Ο ανυποψίαστος αξιότιμος κ. «Economic Man»


04_2008_over

ΤΣΙΓΚΟΣ ΘΑΝΟΣ: ‘Το Λιμάνι’, 1959. 89Χ116 εκ. Λάδι σε μουσαμά. Moυσείο Γουλανδρή, Ανδρος
Χρειάζεται τόλμη αυτή τη φορά. Η παγκόσμια οικονομία πρέπει να στηθεί σχεδόν απ’ την αρχή. Χιλιάδες επιστήμονες, μελετητές, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί, στελέχη πολυεθνικών και μέλη δεξαμενών σκέψης δουλεύουν νυχθημερόν πίσω από κλειστές πόρτες. Αναζητούνται νέα χαρακτηριστικά, λένε. Στο εκμαγείο του υπογείου, με το φως να περνάει δύσκολα μέσα από τον φεγγίτη, οι μαστόροι δίνουν μάχες πρωτοτυπίας. Σμιλεύουν, λένε, τα νέα χαρακτηριστικά του homo econοmicus. (Να θυμίσω ότι ο όρος «Economic Man» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Βρετανό φιλελεύθερο στοχαστή και μέλος του κοινοβουλίου Τζον Στιούαρτ Μιλλ). Στα στενοσόκακα της Μονμάρτης, λίγοι νεομποέμ τύποι χαμογελούν χαιρέκακα και απλώνονται νωχελικά στο μαρμάρινο σκαλοπάτι μιας παλιάς πολυκατοικίας. Ας ψάξουν άλλοι για μας, σκέπτονται!

Τίποτα δεν μοιάζει με το χθες. Η σημερινή οικονομική κρίση, πρωτόγνωρη όπως λένε οι ειδικοί, δεν έχει γνώριμο πρόσωπο, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, όπως λογικά θα ’πρεπε να έχει ένα οικονομικό γεγονός. Σπουδαίοι τραπεζίτες, όπως ο Γκρίνσπαν, ο Μπερνάνκι ή ο Τρισέ μοιάζουν με άτακτα μαθητούδια που έκαναν τις ζαβολιές τους και τώρα δεν βρίσκουν τρόπους να τις μαζέψουν. Ούτε να προσποιηθούν δεν μπορούν. Χρόνια τώρα ζούσαν στους γυάλινους πύργους τους, μακράν του μέσου πολίτη, ο οποίος στα μάτια τους ήταν απλώς the rational human being, που σκεφτόταν λιγότερο και κατανάλωνε περισσότερο. Το σημερινό crash test, όμως, αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατό, πιο καταστροφικό, έξω από τα όρια των γνωστών οικονομικών ιδεολογημάτων. Ισως γιατί ακόμη κι αυτά έχουν κρυφές ηθικές πλευρές!

Δεν μπορεί, όμως. Από κάπου θα πρέπει να πιαστούμε και να συνεχίσουμε. Σωστά; Αυτό ξέραμε ώς τώρα κι αυτό κάναμε. Χαράζαμε κατευθυνόμενες πορείες. Τώρα αν κατά λάθος ξεφύγαμε και σύραμε γραμμές πάνω στην άμμο, ε, ναι, πληρώνουμε το τίμημα. Θυμάμαι παλιότερα μας έλεγαν εμφατικά: Μα τι κάθεστε; Δεν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου; Ναι, ναι, βεβαίως, το ρίξαμε, το ρίξαμε, απαντούσαμε εμείς και σηκώνοντας τους ώμους προχωρούσαμε. Κι ύστερα μας έλεγαν: Μα δεν είναι η παγκοσμιοποίηση το καινούργιο κοστούμι της ανθρωπότητας; Ναι, σωστά, απαντούσαμε, αλλά εκείνη η μονοτονία της αδελφέ μου. Παρόλα αυτά, άνθρωποι του «πάρτα όλα» εμείς, δεν χαμπαριάζαμε και χωνόμαστε ξεδιάντροπα στα μπατζάκια του καινούργιου κοστουμιού. Ναι, αλλά εκεί εμφιλοχωρούσε ένας κίνδυνος που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, γιατί ακόμη και τη φαντασία μας την είχαμε μετατρέψει σε αναλώσιμο προϊόν. Στο κάτω κάτω υπήρχαν οι αγορές, μας είχαν πει.

02_2008_over

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΠΥΡΟΣ: ‘Μια γαλάζια μέρα’, 1977. 81Χ116 εκ. Λάδι σε μουσαμά και κολάζ.

Επί τριάντα χρόνια, σημειώνει στην τελευταία της έκδοση η «Μοντ Ντιπλοματίκ», είμαστε προσανατολισμένοι στο φιλελεύθερο δόγμα και οποιαδήποτε σοβαρή πρόταση για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του καθημερινού ανθρώπου προσέκρουε στις ιδιομορφίες των αγορών. Κι ήταν οι άνθρωποι της αριστεράς αυτοί που αποφάσισαν να υιοθετήσουν τις ιδιομορφίες των αγορών. Ο σημερινός Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, όντας προ ετών υπουργός Οικονομικών των Εργατικών επί Μπλερ φιλελευθεροποίησε την Τράπεζα της Αγγλίας. Ο Μπιλ Κλίντον απορρύθμισε τον οικονομικό τομέα των ΗΠΑ, ο Μιτεράν αποσύνδεσε τους μισθούς από τους δείκτες και οι Γάλλοι σοσιαλιστές Ζοσπέν και Νομινίκ Στρος Καν ιδιωτικοποίησαν δημόσιες υπηρεσίες, ενώ ο Σρέντερ έγινε πιο φιλελεύθερος από τους Γερμανούς Ελεύθερους Δημοκράτες.

