλογή του ικανοποιεί αυτούς που έχουν την άκρατη περιέργεια να λάβουν απαντήσεις που ποτέ δεν έδωσε τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια της ζώης του σε σχέση με τη Σύλβια Πλαθ. Για τον υποψιασμένο αναγνώστη, ποιήματα όπως το «Τέλος», «Βόλτα στο φεγγάρι», «Ο Θεός», «Το Παιγνίδι της Μοίρας», θα τον παραπέμψουν στο βαθύ μυστικισμό, στην ιερότητα του αριθμού 49 που αντιστοιχεί στα 49 νοητικά επίπεδα της μεταφυσικής…

Αν και σε μερικά ποιήματα υπάρχει μια αίσθηση που καταγράφει ο Χιουζ προς την Πλαθ, του τύπου «Εγώ ήθελα… εσύ δεν μπορούσες», ο ποιητής δεν φαίνεται να απαξιώνει την Πλαθ, τη σχέση τους, τη ζωή τους, το ποιητικό της έργο, αλλά μιλάει ορμώμενος αποκλειστικά από μια ζωή που ορίζεται από απλανή αστέρια, από αστρολογικές όψεις, το Πεπρωμένο. Η ερωμένη του Χιουζ, Ασια Γουέβιλ, η οποία επίσης αυτοκτόνησε σαν την Πλαθ, αφού πρώτα σκότωσε την κόρη που απέκτησε μαζί του, είναι ανύπαρκτη στα «Γράμματα Γενεθλίων». Πρόσφατα έγινε γνωστό από το ίδρυμα Χιουζ και τη Βρετανική Βιβλιοθήκη ότι υπάρχουν δύο ακόμη κεφάλαια, τα οποία αφορούν τα αρχικά στάδια της ζωής της Πλαθ με τον Χιουζ, στη δεκαετία του ’60 στο Λονδίνο κι έχουν γραφτεί δέκα χρόνια πριν εκείνος εκδώσει την τελική ποιητική ανθολογία. Πιστεύεται, γράφουν οι «Τάιμς», ότι ο Χιουζ είχε αρνηθεί να τα δημοσιεύσει, θέλοντας να δώσει μεγαλύτερη έμφαση σε ποιήματα που περιγράφουν τα τελευταία στάδια της σχέσης τους. Φαίνεται όμως ότι η απόφαση του Χιούζ είχε να κάνει και με τα παιδιά του. Στο τέλος, η εικόνα του ίδιου και της Πλαθ τον καταδυνάστευε.

Σε εποχές κυνικές, σαν τη σημερινή, σε εποχές που θέλουμε να παραμυθιαζόμαστε ότι τίποτα φοβερό δεν έχει συμβεί και ότι όλοι θα ξαναπιάσουμε το νήμα της ευημερίας απ’ την αρχή, κάποιες τέτοιες επιστροφές σε ατόφια ερωτικά πάθη βοηθούν για να κατανοούμε τα διαφορετικά πάθη των ανθρώπων, ανάμεσα στα οποία περίοπτη θέση κατέχει το πάθος για το χρήμα. Το ζούμε τώρα, αυτή τη στιγμή και οφείλουμε να το ξορκίσουμε, αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι.

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 2-11-2008

25 thoughts on “Χιούζ – Πλαθ : αναμοχλεύω τα πάθη και προχωρώ

  1. Λοιπόν, άλλο ένα εξαιρετικό Κυριακάτικο κείμενο, Ριτσάκι μας!

    Αν και η Πλαθ παραείναι «σκοτεινή» για τη δική μου ιδιοσυγκρασία.
    Σαν ποιητής ο Χιουζ είναι λίγο πιο κοντά μου
    Αλλά και πάλι….

