Obama, baby,φώναζε το πλήθος


Hταν ούτως ή άλλως μια προαναγγελθείσα νίκη, παρά την πολυπλοκότητα του αμερικανικού εκλογικού συστήματος. Πολύ πριν ο Αμερικανός ψηφοφόρος φτάσει στην κάλπη, ο διεθνής Τύπος, μέσα από μια μοναδικού μεγέθους συναισθηματική φόρτιση κι έναν υφέρποντα αντιμπουσισμό είχε συνοδεύσει θριαμβευτικά τον Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Συγχωρείται βεβαίως, αφού ήταν τόσο μεγάλο το άγος της διακυβέρνησης Μπους και τόσο ευμεγέθη τα λάθη της, ώστε μόνο μια συντονισμένη διεθνής εκστρατεία θα απάλλασσε τον κόσμο από το νεοσυντηρητικό «σινάφι» της Ουάσιγκτον. Κάποιοι μάλιστα υπερέβησαν τα εσκαμμένα, λέγοντας ότι το Καλό νομοτελειακά διαδέχεται το Κακό.

Να’ μαστε λοιπόν εδώ, με τον ενθουσιασμό από το θρίαμβο του Ομπάμα στα ύψη, αλλά και με τους πρώτους προβληματισμούς. Κι είναι αλήθεια πολλά τα μέτωπα. Τα ταμεία του κράτους είναι άδεια. Η οικονομική κρίση δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Η εκπαίδευση που η Αμερική προσφέρει στα παιδιά της βρίσκεται πολύ πίσω σε σχέση με άλλες προηγμένες χώρες. Το σύστημα υγείας χρειάζεται γκρέμισμα και κτίσιμο από την αρχή, όπως άλλωστε απαιτούνται σοβαρές παρεμβάσεις στο σύστημα συνταξιοδότησης. Δύο μεγάλοι πόλεμοι, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν πυορροούν, χωρίς να είναι ορατή η επούλωση των τραυμάτων, ενώ το αγαθό της καντικής ειρήνης παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για τους Παλαιστινίους, τους Ισραηλινούς, τους Λιβανέζους, τους Σύρους και τους Πακιστανούς. Το στίγμα της ντροπής από τις βιαιότητες στις φυλακές του Αμπού Γκραΐμπ και του Γκουαντάναμο δεν διαγράφεται εύκολα από τη συλλογική μνήμη, όπως δεν διαγράφεται η ταπείνωση του Νότου από την αναλγησία της κεντρικής κυβέρνησης, όταν ο τυφώνας «Κατρίνα» σάρωνε τους μαύρους και το βιός τους.

Επί κυβερνήσεως Μπους, αξιακές έννοιες, όπως σεβασμός, εμπιστοσύνη και αισιοδοξία χάθηκαν στο βωμό της αλαζονείας και της τιμής των όπλων. Η επιστροφή τους αυτή τη στιγμή στην αμερικανική εστία αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον Ομπάμα, ο οποίος γνωρίζει ότι έχει ηθικό καθήκον να ξεφύγει από το παραδοσιακό τρίπτυχο της ρεπουμπλικανικής φιλοσοφίας – εθνική ασφάλεια, τυφλή πίστη στις αγορές και συντηρητική κοινωνική σκέψη – κάτι που ευελπιστεί να πράξει με τη βοήθεια του πανίσχυρου Δημοκρατικού Κογκρέσου.

Το αμερικανικό έθνος χρειάζεται να ξαναγράψει ιστορία. Ο λαός προχθές παραληρούσε, φωνάζοντας «Obama baby»! Θα βρει, άραγε, ο Ομπάμα τον τρόπο να μην τον απογοητεύσει; Θα τολμήσει να εφαρμόσει εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς της αμερικανικής ηγεσίας, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα; Θα ενστερνιστεί την ιδέα της πράσινης ενέργειας; Θα υπερβεί τον εαυτό του όταν το εβραϊκό λόμπι θα τον αποπροσανατολίζει; Θα τιμήσει το διατλαντικό ιδεώδες, συνεργαζόμενος με τους Ευρωπαίους ηγέτες που την επομένη της κρίσης στρέφονται προς μια παγκοσμιοποιημένη πολιτική; Θα συνειδητοποιήσει την έννοια του νέου πολυπολικού κόσμου;

Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ούτε ο Ομπάμα κρύβει άσους στο μανίκι του, εκτός των βιωματικών εμπειριών του. Οι προσδοκίες ωστόσο είναι τεράστιες, γι’ αυτό και θα σμικρυνθούν γρηγορότερα. Ομως μόνον μια ξεχωριστή προσωπικότητα, όπως δείχνει να είναι ο Ομπάμα έχει ελπίδες να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. «Τολμώ να ελπίζω», είναι ο τίτλος του βιβλίου του. Ποιος θα στερήσει την ελπίδα από ποιον;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 6-11-2008

Advertisements

36 thoughts on “Obama, baby,φώναζε το πλήθος

  1. Μακάρι που λένε, αν και δεν ξέρω γιατί ο Ομπάμα τελικά θα αποδειχθεί σωτήρας σε μια περίοδο που ο κόσμος ούτως ή άλλως θεωρεί πως δεν έχει ανάγκη από ηγέτες – βλέπεις ο κόσμος δεν έχει πλέον αξίες – αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα.

    Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατί εμείς, όντας άσχετοι με τον ίδιο τον άνθρωπο Ομπάμα, προεξοφλούμε πως «γνωρίζει» ότι θα είναι δύσκολα τα πράγματα και θέλει να κάνει αυτό και εκείνο, αντί να θεωρούμε αυτό που πραγματικά έχει αποδειχθεί περίτρανα μέχρι σήμερα από τότε που εξέλειψαν οι ηγέτες (και οι αξίες): ο άνθρωπος (μπορεί και να) είναι ένας απλός επαγγελματίας που στηρίζεται σε πολύ καλούς μαρκετίστες.

    Η πίστη σου από που πηγάζει; Γιατί αν όλα αυτά είναι απλή πίστη, όλη αυτή η ενθουσιώδης έπαρση που έχει καταλάβει τον κόσμο λες και από χτες όλα είναι ρόδινα, μάλλον θα καταλήξει σε κλάματα. Σαν αυτά που ακούστηκαν χτες την ώρα που ένας γάμος πνιγόταν στο αίμα.

  2. Δεν ξέρω αν το βιβλίο του Obama έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά ο αγγλικός τίτλος του είναι «The Audacity of Hope» που μεταφράζεται ως «Το Θράσος της Ελπίδας».
    Το αγόρασα πριν από 10 ημέρες ως audiobook και το άκουσα χωρίς να κουραστώ καθόλου. Ακόμα και μόνο ο πρόλογός του, αξίζει να μεταφραστεί. Σκέφτηκα να το κάνω εγώ αλλά δε βρήκα το χρόνο. Επιμένω στον τίτλο γιατί ο ίδιος δίνει μερικά παραδείγματα αυτού του ‘θράσους’ και βρήκα καταπληκτικό το παράδειγμα του λαθρομετανάστη που ορμά να διασχίσει ένα πέλαγος χάριν της ελπίδας του.
    Ναι, αυτό είναι θράσος, κι ελπίζω ο Obama να δείξει ψήγματα έστω αυτού.
    Καλημέρα…

  3. Mike το βιβλίο στα ελληνικά ειναι Τολμώ να Ελπίζω, εκδοσεις Πολις, μεταφραση Ρουλα Κοκολιού…. Νομιζω ομως ότι υπαρχει ενα ακόμη

  4. | Darthiir the Abban

    Δεν υποστηρίζω τίποτα…αν διαβασες καλά, αναφέρομαι στα προβληματα και θετω πολλά ερωτηματικά. Υπό τις παρουσες συνθήκες είναι ενας ανθρωπος που αποδειχθηκε ψυχραιμος. Ρε συ, ταβαλε με τη Χιλαρι και τον κλίντον …ξερεις τί εστί αυτό ;

  5. Ακριβώς.Με ζυγισμένα τα φτερά.Όπως και νάχει ελπίδα τόλμη.Δεν θάναι το ίδιο.Το ελάχιστο μπορεί ν αποδεικύεται μέγιστο κάποτε. Άντε να προχωρήσει κι αυτή η «καντική ειρήνη»όπως με δεινή ευστοχία είπες.»Obama baby»! Vamos!

  6. Βρε δεν είπα τί υποστηρίζεις – το διάβασα, ήμαρτον, απλά αναρρωτιέμαι για την προεξωφλητική χρήση ορισμένων λέξεων, σε παγκόσμιο επίπεδο – όχι μόνο από εσένα, και την υπερβολική αισιοδοξία, τη στιγμή που ο ξενοδόχος είναι άγνωστος και πολύ μακριά και το ξενοδοχείο του είναι δεσμευμένο.

  7. @@Εκτωρ….
    κλασσικά η ελπίδα πεθαινει τελευταία. Η τολμη ειναι μια άλλη πικρή ιστορία. Μακάρι να τολμήσει ο άνθρωπος. Τί να πω

  8. Ξέρεις ποιό είναι το κακό;
    Ότι μας μάθανε μεν πως η αισιοδοξία είναι το παν για την επιτυχία, αλλά δεν μας διδάξανε ως δεν πρέπει να στεκόμαστε σε αυτή μιας και η επιτυχία δεν προέρχεται από αυτή.

  9. Ποιος θα στερήσει την ελπίδα από ποιον;
    H πραγματικότητα μήπως;
    —————————
    Ας κρατάμε μικρό καλάθι λέμε!
    🙂
    Kαλημέρα σας.

  10. Γιατί θα τον αποπροσανατολίζει ειδικά το Εβραϊκό lobby και όχι π.χ το Ελληνικό; 😉
    Προσωπικά, νομίζω ότι τα lobby, με κανόνες λειτουργίας φυσικά, είναι χρησιμότατα στην πολιτική διαδικασία.
    Καλημέρα

  11. @@ Darthiir the Abban
    αμα δεν είσαι αισιόδοξος στερείς από τον εαυτό σου την ανάσα. Τόσο απλά.

    @@Allu Fun Marx
    Η πραγματικότητα είναι αυτή που επιτρέπει την ελπίδα, αγαπητό μου πνεύμα αντιλογίας …..

    @ Ντροπαλός

    το εβραϊκό λομπι είναι πολυ πιο δυνατό από το τουρκικό, το ελληνικό , το σκοπιανό για πολλούς και διάφορους, πλην κατανοητούς λόγους.
    Καλημερα σε ολους

  12. @@βασιλική

    γεια σου βασιλικούλα μου. Η ελπιδα οντως ειναι φθαρτή οπως και ο άνθρωπος και η φύση και ολες οι κατασκευές του μυαλού του ανθρώπου… φιλια και αγαπη

  13. Άμα επίσης είσαι μόνο αισιόδοξος και λύνεις τα πάντα μέσω της αισιοδοξίας στερείς από τον εαυτό σου την ανάσα.
    Ένα βηματάκι παραπάνω. 🙂

  14. Χάρηκα πάρα πολύ (όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη). Η εκλογή του Ομπάμα στην προεδρία, δίνει μόνο καλά μυνήματα και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
    Χάρηκα αφού ο Μπούς και ο κλώνος του (Μακκέϊν) δεν θα χουνε εξουσία και ένας νέος άνθρωπος αναλαμβάνει, με νέες ιδέες και προθέσεις. Μένει να δούμε αν θα καταφέρει όλα αυτά τα οποία έλεγε, προεκλογικά.

  15. Ο Οbama εχει πολύ δυσκολο δρόμο μπροστά του αλλά από ότι καταλάβα διαβάζοντας τα βιβλία του είναι πρωτίστως emotional intelligent αυτό σημαίνει είναι κοντά στο ψυχισμό τους μέσου Αμερικανού. Και ο Αμερικανός πάνω από από ολα και από το banking recession και τα υπόλοιπα οικονομικά προβλήματα χρειάζεται self respect και respect από την διεθνή κοινωνία. Ετσι νομιζω τα πρώτα βήματα θα είναι Ιρακ, Γκουανταμο, Κυοτο.. κλπ.

  16. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πραγματικά δύσκολα για τον Ομπάμα είναι μπροστά. Έστω και αν νίκησε το σύστημα Κλίντον, έστω και αν κατάφερε να επικρατήσει του σκληροτράχηλου Τζ. Μακέιν, ακόμα και αν έκανε την παγκόσμια κοινή γνώμη να τον αγκαλιάσει. Κακά τα ψέματα: ο Ομπάμα θα κριθεί από όσα πράξει (με βάση τα υπεσχημένα) από τις 20 Ιανουαρίου και μετά. Για το αν και κατά πόσον θα τηρήσει το χρονοδιάγραμμα αποχώρησης από το Ιράκ, για το αν θα θωρακίσει τις αγορές απέναντι στην βουλιμία των golden boys/girls, για τις φορολογικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί, με βάση την διαφορετική διακυβέρνηση για την οποία μας έχει προϊδεάσει. Όμως είναι αυτονόητο ότι θα κριθεί αυστηρά, εφόσον έχει δημιουργήσει τόσο υψηλές προσδοκίες σε τόσο πολύ κόσμο εντός και εκτός των ΗΠΑ…

