Σήμερα έπεσε βαριά κουλτούρα!Μπέκετ και Πήγαινε-Ελα…


Λίγη μελαγχολία βοηθάει στο να καθαρίζουν τα αιμοφόρα αγγεία… Φοβούνται και κάνουν το αίμα να τρέχει, παρασύροντας μαζί του ό,τι τοξίνες βρίσκει στο διάβα του!!!

cast

Ευχαριστούμε Γλαρένια για την προσφορά σου….

(ΥΓ.Τρία ψάθινα καπέλα σε ένα παγκάκι, μάτια κρυμμένα, στόματα που κινούνται ασταμάτητα, η Σουλτάνα Νικολαΐδου, η Ματίνα Ντούσκου και η Ρίτα Λυτού στο «Πήγαινε – Ελα». Νομίζω είχε παιχτεί το 2003 στο θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία Ολγας Ποζέλη).


Το Come and Go (Πήγαινε Ελα)είναι από τα ωραιότερα έργα του Μπέκετ. Γράφτηκε στην αγγλική γλώσσα τον Ιανουάριο του 1965 και για πρώτη φορά παίχτηκε στο Βερολίνο, το 1966. Γράφτηκε και αφιερώθηκε στον εκδότη Τζον Κάλντερ.

Στο youtube έχουμε μια παραλλαγή του έργου σε μια ήσυχη, σιωπηλή ταινία ( 121 λέξεις από τρεις ηθοποιούς ) δουλεμένη από τους Χάμπτον και Χολογουέη. Η ταινία συμμετείχε  φέτος στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Β.Καρολίνας (The Cape Fear Independent Film Festival)και βρέθηκε στις πρώτες θέσεις της κατηγορίας αvant garde.

«Είναι ο πιο θαρραλέος, αδίστακτος συγγραφέας που γνωρίζω και όσο πιο πολύ τρίβει τη μύτη μου στα σκατά τόσο πιο ευγνώμων του είμαι. Δεν με κοροϊδεύει, δεν με παραπλανά, δεν μου κλείνει το μάτι, δεν μου πλασάρει γιατρειά ή σωτηρία, δεν μου πουλάει τίποτε που δεν θέλω να αγοράσω – δεν δίνει δεκάρα αν θ’ αγοράσω ή όχι. E, λοιπόν, θα αγοράσω από την πραμάτεια του, αγκίστρι, πετονιά και βαρίδι, γιατί δεν αφήνει πέτρα που να μην τη γυρίσει και κανένα σκουλήκι στην ησυχία του. Φέρνει στο φως ένα σώμα ομορφιάς. Το έργο του είναι όμορφο». Ο Χάρολντ Πίντερ  για τον Μπέκετ…..



Advertisements

22 thoughts on “Σήμερα έπεσε βαριά κουλτούρα!Μπέκετ και Πήγαινε-Ελα…

Add yours

  1. Όχι απλά βοηθάει, είναι απαραίτητη..
    Όποτε βλέπω κάποιο θεατρικό του Μπέκετ, ενδόμυχα σκέφτομαι «ευτυχώς που υπάρχει η τέχνη» ..
    Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για μια τέτοια μορφή?…Που όταν έμαθε πως πήρε το Νόμπελ, είπε.. «Τι καταστροφή!¨…
    Μοναδικός…. ‘Yπάρχεις, άρα φταις’..
    Καλό βράδυ!

  2. Δεν ξέρω για αυτό το έργο, αλλά πηγα και είδα τους Συμπέθερους από τα Τύραννα! Το γέλιο και πολύ καλή παράσταση με φανταστικό παίξιμο από τη Ζουμπουλία.
    Καλημέρα

  3. @ Roadartist
    Κι εγώ έτσι πιστεύω. Τα περισσότερα από τα έργα του έχουν μια ιδιομορφία η οποία δεν ειναι εύκολα κατανοητή, αλλά εκπέμπει φως από τις άγνωστες ή αν θες από τις πιο ενδόμυχες πτυχές της ψυχής του ανθρώπου. Ο Πίντερ τα λέει όλα….Βεβαια είναι για πολύ λίγους, αλλα….