Σήμερα στεκόμαστε αγωνιούντες και κάθιδροι μπροστά στο σλόγκαν «α, από δω και πέρα όλα μπορεί να συμβούν». Δηλαδή, τι θα συμβεί ακριβώς; Μήπως θα ζήσουμε ένα είδος επανίδρυσης του κράτους, αλλά σε πολύ μεγαλύτερα μεγέθη; Γιατί αν είναι κάτι τέτοιο, παρότι δεν θα ερωτηθούμε, θα πρέπει να πούμε: «ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

Οι κυβερνήσεις πειραματίζονται παρεμβαίνοντας. Δόγματα και οικονομικά πιστεύω αναθεωρούνται. Ξεχασμένοι διανοούμενοι και απηρχαιωμένοι οικονομολόγοι ξαναδιαβάζονται. Οι τραπεζίτες –όσοι τουλάχιστον παραδέχονται το εύρος του προβλήματος- υποτάσσονται δουλοπρεπώς στις κυβερνήσεις. Αντιστροφή ρόλων; Αφύπνιση του Λεβιάθαν; Το σοφά μελετημένο ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας μέρα τη μέρα λησμονιέται. Μα σφίγγαμε χρόνια το ζωνάρι για να ευθυγραμμιστούμε με τις ευρωπαϊκές επιταγές και τώρα αφήνουμε τον δικό μας μόχθο έκθετο σε ξένες πόρτες; Οι φορολογικοί παράδεισοι κινδυνεύουν να περάσουν στις μαύρες λίστες. Κάποιος μάλιστα είπε ότι μετά τη λίστα των κρατών που στηρίζουν την τρομοκρατία θα έχουμε τη λίστα των φορολογικών παραδείσων, όπου βεβαίως τα ουρί θα συνεχίσουν να πηγαινοέρχονται με λίαρ τζετ και φοβάμαι ότι θα συνεχίσουν να μη λογοδοτούν ενώπιον κανενός.

Στην κινηματογραφική ταινία του Ολιβερ Στόουν «Γουόλ Στριτ», ο Γκόρντον Γκέκο απευθύνεται στους μετόχους της Τέλνταρ, λέγοντας: Λοιπόν στην εποχή της ελεύθερης αγοράς, όταν η χώρα μας ήταν η ισχυρότερη βιομηχανική δύναμη λειτουργούσε λογοδοσία έναντι των μετόχων. Οι Καρνέγκι, οι μεγάλες οικονομικές δυναστείες της ανερχόμενης Αμερικής, αυτές που ξεκίνησαν από τη βαριά βιομηχανία και κατέληξαν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, την απαιτούσαν τη λογοδοσία, επειδή διακυβεύονταν τα λεφτά τους. Σήμερα το μάνατζμεντ των εταιρειών δεν διακυβεύει δικά του συμφέροντα σε αυτές! Κυρίες και κύριοι, η πλεονεξία είναι κάτι καλό. «Greed is good», ήταν το μότο του Γκόρντον Γκέκο («Η συνείδηση ενός προοδευτικού», Πολ Κρούγκμαν)… Τους τελευταίους μήνες, η λέξη πλεονεξία σβήνεται με μπλάνκο από τα κιτάπια των μεγάλων εταιρειών. Δεν είναι πια καλό πράγμα η πλεονεξία, λένε. Σιγά!

Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η αγορά είναι η δύναμη που διεισδύει στη ζωή μας. Οπως συχνά αναφέρει ο Τζέρεμι Ρίφκιν, όλα επηρεάζονται βαθιά από τις διαθέσεις και τις διακυμάνσεις της. Η ευημερία της αποτελεί το μέτρο της δικής μας ευημερίας. Αν οι αγορές είναι υγιείς, κι εμείς είμαστε καλά. Η αγορά είναι ο οδηγός μας, ο σύμβουλός μας, μα και η κατάρα μας. Σήμερα οι αγορές στεγνώνουν, ενδεχομένως γιατί κάποιοι υπερφίαλοι υιοθέτησαν το «Greed is good». Οι μεγάλοι συσκέπτονται, η αγωνία του χρήματος τους πνίγει. Οι μικροί σκέπτονται, η αγωνία του χρήματος τους πνίγει εξίσου, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Ενας περαστικός θυμάται τον Οκτάβιο Πας: «Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας απ’ το μπαούλο. Υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά».

Advertisements

44 thoughts on “Ο ανυποψίαστος αξιότιμος κ. «Economic Man»

  1. Θα συμφωνήσω με τον Πάς όπως κι εσύ πιστεύω κι αυτό γιατί τα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ μόνο απο πάνω αλλά κι απο κάτω και ίσως περισσότερο απο εκεί. Μόνο που πρέπει να πονέσουν αρκετά οι ‘κάτω’ ξεχασμένοι να αντιδρούν ως μάζα σε σοβαρά θέματα όπως η αντιπροσώπευση και η μνήμη. Εχουν αλλάξει οι έννοιες κι αναζητάμε πάλι αξίες αλλά για να τις βρούμε πρέπει να τις δείξουμε με το δάκτυλο κι εκεί είναι που οι ‘πάνω’ πάσχουν…μηδέ παράδειγμα, μηδέ έμπνευση, μηδέ διαφορά…Κι όμως, η έκπληξη είναι που πάντα έδινε το ερέθισμα για την αλλαγή, η πρόκληση που έκανε την αρχή να γίνει φόρα….λείπουν αυτά και δεν είναι ο homo economicus είναι ο homo social που αναζητάται. Τουλάχιστον αυτό λέει και ο Κρούγκμαν αλλά το καταλαβαίνουμε κι εμείς στο πετσί μας. Τη κατάντια της οικονομίας την έφτιαξε η πολιτική των πολιτικών κι επομένως οι πονεμένοι απο εκεί πρέπει να ξεκινήσουν εκτός αν φάνε πάλι το κουτόχορτο των παραιτήσεων, των επιδομάτων, των ψευτοπαροχών, των ανασχηματισμών και γενικότερα την επιφάνεια αντί για την ουσία….