    Πάντως, είναι φυγή η ποίηση, σίγουρα!🙂

    Καλή βδομάδα, Ριτσάκι μας
    και ελπίζω να περάσατε καλά στο ταξίδι -πάω να δω του Ντίνου🙂

  2. Δεν την ήξερα τη φράση του, αλλά με εκφράζει απόλυτα, ξέρεις! Αυτό ακριβώς είναι ο έρωτας… Μια μάχη μέχρι θανάτου (απλά εγώ ελπίζω συμβολικού!) μέχρις της απόλυτης αλληλοεξουθένωσης και ενσωμάτωσης του ενός στον άλλο

  3. Το πάθος για το χρήμα…καλοξορκισμένο Ρίτσα μου, το άλλο όμως το ερωτικό είναι ενσωματωμένο στον έρωτα…αλλιώς τι έρωτας νάναι, σαν κρύα κοτόσουπα μου κάνει!
    πρέπει να είδα και ταινία με την ζωή της Πλαθ, θυμάμαι την σκηνή της αυτοκτονίας και την περιρρέουσα κατάθλιψη και ότι ήταν εξαιρετική.
    πάντως είναι μορφές που «χώνεσαι» μέσα τους μόνον όταν είσαι ερωτευμένη και μάλιστα ΠΟΛΥ!τότε δεν πρόκειται περί απλής ανάγνωσης, έτσι λέω η πτωχή!
    καλή βδομάδα
    καλό μήνα
    και…ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

  4. Η μαύρη αλήθεια είναι πως κάποιος κοινός, απλός και αμόρφωτος άνθρωπος θα είχε χαρακτηριστεί ψυχικά άρρωστος. Απλά πράματα. Κάναν την αρρώστια τους ποίηση.
    Καλημέρα Ρίτς.

  5. Το τραγικό τέλος της μού γεννούσε πάντα έντονα συναισθήματα συμπόνοιας και οργής (ταυτοχρόνως) και για τους δύο:
    είναι τραγικό να κυβερνιέσαι από τόσο απόλυτα, κτητικά, αδιέξοδα και εντέλει, αυτοαναφερόμενα, αισθήματα αγάπης και ανάγκης αγάπης (εκείνη)∙
    είναι έως και ανήθικο (συναισθηματικά, όχι «κοινωνικά») να δίνεις διαρκή τροφή σε τέτοια αισθήματα και να τρέφεσαι από αυτά, αλλά να φεύγεις πανικόβλητος όταν δεν μπορείς πια να διαχειριστείς τις συνέπειες (εκείνος)∙
    και είναι ακραία σκληρό (ως προς το αποτέλεσμα, παραβλέποντας τον πιθανό μη καταλογισμό), να τιμωρείς οποιοδήποτε άνθρωπο με το βάρος του θανάτου σου και της εικόνας του θανάτου σου (εκείνη).

    Πέρα από αυτά, η ποίηση που πήγασε από τόση ευφυία και τόσο πάθος είναι συγκλονιστική!

    (και όλο αυτό με φέρνει στην παντελώς άσχετη και παντελώς κοινότοπη σκέψη για τον χρόνο που κυλά σαν νερό, ενθυμούμενη πως πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, μου μίλησες για την Πλαθ στα «μέρη μου»!)

    Καλή εβδομάδα.

  6. Η Πλάθ ήταν ψυχικά άρρωστη και μία καλή μαθήτρια (diligent) που κατάφερε να βρεί τη ‘δικιά’ της φωνή της στους τελευταίους μήνες της ζωής γράφοντας και τα καλύτερα ποιήματα αυτούς τους τελευταίους μήνες. Ενα καταπληκτικό ποίημα που σε ταρακουνάει και βλέπεις όλη την ψυχική της κατάσταση και δείχνει καθαρά πια΄ότι είνει σε process of suicide είναι ‘the moon and the Yew tree». Σαρδονικό από τη μία και από την αλλη μια καθαρό και δυνατό. Σε αυτό νομίζω αναγνωρίζεις την αυθεντική Πλάθ. Τις καλημέρες μου dearest

  7. @@ Penelope

    @@ just me

    @@Σοφια

    @@ anepidoti

    @@ Meniek

    @@νατασσακι

    Τώρα, εγώ , τί θα μπορούσα να απαντήσω στις δικές σας παρεμβολές, παρ εκτός από ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας. Η Χιουζ και η Πλαθ ειναι εντελώς ιδιαίτερες περιπτώσεις και δεν ξέρω αν πολλοί θα ήθελαν κάτι να πούνε γι αυτούς. Καταστροφικοί, αυτοκτονικοί, παθιασμένοι μέχρι υπερβολής ίσως ( για τα δικά μου αγγλικά δεδομένα εννοω) , αλλά πάλι σπουδαίοι γιατί την εσωστρέφεια τους την έκαναν σημαία στον κόσμο…\σας φιλω ολους

    ΥΓ Ο Ντίνος εχει ωραίες φωτο από την εκδρομή…

  8. Οι γοητευτικοί αυτόχειρες.
    Ευχαριστώ, Ρίτσα, προσωπικά ευχαριστώ… από τα καλύτερά σου πάλι και πάλι 🙂
    Και μη μου πεις γιατί δε σχολιάζω επί της ουσίας, γιατί μερικές φορές μπροστά σε ένα κείμενο που τα έχει »πιάσει» όλα, νιώθω απλώς ανήμπορη, ευχαριστημένη αλλά και ανήμπορη, και από την άλλη δεν ήθελα να μη σχολιάσω πόσο μου άρεσε η συγκεκριμένη ανάλυση για τον Χιουζ και την Πλαθ.

  9. @@ aaduck
    καλησπέρα, καλησπέρα…ξέρεις ποσο χαιρομαι που περνάς και από δω. Να σχολιάζεις και να λες ο,τι θες… ο καθένας μας μπορεί να είναι δημιουργικός, καταστροφικός και αυτοκαταστροφικός.Οπότε, ας λέμε τουλαχιστον την άποψή μας για την ποιηση…

  10. το πιο βαθύ πράμα
    είναι οι πυκνές σιωπές ανάμεσα στις λέξεις που συνάντησες ρίτσα, εκεί στη σκουφά, και, έτσι πυκνές, κράτησαν στην επιφάνεια της ζωής σου τα ωραία χρόνια, ακριβώς ανάμεσα στις λέξεις του ζωντανού πλήθους…
    όμορφη εικόνα, καλή και για κυριακάτικο κείμενο…
    και μετά, μια κοπέλα
    και η πλάθ.
    τι είναι η πλαθ για σένα…
    πώς μπορούμε να πούμε τι είναι η πλαθ για μάς, ανθρώπους του ίδιου γένους, με εμπειρίες κοινωνικού, πολιτικού, οικογενειακού και προσωπικού χαρακτήρα…
    κι όλα αυτά γιατί ‘τα χρόνια, τα ωραία χρόνια’ αρχίζουν και γίνονται κάπως πολλά, πίσω μας.
    η πλαθ είναι μια μαγεία.
    η σχέση της, η ζωή της, η τρέλλα της, η διάδοση του ονόματός της και της ιστορίας της…

    και μετά,
    πέρα απ΄αυτά,
    πάνω στις πυκνές σιωπές ανάμεσα στις δικές της λέξεις,
    φυτρώνει πυκνή, σκοτεινή, στιβαρή, η ποίησή της.
    τι μπορεί να κάνει ποίηση κάτι…
    ε, νομίζω σίγουρα κάτι πιο βαθύ από το νόημα της ζωής, που πολλές φορές δεν έβρισκε, ως ασθενής, η πλαθ…
    πού ακριβώς εδράζει η ποίηση της πλαθ;
    στη μουσική ; νομίζω όχι, στην σθεναρή φαντασία, στην κυνικότητα της γυναίκας…;
    αναρωτιέμαι
    πού
    πώς
    αυτά που μεταφέρει η πλαθ είναι Ποίηση. γιατί είναι Ποίηση.
    σ’ευχαριστώ που με ταξίδεψες, μια φορά ακόμη…
    αφορμή, μια όμορφη ώρα για καφέ στο κέντρο της πόλης…
    μελαγχολικά φιλώ σε
    ε

  11. @@Αμπθα….
    καλησπέρα σου…Είσαι ποιημα από μονη με αυτά που γράφεις. Το ξέρεις ότι ειμαι λιγο πιο ψυχρή απο όλα αυτά. Από επιλογή, θα σου πω..Η ποιηση παραμένει φυγή, όχι διέξοδος

  12. Κοίταξε άν περάσει ο Ζalmoxis αυτές τις ημέρες πέστου ότι φέυγω για Washington DC για αυτά που λέγαμε πρίν μερικούς μήνες😉

  13. δεν είναι αλήθεια ότι είσαι πιο ψυχρή, είναι ψέμμα, τελεία και παύλα (υπογράφω δλδ:)
    είσαι πιο λογική, είναι άλλο πράγμα, και όχι λιγότερο ποιητική.
    και πάλι τελεία και άμπτθα, που λέει κι ο κρόππερ!:)

  14. Αχ ρε Αλαφούζε…..
    τις καλύτερες πένες έχεις μαζέψει στο μαγαζί σου….

    Κι εμένα μου ‘ρθε, τις προάλλες, στο νου η Πλαθ, όταν, κατεβαίνοντας δεξιά την Σωκράτους, είδα ένα τσούρμο μεταναστών να παλεύει να διορθώσει μία ξεχαρβαλωμένη κουζίνα υγραερίου…
    Θα μου πείτε, αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ στην Σκουφά. Δεν θα το επέτρεπε ποτέ ο Νικήτας.
    Έλα όμως που αυτή η ρημάδα η τέχνη έχει ξεφύγει από τα comme il faut στέκια του trendy down-town και κατηφορίζει allegrement στις λεωφόρους της πραγματικής ζωής…

    Ο λαϊκάντζας νταλικιέρης

  15. @@ntalikierhs \
    το πρώτο, σ αρέσει δεν σ αρέσει το παιρνω για κομπλμαν! Το δευτερο το αντιπαρέρχομαι για πολλούς λογους που δεν ειναι της παρούσης.. Τί φταιω εγω που εσυ είσαι νταλικιέρης ;

  16. Σας χάλασε την αισθητική κυρία μου;
    Πόσο λυπάμαι….
    Την επόμενη φορά που θα κατεβαίνετε την Σκουφά με προορισμό το Jackson’s ελάτε να σας κεράσουμε.
    Εμείς πλερώνουμε για να κράζουμε τις/τους απανταχού wannabe κουλτουριάρηδες.
    Αφήστε που τα σκάμε και χοντρότερα απ’όλους για να αγοράζουμε ότι βλακεία δημιουργούν οι υπο-καλλιτέχνες και να κάνουμε (τοιουτοτρόπως) εντύπωσιν στις wannabe mesdammes που (φυσικά) δεν είχαν Σκουφά στην Αετοραχούλα Πιερίας απ’την οποίαν κι αντλούν την καταγωγή τους.
    Τα σέβη μου
    Νταλικιέρης

  17. ntalikierhs
    εχετε χαρη που εχει απόψε ποδόσφαιρο… αλλά τέλος πάντων, ευτυχώς που δεν κατάγομαι από την Πιερία…ειμαι Τεγεάτισα….

  18. χαίρομαι για το άρθρο σου, μου έδειξε άγνωστες πτυχές του ζευγαριού που γνώρισα μέσα από την ταινία «Σύλβια» αρχικά και συνέχισα διαβάζοντας τα ποιήματά τους🙂

  19. batgirl
    καλησπέρα σου. Χαιρομαι που πέρασες από εδω. Ειμαι η μαμα του Ντίνου. Το ξέρεις, φαντάζομαι. Κάνει μια προσπάθεια και νομίζω ότι του αρέσει. Για να δούμε….ευχαριστώ πολύ

  20. Ποιητικά όπως άρμοζε μπήκες στο δρόμο του ζευγαριού που άνθιζε; δεν άνθιζε επί ματαίω ;Ποιός μπορεί να πει;
    Έξω κοιτάς μέσα βλέποντας και ξανά .Κάνεις τις λεωφόρους παραλίες .Η νιότη σαν τα τρελά πουλάρια τόση δα της πέφτει αφορμή και λύνει φουλάρια.Προέκταση του χεριού της ανέμελη ένα βιβλίο την κατέχει,τα παρακάτω ήταν δική σου υπόθεση.

  21. […]Κατηφόριζα τις προάλλες τη Σκουφά. Προσφιλής διαδρομή από τα φοιτητικά τα χρόνια[…]

    Στρίψε και καμμιά φορά στην Ομήρου ω ρε μανδάμ! Δεν θα χάσεις!😛

  22. J.McManus
    Καλέ μην κάνεις ετσι, θα στρίψω και πιο κάτω… αλλα μεχρι τη Σολωνος, παρκάρω κλασσικά απέναντι από τη Νομική. Βιτσιο που λένε, αν έχεις ακουστα΄…. Η Σκουφά έχει ψωμί για κουβέντα βρε..δεν το κατάλαβες;

  23. @@ Έκτωρ
    Χαιρετώ Εκτορα, πότε πότε είμαι σε ποιητική διάθεση. Οχι πάντα όμως, δυστυχώς. Επειτα και οι δυο τους ήταν πολύ καταθλιπτικοί βρε παιδί μου. Είπαμε, αλλά λίγη αισιοδοξία δεν εβλαψε ποτέ κανένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s