    @Σοφία
    Αν ανεβεί σε κανένα θέατρο Μπέκετ να πας.. Το Περιμένοντας τον Γκοντό είναι το πιο γνωστό με τον Βλαδίμηρο και τον Εστραγκόν υπέροχους ….
    Καλημέρα….

    ΥΓ. Η αλήθεια είναι ότι ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας είναι ταλαντούχοι και βγαζουν πολύ γέλιο…

  4. Είχα την τύχη να δω τις «Ευτυχισμένες μέρες» με τη Βάσω Μανωλίδου στο Εθνικό… δεν είχα δει Beckett μέχρι τότε… είχα διαβάσει το έργο πριν το δω, και πήγα με αρκετά …αντιφατικά συναισθήματα.

    Το έργο δεν μου άρεσε… βγήκα από το θέατρο απογοητευμένος… «Αυτό ήταν?» σκεφτόμουν…

    Και όμως… όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο το έργο -και ιδιαίτερα η παράσταση- «δούλευε» μέσα μου… το ξαναδιάβασα, το ξαναείδα… και ένοιωσα ακριβώς όπως νοιώθει ο αρχάριος με την κλασσική μουσική… τον γεμίζει σιγά σιγά, την ανακαλύπτει σταδιακά μετά από πολλά και επίμονα ακούσματα που, κάθε φορά γίνονται ολο και καλύτερα… και κάποια στιγμή, ιδιαίτερα όταν προχωρήσει κανείς σε άλλα έργα του Beckett, το σύνολο του έργου του αποκαλύπτεται…

    Ειδα τις «Ευτυχισμένες μέρες» πολλές φορές… και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό… τελευταία στο Λονδίνο με την Fiona Shaw… κάπως «υπερτιμημένη» παράσταση, νομίζω ότι ανέβηκε φέτος στην Επίδαυρο… πάντως εκείνη η πρώτη παράσταση με την Μανωλίδου, νομίζω το 1980, θα μου μείνει αξέχαστη, θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη από όλες όσες έχω δει… ίσως ακριβώς επειδή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Beckett.

    To «Πήγαινε Ελα» το έχω δει αρκετές φορές στο εξωτερικό, συνήθως ανεβάζεται μαζί με κάποιο άλλο έργο… είναι ένα μικρό, πολύτιμο κόσμημα…

    Το φιλμ δεν μου άρεσε… νομίζω ότι το θέατρο ταιριάζει στον Beckett… γενικά είμαι επιφυλακτικός στις μεταφορές θεατρικών έργων στον κινηματογράφο, αν αυτός δεν προσθέτει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιομορφίες του μέσου. Ο κινηματογράφος «απαιτεί» κίνηση, ο Beckett απαιτεί …ακινησία.

    Ευχαρστώ γιά την ευκαιρία αν μιλήσουμε γιά Beckett… να ξεφύγουμε κάπως από την καταπίεση της πολιτικής και της οικονομίας στη ζωή μας …και στα blogs.

  5. @Ρίτσα:
    Τη σχέση μου με τον Μπέκετ, θα την χαρακτήριζα … πώς να στο πω… καρμική.

    Δεν τον ξέρω, δεν με ξέρει
    υποφέρω κι υποφέρει

    (Δεν φταίω εγώ που δεν τον ξέρω. Εκείνος άρχισε πρώτος…)

  6. καλημερα….οντως επεσε πολυ βαρια κουλτουρα σημερα… ειμαι πολυ οκνηρη που λεει και ο Γκαιτε.
    κατι εμαθα ομως… φιλια καρυστινα

  7. @Sxoliastis….. Η αλήθεια είναι πως τα έργα του είναι όντως θεατρικά. Αλλά επειδή δεν ειχα κάτι θεατρικό σε γιουτιουμπ επελεξα αυτό γιατί προσωπικά συγκινούμαι από τη σιωπή και την κατευναστική μουσική.( αν και η μουσική είναι ψυχοβγαλτική)., Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου

    @@Allu Fun Marx

    α, χαιρομαι που εισαι μπεκετικος.. Χρειάζεται ξέρεις. Μας βγαζει από πολλές απορίες- ανθρωπινες, κοινές, τετριμμένες απορίες…