  17. Aπό Ομπαμαλόγος εχω γίνει και σημειολόγος με αυτή την μπλογκολογία που μας έχει πιάσει, και αυτό γι το Μικe και τη λέξη audacity την χρησιμοποιούν με την ένοια του bravery, etc. με την έννοια ότι υπάρχει επιτυχία χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη. Το δικο μας ‘Θρασος’ είναι recklessness και αποτυχία

  18. Ήταν να μη βγει…

    Τώωωωωωρα, και baby θα τον πουν και ότι άλλο θες…

    Να κυβενήσει ξέρει;

    Είναι σαν το ανέκδοτο με τον πιανίστα.

    Ζητάει η ορχήστρα έναν πιανίστα.

    Ο φίλος του δ/ντή ορχήστρας τού λέει. Έχω ένα καλό παιδί να σου γνωρίσω.

    Κι ο δ/ντης: πιάνο ξέρει;

    Ο άλλος: είναι πολύ καλό παιδί, όμως…

    -Πιάνο ξέρει;

    -Ευαίσθητος, με το σας και το σεις σας…

    Ο δ/ντής δεν αντέχει άλλο και ουρλιάζει:

    -Ρε, δε μπα να… και δολοφόνος νάναι, πιάνο ξέρει…

    Την καλησπέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  19. @ Darthiir the Abban
    μα τί λες; Ξέρεις τί λες παιδί μου καλό ; Θα το πω της μαμάς σου, εντάξει ; Η αισιοδοξία ειναι το αλφα και το ωμέγα της ζωής Χωρις αυτήν τόχασες το παιγνιδι…Μπορείς να εισαι συγκρατημένος, να εισαι προσεκτικός, να είσαι μετρημένος, αλλά η αισιοδοξία ειναι η κινητηρια δύναμη που σε βοηθάει να είσαι ολα τα προηγουμενα. Αλλιώς βουτάς στην κατάθλιψη και τελειώσαμε…

  20. @ δ.τζ
    ολες οι ενστάσεις δεκτές. Εχουμε πολυ δρομο μπροστά μας και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί ως γνωστόν σχεδόν ολη η υφηλιος τον ψηφισε…νοερα δηλαδή.
    Θα παραθέσω αρθρο του Λυγερού που εξηγεί ακριβώς τί συνέβη με εξαιρετικά σαφή τροπο…..

  21. Του Σταυρου Λυγερου

    Παραφράζοντας τον Μαρξ δεν θα κάνουμε λάθος αν πούμε ότι η «κρίση είναι η μαμή της Ιστορίας». Ο Ομπάμα είναι καθαρόαιμο τέκνο της κρίσης. Οχι στενά της οικονομικής κρίσης. Αυτή τού έδωσε την τελική ώθηση προς την εκλογική νίκη. Στο παιχνίδι τον είχε ήδη βάλει η κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας, την οποία προκάλεσε το ναυάγιο της στρατηγικής των Νεοσυντηρητικών. Εάν η προεδρία Μπους δεν είχε ρίξει τόσο χαμηλά τη «μετοχή» των ΗΠΑ διεθνώς, εάν ο αμερικανικός στρατός δεν είχε βουλιάξει στο τέλμα του Ιράκ, η υποψηφιότητα του Ομπάμα θα είχε από νωρίς περιθωριοποιηθεί.

    Τη δυνατότητα να αναπτύξει πολιτική δυναμική τού την έδωσε το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα του αμερικανικού κατεστημένου από νωρίς τον στήριξε και πολιτικά και οικονομικά. Οχι, βεβαίως, επειδή οι κύκλοι αυτοί προτιμούν Αφροαμερικανό πρόεδρο. Ούτε, βεβαίως, επειδή γοητεύθηκαν από τις θέσεις του. Σε άλλες συνθήκες δεν θα του είχαν δώσει σημασία. Τώρα, τον στήριξαν από ανάγκη. Συνειδητοποίησαν ότι μόνο ο γερουσιαστής από το Ιλινόις μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της τραυματισμένης υπερδύναμης και να της δώσει μια νέα προοπτική.