  2. Καλημερούδια
    Κυριακή πρωί-πρωί κολύμπημα στα βαθιά νερά…
    Και τι έγινε; Φύγαμε…
    Σύμφωνα με την δική μου ψευδαίσθηση, η οικονομική κρίση, είναι φυσική συνέπεια της κρίσης αξιών που πάντοτε υπήρχε αλλά που καθιερώθηκε σε ολόκληρη σχεδόν την ανθρωπότητα, με την «παγκοσμιοποίηση» αμερικανικού τύπου.
    Δηλαδή, ως πρωταρχική αξία, κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας, καθιερώθηκε το χρήμα, η συσσώρευση χρήματος, καθώς και η ισχύς που αυτή συνεπάγεται. Άμεση συνέπεια είναι να αναδύεται η πλέον καταστροφική και για τον ίδιο αλλά και για την κοινωνία ιδιότητα του ανθρώπου, η απληστία.
    Ο κύριος (πώς τον είπες;) α ναι, Γκόρντον Γκέκο είπε ότι η πλεονεξία είναι καλό. Αυτό που είπε έχει εξαιρετική σημασία μια και αποκαλύπτει την αιτία του προβλήματος. Όταν υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αλλά και εφαρμόζουν αυτό το μότο του κυρίου, είναι προφανές ότι το τέλος είναι κοντά. Και ιδού, το χοντρό σύμπτωμά του, η οικονομική κρίση. Ένα άλλο χοντρό σύμπτωμά του είναι η καταστροφή του πλανήτη, ένα άλλο χοντρό σύμπτωμά του η με κάθε τρόπο ύπαρξη της τρομοκρατίας η οποία με πρωτεργάτη τις Η.Π.Α. αιματοκυλεί τον πλανήτη, ένα άλλο χοντρό σύμπτωμά του είναι η χειραγώγηση της Υγείας από τις εταιρείες και τα άλλα οικονομικά συστήματα, και άλλα πολλά.
    Και ο δρόμος στη συνέχεια είναι φανερός.
    Οι προσπάθειες για ξεπέρασμα της κρίσης όπως τις ανάφερες στο μακροσκελές γράφημά σου δεν είναι τίποτε άλλο από διανοητικά παίγνια τα οποία δεν έχουν ούτε μια πιθανότητα να λύσουν το θέμα. Αυτό ισχύει, επειδή καμιά τους δεν αμφισβητεί τη πρωταρχική αξία, η οποία και αποτελεί το τελικό κριτήριο.
    Λύση των προβλημάτων, δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν υπάρξει αλλαγή της πρωταρχικής αξίας. Εδώ βέβαια τίθεται άλλο πρόβλημα. Ποια θα είναι η άλλη αξία που θα υποκαταστήσει το χρήμα; Γρήγορα- γρήγορα μπορεί να πει κανείς ο άνθρωπος ή ο ανθρωπισμός …. Όμως σύμφωνα με την ψευδαίσθηση τη δική μου, ούτε αυτός μπορεί να τεθεί ως πρωταρχική αξία.
    Καλά σταματάω γιατί θα έπρεπε να γράψουμε ολόκληρη πραγματεία.
    Θα προσθέσω όμως έτσι ως ερέθισμα περαιτέρω ατομικής προσέγγισης, ότι σύμφωνα με την ψευδαίσθησή μου, το θέμα είναι πνευματικό. Όπου πνευματικό εννοώ, ότι είναι θέμα βαθύτερης προσέγγισης και κατανόησης του τι είναι ο άνθρωπος και ποια είναι η θέση του μέσα στο Σύμπαν.
    Αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα σε επίπεδο ανθρωπότητας, πράγμα το οποίο προϋποθέτει και την λύση του σε ατομικό επίπεδο, οι κάθε «λύσεις» θα παραμένουν για πάντα ατυχείς προσπάθειες λύσης και αυτό θα αποδεικνύεται αργά ή γρήγορα.

    Με τις υγείες σας

    Και με την αγάπη μου

  3. Τους «εφαγε» η απληστία…

    Και μαζί μ΄αυτούς κι εμάς.

    Μας έκανε μια χαψιά…

    Ούτε καν να το γλεντήσει (η απληστία).

    Να θυμήσει λίγο τον Χορν στο «Αλοίμονο στους νέους» που ήθελε να «φάει» την Μάρω Κοντού… «χράτσα χρούτσα, χράτσα χρούτσα»…

    Κατάλαβες;

    Την (ηλιόλουστη) καλημέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  4. Η Σοβιετική Ένωση απέτυχε ως οικονομικό μοντέλο γιατί είχε φτιάξει μια πλασματική οικονομία που παρήγαγε πράγματα που κανείς δεν χρειαζόταν. Ή να το πω αλλιώς τα παραγόμενα προϊόντα ήταν άσχετα με τις πραγματικές ανάγκες.
    Σήμερα ο καπιταλισμός κάνει το ίδιο…Παράγουμε πράγματα που δεν έχουμε πραγματική ανάγκη. Πράγματα άχρηστα και υπερ-πληθωρισμένα. Ο δυτικός κόσμος έπεσε θύμα του κατά Μαρξ αξιώματος της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου.
    Θυμάμαι το αντίθετο του Γκέκο αλλά στην πραγματική ζωή. Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει τον Ράιαν Γκίγκς, ποδοσφιαριστή στην Μάντσεστερ (στη δύση της καριέρας του σήμερα…). Στις μεγάλες δόξες του τον ζητούσαν όλες οι ομάδες του πλανήτη με μυθικά ποσά…Και αυτός απάντησε : Εγώ στο Μάντσεστερ γεννήθηκα και εδώ ζω, εξάλλου ήδη βγάζω πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που χρειάζομαι!!!!
    Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός….

  5. Η οικονομική κρίση ΔΕΝ ήταν αναμενόμενη
    (για μένα μιλώ)
    γιατί μάλλον ήμουν στην κοσμάρα μου τόσα χρόνια
    και είχα λανθασμένη εικόνα για την οικονομία…

    Η δανειοδότηση έφερε τα πράγματα εδώ που τα έφερε… και φυσικά πολλά άλλα που δεν γυρνάνε πίσω.

    Τρομάζω, έχω και δύο παιδιά γαμώτο μυ, για δες καιρό που διάλεξα…!

    Σε φιλώ,
    όπως θα ξέρεις έγινα κι εγώ χαζομανούλα και όλα είναι σούπερ-χαλάλι η κούραση…

  6. «Όταν το σύστημα δεν λύνει τα προβλήματά του εκείνα λύνονται εκτός του συστήματος» είπε ο Μαρξ. Κατάλαβες;
    Έχεις μία πρόσκληση σε μένα, Ριτς…

  7. @@@@ Μετεωρίτης ( Φαίη)
    καλέ, η ΦΑΙΗ μας…. πώς τα πας με τα δίδυμα ; Τί ευτυχία είναι αυτή ; Να, αντι για συσσωρευμένο πλούτο εχουμε συσσωρευμένη ευτυχία.
    Νασαι καλά και να περνάς όποτε ξεκλέβεις χρόνο από τα μωρά. Φιλια και στο Γιάννη
    ριτς

  8. Sotiris Koukios…..,
    νομίζω ότι χάθηκε ο έλεγχος και επομένως όλο το συστημα εκτροχιάστηκε. Το τί θα γίνει δεν μπορώ να προβλέψω. Εδώ δεν μπορούν εκείνοι… Λένε ότι η βασιλισσα ελισσαβετ θυμωσε με τους οικονομόλογους και τους…μελλοντολόγους που δεν μπόρεσαν να προβλέψουν αυτό το τσουνάμι… Ε, απλό είναι. Αστο

  9. @ aloga….μια σημειωση : αν καποιος πατήσει πανω στο ονομα σου δεν βγαίνει πουθενα. Δεν το ξανακοιτάς; Εκτος αν δεν εχεις μπλογκ, οπότε, αστο….

    Ενδιαφέρουσα και ενδελεχής ανάλυση των πραγμάτων. Το θεμα είναι ότι οι δυτικές κοινωνίες – και δε νομίζω ότι διαφερουν πλεον πολυ οι ανατολικές – δεν συνυπολογίζουν την πνευματικότητα του ατόμου. Τα πάντα έχουν σχεση με την ευημερία, την απόλαυση , την ηδονιστική πλευρά της κατανάλωσης και πάει λέγοντας… Επομένως όλα αυτα τα αστερια του Χαρβαρντ που γαλουχήθηκαν παιδιοθεν με αυτή τη φιλοσοφία, πώς θα μπορούσαν να δράσουν διαφορετικα΄;

  10. @@tractatus….Ελενάκι μου εγω ειμαι με τον Οκτάβιο Πας κλασσικά και διαχρονικά που λεμε. Χωρίς πόνο και κόπο κοινωνίες δεν στήνονται, διαλύονται απλώς..

  11. Πιστευω πως ειναι αλλη μια κυκλικη κριση του καπιταλισμου.Θα γινει αναδιανομη του πλουτου,οπως επρεπε να γινει ,νεες αγορες κτλ.Αυτο θα εχει επιπτωσεις στην κοινωνια και στις εκφρασεις της που δεν μπορουμε να περιγραψουμε τωρα .Τιποτα νεο δεν συμβαινει προκειται για την ιστορια της ανθρωποτητας.

  12. @ ritsmas

    Άσε Ρίτσα… Καλώς δε βγάζει πουθενά. Δεν είμαι και πολύ του ιντερνετ και μένω και σε χωριό. Επίσης δεν θέλω να διαθέσω περισσότερο χρόνο σε αυτή την δραστηριότητα.

    Πάμε τώρα σε αυτά που λες.

    Έχεις δίκιο σε όλα. Έτσι έχουν τα πράγματα και για τις ανατολικές και για τις δυτικές κοινωνίες. Και τα αστέρια του Χάρβαρντ δεν έχουν άλλη επιλογή, και γι’ αυτό οδηγούνται προς τον γκρεμό συμπαρασύροντας και τον κόσμο που και αυτός δεν έχει άλλη επιλογή μια και έχει προσαρτηθεί θέλοντας και μη στο άρμα τους.

    Προσεγγίζοντας το πρόβλημα λογικά, δεν υπάρχει λύση.
    Τραβήξου λίγο μακριά από τα πράγματα και πες μου που, σε ποιο μέρος της γης τα πράγματα πάνε καλά για να υποθέσουμε ότι από εκεί μπορεί να ξεκινήσει η ανατροπή.
    Εγώ δεν έχω να προτείνω κάποιο μέρος.