    @@venceremos
    καλή μου, ενταξει, δεν πειράζει. Είναι μια ευκαιρία ο ένας από τον άλλον κάτι να παίρνουμε
    φιλια από την πολη

  8. Το ‘πήγαινε-ελα’ του Μπέκετ δεν το ξέρω έχω διαβασει κάποια έργα του αλλά εκείνο που μου έμεινε από αυτον, αυτό που είπε για να δικαιολογήσει τη μετανάστευσή του ‘καλύτερα η Γαλλία του πολέμου από την Ιρλανδία της ειρήνης’ και το κατάλαβα πολύ καλά ζώντας και ‘ψαχουλεύοντας’ την Ιρλανδία και την ιστορία της.
    Dearest και η μελαγχολία φέρνει μία ισορροπία …χχ

  9. Έχω δει τον «Γκοντό» του, αλλά δεν έχω διαβάσει-δει περισσότερα, δεν έτυχε
    Τον συμπαθώ, παρ’ όλα αυτά, είναι Ιρλανδός αφού!
    🙂

    Καλημέρες Ριτσάκι μας

  10. Την πρώτη μου επαφή με το θέατρο την είχα στα 6 μου χρόνια και στο περιμένοντας τον Γκοντό, στο θέατρο τέχνης σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν. Την θυμάμαι σαν όνειρο την παράσταση με τον Λαζάνη. Τις καλημέρες μου

  11. Καλημέρα Ρίτσα

    Στην Ελλάδα δεν έχει τύχει να δω έργο του Μπέκετ. Έχω όμως παρακολουθήσει παραστάσεις κάποιων έργων του από το Théâtre de Complicité κι ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Η φαινομενικά απλή δομή των έργων του φέρνει στο φως τις θεμελιώδεις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου.

  12. @@@ penelope dearest
    Καλως τις φιλενάδες… Μπεκετ πρωϊνιάτικο, δεν ήταν ο,τι καλύτερο, αλλα μια σιωπή την είχα, δεν σας το κρύβω

    @@νατασσάκι
    Νατασσακι μου χαιρομαι που σου πήγε η σκέψη μου… τα λεμε και καλή δυναμη

    @@ Παύλος
    εξι ετών ; Ουαου , που λενε τα παιδιά. Δύσκολα πράγματα.. Εγω το εργο το ειδα στα 30 και βάλε και παλι μπερδεύτηκα. Μετα γυρισα και διαβαζα και διαβαζα…αστα

    @@@ Eva Stamou
    ναι εχεις απολυτο δικιο Ευα μου. Είναι οι θεμελιώδεις αγωνίες του ανθρώπου που αναρριχώνται στην επιφάνεια. κι αυτό ο Μπέκετ το κάνει καλα νομίζω…
    την καλημερα μου σε ολους

  13. Σε καλό σου… Έπεσα σε βαθιά μελαγχολία και τώρα πως βγαίνω; Όταν εσύ μελαγχολείς με Μπέκετ, με τι χαίρεσαι; Mε Ούγγο Βον Χόφμανσταλ ;

    Καλημέρα πάντως…:)

  14. @@δημολόγος…. μα χαιρομαι με….σας όλους τους φίλους!!!!!! χαχα….εχω κι εγώ τις φοβίες μου, αλλά και τις ανατάσεις μου.Δηλαδή σχεδόν νορμάλ ανθρωπος….

  15. Ασχετοσυνειρμικό… Όταν ήμουν μικρούλα (όχι αλήθεια τώρα υπήρξα….) έπαιζε στην τηλεόραση το Εκείνος κι Εκείνος (Μουρσελάς ή Σκούρτης δε θυμάμαι). Πολλά χρόνια αργότερα διαβάζοντας (ντρέπομαι που το λέω αλλά ακόμα δεν το έχω δει) το περιμένοντας τον Γκοντό συνειδητοποίησα πόσα κοινά με τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ είχαν ο Λουκάς κι ο Σόλων και τους αγάπησα ακόμη περισσότερο (τους ξένους λέω, τους έλληνες με τις υπέρβατικές μορφές των Διαμαντόπουλου και Μιχαλακόπουλου τις λάτρευα ήδη)!!!
    Υ.Γ. Δεν το ξέρω το μονοπρακτάκι και δεν προλαβαίνω να ανοίξω το λινκ, αλλά σε έβαλα σελιδοδείκτη και θα επιστρέψω (σε απειλώ τώρα, ε?)