    Οι υπολογισμοί του κατεστημένου δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι γύρω από την υποψηφιότητα του Ομπάμα αναπτύχθηκε ένα πολιτικό κίνημα, που υπερβαίνει τις εκλογικές σκοπιμότητες και εκ των πραγμάτων σφραγίζει ανεξίτηλα την αμερικανική κοινωνία. Η εκλογή του Αφροαμερικανού γερουσιαστή δεν συνιστά τομή μόνο στο επίπεδο των συμβολισμών. Δεν βιώνεται ως απλή εκλογική νίκη. Βιώνεται σαν λύτρωση, σχεδόν σαν απελευθέρωση από το ασφυκτικό ιδεολογικοπολιτικό περιβάλλον, που είχε επιβάλει η προεδρία Μπους. Βιώνεται και σαν ελπίδα για κοινωνική δικαιοσύνη.

    Οπως φάνηκε καθαρά, η προεδρική εκλογή δεν ήταν μόνο αμερικανική υπόθεση. Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη παρακολούθησαν με αγωνία την αναμέτρηση, «ψηφίζοντας» με συντριπτική πλειοψηφία τον Αφροαμερικανό υποψήφιο. Μετά την εκλογή του ο υπόλοιπος κόσμος βλέπει με άλλο, πολύ πιο θετικό μάτι τις ΗΠΑ. Ο Ομπάμα προσκόμισε στη χώρα του ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο.

    Το γεγονός ότι αναλαμβάνει την ηγεσία σε τόσο δύσκολες συνθήκες κι ότι έχουν επενδυθεί πάνω του τόσο μεγάλες (και συχνά αντιφατικές) προσδοκίες αντιπροσωπεύει μια μεγάλη πρόκληση και ταυτοχρόνως μια μεγάλη πολιτική δυνατότητα. Εάν αφεθεί να απορροφηθεί από το πολιτικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον οι μεγάλες προσδοκίες θα μετατραπούν σε μπούμερανγκ. Εάν αντιθέτως εκμεταλλευθεί το ευνοϊκό κλίμα και τη θετική δυναμική για να κάνει πράξη τις επαγγελίες του θα γράψει ιστορία.

  22. Έστω και για λίγο (διότι πιστεύω για λίγο θα είναι, δε νομίζω ότι θα τον αφήσουν να κάνει και πολλά) είναι ωραία η ελπίδα που παρουσιάζει.
    Μόνο τον Χόλμπρουκ μη βάλει ΥΠΕΞ γιατί πολύ θα πικραθώ!

    Φιλιά Ριτσάκι 🙂

    @καμηλιέρη, αμάν βρε παιδί μου με την γκρίνια σου, άσε να το χαρούμε λίγο 😛

  23. @@@confused
    αν σου πω ότι καποιοι περιμένουν αυτόν να βάλει…ακουγεται ομως για καποιον αλλον, ο οποίος λεει ειχε βαλει φαρδια πλατιά την υπογραφή του τότε με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, επί Κλίντον…
    πεστα μωρε στον φιλο μας.. Τί τον πιάνει δεν ξέρω.Πνευμα αντιλογίας είναι ; Οκ, αν ειναι μονον αυτό δεν πειράζει…

  24. Αστειευόμουν με φίλους, διαδικτυακούς και μη, για το έντονο πάθος της ομπαμολογίας και τις διαστάσεις που προσέλαβε. Τους πείραζα, είτε ήταν oυτοπικά ενθουσιασμένοι και ελπίζοντες, είτε άγονα μίζεροι και κυνικοί. Δύσκολα έβρισκες «μικτή» λογική με τις αναγκαίες ανάσες συναισθήματος, το πιο ισορροπημένο μείγμα.
    Είμαστε ένας «ταπεραμεντόζος» λαός, χωρίς αμφιβολία. Καφενειακού χαρακτήρα, με τα καλά του (όρεγόμενοι κουβεντούλες, χαλαρές συνθήκες, χαμόγελα) και τα κακά του (ανέξοδες γενικεύσεις, ευκολότεροι αφορισμοί)! [αναμφίβολα, ο γράφων δεν αποτελεί εξαίρεση ή εξυπνο συνδυασμό, ανήκει στις δεύτερες κατηγορίες, κι απλώς …τώρα αυτοψυχαναλύεται 😆 ]
    Διαπίστωσα δε -νομίζω ότι καλα το βλέπω, δεν ξέρω πάλι- πως όσες φορές αφουγκράστηκα τις θέσεις και της μιας πλευράς και της άλλης (ξεκαθαρίζω για να είμαι σωστός : ανήκω στους άγονους και τους μίζερους), διαπίστωσα την ίδια ποσότητα αντίφασης. Εξηγώ:
    Όσοι είμαστε ενθουσιασμένοι με τον Ομπάμα, δεν βρίσκουμε τίποτα να μας ενθουσιάσει στην εγχώρια πολιτική αγορά (υπάρχει εξήγηση, δεν είναι όμως της παρούσης). Κι όσοι είμαστε κυνικοί κι απορριπτικοί (συνήθως αριστεροί κι αριστερίζοντες), κάνουμε μεγάλα όνειρα, τρεφόμαστε από χείμαιρες κι αναζητούμε το -ίσως- ανέφικτο, ενώ δεν το αναγνωρίζουμε στον άλλον (κι αυτό εξηγείται).

    Τελικά, προβάλλουμε στον Ομπάμα το αντίθετό μας από αυτό που είμαστε στην καθημερινότητά μας.

    Θα το πω και με τη δική μου περίπτωση:
    Κυνικός και καλαμπουρτζής (δεν ξέρω, αν ξορκίζω τίποτε με αυτό, χαχαχα), εχτές ήμουν έτοιμος να κλάψω και γω σαν είδα τον Τζάκσον να δακρύζει. Και δεν ένιωσα την ελπίδα μέσα μου έτσι ποτέ πριν. Κι εύχομαι (όχι, δεν έφτασα και να προσεύχομαι, ε, παλιές κακές συνήθειες, κόβονται;) :

    Μακάρι το όνειρο να βγει αληθινό.

    Καλό βράδυ, Ρίτσα. Καλό βράδυ σε όλους.

    Υ.Γ. Αυριο θα είμαι πάλι κυνικός… Είναι θέμα στυλ! 😆

  25. @@ Sikofagos
    Ο κυνισμός είναι η μάσκα της απόλυτης ευαισθησίας.

    Ξέρεις κάτι, δεν ειναι τόσο ο μαυρος που κέρδισε.. Δεν θαχε κερδισει αν δεν ήταν οι τελευταίες συγκυρίες κι αν το κατεστημένο των Δημοκρατικών δεν ειχε αδειάσει τη Χιλαρι και τον Κλίντον. Δεν θαχε κερδίσει αν ο Μακειν δεν ηταν ο διαδοχος Μπους ( ή τουλαχιστον στο μυαλο των ανθρωπων) αν δεν ηταν τόσο μεγαλος κι αν δεν ειχε βαλει διπλα το περιεργο αυτό πλάσμα, την πειλιν…. Οι ηγετες αναδεικνύονται μεσα από περιεργες συγκυρίες, ας μην το ξεχνάμε. Μένει να αποδειχθεί αν αξίζει ολα τα λεφτά. Το γεγονός ότι αντεξε, ασχετα από τα χρηματα που ερρεαν πισω του , σημαινει κατι. Ας το δούμε….

  26. «…πίστευα ότι υπήρχε – και μάλιστα ανέκαθεν – μιά αλλιώτικη πολιτική παράδοση, που ξεκινούσε από την εποχή της ίδρυσης της Αμερικής και έφτανε μέχρι το ένδοξο κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων, μιά παράδοση που βασιζόταν στην απλούστατη αρχή ότι εξαρτιόμαστε ο ένας από τον άλλο, ότι αυτά που μας ενώνουν είναι σημαντικότερα από αυτά που μας χωρίζουν και ότι αν πιστέψουν αρκετοί σε αυτήν την αρχή και προσπαθήσουν να την εφαρμόσουν, τότε μπορεί να μη λύσουμε όλα τα προβλήματα, θα πετύχουμε όμως κάτι σημαντικό»

    Μπ.Ομπάμα, «Τολμώ να ελπίζω» (Η αυθάδεια της Ελπίδας), σελ.12.

    Δεν τους υποσχέθηκε πως τα πάντα θα γίνουν ρόδινα. Τους έπεισε πως αξίζει να προσπαθήσουν γιά κάτι καλύτερο. Αυτή είναι η πεμπτουσία της εκλογής του.

  27. Excellent! Now you Greeks have to stop being so cynical about your muslim brothers and let Albania and Turkey join Europe so you can all party together and racism between you will end! Stop oppressing your Cyrpus brothers! We Know your Benaki Lousiana Shipping brought over most Black Slaves together with Lehman Alabama FInance. Religion is just superstition that oppresses people as we will make global progress now that the anti-science people are out of office.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s