    Ίσως, χρειάζεται κάποιος άλλος τρόπος προσέγγισης που δεν θα έχει ως εργαλείο την λογική. (…Τι λέει ο άνθρωπος…)
    Άντε για να βοηθήσω λίγο…
    Ίσως χρειάζεται κάποιος άλλος τρόπος προσέγγισης που να είναι πέρα από την λογική.
    Αλλά αυτά…
    Άσε… (Τι άσε;…)

    Αλλά αυτές τις δυνατότητες τις έχουν καπηλευθεί και αλλοιώσει και ξεστρατίσει και εξακολουθούν να το κάνουν και σήμερα και σήμερα ακόμη περισσότερο, διάφοροι τύποι. Και τους δρόμους, που θα οδηγούσαν σε λύσεις, τους έχουν σκοτεινιάσει…

    Με άλλα λόγια, λύση χωρίς ριζική αλλαγή του εσωτερικού τρόπου προσέγγισης των πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρξει, σύμφωνα με την ψευδαίσθησή μου. Η πνευματικότητα είναι αναγκαία συνθήκη για την πιθανότητα εξεύρεσης λύσης. Και όπως ξέρεις, εκεί υπάρχει πρόβλημα. Έχει σβηστεί-χαθεί ακόμη και η σημασία της λέξης. Για πήγαινε στα λεξικά να δεις την σύγχυση που υπάρχει σχετικά με αυτή την λέξη. Για θυμήσου ποιους περιλαμβάνουν όταν μιλάνε για “πνευματική ηγεσία της χώρας”…

    Το θέμα είναι πολύπλοκο και το κακό είναι ότι η συζήτηση επί αυτού δεν οδηγεί πουθενά (;) Γι’ αυτό παραπάνω είπα άσε…

    Κοίτα στο ευρύτερο περιβάλλον σου και πες μου πόσους βρίσκεις που θα μπορούσαν να πιάσουν κουβέντα για αυτό το θέμα…

    Άντε λοιπόν…

    Η λύση σύμφωνα με την δική μου ψευδαίσθηση, μπορεί να υπάρξει…
    Τι λύση; …
    Για ποιο θέμα; …
    Εν πάσει περιπτώσει…
    Λύση μπορεί να υπάρξει, στην αρχή, μόνο σε προσωπικό επίπεδο και μετά από πολύ δουλειά με τον εαυτό μας, που μπορεί μετά να περάσει και στον διπλανό μας και αν κάποτε προχωρήσουν τα πράγματα και φθάσουμε σε κάποιο κρίσιμο αριθμό, μπορεί να περάσει και στην κοινωνία… Αν το θεωρείς λύση αυτό και εφικτό… Να η λύση… (Και για να είμαι ξεκάθαρος, όχι πως την θεωρώ εφικτή λύση. Απλώς έχω την ψευδαίσθηση ότι δεν υπάρχει άλλη).

    Γι αυτό με βλέπεις να διστάζω να τα πω…

    Ε belbo;

    Άντε πολλά είπα…

    Με την αγάπη μου

  13. Καλησπέρα! Μια καλή αρχή ΘA ήταν να καταργηθούν τα χρηματιστήρια. Δεν μπορεί μια επιχείρηση που αξίζει εκατό na έχει χρηματιστηριακή αξία σήμερα χιλια, αύριο δέκα. Παράλογο;
    (Μα, να μην πω κι εγώ τη )σοφομωρία μου; )
    🙂

  14. Οι κοινωνίες κι οι οικονομίες, πάντα είχαν κέντρο (να το πούμε ενδοχώρα; αμέ, άλλωστε πρόστιμο δεν πίπτει για τις πομφόλυγες μου), περιφέρεια (δε μιλώ σωστα την ελληνική: αποκέντρωση το λεν, μπουμπούνα) και περιθώριο (να την πούμε και Αυλή των Θαυμάτων; εεεε…, εδώ ας πέσει καλύτερα πρόστιμο!).

    Κι όσο συρρικνώνεται η ενδοχώρα τόσο διογκώνεται η περιφέρεια, και να δεις τι γίνεται στο περιθώριο… Και τανάπαλιν…

    Μου φαίνεται, κάπως σαν το παιγνιο μηδενικού αθροίσματος. Ότι χάνεται, κάπου πάει και σωρεύεται.

    Αλλά εδώ ανακύπτει τότε ζήτημα [δεν τα λέω γω. ξεπατικώνω απλώς]:

    Εχουμε να κάνουμε με γραμμική εξέλιξη στην κοινωνια/οικονομια/ιστορία;
    ‘Εχουμε να κανουμε με κύκλους διευρυνόμενους κι επάλληλους;
    Έχουμε να κάνουμε με σπειροειδή κίνηση (πάει και προς τα κάτω, η σπείρα, έτσι δεν είναι;);

    Καλή βδομαδα να εχουμε όλοι από αυριο.

  15. Παράθεμα: ΤΑ 100 ΣΗΜΕΡΙΝΑ TOP POST ΤΟΥ WORDPRESS. « Kopanakinews’s Weblog

  16. «Σπουδαίοι τραπεζίτες, όπως ο Γκρίνσπαν, ο Μπερνάνκι ή ο Τρισέ μοιάζουν με άτακτα μαθητούδια που έκαναν τις ζαβαλιές τους και τώρα δεν βρίσκουν τρόπους να τις μαζέψουν. »
    Αυτό κυρία Ρίτσα να το κάνεις πολλές κόπιες και να το στείλεις σε όλους τους υπουργούς της τωρινής κυβέρνησης και σε αρκετούς της προηγούμενης, γιατί τα παιδιά που κάνουν λάθος λένε πότε- πότε και κανένα συγνώμη.
    Που, αν είναι ουσιαστική συν-γνώμη δεν χάνεται το φιλότιμο…

  17. η σημερινή κρίση δεν είναι παρά μια από τις βιαιότερες αναδιανομές πλούτου των τελευταίων εκατό χρόνων… και πάλι εις βάρος των φτωχώτερων που (επί πλέον της τεράστιας χασούρας τους ανά τα τζογοχρηματιστήρια της υφηλίου) καλούνται να φορολογηθούν για να διασωθούν οι πλουσιότατοι (sic)
    Αν πιστεύουμε ότι έφτασε η ώρα των κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων που θα σηματοδοτήσουν τον θάνατο του καπιταλισμού και την εμπέδωση δικαιότερων και σοσιαλιστικότερων πολιτικών… πλανόμαστε πλάνην οικτρά εντός μιας άνευ ερείσματος (αλλά απλώς εκπηγάζουσας από την απελπισία μας) αισιοδοξίας.
    Ο καπιταλισμός είναι μια χαρά στην υγεία του και το αυτό (δεν) επιθυμεί δι ημάς…. Αυτό που ζούμε δεν είναι παρά άλλη μια αυτορύθμισή του για να διασφαλίσει την επιβίωση και άνθησή του και για τα επόμενα εκατό, διακόσια, τριακόσια χρόνια…

  18. αρκει να πονεσουμε ξανα??
    αρκει να πονεσουμε ξανα??
    οχι παλι..
    καλημερα και καλο μηνα ευχομαι απο καρδιας
    φιλια καρυστινα

  19. Καλημέρα σε όλους/ Λίαν εποικοδομητικές οι απόψεις . Συμπληρώνουν τις δικές μου ιδέες, παρ ότι εγώ περιορίζομαι σε μια καταγραφή των πραγμάτων περισσότερο και λιγότερο σε προβλέψεις. Το βεβαιον είναι ότι βρισκόμαστε σ έναν κύκλο της γνωστής μας οικονομίας, το χρήμα αλλάζει χέρια, κάποιοι θα γίνουν πλουσιότεροι κατα τα ειωθότα και σίγουρα δεν μιλάμε για κανενα τέλος του καπιταλισμού. Μενιεκ αυτό θα ήμουν αφελής να το πω και δεν τόχω πει μεχρι σημερα ούτε μια φορά.
    Δεν θα απαντήσω χωριστά..
    σας φιλω και καλό μηνα σε όλους
    ριτς

  20. φυσικά και δεν το έχεις πει ριτσάκι μας, το σχόλιο πήγαινε στη γενικότερη ατμόσφαιρα που δημιουργείται με άρθρα και τοποθετήσεις (από έγκριτους ακαδημαϊκούς ως μαϊντανούς) ότι και καλά ζούμε το τέλος του καπιταλισμού…

  21. Αυτή η αγοραλατρεία…
    Η ζωή μας είναι η ζωή μας, ούτε γιατί κάναμε το εμπόριο ζωή μας δεν μπορώ να καταλάβω, αλλά ούτε γιατί στηριζόμαστε σε δανεικά από το μέλλον, ειδικά όταν καθημερινά υποτιμούμε την αξία της εργασίας.
    Μη-βιώσιμο.
    Και ότι είναι μη-βιώσιμο, είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Αλλά βλέπεις βάλαμε τη ζή σε δεύτερη μοίρα, γοητευμένοι από το άγχος του ανταγωνισμού και την απληστία του κέρδους.

  22. «Μήπως θα ζήσουμε ένα είδος επανίδρυσης του κράτους, αλλά σε πολύ μεγαλύτερα μεγέθη;»

    Νομίζω ότι αυτό για κράτη όπως η Ελλάδα, για τις οικονομίες των οποίων οι αποφάσεις παίρνονται στις Βρυξέλλες αυτό ισχύει ήδη.

    Για την απληστία πάντως, ένα ξαναδιάβασμα του παιδικού (για κάποιους) βιβλίου » Οι Παπαλάγκι», θα ήταν καλό.

  23. Παράθεμα: …ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ 1/12/2008 « Kopanakinews’s Weblog

  24. @ Τσουκνίδα…
    απαντώ ειδικά στην Τσουκνίδα, γιατί έχει δικιο. Κι εκεινο Τσουκνίδα μου το κυρια Ριτσα μην το ξαναπείς. Ριτς να με λες ή Ριτσα σκέτο. Αισθάνομαι πιο άνετα…Παντως τους χρειάζεται μια κόπια και αποστολή!!!~!~!

    @@ Μενιεκ….

    καλά γλυκειά , συμφωνούμε σε όλα, εκτος από τις ομάδες βεβαιως βεβαίως

  25. @ Indictos

    @ Darthiir the Abban

    Γεια σας φίλοι μου… Ξέρω, το θέμα ειναι καυτή πατάτα στα χέρια αδαών και απληστων ανθρώπων, αλλα΄εμεις ειμαστε εδω για να παλεύουμε. Δεν γίνεται αλλιώς….

  26. @@Μαυρος Γάτος
    αν καταργηθούν φιλε μου τα χρηματιστηρια, ποιος θα κάνει παινγίδι ; εσυ κι εγώ που ειμαστε άσχετοι ; και η οικονομία θα ειναι ποια ακριβώς;

    ΅@@Sikofagos…..καλησπέρα και σε σας….
    Εχουμε να κάνουμε με γραμμική εξέλιξη στην κοινωνια/οικονομια/ιστορία;
    ‘Εχουμε να κανουμε με κύκλους διευρυνόμενους κι επάλληλους;
    Έχουμε να κάνουμε με σπειροειδή κίνηση (πάει και προς τα κάτω, η σπείρα, έτσι δεν είναι;);
    Αν και δεν ειμαι πολύ σιγουρη νομίζω ότι η σπειροειδής κινηση προς τα κάτω ειναι η πλεον εμφανής σ αυτή τη φάση. Αργότερα δεν αποκλείω το δευτερο με τους διευρυνόμενους κύκλους. Σε φιλω ριτς

  27. @aloga…

    καλησπέρα, κρατώ αυτό που λες : σε ποιο μερος της γης τα πράγματα πάνε καλα ; Ελα ντε…αναζητείται τόπος γαλήνης….

  28. 274,7 δισ. δημόσιο χρέος +
    103 δισ χρέη επιχ/σεων στις τράπεζες +
    100,4 δισ. χρέη νοικοκυριών σε τράπεζες+
    8,8 δισ. δημόσιο έλλειμμα+
    25,8 δισ. εμπορικό έλλειμμα+
    35 δισ. απλήρωτα χρέη στην εφορία=
    – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
    547,7 δισ. ευρώ

    Αυτοί οι κύριοι που κατάφεραν να χρεώσουν την Ελλάδα με 0,55 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ, σήμερα ανενόχλητοι μιλάνε στη βουλή, αρθρογραφούν, παράγουν πολιτική, κάνουν αντιπολίτευση, ασκούν κριτική, διδάσκουν σε πανεπιστήμια, βγαίνουν σε κανάλια, ενώ κανονικά -και μόνο για την ύψους 70 δισ. ευρώ παραοικονομία- θα έπρεπε να παραθερίζουν κάπου στον Κορυδαλλό.
    Και όλοι αυτοί, οι οποίοι άσκησαν και ασκούν φιλελεύθερη πολιτική στα πρότυπα που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση, ψηφίζονται από εκατομμύρια Έλληνες. Τουλαχιστον, όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι τους όταν θα περνάνε τη στενωπό του 2009 που έρχεται απειλητική, καλά θα κάνουν να μην μας ενοχλούν με τις κλάψες και τα παράπονά τους γιατί γίνονται ακόμη πιο εκνευριστικοί…

  29. @ ritsmas

    Της Γης; Άστο….
    Κοίτα μέσα σου (Παλιό έεε;)
    Δηλαδή δεν μπορείς να το βρεις αγοράζοντας απλώς ένα αεροπορικό εισιτήριο.

    Σε φιλώ

  30. «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα» που λέει και το τραγούδι. Καθότι εμείς δεν θα ερωτηθούμε -όπως σωστά λες- ελπίζω οι αρμόδιοι να πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Χωρίς… greed, αλλά με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Οι στιγμές είναι κρίσιμες.

  31. «..Μήπως θα ζήσουμε ένα είδος επανίδρυσης του κράτους,…» σημειώνεις..
    για να αποφανθείς, όχι ευχαριστώ!
    Όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλο το «παιχνίδι» παίζεται, γύρω από αυτή την απλή λεξούλα.
    Τη λεξούλα Κράτος.
    Την περνάμε τόσο εύκολα στις συζητήσεις μας, λες και είναι δευτερεύουσας σημασίας, το περιεχόμενό της.
    Αλλά, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα ξεκινούν, από το περιεχόμενο αυτής της έννοιας.

    Και οι κρίσεις.

    Καλό σου μήνα.

  32. «..Μήπως θα ζήσουμε ένα είδος επανίδρυσης του κράτους,…» σημειώνεις..
    για να αποφανθείς, όχι ευχαριστώ!
    Όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλο το «παιχνίδι» παίζεται, γύρω από αυτή την απλή λεξούλα.
    Τη λεξούλα Κράτος.
    Την περνάμε τόσο εύκολα στις συζητήσεις μας, λες και είναι δευτερεύουσας σημασίας, το περιεχόμενό της.
    Λες και είναι εντελώς σίγουρο ότι όλοι εννοούμε το ίδιο, αναφερόμενοι σε αυτό.
    Είναι όμως έτσι;
    Θα μου επιτρέψεις να αμφιβάλλω εντονότατα.
    Και όχι μόνον να αμφιβάλλω, αλλά να πω ότι, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα ξεκινούν, από το περιεχόμενο αυτής της έννοιας.

    Και οι κρίσεις.

    Καλό σου μήνα.

  33. @Σωτήρη μου,
    εννοώ την επανίδρυση οπως την ακουσαμε τα τελευταια χρονια στην Ελλάδα… Εσύ φαντάζομαι οτι παραπέμπεις στη φιλοσοφία λιγοτερο ή περισσότερο κράτος…. είναι άλλο πράγμα αυτό κι αλλο η περίφημη επανίδρυση…

  34. Ritsmas, μιλάω γενικά για την έννοια Κράτος.
    Η έννοια αυτή, ούτε αντικειμενικά προσδιορισμένη είναι, ούτε ουδέτερη.
    Άσε δηλαδή που, από όσο καταλαβαίνει κανείς αναλύοντας τις σκέψεις που διαβάζει, ούτε μεταξύ δυο συνομιλητών υπάρχει κοινός τόπος.

    Δυο μικρά παραδείγματα.
    Επανίδρυση του Κράτους. Μάλιστα. Ποιο Κράτος υπήρχε που κατελύθη και τώρα θα το ιδρύσουμε και πάλι; Το.. αρχαιο ελληνικό; το Ρωμαϊκό; Το οθωμανικό; Ποιο;

    (Τα πολιτικά χείλη το ..»ξεφούρνισαν» και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…)

    Λιγότερο ή περισσότερο Κράτος; Δηλαδή;
    Λιγότερη ή περισσότερη ταξική επιβολή; (Οι σοσιαλιστές)
    Λιγότερες ή περισσότερες αντιπαραγωγικές δαπάνες; (οι φιλελευθερίζοντες)

    Για ποιο πράγμα μιλάμε; Ποιες δομές υπηρετούμε, ποιες δομές (συν)διαμορφώνουμε;

    Δεν βρίσκεις ότι υπάρχει μια τεράστια (εν πολλοίς ηθελημένη) απροσδιοριστία ώστε να χωράει κανείς εκεί μέσα, από όνειρα έως χυδαία συμφέροντα;

    Πώς λοιπόν συζητάμε για Κράτος, όταν δεν έχουμε συμφωνήσει καν τι είναι αυτό;

    Με αυτή την έννοια σημείωσα και το ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη οι κρίσεις, κοινωνικές και οικονομικές, έχουν από αυτό την αφετηρία τους …

  35. @@Sotiris K.
    εχεις δικιο Σωτηρη…. αυτός ειναι ο ρολος των πολιτικών. Να δημιουργούν σύγχυση γυρω από τις έννοιες. Αλλα μηπως ο καραμ… δεν μιλησε για επανίδρυση; και τί ακριβώς επανιδρύθηκε ; Μ αυτή την έννοια το έγραψα και όχι κατι άλλο. Το θεμα του κράτους οπως λες περιβαλλεται από νέφος μεγάλο κι ο καθένας εννοεί αυτό που επιθυμεί.

  36. Ρίτσα κάποιες απόψεις μου.
    Οι υποθέσεις και οι παρατηρήσεις που θα μπορούσε να κάνει κανείς πάνω σ’ αυτό το στοχαστικό κείμενο είναι ανάλογες με το πως ερμηνεύουμε τις διάφορες έννοιες. Π.χ. κατά πόσο η έννοια της αριστεράς έχει σχέση με τους Γκόρντον Μπράουν, τον Τζιμ Κλίντον, τον Ντομινίκ Στρως Καν, Ζοσπέν, Σρέντερ και λοιπούς. Είναι αλήθεια ότι η ονομασίες των πολιτικών σχημάτων (δημοκρατικό, εργατικό, σοσιαλιστικό, σοσιαλδημοκρατικό) με τα οποία άσκησαν την πολιτική τους σε παραπέμπει σε αριστερούς ιδεασμούς. Η πολιτική τους, κάθε άλλο ανταποκρινόμενη στις ταμπέλες τους, εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί πλήρως την ασύδοτη συσσώρευση κεφαλαίου, την πρόκληση πολεμικών συρράξεων, την συνέχιση της καταστροφής του περιβάλλοντος. Κατά καιρούς ορισμένα κοινωνικά μέτρα, υπό διαρκή αμφισβήτηση και συχνή αναίρεσή τους, τους έθρεφε το μύθο των αριστερών. Κάποτε τα πράγματα φτάνουν σε πλήρες αδιέξοδο και αν η επιβίωση του κόσμου και φύσης απαιτεί ριζικές εξελίξεις και ανατροπές, όσο κι αν χιλιάδες επιστήμονες, μελετητές, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί, στελέχη πολυεθνικών και μέλη δεξαμενών σκέψης δουλεύουν νυχθημερόν πίσω από κλειστές πόρτες, αναζητώντας νέα χαρακτηριστικά, δίνοντας μάχες πρωτοτυπίας και στρογγυλεύουν τις γωνίες για ένα νέο μοντέλο, του homo econοmicus, εφ’ όσον αυτό δεν θα καταργεί την ασύστολή συσσώρευση πλούτου, και δεν γίνεται αυτό δυστυχώς μέσα σ’ ένα εκ φύσεως ανήθικο καπιταλιστικό σύστημα, όσο κι αν το καλαφατίζουν τραπεζίτες και ερευνητές, η ζωή ή θα καταστραφεί ή θα βρει το δρόμο της. Ας μη μας διαφεύγει ότι οι βασικές ανατροπές στην ιστορία έγιναν σε βάθος χρόνου και με πισωγυρίσματα. Ούτε βέβαια οι λύσεις θα προέλθουν από συστήματα που ισοπεδώνουν την διαφορετικότητα των ικανοτήτων και τον καταναγκασμό. Επιχειρήυηκαν και απέτυχαν. Η σημερινή οικονομική κρίση είναι πρωτόγνωρη και το όποιο ξεπέρασμά της θα είναι βραχυχρόνιο και αναποτελεσματικό για το σύστημα του οποίου είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά.

  37. Γιάννης Σκληβανιώτης
    Καλημερα, απαντώ με μεγάλη καθυστέρηση:

    Το ερώτημα είναι τί μπορεί να σημαίνει στην εποχή μας Αριστερά. Αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τον όρο, αν δεν βρούμε τα σημερινά χαρακτηριστικά της, αν δεν επανατοποθετηθεί συσσωμος ο πολιτικός κόσμος, δύσκολα θα βρούμε τον ενδεδειγμένο αρχηγό. Αρα δεν πρέπει να απορούμε για Γκορντον Μπράουν και τους λοιπούς, καθώς είναι προϊόντα των καιρών τους.

    Ο κόσμος γενικότερα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αγορές.Πάντα βρισκόταν, δεν πρωτοτυπεί κανείς. Απλώς οι αγορές έχουν πλεον γίνει αδηφάγες και εξουθενωτικές σε σημείο που όλοι αναρωτιόμαστε , δικαίως, τί θα απογίνει η μονάδα που λέγεται άνθρωπος.Πώς παλεύονται ; Δεν παλεύονται, γιατί τις περισσότερες φορές οι ηγέτες των χωρών-πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- είναι υποταγμένοι σ αυτές ( με την καλή έννοια, για να μην παρεξηγηθώ κιόλας).

    Οσον αφορά την Ελλάδα, κακά τα ψέμματα, βγαλαμε μόνοι μας τα μάτια μας ειδικά μετά το 2000 και τη φου
    σκα του χρηματιστηρίου που ενισχύθηκε από το χάος των ολυμπιακών και ολοκληρώθηκε με την κυβέρνηση καραμανλή. Προφανώς και εκατοντάδες άνθρωποι δουλεύουν παγκοσμίως πισω από κλειστές πόρτες, εναγωνίως προσπαθώντας να ανακαλύψουν νεα μοντέλα, ικανά να συμβάλουν στο δικαιότερο μοίρασμα της πίττας. Το ερώτημα είναι : ποιός από τους από πάνω επιθυμεί αυτή τη δικαιότερη κατανομή ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s