  16. Κατα την άποψή μου (λάθος άρχισα πάλι… φτού, πάμε απ’ την αρχή..)

    Κατά την πετριά μου (να, είδες που ξέρεις να μιλάς, χαμένο…), στο λήγοντος του αιώνα (τουτου δω που τον πατούμε, κι όλοι έξω θε να βγούμε) ο συγγραφέας που θα έχει μείνει από τον προηγούμενο και θα παίζεται, έχοντας κάτι να πει, θα είναι ο Μπέκετ (υπερβάλω; χμ, δε θα ‘χω μείνει για να διαψευσθώ πάντως…) κι ίσως ο Άλμπυ (υπερβάλω; χμ, πάντως μεροληπτώ το δίχως άλλο…)

    Καλό βράδυ σε όλους.

    @ meniek

    Μουρσελάς. Κι έχει αναγνωρίσει τις οφειλές του στον Μπέκετ, …ως όφειλε άλλωστε.

  17. @ glarenia….
    για καποιο λόγο ειχες περάσει στην έγκριση, δεν ξερω γιατί. Συγγνώμη πάντως. Τώρα θα δω το βίντεο…φιλια πολλά ριτς

  18. Ένα ς άλλος Μπέκετ :ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ μετάφραση Αχιλλέας Αλεξάνδρου-ΑΓΡΑ-1985
    *
    Τα άλλα μου γραπτά δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν και ήδη μ αηδιάζουν, αλλά ο επιτάφιός μου πάντα μ αρέσει

    ο χυλός από χέλι

    σαν να κινδυνεύουν να οδηγηθούν στην πυρά, άν πιστέψουν στ αυτιά τους

    συγκριτιστής

    ενάντια σ ένα συναίσθημα που τρύπωσε σιγά σιγά μέσα στο παγωμένο μου μυαλό με το τρομερό όνομα του έρωτα

    είναι πως όλα εκεί βρίσκονται σε πλήρη εγκατάλειψη εκτός από τ απόσκατα της ιστορίας

    η επίσημη ώρα έχει τόσους τρόπους

    κατέπλευσα στο παγκάκι πιό νωρίς

    μπορούν να περιγραφούν σαν αντικείμενα; Θαύμαζα ,παρά τη σκοτεινιά,παρά την ταραχή μου, τον τρόπο που έχει το ακίνητο νερό, ή αυτό που κυλάει αργά , ν ανασηκώνεται,σαν διψασμένο,πρός το νερό που πέφτει.

    σαν από σκαλοπάτια που κατεβαίνουν μες στο βαθύ νερό.

    ήξερα πως δεν επρόκειτο να εκραγεί

    σκαρφάλωσα μέσα ,όπως ένας σκύλος στο πανέρι του

    μ αυτούς έφτανα εκεί όπου το ρήμα σταματάει

    η πρώτη φορά που η φωνή μου μ έφτασε με μιά τέτοια βραδύτητα.

    ολόκληρη η ζωή μου ,για να το πούμε έτσι ,για να καταλάβω ότι το χρώμα ενός μισοϊδωμένου ματιού, ή ακόμη η πηγή ενός μακρυνού ήχου, είναι πιό κοντα στη Giudecca,μέσα στην κόλαση της άγνοιας, απ ό,τι η ύπαρξη του Θεού, ή η γένεση του πρωτοπλάσματος, ή η ίδια η ύπαρξη, και απαιτούν περισσότερα, απαιτούν μιά σοφία, που όμως τα θεωρεί ανάξια λόγου.

    συνέχεια να με δολοφονεί με το παδί μας.

    Αλλά τον έρωτα δεν τον παραγγέλνει κανείς.(1945)
    *
    Παραθέτω ότι έχω υπογραμμισμένο την εποχή που το πρωτοδιάβασα.
    ( Μπέκετ :Ο τραγικός του Εικοστού αιώνα) .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: