here, I’ m here…Happy new Year

Monika greece

Advertisements

Σάμιουελ Χάντιγκτον: με καθυστέρηση μιας μέρας

Επειδή τα τελευταία χρόνια έχω αναφερθεί αρκετές φορές στον Σάμιουελ Χάντιγκτον, ίσως γιατί επιχείρησε να δημιουργήσει σχολή γύρω από τους πολιτισμούς Δύσης και Ανατολής, γι αυτό ανεβάζω το συγκεκριμένο ποστ, μιας και ο Σάμιουελ στα 81 του αποχαιρέτησε το μάταιο τούτο κόσμο, αφήνοντάς μας με την απορία : είχαμε, έχουμε ή θα έχουμε σύγκρουση πολιτισμών ; Ο ευρών αμειφθήσεται…με κάτι, ας πούμε δελεαστικό!

e922feda-e58e-42ee-843a-107f28c68576picture

Το κείμενο στο βρήκα στο μπλογκ sfrang

Πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου σε ηλικία 81 ετών ο Αμερικάνος καθηγητής των πολιτκών επιστημών, Samuel Phillips Huntington. Η ανακοίνωση έγινε στον ιστότοπο του πανεπιστημίου Harvard. Ήταν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της αμερικάνικης κυριαρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο και συνεργάτης πολλών κυβερνήσεων και οργανισμών, αποκλειστικά συντηρητικού ή ακροδεξιού προσανατολισμού. Ταυτόχρονα, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαπλοκή του μεγάλου κεφαλαίου με το πανεπιστημιακό κατεστημένο των ΗΠΑ. Υπήρξε ιδρυτής (1989), πρόεδρος (1989-2000) και παραμένει ο ιθύνων νους του «Ιδρύματος Ολιν», μέσω του οποίου ο ομώνυμος κολοσσός της χημικής βιομηχανίας χρηματοδοτεί και οργανώνει τη διάδοση των «σωστών» αναλύσεων στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας και των ΜΜΕ, με καταστατικό σκοπό «την ενίσχυση των οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών πάνω στους οποίους στηρίζεται η ατομική πρωτοβουλία»

Πολλές από τις ευρείας κλίμακας μη στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικάνων στο Βιετνάμ, ήταν δικής του εμπνεύσεως, όπως η βίαιη μετακίνηση στις πόλεις των αγροτικών πληθυσμών, ώστε να αποκοπούν οι Βιετκόνγκ από την υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού. Για το σκοπό αυτό βομβαρδίστηκαν, κάηκαν με ρίψη ναπάλμ και ισοπεδώθηκαν αγροτικές καλλιέργειες, πολλά χωριά και οικισμοί του νότιου Βιετνάμ, ώστε να εξαναγκαστούν οι κάτοικοι και καλλιεργητές να μαζευτούν στις πόλεις.

Σημαντικότερο από τα συγγράμματά του, το οποίο τον έκανε γνωστό και στην Ελλάδα, ήταν το βιβλίο του «The Clash of Civilizations» (Η σύγκρουση των πολιτισμών, 1996). Με αυτό το βιβλίο εναντιώθηκε ο Χάντινγκτον στην άποψη περί «παγκόσμιου πολιτισμού» του Φουκουγιάμα και μετατόπισε τα αίτια μελλοντικών συγκρούσεων μεγάλης κλίμακας, από τον ιδεολογικό, ο οποίος χαρακτήριζε τις συμμαχίες μέχρι τη διάλυση του κομμουνιστικού μπλοκ, στον πολιτισμικό τομέα. Η θεμελιώδης πηγή συγκρούσεων, γράφει ο Χάντινγκτον, σ’ αυτό τον καινούριο κόσμο που προέκυψε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θα είναι πρωταρχικά ούτε ιδεολογική ούτε οικονομική. Οι μεγάλοι διαχωρισμοί στο εσωτερικό της ανθρωπότητας και η κυρίαρχη πηγή συγκρούσεων θα είναι πολιτισμικοί. Τα εθνικά κράτη θα παραμείνουν οι ισχυρότεροι παίκτες στις διεθνείς υποθέσεις, οι κυριότερες όμως συγκρούσεις στην παγκόσμια πολιτική θα προκύψουν ανάμεσα σε έθνη και ομάδες διαφορετικών πολιτισμών. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πολιτισμών θα είναι τα πολεμικά μέτωπα του μέλλοντος.

Στο πλαίσιο αυτών των αναλύσεων απαρίθμησε ο Χάντινγκτον «επτά ή οκτώ» τέτοιους «πολιτισμών», στους οποίους κατανέμεται η ανθρωπότητα και συγκεκριμένα: «Δυτικός, Κομφουκιανός, Ιαπωνικός, Ισλαμικός, Σλάβο-ορθόδοξος, Λατινοαμερικανικός κι ενδεχομένως Αφρικανικός». Λίγα χρόνια μετά επανήλθε με την προσθήκη ενός ακόμα πολιτισμού, το «Βουδιστικό», ενώ ο «Κομφουκιανός» μετονομάστηκε σε «Σινικό».

Μια μερίδα Ελλήνων εθνικιστών έσπευσε να καταγγείλει τον Χάντινγκτον, διαμαρτυρόμενη που κοτζάμ καθηγητής δεν αναγνωρίζει τον ιστορικό μας ρόλο ως προστατών της Ευρώπης από την ασιατική βαρβαρότητα – στην πραγματικότητα απευθύνεται βέβαια στους ντόπιους αναγνώστες του:

«Ο σεβαστός κατά τα άλλα διανοούμενος», διαβάζουμε σ’ ένα τυπικό ανώνυμο δημοσίευμα της καρατζαφερικής «Α1» (22.6.02), «δεν τρέφει καμία εκτίμηση για την πανανθρώπινη και οικουμενική αξία του Ελληνισμού. Για τον κύριο καθηγητή η Ελλάς ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στην πρώτη προσπάθεια επιβολής της Ασίας στην Ευρώπη. Δεν υπήρξε ναυμαχία της Σαλαμίνας, μάχη των Θερμοπυλών ή του Μαραθώνα. Αποσιωπούνται προκλητικά από τον εκ Χάρβαρντ ορμώμενο οκτακόσια χρόνια αντιστάσεως της ελληνορθοδόξου βυζαντινής αυτοκρατορίας εναντίον του φανατισμένου και μισαλλόδοξου Ισλάμ των Αράβων και των Τουρκομογγόλων».

Ο Καρατζαφέρης διεκδικεί να εισπράξει αμοιβή για τις υπηρεσίες των αρχαίων Ελλήνων. Εννοείται ότι ο Χάντινγκτον, πρώτον, δεν είχε διδαχθεί την εκδοχή της Ιστορίας που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία και, δεύτερον, είχε αμερικανοκεντρικές απόψεις! Γι’ αυτό δεν ήταν δυνατόν να θεωρεί ότι ο Καρατζαφέρης είναι αρμόδιος για τις ενέργειες των ανθρώπων που έζησαν πριν από 2,5-3 χιλιάδες χρόνια στον ίδιο τόπο! Όσο για το ρόλο των «ελληνορθόδοξων» πριν και κατά την οθωμανική κυριαρχία έχουν οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Ιστορικοί σαφέστατη γνώση και άποψη.

Σ’ εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος κινήθηκαν οι νεοορθόδοξοι συντηρητικοί και λοιποί λάτρεις της καθ’ ημάς Ανατολής. «Θα έλεγα ότι η πρόταση του Χάντινγκτον έχει κάτι το ιδιοφυές», εξηγεί χαρακτηριστικά ο Χρήστος Γιανναράς σε συνέδριο που οργανώθηκε το 1997 γι’ αυτό το θέμα. «Εμείς οι Έλληνες, οι σημερινοί, θα έπρεπε να είμαστε βαθύτατα ευγνώμονες στον Χάντινγκτον. Διανοείσθε την έκπληξη της ελληνικής προοδευτικής διανόησης, εννοώ αυτής που αρχίζει από τον Κοραή και κυριαρχεί μέχρι σήμερα στη δημόσια ζωή μας, όταν εμφανίζεται κάποιος τόσο διάσημος και με τέτοια εμβέλεια λόγου να πει ότι το χαρακτηριστικό μας στοιχείο είναι η ορθοδοξία και αυτή ως πολιτιστικό στοιχείο καθορίζει την πολιτική μας θέση και τη θέση μας στο διεθνή χώρο!» («Η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης και η πρόκληση Χάντινγκτον», Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Κι ο Κώστας Ζουράρις συμπληρώνει, στο ίδιο συνέδριο: «Το γεγονός πως πρέπει να μας διώξουν από το ΝΑΤΟ και εμάς και την Τουρκία, γιατί η Ελλάδα δεν μετέχει του δυτικού (πολιτισμού), εγώ τα γράφω εδώ και 3Ο χρόνια. Συμφωνώ πλήρως με τον Χάντινγκτον. Μόνο οι καθηγητές των ενθάδε πανεπιστημίων δεν τα ξέρουν αυτά. Ενας σοβαρός άνθρωπος όπως ο Χάντινγκτον το ξέρει πάρα πολύ καλά, είναι ολοφάνερο. Δεν έχουμε καμιά σχέση με τη Δύση». Στην ίδια ομιλία του ο Ζουράρις σάλπισε για μια νέα «προοδευτική» πορεία: «πρόοδος προς τα πίσω!»

Οι νοσταλγοί της οθωμανικής συναλληλίας και της ανατολίτικης υποβάθμισης είχαν βρει στα γραπτά του Χαντινγκτον την ευκαιρία να διαλαλήσουν την υλοποίηση της προοπτικής να αποσυνδεθεί η Ελλάδα από το δυτικό προσανατολισμό της και να πορευτεί, μόνη και ισχυρή, εννοείται, στο δρόμο του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού»! Τότε βρισκόταν, βέβαια, σε άνοδο και ο μακαρίτης, πλέον, Χριστόδουλος και υπήρχε σε φάση συγκρότησης η νέα συναλληλία αντιδραστικών κύκλων και εκκλησιαστικού μηχανισμού.

(Πληροφορίες από το iospress, 9/10/2005)

Καβαφικές και άλλες…μυστικές συζητήσεις.Give me a break…Please!!

artfredzone.wordpress.com

Ίσως δεν είναι ο καταλληλότερος των καιρών,

σίγουρα όμως μια τρέλα την έχει.

Οπότε είπα να ανεβάσω

ένα από τα Κρυμμένα Ποιήματα

του Ποιητή Καβάφη

και από κάτω να συμπληρώσω κάτι ακόμη

εξίσου ποιητικό περί Έρωτος

που ένας φίλος κάποτε μούστειλε,

συμβουλεύοντας με να μην ξεχνώ.

Ξεχνώ όμως και μάλιστα όλο και πιο συχνά

Ριτς

La jeunesse blanche

Η φιλτάτη, η άσπρη μας νεότης,

α η άσπρη μας, η κάτασπρη νεότης,

που είν’ απέραντη, κ’ είναι πολύ ολίγη,

σαν αρχαγγέλου άνω μας πτερά ανοίγει!…

Όλο εξαντλείται, όλο αγαπάει·

και λιώνει και λιγοθυμά εις τους ορίζοντας τους άσπρους.

A πάει εκεί και χάνεται εις τους ορίζοντας τους άσπρους,

για πάντα πάει.

Για πάντα, όχι. Θα ξαναγυρίσει,

θα επιστρέψει, θα ξαναγυρίσει.

Με τα λευκά της μέλη, την λευκή της χάρι,

θα έλθ’ η άσπρη μας νεότης να μας πάρει.

Με τα λευκά της χέρια θα μας πιάσει,

και μ’ ένα σάβανο λεπτό απ’ την ασπράδα της βγαλμένο,

με κάτασπρο ένα σάβανο απ’ την ασπράδα της βγαλμένο

θα μας σκεπάσει.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

—————————————————————————-

vitamodernarthttp://www.galeriecharmante.com/vitaModernArt.jpg

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός

Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα

Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια μας στα μαλλιά μας

απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω

με ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ

πετάμε γύρω από τα μεγάλα κτίρια

ο έρωτας είναι τ’ αξέχαστο μαλλί της γριάς

Κολλάει στα χείλη μας και τραγουδάμε υπέροχα

Τί άλλο μεγαλύτερο έχει η ζωή

από τον ύπνο στη φωλιά του ωραίου ;

—–

Ο Σεφέρης ελεγε ότι ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο… Για δες!

SARA BAREILLES /LOVE SONG

Χάρολντ Πίντερ, αυλαία!

This is an interview with the nobel prize winning playwright. Interviewing him is Kirsty Wark on BBC Newsnight June 23 2006.

27913ee3-7b41-4fe9-a4e4-c8a5e54c1735Ο Χάρολντ Πίντερ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1930 στη φτωχική συνοικία του Λονδίνου Χάκνεϊ, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Παρακολούθησε θεατρικές σπουδές και το 1950 δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα.

Την ίδια χρονιά προσλαμβάνεται από το ραδιόφωνο του BBC ως ηθοποιός και στη συνέχεια παίρνει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις στο Λονδίνο, όπου αρχίζει να χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό όνομα Ντέιβιντ Μπάρον.

Το 1957 γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο, «Το δωμάτιο», που σημειώνει επιτυχία, αντίθετα με το «Πάρτι γενεθλίων», που ανεβαίνει το 1958 κι αντιμετωπίζεται αρνητικά από την κριτική, με αποτέλεσμα να κατεβεί στο τέλος της πρώτης εβδομάδας.

Η δράση του Πίντερ δεν περιοριζόταν όμως μόνο στη συγγραφή και τη θεατρική σκηνοθεσία. Ήταν επίσης ένας πολύ σημαντικός πολιτικός ακτιβιστής, ο οποίος παρενέβαινε συστηματικά και ριζοσπαστικά στα πολιτικά δρώμενα.

Τη δεκαετία του ’80 ασκούσε κριτική στον αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν και στη σύγχρονή του βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, ενώ πιο πρόσφατα είχε στρέψει το θυμό του κατά της δέσμευσης του ΟΗΕ στο Κόσοβο (1999), την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν (2001) και τον πόλεμο στο Ιράκ (2003), συγκρίνοντας τον Τόνι Μπλερ με «έναν ανόητο γεμάτο ψευδαισθήσεις» και χαρακτηρίζοντας τον Τζορτζ Μπους «εγκληματία πολέμου».Σε βίντεο που μεταδόθηκε κατά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας με το οποίο τιμήθηκε το 2005, από την οποία ο ίδιος απουσίαζε λόγω υγείας, ο βρετανός θεατρικός συγγραφέας ζητούσε να οδηγηθούν οι Μπους και Μπλερ ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου επειδή ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Ιράκ..


Excerpt from the Clive Donner 1963 film of Pinter’s play. Where Mick (Alan Bates) takes on a tramp; Davies (Donald Pleasance) as a caretaker – after his invalid brother Aston (Robert Shaw) invites him to stay in his room.


Η Εβδομη τέχνη του Χάρολντ Πίντερ ( 8-10-2006, Καθημερινή)

Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του νομπελίστα Βρετανού συγγραφέα και δραματουργού


Της Μαριας Κατσουνακη

«Ο μόνος που ξέρει τι σημαίνουν όλα αυτά είναι ο κύριος Πίντερ, γιατί οι χαρακτήρες του μιλάνε ακαταλαβίστικα, μισοαλαμπουρνέζικα και με παραληρήματα παρανοϊκών». Η εποχή που κριτικοί αγγλικών εφημερίδων υποδέχονταν με παρόμοια σχόλια τα θεατρικά έργα του Πίντερ περιλαμβάνεται στις χαριτωμένες νότες της βιογραφίας του, επιβεβαιώνοντας απλώς τον κανόνα: οι μεγάλοι δημιουργοί δεν διασχίζουν μονοπάτια στρωμένα με ροδοπέταλα και παρατεταγμένες χορωδίες που ψέλνουν «ωσαννά». Η πρεμιέρα του «Πάρτι γενεθλίων» στο Λονδίνο του 1958 άφησε μάλλον τη γεύση της αποτυχίας. Μισό, σχεδόν, αιώνα αργότερα (τον Οκτώβριο του 2005) το σκεπτικό της Ακαδημίας των Νόμπελ ανέφερε ότι ο Πίντερ βραβεύεται γιατί «αποκατέστησε το θέατρο στα βασικά του στοιχεία: ένας περίκλειστος χώρος και ένας αναπάντεχος διάλογος, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται ο ένας στο έλεος του άλλου και η υποκρισία καταρρέει. (…) Ο Πίντερ αποκαλύπτει μέσα από τα έργα του το βάραθρο που αναδύεται από τη μωρολογία της καθημερινότητας».

Ο νομπελίστας, από πέρσι, συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του 20ού αιώνα, θα βρισκόταν αυτήν την εβδομάδα κοντά μας, αν το επέτρεπε η υγεία του. Ο Χάρολντ Πίντερ, εξάλλου, έχει επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές στο παρελθόν, πότε για να παρακολουθήσει πρεμιέρες παραστάσεών του, πότε προσκεκλημένος από το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ελευθεροτυπίας». Για τον ίδιο λόγο θα ερχόταν και φέτος: Το 19ο Πανόραμα οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του Βρετανού συγγραφέα.

Από την ερχόμενη Πέμπτη, 12 του μηνός, στο «Ιντεάλ» και στο «Τριανόν» θα φιλοξενηθούν επτά ταινίες, έξι με δικό του σενάριο και μία στην οποία εμφανίζεται ως ηθοποιός. Παράλληλα, από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου θα λειτουργεί στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, έκθεση με φωτογραφικό υλικό που σκιαγραφεί την πενηντάχρονη πορεία του Πίντερ στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Τίτλος της έκθεσης: «Ο Χάρολντ Πίντερ στην Ελλάδα». Φωτογραφίες, αφίσες και προγράμματα από παραστάσεις του που ανέβηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό καθώς και ενδυματολογικό και σκηνογραφικό υλικό, φωτογραφίες και αφίσες του από ταινίες του, το σύνολο των ελληνικών εκδόσεων των έργων του. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα παρουσιαστεί και ένα καινούργιο βιβλίο (εκδόσεις Κέδρος) με ανέκδοτες συνεντεύξεις και κείμενά του, που έχει μεταφράσει και επιμεληθεί ο διευθυντής του Πανοράματος Νίνος Φ. Μικελίδης.

Από τα 25, περίπου, σενάρια που έχει γράψει ο Πίντερ για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, στο Πανόραμα θα προβληθούν επτά:

«Ο υπηρέτης» (1963). Βασίζεται σε μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μομ, το οποίο διασκεύασε για την οθόνη ο Πίντερ και σκηνοθέτησε ο Τζόζεφ Λόουζι. Η συνεργασία Λόουζι – Πίντερ είναι ίσως μία από τις πιο δημιουργικές που μπορεί να έχει ένας σκηνοθέτης με ένα σεναριογράφο, ο οποίος δεν είναι απλώς διασκευαστής ιστοριών, αλλά ένας συνεργάτης που σφραγίζει με την προσωπικότητά του το τελικό φιλμικό αποτέλεσμα. Μέσα από την εκκεντρική ιστορία ενός μεγαλοαστού (Τζαίημς Φοξ) που παραδίδεται στη διαβρωτική επιρροή του υπηρέτη του (Ντερκ Μπόγκαρτ) και από κύριος γίνεται υποτελής, ο Λόουζι δημιουργεί μια μπαρόκ, παρακμιακή, κυνική και διαστροφική ταινία, που δεν είναι μόνο ένα κριτικό πορτρέτο της παρακμιακής μεγαλοαστικής αστικής αγγλικής τάξης, όπως την είδαν ο Σαντούλ και άλλοι κριτικοί, αλλά κάτι πολύ πιο γενικό: ο Λόουζι περιγράφει έναν κόσμο έρμαιο των καταστροφικών ορμών του, μέσα στον οποίο συγκρούονται αντίρροπες δυνάμεις, διαβρώνοντας η μία την άλλη ώσπου να οδηγήσουν στην καταστροφή.

«Το ατύχημα» (1967). Από τα τρία έργα που έγραψαν μαζί, ο Πίντερ και ο Λόουζι, («Ο υπηρέτης», «Το ατύχημα» και «Ο μεσάζων») ο Λόουζι θεωρεί «Το ατύχημα» την πιο προβληματική και ταυτόχρονα την καλύτερη συνεργασία. Προβληματική γιατί το σενάριο «ήταν πολύ περίπλοκο, με όλα αυτά τα πηγαινέλα του χρόνου στο παρόν και στο παρελθόν». Καλύτερη γιατί το βιβλίο του Νίκολας Μόσλεη «μας ενέπνευσε τόσο ώστε να συνεργαστούμε πολύ πιο ελεύθερα. Πιο ενδόμυχα με περισσότερο ενθουσιασμό κι ενδιαφέρον». Αρχίζει με ένα αυτοκινητικό δυστύχημα που ο θεατής ακούει αλλά δεν βλέπει και το οποίο γίνεται έξω από το σπίτι του καθηγητή Στίβεν (Ντερκ Μπόγκαρτ). Ανασύρει μέσα από το αυτοκίνητο τη φίλη του Αννα, ενώ ο οδηγός και αρραβωνιαστικός της Γουίλιαμ (Μάικλ Γιορκ) είναι νεκρός. Ο Στίβεν σκέφτεται, με φλας μπακ διήγηση, τα γεγονότα που τον συνδέουν με τους δύο ήρωες.

«Ο μεσάζων» (1970). Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάρτλεϊ, από το οποίο οι Λόουζι – Πίντερ επιλέγουν εκείνα τα στοιχεία που τους επιτρέπουν να κάνουν μια σπουδή πάνω στον χρόνο και στις σχέσεις υπηρέτη – κυρίου, μέσα όμως σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο: την αριστοκρατική κοινωνία της Αγγλίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο έφηβος Λίο, γιος ενός χρεοκοπημένου μικροαστού, προσκαλείται στο αρχοντικό σπίτι του συμμαθητή του Μάρκους. Γοητευμένος από την αναπάντεχη προσοχή της αδελφής του (Τζούλι Κρίστι), δέχεται να παίξει τον ρόλο του ερωτικού αγγελιαφόρου (μεσάζοντα) ανάμεσα σε αυτήν και τον επιστάτη – εραστή της (Αλαν Μπέιτς). Ο Λόουζι περιγράφει με διαύγεια και ακρίβεια την καταπίεση του περιβάλλοντος και τις κοινωνικές παραμέτρους που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ηρώων.

Ο «Επιστάτης» (1963). Είναι το θεατρικό έργο που καταξίωσε τον Πίντερ όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο Arts Theatre στο Λονδίνο το 1960. Τρία χρόνια αργότερα ο Κλάιβ Ντόνερ ξεκίνησε τη μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο με τους Αλαν Μπέιτς, Ρόμπερτ Σόου και Ντόναλντ Πλέζανς. Δύο αδέλφια προσκαλούν έναν απωθητικό αλήτη για να μοιραστούν τη σοφίτα τους. Η μοναδική φωτογράφιση του Νίκολας Ρεγκ, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, υπογραμμίζουν τις αποχρώσεις της αδελφικής σχέσης, με τις ψευδαισθήσεις, τις εντάσεις και τα ανομολόγητα αισθήματα που τη χαρακτηρίζουν. Ταινία, που παραμένει θεατρική εμπειρία.

«Πάρτι γενεθλίων». Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν ανέλαβε να μεταφέρει το 1968 στη μεγάλη οθόνη το αριστούργημα του Πίντερ, με απόλυτο σεβασμό στον συγγραφέα. Βαθιά πολιτικό έργο που μιλάει για την επιτακτική ανάγκη για αντίσταση. Τα τελευταία 30΄΄ δευτερόλεπτα της ταινίας ο θεατής αντικρίζει μια κενή οθόνη. Πιο πιστός στο κλίμα του Πίντερ επίλογος δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Ενας μοναχικός, χαμηλών τόνων και χαμηλού προφίλ άνθρωπος, κατοικεί σ’ ένα ερημικό οίκημα χτισμένο σε μια απομακρυσμένη παραλία. Ξαφνικά εισβάλλουν στη ζωή του δύο άγνωστοι που τον παρενοχλούν απειλώντας την ησυχία του και στο τέλος τον παίρνουν μαζί τους.

Ενα παιχνίδι διαλεκτικής καταπίεσης και ψυχολογικής απειλής, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες: Ρόμπερτ Σόου, Πάτρικ Μαγκί και Ντάντι Νίκολς. «Ο Πιτ λέει μία από τις πιο σημαντικές κουβέντες που έχω γράψει ποτέ. Καθώς ο Στάνλεϊ μεταφέρεται μακριά, ο Πιτ του φωνάζει: «Μη σε κουμαντάρουνε αυτοί». Εχω βιώσει τα λόγια αυτά όλη μου τη ζωή (New York Times, 1988).

«The Pumpkin eater». Για πρώτη φορά θα προβληθεί στην Ελλάδα η ταινία του Τζακ Κλέιτον. Το σενάριο του Πίντερ βασίζεται στο μυθιστόρημα της Πενέλοπι Μόρτιμερ. Μια μελέτη πάνω στη συνθήκη του γάμου. Ο Κλέιτον σεβάστηκε το κείμενο του Πίντερ, αναδεικνύοντας τη βιαιότητα που κρύβεται πίσω από την επιφανειακή νηνεμία της μικροαστικής ζωής. Η Τζο, μητέρα 5 παιδιών, εγκαταλείπει τον άντρα της για να παντρευτεί τον εραστή της. Μερικά χρόνια όμως αργότερα, έχοντας αποκτήσει ακόμη ένα παιδί έχει ήδη πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Η πορεία της ηρωίδας προς την κάθαρση (οδυνηρά πειστική η Αν Μπάνκροφτ), είναι γεμάτη κατατονικές σιωπές, νευρικούς κλονισμούς, σχιζοφρενικά κρεσέντο και σωματική βία. Το φινάλε της ταινίας δεν είναι εντυπωσιακό ή τραγικό, μας αφήνει όμως με τη γλυκόπικρη γεύση της καθημερινής ζωής. Το χαμόγελο της ηρωίδας δεν ενσαρκώνει την επίλυση του προβλήματος, είναι απλώς μια ανάσα αισιοδοξίας.

Θα προβληθεί, τέλος, και μια ταινία στην οποία εμφανίζεται ο Πίντερ ως ηθοποιός: «Ο ράφτης του Παναμά» του Τζον Μπούρμαν, βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ.


Ιnternational Herald Tribune

Προς το τέλος της νέας κινηματογραφικής διασκευής του «Σλουθ», ένα κινητό τηλέφωνο χτυπάει. Ο ήχος μοιάζει με πυροβολισμό και βαθαίνει την ένταση στη σκηνή ανάμεσα στον Μάιλο (Τζουντ Λο), έναν νεαρό άνεργο ηθοποιό, και τον Αντριου (Μάικλ Κέιν), έναν διάσημο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η ερωμένη του Μάιλο, η Μάγκι, η οποία τυχαίνει να είναι επίσης η σύζυγος του Αντριου – αυτή πρέπει να έχει τηλεφωνήσει, καθώς ο Μάιλο λέει σιγανά στ’ ακουστικό «Κι εγώ σ’ αγαπώ» κοιτάζοντας τον Αντριου. Τι είπε όμως η Μάγκι στην άλλη άκρη της γραμμής; Ο Κένεθ Μπράνα, ο σκηνοθέτης, έκανε την ερώτηση αυτή στον σεναριογράφο, τον Χάρολντ Πίντερ, στη διάρκεια μιας πρόβας. Στο «Σλουθ» η πραγματικότητα είναι φευγαλέα και η αλήθεια συχνά δεν είναι παρά ένα τυχοδιωκτικό όπλο. Η απάντηση δεν ήταν και πολύ ικανοποιητική, ήταν όμως κλασικά «πιντερική». «Ο Χάρολντ μου απάντησε “και ποιος σου είπε πως είναι η Μάγκι;”» είπε ο Μπράνα, γελώντας καθώς θυμόταν τη στιχομυθία. «Ξέρουμε πως το τηλέφωνο χτύπησε και πως ο Μάιλο φάνηκε να έχει μια συνομιλία».

Αυτό το άλμα της φαντασίας αποτελεί μέρος του μυστηρίου και της πρόκλησης που συναντάμε πάντα στο έργο του Πίντερ, τόσο μοναδικό και αταξινόμητο που απέκτησε στα αγγλικά το δικό του επίθετο: pinteresque. (Οι Financial Times όρισαν το pinteresque ως έργο «γεμάτο σκοτεινές νύξεις και ανησυχητικά υπονοούμενα, που αφήνει σε αβεβαιότητα το κοινό».) Η αδιαφάνεια αυτή είναι ηθελημένη και ο συγγραφέας του «Επιστάτη», του «Γυρισμού» και της «Προδοσίας» δεν είναι πρόθυμος να δώσει εξηγήσεις. «Δεν εκφέρω κρίσεις για τη δουλειά μου και δεν την αναλύω: απλώς την αφήνω να συμβεί» είπε ο Πίντερ σε μια πρόσφατη συνέντευξη. «Αυτό ισχύει για όλα όσα έχω κάνει. Τείνω να πιστεύω ότι έχω γράψει πολλά πράγματα βγαλμένα μέσα από το υποσυνείδητό μου, γιατί συνήθως δεν ξέρω τι θα πει ένας δεδομένος ήρωας την επόμενη στιγμή».

Γεμάτος με βραβεία

Ο Πίντερ έχει το γραφείο του στο δεύτερο πάτωμα ενός διώροφου κτιρίου στο δυτικό Λονδίνο, πίσω ακριβώς από το σπίτι που μοιράζεται με τη γυναίκα του, τη συγγραφέα Αντόνια Φρέιζερ. Χωμένο σε μια γωνιά του ισογείου είναι ένα τραπέζι γεμάτο με τα βραβεία που έχει μαζέψει στη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του ως θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, πολιτικός ακτιβιστής, ποιητής και σεναριογράφος. Ανάμεσά τους, το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, το Βραβείο Φραντς Κάφκα και το Νομπέλ Λογοτεχνίας 2005.

Ενα τεράστιο πορτρέτο του Πίντερ, νέου και ρωμαλέου να παίζει κρίκετ, δεσπόζει σ’ έναν τοίχο του πάνω ορόφου. Ο ζωγραφισμένος Πίντερ, ποζάροντας με το μπαστούνι του κρίκετ έτοιμο να χτυπήσει την μπάλα, έχει μια διαβολική λάμψη στα μάτια – η τεστοστερόνη φαίνεται να ξεχειλίζει από τον πίνακα. Ο σημερινός Πίντερ, που μόλις έκλεισε τα 77 του χρόνια, είναι πολύ πιο εύθραυστος, έχοντας αντιμετωπίσει μια σοβαρή μάχη με τον καρκίνο. Διανοητικά, όμως, είναι το ίδιο ρωμαλέος όπως πάντα. Το «Σλουθ» –ριμέικ ενός παλαιότερου φιλμ που ήταν διασκευή θεατρικού έργου του Αντονι Σάφερ– άρχισε να προβάλλεται την περασμένη εβδομάδα στη Βρετανία. Ο Πίντερ δεν είχε δει ποτέ το «Σλουθ» του Σάφερ, όταν όμως τον πλησίασε ο Τζουντ Λο (που είναι και ένας από τους παραγωγούς του φιλμ) διάβασε το σενάριο και γοητεύτηκε από την κεντρική του ιδέα: δύο άντρες που εμπλέκονται σ’ έναν ψυχολογικό πόλεμο με προφανή αιτία μια γυναίκα. Δέχτηκε λοιπόν να κάνει το δικό του σενάριο για τη νέα ταινία.

Συντομότερο από το προηγούμενο, το καινούργιο «Σλουθ» είναι επίσης περισσότερο σκοτεινό και ανατριχιαστικό. Η πρώτη ταινία, σκηνοθετημένη από τον Τζον Μάνκεβιτς το 1972, είχε πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε και τον Μάικλ Κέιν – ο οποίος τώρα παίζει τον ρόλο του ηλικιωμένου συγγραφέα. Ηταν μια εντυπωσιακή ταινία, που γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία (με πέντε υποψηφιότητες για Οσκαρ). Το «Σλουθ» του 2007 είναι γεμάτο λιτούς, συχνά δυσνόητους διαλόγους, «σιωπές με σημασία», και ένα άλλο οικείο χαρακτηριστικό του Πίντερ: μια αίσθηση απειλής που υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια.

«Θα έλεγα ότι το παλιό έργο είχε να κάνει με παιχνίδια μεταξύ ενηλίκων ενώ το καινούργιο έχει να κάνει με άντρες που πολεμάνε», είπε ο Τζουντ Λο. «Αγγίζει την άποψη του Χάρολντ για τον πόλεμο. Το πρωταρχικό ένστικτο του άντρα είναι να πολεμάει και πολλές φορές ξεχνάμε για ποιο πράγμα πολεμάμε». Μεγάλο μέρος του έργου του Πίντερ αφορά την εξουσία – ποιος την έχει, ποιος τη χάνει, από πού έρχεται, πώς μπορεί να αλλάξει χέρια.

Αν το προσωπικό και το πολιτικό συχνά συγχωνεύονται για τον Πίντερ, τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων –η αρρώστια του, το βραβείο Νομπέλ, η πανηγυρική αποτίμηση του τεράστιου έργου του– τείνουν επίσης να μπερδεύονται. Φεύγοντας από το Δουβλίνο πριν από δύο χρόνια, μετά μια ρετροσπεκτίβα για τα 75α γενέθλιά του, ο Πίντερ γλίστρησε στον χώρο του αεροδρομίου και χτύπησε άσχημα το κεφάλι του. Την άλλη μέρα έμαθε πως κέρδισε το Νομπέλ. Και κατόπιν, ενώ έγραφε την ομιλία του για την τελετή απονομής, πήρε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό του. Τα νέα ήταν άσχημα και έπρεπε να πάει αμέσως στο νοσοκομείο.

Οργή κατά των ΗΠΑ

Το ασθενοφόρο είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά ο Πίντερ κατάφερε να τελειώσει το γράψιμο του λόγου του. Βγήκε για λίγο από το νοσοκομείο για να τον διαβάσει σε τηλεοπτικό στούντιο, κάτι που έκανε από αναπηρική πολυθρόνα, καταφανώς άρρωστος, με φωνή βραχνή αλλά σταθερή. Η ομιλία του ήταν μια απροκάλυπτη καταδίκη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και έδωσε στον Πίντερ ένα παγκόσμιο βήμα για να εκφράσει τις πολιτικές του απόψεις, που στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας περιλάμβαναν τη σφοδρή αντίθεσή του στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Σερβία, στον πόλεμο του Κόλπου και στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Ο μεγαλύτερος στόχος της οργής του είναι οι ΗΠΑ. Στην ομιλία του για το Νομπέλ είπε ότι η χώρα αυτή είναι ένοχη για «συστηματικά, συνεχή, κακοήθη, αμετανόητα» εγκλήματα. Ανάλογη είναι η γνώμη του και για το βρετανικό πολιτικό κατεστημένο

Η τελευταία δουλειά του, «Six Poems for A.», περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα τα τελευταία 32 χρόνια, με το Α να αφορά βέβαια την Αντόνια. Το πρώτο ποίημα γράφηκε στο Παρίσι, όπου ταξίδεψαν λίγο μετά τη γνωριμία τους. Είναι ακόμα αχώριστοι οι δυο τους, και ο Πίντερ μαλακώνει, γλυκαίνει σχεδόν όταν μιλάει για τη γυναίκα του. Αναγνωρίζει ότι τα έργα του –γεμάτα σκληρότητα, απιστία, απανθρωπιά– φαίνονται να μην ταιριάζουν με την ικανοποίηση που αντλεί από την προσωπική του ζωή. «Με ελκύει το δράμα», λέει, «γιατί έχει να κάνει με τη σύγκρουση, την αναστάτωση, τη σύγχυση. Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω ένα ευτυχισμένο έργο, μπόρεσα όμως να χαρώ μια ευτυχισμένη ζωή».

Αντί άλλων ευχών.. Τρέξτε το βιντεάκι αυτό.

Tom Waits, Russian Dance

Το βρήκα στης φίλης μου και συναδέλφου Λίνας Γιάνναρου. Την ευχαριστώ ιδιαιτέρως

Και το συμπληρώνω μ’ ενα ποίημα του φίλου μου Γιάννη Ευθυμιάδη από τον «Καινό Διαιρέτη»

Βγαίνω λοιπόν απ’την αρρώστια

έξω, εκεί που πάντα ρέουν τα πράγματα

και δεν με βρίσκουν, μόνον εγώ τα συναντώ

με κόπο

πρέπει τώρα να σκεφτώ πώς ένα τέτοιο ξύπνημα

θα ζήσω δικαιωμένο

όταν τα όνειρα αφήνουν απρόσμενο φως στον ορίζοντα

κι αυτήν τη ζωηρή ανάταση δεν θέλω,

δεν αρκεί

να βλέπω στη ματιά των άλλων

τώρα που οι σκιές κρύβονται

κάτω από τα πράγματα

ένα ποτάμι ενώνει

κάτω από τα πράγματα

όπως ανάσα ελεύθερη

( γι αυτό εκπνέω πάντα δυνατά στο άπειρο) ποιός

να τη σταματήσει ; Απ’ το παράθυρό μου στο παράθυρό σου

μπαίνει στο χώμα, στο νερό, ακάλεστη γίνεται στοιχείο φυσικό

Τα λόγια πληρώνουν ένα κομμάτι

του ανεξάντλητου πάντα απείρου

—————————————-

Νομίζω ότι έχει μια περίεργη επικαιρότητα

Χρόνια πολλά

ριτς

YΓ.( avopolis.gr)

O  Tom Waits ( γεννηθηκε στην Καλιφόρνια το 1949) είναι ο καλλιτέχνης των καλλιτεχνών, ο δημιουργός με την αντισυμβατική και εκλεκτική άποψη. Η δουλειά του ταιριάζει εύκολα στο πειραματικό θέατρο του Robert Wilson (The Black Rider) και στο στυλ των film του Jim Jarmusch (Down by Law, Night on Earth). Τα κομμάτια του εμπνέουν διασκευές από μία πολυσυλλεκτική και συχνά αντιφατική ομάδα καλλιτεχνών: Η παιδική αφέλεια των Ramones («I Don’t Wanna Grow Up»), το Holly Cole – ερμηνευτικά – folk/jazz, οι rock’n’roll διαφυγές του Bruce Springsteen («Jersey Girl») και ακόμα οι υποτιμημένες, όμορφες μπαλλάντες από τους Eagles και τον Rod Stewart («Ol’ 55», «Downtown Train»). Γλίστρησε μέσα στη μηχανή του Hollywood παίζοντας σε films όπως Short Cuts & The Fisher King και κέρδισε το βραβείο Grammy το 1992, για το καλύτερο εναλλακτικό album (Bone Machine) – ίσως την τελευταία φορά που ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε σωστά.

Υπάρχουν δύο σταθερά νήματα σε όλες τις δουλειές του Waits, παρά τις πολλές μουσικές αλλαγές του. Το πρώτο έχει να κάνει με το δυνατό στιχουργικό του χάρισμα, το οποίο και χρησιμοποιεί συνέχεια στις ονειρικές καταστάσεις: Οι φανταστικές πλευρές του υποσυνειδήτου μας, αλλά και η δύναμη του ονείρου να μας απελευθερώνει, να μας απαλάσσει (τον ακροατή ή τον χαρακτήρα του τραγουδιού) από την πραγματικότητα. Το δεύτερο νήμα έχει να κάνει με τη φωνή, το τραχύ όργανο που ουρλιάζει και αποτελεί συνήθως τον καταλυτικό παράγοντα που καθορίζει αν ο ακροατής είναι ικανός να εισέλθει στον κόσμο του Waits…..

Βραβεία φωτογραφίας της Unicef! Είναι όλα τους παιδιά μας….

Growing-up in Haiti

Μεγαλώνοντας στην Αϊτή. Πρώτο βραβείο φωτογραφίας της Unicef για το 2008, της 21 χρόνων Βελγίδας φωτογράφου Alice Smeets
01020138626000cf89
Στην ουρά για ένα πιάτο φαί. Σετσουάν, Κίνα, μετά το σεισμό του Μαϊου
GB2767_18
Αφγανιστάν, 2008!
01020138634900
Νότια Οσσετία. Μόλις έχει ξεσπάσει ο πόλεμος
01020138635400cebf
Δυό δυό στη μπανιέρα δυό δυό...καπου στην Πολωνία. Αθλιες συνθήκες
81189251MT017_FEMA_Deadline
Η Εμα, στη Νότια Ορλεάνη στις ΗΠΑ!
“Standing Strong”
Ο 5χρονος Λι, όπως είναι σήμερα μετά το σεισμό στη Σετσουάν.Κι όμως, δίνει παράσταση...
01020138637300cf88cf88cf88cf88cf88
Η θλίψη της Αφρικής

(όλες, στην επίσημη ιστοσελίδα της Unisef)

Monika,  Avatar

Παιδί πυροβολήθηκε στον καρπό………..Φαντασία των νέων και σιωπή των μεγάλων

Σημείωση : Κάποιος προβοκάτορας -ελεύθερος σκοπευτής (!) πυροβόλησε χθες το βραδυ ένα μαθητή στο Περιστέρι, στον πεζόδρομο, ενώ βρισκόταν με συμμαθητές του. Το παιδί χειρουργείται αυτή την ώρα , καθώς η σφαίρα έχει σφηνωθεί στον καρπό του δεξιού του χεριού!!!!!! Ελεος πια!

1021101005m2

Γαϊτης Γιάννης , λευκά κολάρα

Ευτυχώς τα παιδιά μας παραμένουν ευφάνταστα. Οπως, άλλωστε όλα τα παιδιά του κόσμου που γαλουχήθηκαν με τα αρυτίδωτα θέλω των γονιών τους.Ο,τι κι αν εμείς σκαρφιστούμε, οποιοδήποτε εμπόδιο κι αν θελήσουμε να τους παρεμβάλουμε καταχρώμενοι τις εξάρσεις του εγώ μας, αυτό πέφτει θεαματικά στο κενό. Τα παιδιά διαλανθάνουν της υποκριτικής προσοχής μας και δημιουργούν τις δικές τους θέσεις και αντιθέσεις. Με κίνδυνο να αποτύχουν, να ρεζιλευτούν, να κακοχαρακτηριστούν, να αυτοαναιρεθούν, να διχαστούν και να επιστρέψουν στις βάσεις τους καταρρακωμένα. Αλλά ο κίνδυνος υπήρξε πάντοτε συστατικό στοιχείο της ζωής του νέου που κινείται, θεωρώντας τον εαυτό του αήττητο, ον δίχως το αποπνικτικό μέτρημα των βημάτων των μεγάλων, ον που τολμάει τις πιο μικρές ή τις πιο μεγάλες πράξεις, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα και τις αυριανές συνέπειες.

 

katert1612Τις τελευταίες εβδομάδες, η δολοφονία του Αλέξη απελευθέρωσε δυνάμεις πρωτόγνωρες για εκείνα. Πήραν την απόφαση να ξεγυμνωθούν, ανέλαβαν το ρίσκο να αποκαλύψουν έναν άλλο εαυτό που χρόνια τώρα εμείς αγνοούσαμε κι εκείνα δεν ήξεραν ότι είχαν. Προχώρησαν σε ειρηνικές διαδηλώσεις, έβγαλαν γλώσσα στην εξουσία, έγιναν στιγμιαία βάναυσοι, αλλά διαχώρισαν τη θέση τους από τους βανδάλους.Χρησιμοποιώντας τρικ από κόμικς προχώρησαν σε συμβολική κατάληψη της κρατικής τηλεόρασης ( κακώς, ίσως ;), ανάρτησαν πανώ αλληλεγγύης στο παγκόσμιο σύμβολο του πολιτισμού, την Ακρόπολη ( καλώς, ίσως;) και μέσα από αντιεορταστικές εκδηλώσεις πήγαν κόντρα στο ρεύμα της χαράς που γεννούν για πολλούς οι γιορτές των Χριστουγέννων. Κι ήταν αυτά τα παιδιά – τα δικά μας παιδιά – που μας φώναξαν ότι το παρόν και το μέλλον τους ανήκει και ότι είναι αποφασισμένα να τα διεκδικήσουν με τους δικούς τους όρους. Ως πρόσφατα λέγαμε ότι οι νέοι μας ήταν απροβλημάτιστοι και απολιτικοί. Τα πρότυπα των γονιών τους ήταν αρκετά για να χαράσσουν πορείες. Ομως ιδού που τα δεδομένα ανατράπηκαν.Ο νεανικός προβληματισμός που πάντοτε ωθούσε προς τα εμπρός ξυφουλκεί πια ενώπιόν μας και τα σημαντικότερα ερωτήματα που πάντοτε έθεταν οι νέοι έχουν πάρει τη μορφή καλπασμού. Στο κάτω κάτω, τα νιάτα δεν ήταν πάντοτε αυτά που ξοδεύονταν με τρόπους ξένους προς τους ενήλικες, προκειμένου να ανακαλύψουν πύλες εξόδου;

5202411001mHewitt Charles κιτρινο φυτο

Ολο αυτό τον καιρό ο καθένας από μας απλώς περιγράφει τα γεγονότα. Λογικό, από τη στιγμή που δεν ξέρουμε αν όντως έχουν κορυφωθεί. Ομως αποτελεί θέμα προς συζήτηση ότι δεν ακούγονται ανατρεπτικές προτάσεις από την πλευρά των ιθυνόντων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αγωνιούν για τα δημοσκοπικά οφέλη και μόνο.Οι ευθύνες δεν αφορούν παρά τους άλλους. Ποιούς ; Μα τί σημασία έχει ; Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας καταφεύγει σε ακραίες, προσβλητικές της προσωπικότητας των νέων μεθόδους, διεκδικώντας εν ψυχρώ για πάρτι του τα όνειρά τους. Κι αν κάτι πράττουν άπαντες είναι να θεωρούν τα νέα παιδιά εύκολα θηράματα. Σφάλλουν όμως, καθώς τούτα τα παιδιά δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, εκτός από τις αλυσίδες που τα δένουν με το δικό μας παρόν και παρελθόν. Στον αντίποδα, κάποιοι ψελλίζουν δειλά κουβέντες, όπως «κομματική συναίνεση»…«μακροχρόνιος προγραμματισμός για την εκπαίδευση»….

   

Στείρες προτάσεις, που ακόμη κι αυτές δεν γίνονται αντικείμενο συζήτησης. Αποτέλεσμα; Α, ναι. Εναποθέτουμε το μέλλον των νέων μας στα χέρια δημοφιλών ηθοποιών που υποδύονται ρόλο εισαγγελέως για τους μεν και ρόλο καθοδηγητή για τους δε. Κι εμείς ενδιαμέσως πορευόμαστε, βουλιάζοντας όλο και πιο πολύ στην αλλόκοτη σιωπή της εποχής μας…

ριτς

Με όπλο τους στίχους γι αυτό το παιδί και το κάθε παιδί


Είναι ένας τρόπος κι αυτός. ….. Με όπλο τους στίχους!!

Το υλικό έφτασε στο μέιλ μου από τον καλό μου φίλο και ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη. Εντυπωσιασμένη μένω από την ορμή των ανθρώπων και τη δύναμη του στίχους τους..

Διαλέξτε ένα και ανεβάστε το. Αξίζει.

Ριτς

Ποιήματα εμπνευσμένα ακριβώς τη στιγμή των γεγονότων. Είκοσι επτά ποιητές απευθύνουν τη δική τους διαμαρτυρία, την τοποθέτησή τους, μια ελάχιστη αντίδραση με τη «φωνή» τους, στην πραγματικότητα που ζει η Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες. Προσδοκούν να συνεισφέρουν, με μοναδικό γνώμονα κάποιες αξίες και δικαιώματα˙ ως πολίτες, συμμέτοχοι, δημιουργοί και συνένοχοι. Τα ποιήματα δεν είναι παρά αιχμές διατυπωμένες σε στίχους αντί για διακηρύξεις, πολιτικολογία ή, το χειρότερο, απαθή σιωπή. Με αυτόν τον ελάχιστο τρόπο, οι παρόντες ποιητές εξανίστανται και στέκονται απέναντι στη βία και τις καταστροφές όσο και την υποτίμηση, την αναξιοπρέπεια, την όποια δύναμη επιβολής.

ΜΑΡΙΓΩ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ
Οταν έφυγε ο Λόρκα απ’ το σπίτι

Τα δένδρα είχαν μέσα τους
μια σιωπή θλιμμένη
σαν το θρόισμα των φύλλων,
χιλιάδες άνθρωποι παρατεταγμένοι:
παιδιά αμούστακα,
γονείς˙
ακούστηκαν συνθήματα,
κρότοι λάμψης
σαν νομίσματα στον ουρανό.
Ολα θα ξαναγίνουν,
μονάχα οι ζωές που φεύγουν
δεν περιμένουν
την αλλαγή.

NΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
Το χτύπημα

Το χτύπημα στην πόρτα
προκαλούσε πανικό
ο χτύπος της καρδιάς
στην βαρυχειμωνιά

χτυπήματα του βούρδουλα
στη ράχη του τιμωρημένου
το χτύπημα του χάρακα
σε χέρι ανοιγμένο

στου Πάσχα τη γιορτή
χτυπούσαν οι καμπάνες
δράματα και κωμωδίες
απ’ τα πέτρινα καθίσματα

περιμέναμε απάντηση
από κάποιον τηλεφωνικώς
για μια στιγμή ξεχάσαμε
ποιά ήταν η ερώτηση

ποιος είσαι κι από πού
πώς λέγεσαι επισήμως
πώς σε φωνάζουν οι δικοί σου
τι δηλώνεις στην αστυνομία

βγήκαμε στις λεωφόρους
σε πορείες διαμαρτυρίας
με συνθήματα αυτοδυναμίας
για την κοσμοθεωρία μας

πέσαμε άδικα μαχόμενοι
χτυπημένοι κατακέφαλα
από σύγκρουση μετωπική
με εγχειρίδιο ιστορίας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ
Η επόμενη μέρα

Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν’ αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να ‘ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΑΖΙΖ* (για την αντιγραφή: ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ)
Ω Σκοτάδι Φυλακής

Ω σκοτάδι φυλακής, πίσσα οι τέντες σου.
Το σκοτάδι μας αρέσει,

γιατί μετά τις σκοτεινές ώρες της νύχτας
θα ανατείλει η αυγή της περηφάνειας.

Ο κόσμος, με όλη του τη μακαριότητα, θα
ξεθωριάσει,
όσο εμείς θα χαριζόμαστε στο Θεό.

Ενα αγόρι μπορεί να απελπίζεται μπροστά σε
ένα πρόβλημα,
αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Θεός έχει σχέδιο.

Ακόμα και αν τα δεσμά σφίγγουν και
φαίνονται αδιάρρηκτα,
θα συντριβούν.

Εκείνοι που επιμένουν θα κερδίσουν τον
σκοπό τους.
Εκείνοι που επιμένουν να χτυπούν την πόρτα
θα μπούνε μέσα.

Ω κρίση, δυνάμωσε!
Κοντεύει να ξημερώσει.

*μτφρ.: Ιωάννα Καρατζαφέρη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ
Εσωτερικές Ειδήσεις*

Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον Νότο
Να ξέρω από πού φυσάει
Ούτε τη Δύση, σαν θεία να με νουθετήσει
Τα ‘χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα
Μες στο κενό και τη θολούρα.

Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον τρόπο,
Να πω το Ναι να προχωρήσω,
γιατί το Οχι έχει μακρύτερη απόχη
και παραπαίω ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο
και σ’ ενα Ισως επενδύω.

Σ’ αυτό τον τόπο, πιάνεις πιο εύκολα το ΛΟΤΤΟ
Από τη σκέψη του πλησίον,
Γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα…Μεγάλος
Και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
Μ’ όλα δάχτυλα στο μέλι.

Σ’ αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον στόχο,
Να πιάσω κέντρο επιτέλους,
Γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο,
Μετακινείται, αλλάζει θέση κάθε λίγο
Και πουθενά δεν καταλήγω.

Σ’ αυτό τον τόπο, που όλα γίνονται με κόπο,
Και πάντα κάποιος άλλος φταίει,
Εχω προσέξει, όσοι ξυπνάνε απ’ τις έξι
Δεν έχουν λόγο, μόνον αυτιά να μας ακούνε
Και χέρια να χειροκροτούνε.

Μα κάποτε θα βαρεθούνε
Και θα μας γράψουν στα παλιά τους,
Εκτός κι αν έχουν λερωμένη
Με κάποιον τρόπο τη φωλιά τους.

*Μελοποιήση: Μιχάλης Χριστοδουλίδης,
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας,
Κυκλοφορία: «Η άσφαλτος που τρέχει», MINOS EMI 2001.

ΒΕΡΟΝΙΚΗ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ
Θάνατος την ημέρα των Χριστουγέννων

Θα ‘ναι ψέματα  αν πω ότι προσπάθησα, συλλογίστηκε ο καταραμένος. Ενα ψέμα όμως- τι είναι ακόμη ένα ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι η αλλαξιά του εαυτού μου ήταν απότομη και πα-ρο-δι-κή. Οταν δεν σκέφτομαι είμαι ευτυχισμένος. Κι αυτό το πέτυχα. Εχετε περπατήσει ποτέ σε πάρκο ξημέρωμα Χριστούγεννα; Δεν έχετε περπατήσει  ποτέ σε  πάρκο τα Χριστούγεννα. Η μόνη ευχάριστη διαπίστωση: όλα είναι κλειστά. Εννοώ κλειστά. Και μένα που μ’ αρέσουν οι υποκλίσεις και τα τερτίπια, χαμογελώ στον εαυτό μου στην πόρτα μιας κρυστάλλινης βιτρίνας κρεοπωλείου. Γιατί τα απολωλότα έχουν στο αίμα τους την πρωτοτυπία, και ο κόσμος είναι χαρούμενος  τις παραμονές. Γιατί ο κόσμος κι οι πολιτικοί να ‘ναι χαρούμενοι τις παραμονές… Εμένα μ’ αρέσει να προσκυνώ. Δε τα βάζω με κανένα. Αγαπώ τους τυράννους και θέλω να γεννώ παιδιά στις χαρές των γιορτάδων. Ομως η μουσική -με τραυμάτισε σαν την ομίχλη. Δεν αντέχω άλλες συγνώμες κατά του ειδώλου κατά της συγνώμης. Στήθηκα για την απάθεια παθαίνοντας. Χωρίς σκόνη. Πέρασα μέσα απ’ το βουνό με αισθήσεις. (συγχωρέστε)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΑΤΖΗΣ
Το μικρό αγόρι

Ξέρω, θα πεις,
ποιος νοιάζεται για τη θλίψη σου
και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ
ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι
έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.
Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,
αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του
ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε
η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε
η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια
την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν
τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου
να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,
τον φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,
του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,
τα θύματα σημερινά κι αυριανά,
τα μικρά αγόρια και κορίτσια,
οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,
οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,
οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,
οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι
και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά
τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους
τώρα που δεν έχουν νόημα συγγνώμες
και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Ακουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια
σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης
οι ανάσες ζωογόνες
οι δρόμοι φωτεινοί
και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μην με συμπονέσεις.
Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου
κι εξαργύρωσε την πείρα μου
στους αγώνες των αυριανών ημερών.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ
*

Εφυγες γρήγορα από τη ζωή μου,
έφυγες τότε που προστάζει το μεγαλείο ή που αρχίζει
ο θάνατος, έγινες άστρο κι άφησες μιαν αγκαλιά
λεπτογραμμένες παρτιτούρες για όσους σ’ ακολούθησαν.
Κι αν μόχθησες για τόσες λέξεις, χάθηκες νικημένος
από έναν άνισο πόλεμο, πρόλαβες όμως ν’ αρπάξεις
μέσα στη χούφτα σου την απεραντοσύνη και μιαν ακέραιη αχτίδα.
Εφτιαξες ποιήματα και έγινες. Δοκιμάζω στα χείλη μου
το μυστικό σου αλφάβητο κι αναρωτιέμαι:
Υπήρξες ή σε γέννησε η ανάγκη; Αν πέρασες,
ποιον είχες άραγε κρυφό σου γαλαξία για προορισμό;
Εσύ που μίλησες με τον θεό, πες μου,
σε ποια γλώσσα απαντάει η άφεση;

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
Ενοχικό

Τι γυρεύεις, του είπα, ανάμεσα
στον ερπετώδη νου του πλήθους;
Του όχλου του αλαλάζοντος,
του εξαθλιωμένου,
του τρελαμένου από τα σκέλια της πυράς
και την οσμή της θηλυκής της σάρκας;
Αν δεις στα μάτια, λένε, τη φωτιά,
κατάματα κι αυτή θα σε κοιτάξει.
Ο φοβερός εκτελεστής καλεί την άβυσσο
στη βιβλική της γλώσσα
και οι πεπτωκότες άγγελοι το βιβλικό του μένος
από τις φλόγες της αβύσσου τού επιστρέφουν.

Τι γυρεύεις σε τούτο το θέατρο;
Ούτε ο μονόλογός σου θ’ ακουστεί ούτε η σιωπή σου.
Ποιος παίρνει πια στα σοβαρά των τραγωδών τον ρόλο;
Τις παραβάσεις του χορού ποιος επωμίζεται;
Ποιος αμαρτάνει και πιστεύοντας στα λόγια των τυφλών
τυφλώνεται απ’ το ίδιο του το χέρι;
Στο άδειο τόπο της ανήλεης σκηνής,
χωρίς τον οίστρο και τις λάμψεις των θριάμβων,
σε μιαν ακρόαση κουφών,
ποια τέχνη από τις τέχνες σου θα υποδυθεί την ύβρη;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ
Η γενική απεργία

Ενα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές.
Η άσφαλτος είναι θάλασσα.
Η φωνή μνήμη και η μνήμη μαχαίρι
που σχίζει τη χάρτινη ησυχία σας.

Ενα παιδί τρέχει μέσα στις φωτιές
να σπάσει την τζαμαρία της Ιστορίας.

Εδώ είναι, εκεί είναι. Ανοιξη είναι,
θέρος είναι, αέρας είναι και μας παίρνει μαζί του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ
Σταθερή Αξία

Ξέρω εκείνες τις σκέψεις και την φορά ετούτη ίσως
Δεν μου θυμίζουν τίποτα
Στον θάνατο έχουμε τα μάτια κλειστά
Μα των ζωντανών τα μάτια είναι ορθάνοιχτα –
Κάνε τράκες
Παντού είναι πρωί μεσημέρι βράδυ
Και όλα μεταποιούνται
Είμαστε εμιγκρέδες
Σε βλέπω για πρώτη φορά
Γιατί δεν είχαμε ειδωθεί ποτέ
Σε κάποια συμφωνία που κρύβεται
Η σελίδα δεν είναι μεταδοτική σαν την μανία
Η νιρβάνα δεν έχει παιδική ηλικία
Οι λεωφόροι και τα στενά άνοιξαν
Επιστρέφουμε στα ίδια τετράγωνα
Ωσπου να καπνίσω αυτό το φτηνό πούρο
Ο καπνός γίνεται καπνός.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
Γλιτώνεις – δεν γλιτώνεις

Ασκοπα την υγεία σου περιφέρεις

Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει

Μιλάς με ιδιωματισμούς

Σε παραμονεύουν τραπεζίτες
Λογιστές ασφαλιστές και αστυνομία

Γλιτώνεις – δεν γλιτώνεις

Αφού κι η νύχτα
Τα συμφέροντά της πρακτορεύει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ
Νύχτα μεγάλη

Ροβολώντας από την Αλαμάνα στον κάμπο
συνάντησες τον Διάκο
να πίνει μονάχος το κρασί του σε καπηλειό της Λαμίας
και τους χωριάτες να μη του λένε μήτε καλησπέρα
φοβισμένοι από τα ΤΕΑ
……………………………………………………………..

Η πατρίδα μου πορεία άγονη μου θυμίζει
μεσημέρι του Ιουλίου με τραίνο στα βουνά της Αρκαδίας
καθώς και αυτοί οι άνθρωποι αμίλητοι μαρμάρωσαν
να κυτάζουν τη θάλασσα σαν τα σπίτια τους με δίχως
παράθυρα τον Αύγουστο

Το στόμα τους στεγνό σαν ξεροπόταμο το καλοκαίρι
κι έτσι που έχουν τα χέρια τους ανοιχτά
ριζώσαν σαν τα δέντρα – Δέντρα πανάρχαια, δέντρα της
σιωπής
που στο κορμί τους έδεσαν τ’ άλογά τους οι καπεταναίοι
δίψασαν το μεσημέρι, τραγούδησαν τραγούδια
δυνατά, του αγώνα, οι άντρες – κι ύστερα χάθηκαν.

Κι όλα αυτά είναι πια τόσο μακρυά και τόσο κοντινά!

Να το πλατάνι με τους κρεμασμένους προδότες ακόμα
και να και κείνο το «πολεμόχαρο» παιδί
ο Αρης από το Βελούχι, φουσκωμένος σαν ποτάμι
να μπαίνει στο παζάρι στην πλατεία της Λαμίας
ζωσμένος με τους άγριους χωριάτες και τα πλακάτ:
Θ ά ν α τ ο ς  σ τ ο υ ς  δ ο σ ί λ ο γ ο υ ς !

Ακόμα να νικηθούν οι δοσίλογοι!

Νύχτα μεγάλη με όλους τους εφιάλτες σου διπλωμένους!
Και τα σκυλιά ακόμα στις αυλές
Παραπατούν, πέφτουν στα πηγάδια και πνίγονται.

ΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΡΑΣ
Ετερώνυμη έλξη

απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία
απάθεια
αδιαφορία

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς
ούτε δρεπάνι να θερίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή κουνάει το χέρι σταθερά
περνούν από το χέρι του πολλά.
Εννοείται: ο δεξιός πρωθυπουργός.

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς
ούτε σφυρί για να τσακίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή του έδωσε πιστόλι
εκείνος που έχει χέρι σταθερό,
πρέπει να δέχονται όλοι
τυφλά ένα τραύμα φανερό.
Εννοείται: ο κάθε μπάτσος
φασίστας, «Ελλην», «Χριστιανός».

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα˙ ευτυχώς.
Θα προτιμούσε να θερίζει, να τσακίζει.
Θανατηφόρα ευμάρεια δεν θέλει να μυρίζει
και είναι ανένταχτο γραμματολογικώς.

ΔΑΦΝΗ ΝΙΚΗΤΑ
Των Εξαρχείων

Το παιδικό πρόσωπο
με τις κόκκινες καρδιές στα μάγουλα
και τους δυο λευκούς κύκλους κάτω
από τα μάτια
της παλιάς φωτογραφίας
ζωντανεύει τα βράδια
και τριγυρνά σαν αυτοσχέδιος κλέφτης
στα στέκια των κέρινων στολών
και των απειλητικών φωνών
αυτών που βγαίνουν κάθε μέρα
από κλειστά γραφεία
αυτών που σου τρυπάνε το μέτωπο
και σπάνε σαν γυαλί
στους τοίχους
των ψηλών σκασμένων κτιρίων
και με δύναμη
και οργή
η μυτερή τους άκρη
στη συνέχεια χώνεται
σε απαλή σάρκα
-με απίστευτα γλυκά όνειρα-
που σωριάζεται
σε πεζοδρόμιο
μπροστά στα
μάτια μας.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
Ολα τα χρόνια της ζωής του

Μεγάλη χαρά μου δίδει η ζεύξις του ακρωτηρίου της Πελοποννήσου Ρίον με το αντικριστό Αντίρριο στη Ρούμελη,

μου φέρνει στο νου ζεύξη στο ζυγό ζεύγους μακεδονικών βοϊδιών με τα γυριστά τους κέρατα στις αργόσυρτες άμαξες της παιδικής μου ηλικίας τις κοινώς λεγόμενες και αραμπάδες με τούς τέσσερις τροχούς δύο μικρούς μπροστά και δυο μεγαλύτερους πίσω που κουβαλούσαν φρέσκα μπαξεβανικά πιπέρια καρότα σέλινο ντομάτες αρακά από τα δροσερά περβόλια του Καράορμαν στην κεντρική αγορά της Καβάλας αξημέρωτα,

μου φέρνει ακόμη στο νου εκείνη την άλλη ζεύξη του Ελλησπόντου αυτή τη φορά       από τον Ξέρξη ματαιόδοξο ηγεμόνα του έθνους        των Περσών στην εκστρατεία των βαρβάρων κατά   των Ελλήνων όπως μαρτυρεί επακριβώς το περιστατικό και το διασώζει ο ιστορικός Ηρόδοτος του Λύξου και της Δρυούς από την Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας,

για να περάσει τη μεγάλη του στρατιά των χρυσοφόρων Μήδων στην Ευρώπη ο αλαζών Ασιάτης δεσπότης έφτιαξε γιοφύρια με τα ξύλινα καράβια του δεμένα με τριχιά το ένα δίπλα στο άλλο απέναντι στο δυνατό ρεύμα του Βοσπόρου που όμως όλα τα γκρέμισε γρήγορα η μανιασμένη θάλασσα και τότε ο Ξέρξης έβαλε λυσσώντας να μαστιγώσουν το νερό αν είναι σωστό αυτό με τριακόσιους δυνατούς ραβδισμούς,

που δεν του το συγχώρεσε ποτέ τού μωρού βασιλέα ο περήφανος πόντος και όταν στο γυρισμό του κακήν κακώς μετά από καιρό κουρελιασμένος και με ό,τι άντρες του είχαν απομείνει από τα σαρανταέξι έθνη των βαρβάρων που εξουσίαζε Αιθίοπες Αιγύπτιοι Λυδοί Θράκες Φρύγες Μαίονες Ασσύριοι Μάκρωνες Κιμμέριοι Τιβαρηνοί και πόσοι άλλοι ακόμα που σήμερα πιά ξεχνώ το όνομά τους και τη φυλή τους την ίδια καθώς χαθήκανε για πάντα στα έρημα τα ξένα στη μαύρη ξενιτιά,

έφτασε τρέχοντας ο Ξέρξης από την κοντινή μας Θράκη στον Ελλήσποντο και στην αρχαία Σηστό για να διαβεί στην απέναντι ακτή της Ασίας στο Μπογάζ Χισάρ τη δικιά μας Αβυδο δηλαδή την ηδονική πολιτεία και να γυρίσει επιτέλους στο σπίτι του στα Σούσα ο πολεμόχαρος μονάρχης,

όπου του είχε η μάνα του κεντήσει και καλά μία εσάρπα  μια μπατανία με τα στενά της Ελλης ζωγραφισμένα με πορφύρα και χρυσοκλωστή με τα χωριά και τις πόλεις της σατραπείας του κατά μήκος του πορθμού και με χαρούμενα πλοιάρια να πλέχουν στο ρεύμα στο μπογάζι,

όμως τα βρήκε όλα διαλυμένα τα ολοκαίνουρια γεφύρια που του είχανε στο μεταξύ κατασκευάσει      οι άξιοι μηχανικοί του ολοσχερώς από χειμώνος διαλελυμένα με σπασμένες τις αλυσίδες και τα σχοινιά κομμένα σε χίλια κομμάτια λευκόλινο και πάπυρο μαδέρια σανίδες πριτσίνια μπουλόνια καβίλιες ξύλινα καρφιά τα είχε όλα η άγρια θάλασσα μεμιάς καταπιεί,

έτσι λοιπόν τον εκδικήθηκε το πέλαγος και ο δίκαιος πόντος τον μιαρό Πέρση δεσπότη που τόσο άδικα και αναίτια είχε διατάξει τους δούλους του με λόγια βάρβαρα και ατάσθαλα να υβρίζουν το αλμυρό νερό να το αλυσοδένουν να το χτυπούν αλύπητα για να το ταπεινώσουν,

και μπήκε τότε όπως όπως στις βάρκες τις ίδιες βάρκες που χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι για το σεργιάνι τους και τη ρομάντζα τους και για το ψάρεμα της παλαμίδας με μπετονιά στα μυστικά νερά του Βοσπόρου με χήνας φτερό στον αφρό και έτσι πέρασε απέναντι κωπηλατώντας καταχείμωνο με βαριά τραμουντάνα ο νωθρός δυνάστης ο απερίγραπτος βασιλέας.

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ
10/12/2008

Σάββατο, Κυριακή
Δευτέρα, Τρίτη αποφράς, Τετάρτη
Τι τάξη
Παλαιά, δοκιμασμένη, όμως
Παράλληλη
Τι νέα τάξη
Πορευόμαστε προς το τέλος του χρόνου
Τέλος χρόνου
Σπρωχνόμαστε βίαια.

Χαμένο στην αχλύ των χημικών
Των αλχημιστικών της περιρρέουσας
Με βλάβη ανήκεστο
Των ημερών το πνεύμα
Ασφυκτιά, εξουθενώνεται, ψοφά.
Συσκοτισμένη πάντα η σκηνή για τον αυτόπτη:
Μαύρο, επιταχύνει
Ερποντας στην άσφαλτο
Ασφαλτο, ύπουλο το Σχέδιο
Στο μέλλον εισχωρεί αθέατο.

Της Ιστορίας το σώμα
Ακόμα
Στα επείγοντα αζήτητο.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
[Αδύτου μηνός. Νύκτα πρώτη.] (ανάγνωση δεύτερη) Οτι αγρυπνούσα ύπνο ερπετό τον πυρετό οφθαλμό κι’ επάνω μου κρεμότανε σπαθί γυμνό στην αιχμηρή του ακινησία. Κι’ αίφνης ο λόγος κραύγασε στήθος ανάσες στην φωνή μου: «Και αν αίμα· και αν όψη· και αν μένος που υπέφερα άνανθο ξύλο τον τροχό κατά την δαίμονα φορά του, θυμήσου: Αυτός εκδικεί· Αυτός αξιώνει· Αυτός επιβάλλει μια νέα δυναστεία των παθών· σκυφτή, ασάλευτη μορφή, μέσα στην ύστατη παντοδυναμία της, διατάζει: Εξω, ο λαός σφαδάζει με γλώσσα ικετήρια την πόλη· αφήστε τον να πεθάνει, αφήστε τον να  πεθάνει».

ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ
Σ’ ένα μπαρ στου Μακρυγιάννη

Σ’ ένα μπάρ στου Μακρυγιάννη προχθές,
μπήκε ένας φουστανελάς με τσακισμένο χέρι.
Ηρθε και κάθισε μαζί μου να πιει ένα ρακί.
Σε λίγο πιάσαμε το χορό και τραγουδούσαμε τραγούδια ελληνικά

Ο Ηλιος εβασίλεψε Έλληνά μου και το Φεγγάρι εχάθη.

Πίναμε και χορεύαμε
Σαν καθίσαμε του λέω: Πού το τσάκισες αυτό το χέρι;
-Στους Μύλους τ’ Αναπλιού, μου λέει.
-Γιατί το τσάκισες;
-Γι’ αυτήνη την πατρίδα.
Και τώρα δικαιοσύνη δε βρίσκω από κανέναν.
Ματαιοδοξία και ιδιοτέλεια, δόλος και απάτη.
Κι έκλαιγε με δάκρυα πικρά.
Τον παρηγόρησα.
Με πήρε το παράπονο κι έκλαψα κι εγώ.

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
Ηellas!

Στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου

Κάτω από σχάρες υπονόμων
υπάρχει μια Ελλάδα. Δεν την ξέρει κανείς.
Μουγκό χωριό καταχωνιασμένο
με κλειδωμένα σπίτια
γεμάτα πανσέληνο και μαρασμό.
Τα σύννεφα περνούν ιπτάμενα βαμβακερά παπλώματα
κατάστικτα από λεκέδες κοράκων.
Τα δέντρα κι οι θάμνοι πράσινο σαρκοβόρο.
Οι πέτρες καρκινώματα.
Η θάλασσα δεν είναι από λουλάκι.
Παχύρρευστη μπογιά βρώμικη σαπουνάδα.

Ανθρωπος πουθενά.
Μόνο τρικλίσματα μεθυσμένων σκιών
μπανιέρες ανάποδες με σβησμένα καντήλια
και ρόδα πλαστικά
οθόνες τηλεόρασης να παίζουν μόνες
αναμεταδίδοντας παραλειπόμενα
για τους έρωτες των Θεών.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ.
Ακόμα χειρότερη σαν ανοίξει ο καιρός.
Ξεπροβάλλουν πρησμένες Αναδυόμενες.
Ανθίζουν χρώματα φαρμακερά.
Νυχτέρια ποντικών που δεν αντέχουν τον καύσωνα
κι  ακροβατούν στα κόκαλα της κληματαριάς.
Ο ήλιος πύρινος Νέρωνας.
Η μέρα σκουριασμένη μυρίζει αποσμητικό.
Στις καμπίνες της αργοσβήνουν τρυπημένα κορμιά εφήβων.
Στις αντένες της ανεμίζουν ανόητες σημαιούλες.
Στην κουπαστή μωρά παιδιά παίζουνε τους φονιάδες
βωμολοχώντας. Το πέλαγος φωτίζεται και σκοτεινιάζει
σε βαρετή εναλλαγή. Στον ορίζοντα χάσκει ένα μηδέν.

Για όλο αυτό τον μολυσματικό Αδη
κανείς δεν ανησυχεί.
Τον συγκαλύπτουν αρμόδιοι.
Βρίσκονται έξω απ’ τον υπόνομο.
Σ’ ορόφους γυάλινου κτιρίου
που φέρει την επιγραφή HELLAS.

Γεωμετρία κυκλαδική.
Μακεδονίτικα τα σαλόνια.
Τα αίθριά του μινωικά.
Το υπερώο βυζαντινίζει.
Γύρω του οι κάμποι του Μοριά,
τα φοινικόδεντρα του νότου,
αρχαία ερείπια με γκαζόν,
νεοκλασικά παρεκκλήσια.
Στο κέντρο του Κήπου
ξερνάνε άνοστο νερό
λιοντάρια της Δήλου.

Εκεί κατοικοεδρεύουν
χιλιάδες ανδρείκελα
με λαϊκές ενδυμασίες
ή ρούχα περιοδικών.
Κάθε τόσο από μεγάφωνα οι φράσεις
«ανήκομεν εις την Δύσιν » «εδώ αρχίζει η Ανατολή».
Ο ουρανός μπλε ελεκτρίκ κι η εποχή πάντα ίδια.

Τον υπόνομο τον απολυμαίνουν σπανίως.
Τότε ξεπροβάλλουν μέσα απ’ τις σχάρες του
άγγελοι-πεταλούδες.
Πετούν γύρω απ’ το γυάλινο κτίριο.
Ολοι βγαίνουν στα τζάμια να τις δουν.
Φτερουγίζουν για λίγο και μετά συνεχίζουν.
Κανείς δεν ξέρει για πού.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ
Δεκαπέντε ετών, νεκρός

Ξέρω ότι έφθασα αργά όπως αργά φθάνουμε πάντα στον τόπο του δράματος αν και
ταξιδεύουμε γεμάτοι αγωνία μέρες και νύχτες αδιάκοπα διασχίζοντας χιονισμένες εκτάσεις
ξέροντας ότι η έγκαιρη άφιξή μας θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει μια καταστροφή και όμως
χιλιάδες εμπόδια μεσολαβούν και σκοτεινά βουνά υψώνονται απροσπέλαστα έτσι ώστε όταν
κάποτε φθάνουμε κατάκοποι ελπίζοντας ακόμα σ’ ένα θαύμα το φοβερό γεγονός έχει ήδη συμβεί
και στεκόμαστε μπροστά του βουβοί και ανήμποροι

Ξέρω επίσης ότι δε μπορούμε πια πουθενά να καταφύγουμε, οι Θεοί είναι τυφλοί και μας ποδοπατούν
στο άτσαλο πέρασμά τους  και αυτό που προσπαθώ εδώ να πω δεν είναι ποίημα, το ξέρω, αλλά μόνο
μια επιστολή που κάποιος έγραψε βιαστικά σε γλώσσα άγνωστη και σου την απευθύνω επειδή σου ανήκει
μεσολαβώ απλώς ταχυδρομώντας την ή μάλλον την αφήνω αιωρούμενη ελπίζοντας να βρει κάποτε
το δρόμο της και να πέσει στο σκουριασμένο γραμματοκιβώτιο της ποίησης το οποίο ίσως ανοίξουμε
εσύ και εγώ τη μέρα που θα συναντηθούμε έξω από το χρόνο

Κανένα ποίημα δεν ξέγέλασε ποτέ το θάνατο και ίσως όλα αυτά να μην είναι παρά ανόητες προφάσεις
τίποτε άλλο από μια μάταιη προσευχή για της δικής μου μαύρης ψυχής τη σωτηρία, για τη δική σου και για
την ψυχή όλων για να βρει η δική σου ψυχή τουλάχιστον ένα είδος γαλήνης.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
Η άτιτλη σιωπή

Κρατούν τα παλιά όπλα

Εδώ κι εκεί οι μνήμες των προγόνων

Σκορπίζουν οι φλόγες
τα ζαλισμένα κορμιά
οι σιδερένοι τοίχοι
τα δάκρυα

Κοιτάζουν εμπρός
το θαύμα πίσω από τις λέξεις
τις βαμμένες πόρτες της φυγής

Ερχονται κιόλας οι βροχές
οι καλοντυμένοι βάρβαροι
μερικές ικεσίες
τα ψέματα

(Οι γελαστές φωνές αντηχούν καλύτερα στο ημίφως)

Η πρόχειρη σκηνή της μάχης
η ορχήστρα
το κοίλο
και πιο πάνω τα πεύκα

Σκέψου το πάλι –

Ο βηματισμός στα χνάρια τους

Ο νόμος για τον αλλιώτικο εαυτό τους.

ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΩΤΗΣ
Εφεύρεση

Να εφεύρουμε άλλες λέξεις να εφεύρουμε
λέξεις μολότωφ που ν’ αντιστέκονται στα
δελτία των ειδήσεων που να μιλάνε τη

γλώσσα των καταφρονεμένων που να
μιλάνε στον άμαχο πληθυσμό για τη
χειμαζόμενη πείνα να εφεύρουμε μια

άλλη μνήμη που να ανακαλεί μιαν
άλλη αυγή χωρίς ακρωτηριασμούς
ηλίου και παρεξηγημένες καταιγίδες

να εφεύρουμε έναν χτύπο ρολογιού
που κάτι να μας λέει πεσμένος κάτω
στο πάτωμα ή μέσα σε σπασμένο

κομοδίνο ζάλης έναν θάνατο που να
μην κολλάει πάνω μας σαν βδέλα ένα
λεξιλόγιο πιο γυμνό κι απ’ την ποίηση

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΙΓΚΑΣ
Αποσπάσματα από ποίημα μεγάλο σαν αγανάκτηση

ΙΙ.

Ισως
εάν ερχόταν σήμερα ένας άνθρωπος
μονάχα με το τυπικό προσόν της εποχής
αυτή τη γεύση πρόχειρου γκρεμού
-ξέρετε-
ένας απ’ τους χιλιάδες παραγιούς του πανικού

όπως τους έραβε ο Θεός
ξέχασε μια βελόνη μες τα στήθια τους

εάν ερχότανε
και κοίταζε

από το μάτι της βελόνας που σας έλεγα

θα του στοιχειώναν όλα τα φωνήεντα
θα του πατούσε το μυαλό ένα τραύλισμα

τ-τ-τ-τ-τ…τ-τ-τ-τώρα π-π-π-π-π…π-π-π-που
ζ-ζ-ζ-ζ-ζ-ζ….ζ-ζ-ζ-ζ-ζορίσανε τ-τ-τ-τ-τα-τα-τα-τα
π-π-π-ππ-πρα-πρα….π-π-πράγματα ν-ν-ν-νο-νο…
νο-νο-νομίζεις π-π-π-π….π-π-π-πως το-το-το-το…
το-το-το-το…το φ-φ-φ-φ-φ….φ-φ-φ-φ-φω-φω-φως
κ-κ-κ-κ-κ-κ…κ-κ-κ-κα….κ-κ-κ-κκ-κκ-κ-κ………..
κ-κ-κ-κα-κα-καταλαβαίνει;

VΙΙΙ.

Είναι που να τρελαίνεται κανείς

όπως ξηλώνουν έτσι τα μερόνυχτα
το αίμα σου κλωστή -κλωστή
οι τρεις σου μοίρες να πανιάζουνε
τι περιμένεις ν’ αρχινίσει βρε κουτέ

δεν είναι παραμύθι αυτό

είναι

μονάχα το κουφάρι του

ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ
Επιστασία

Πρόσεξε
χωρίς δυνατότητες
χωρίς συμπάθεια
μπορείς να κτίσεις σ’ έναν καινούργιο κόσμο
με ή χωρίς ενστάσεις
άκουσέ με
δενμπορείς να ξεκινήσεις για κάπου
μακρύτερα.

Αφήστε με λοιπόν
να περάσω
όλες οι ενστάσεις
είναι
καρφιτσωμένες
στο κορμί μου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ
Ο Μπρεχτ στην Ελλάδα

Είναι τόσο διάσημος που τον καλούν αν και νεκρό
σε reality να σκηνοθετήσει την πραγματικότητα
πριν σπάσουν τις οθόνες πέτρινες λέξεις που έχουν
κληθεί να εκσφενδονίσουν παιδιά του δημοτικού.

Ευτυχώς έτσι γνωστός που είναι στους μεγάλους
θα αντιληφθούν ότι αφού δεν αλλάζουν οι ίδιοι
δεν μένει επομένως παρά να αλλάξουν παιδιά.

 

Ευθύνες; Ολοι μας….

800px-john_martin_-_sodom_and_gomorrah

John Martin-Sodom and Gomorrah

Στιχομυθία ανάμεσα σε δύο γυναίκες, ηλικίας 26 έως 30 ετών σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας την επομένη της Μαύρης Δευτέρας: «Α, δεν σου είπα, χθες την ώρα που έκαιγαν τη Σκουφά, είδα κάτι τσάντες στο… τάδε κατάστημα, πάνω από 2.500 η μία. Μια κίνηση να ’κανα, θα ’ρπαζα κάνα δυο. Ετσι για το κέφι μου. Τι λες εσύ; Και γιατί δεν το ’κανες, λέει η άλλη γυναίκα. Ποιος θα σε έβλεπε και στο κάτω κάτω ποιος νοιάζεται για το τι κάνεις εσύ…»!!! Ενα στιγμιαίο κενό στην Ιστορία, ένας στιγμιαίος κενός περιεχόμενου διάλογος, δύο περαστικές γυναίκες που όμως συμπληρώνουν με τις σκέψεις τους τα κενά της Ιστορίας.

Περπατώ στο κέντρο της πόλης κι απορώ. Σηκώνω το βλέμμα προς τα πυρπολημένα κτίρια και αισθάνομαι δέος. Κοιτάζω την ακινητοποιημένη ζωή και αναζητώ τρόπους να την κάνω να κινηθεί προς τα εμπρός. Κάποιος δίπλα μου βρίζει φωναχτά. Μια ηλικιωμένη γυναίκα σταυροκοπιέται. Ενας καλοντυμένος νεαρός επιταχύνει το βήμα του, σαν να θέλει να διώξει μακριά την εικόνα. Ενας έφηβος στη γωνία έχει σηκώσει το κινητό του στο ύψος των σκοτεινιασμένων κτιρίων και φωτογραφίζει. Το κλικ της φωτογραφίας. Το κλικ της διαρκούς μνήμης. Χωρίς τους πρωταγωνιστές της προηγούμενης νύχτας. Αυτοί… ξεκουράζονται! Βαδίζω στον κεντρικό δρόμο της πόλης, λίγο πριν τα νέα επεισόδια της Τρίτης. Απόγνωση, ίσως και φόβος και θυμός. Το βλέμμα μου διασταυρώνεται με το βλέμμα άλλων ανθρώπων. Διακρίνω τα ίδια συναισθήματα και παρότι είναι απλώς μια ιδέα, τα πρόσωπα των συμπολιτών μου μου θυμίζουν εκείνα των Νεοϋορκέζων μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Ναι, δεν είναι συγκρίσιμα τα γεγονότα. Αλλά όπως κι εκεί, έτσι κι εδώ δοκιμάζονται οι αντοχές της δημοκρατίας. Του πολιτεύματος στο όνομα του οποίου ομνύουν οι περισσότεροι λαοί του κόσμου, για την έλευση και τη διασφάλιση του οποίου έχει χυθεί αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων παντού στην Υφήλιο.

Ας μην εθελοτυφλούμε. Η δημοκρατία στήθηκε ξανά στο απόσπασμα. Το βόλι του αστυνομικού δεν έπληξε μόνο την καρδιά του Αλέξανδρου. Διαπέρασε το σώμα του και καρφώθηκε κατ’ ευθείαν στην καρδιά της δημοκρατίας. Οχι τυχαία και φυσικά όχι από το πουθενά. Στοχευμένα! Σε κλάσματα δευτερολέπτου, η συντεταγμένη πολιτεία τινάχτηκε στον αέρα, αποκαλύπτοντας το τεράστιο κενό εξουσίας για το οποίο δεν φέρουν ευθύνη μόνον οι πολιτικοί, αλλά και ο κάθε ένας πολίτης από εμάς χωριστά. Ολοι γνωρίζουμε ότι τα τελευταία χρόνια ζούσαμε στην κόψη του ξυραφιού, ή μάλλον ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα, την οποία ο πολιτικός κόσμος από τη μια και ο συνδικαλιστικός από την άλλη πάσχιζαν να μας την παρουσιάσουν ως πραγματική. Εκαστος για τους δικούς του προφανείς λόγους. Ολοι γνωρίζουμε ότι δεν αναζητούσαμε την ελευθερία του ατόμου, αλλά την ασυδοσία του ατόμου. Είχαμε προ καιρού ξεπεράσει τα όρια της εφικτής ελευθερίας και θεωρούσαμε αναφαίρετο δικαίωμά μας να κάνουμε ό,τι θέλουμε, όπως το θέλουμε, χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν, συγχαίροντας μάλιστα τους εαυτούς μας και τους μέντορές μας.

300px-caspar_david_friedrich_032

caspar_david_friedrich

Ο νόμος και η εφαρμογή του αφορούσαν πάντα τον διπλανό μας, ποτέ εμάς τους ίδιους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κι όταν οι αρχές επιχειρούσαν να τον εφαρμόσουν –δηλαδή να πράξουν το αυτονόητο– εμείς εξοργιζόμαστε, γιατί ο νόμος ήταν επικυριαρχικός και έθιγε τα ατομικά μας συμφέροντα. Οταν οι αρχές παρέμεναν αδρανείς, εμείς εξοργιζόμαστε και πάλι, γιατί στα μάτια μας το κράτος φάνταζε απελπιστικά αναποτελεσματικό. Και ποτέ, μα ποτέ δεν βρήκαμε τη δύναμη ή τη θέληση να συζητήσουμε στα αρμόδια όργανα τι τελικά θέλουμε: περισσότερο ή λιγότερο κράτος; Κι αν είναι το πρώτο, με ποια μορφή; Μήπως επικυριαρχική; Κι αν είναι το δεύτερο, με ποια μορφή; Μήπως του απλού παρατηρητή; Ομως και οι δύο πολιτικές φιλοσοφίες (γιατί περί αυτού πρόκειται) προϋποθέτουν ώριμους πολίτες, συνειδητοποιημένους ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τις προϋποθέσεις και τους κανόνες λειτουργίας του ενός ή του άλλου συστήματος. Πόσο ώριμοι είμαστε ως κοινωνία, ωστόσο, όταν επιτρέπουμε σε μια χούφτα γνωστούς αγνώστους να πυρπολούν τις πόλεις που μας άντεξαν; Περί ωριμότητας, λοιπόν, ο λόγος…

Χρόνια τώρα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας (όχι όλοι, οι γενικεύσεις πληγώνουν), διδάσκοντάς τα την επιθετικότητα, την αρπαγή, την απώλεια του μέτρου, τον υπερκαταναλωτισμό και τον παράνομο πλουτισμό. Τα μαθαίνουμε από νωρίς να μισούν αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από μας, περνώντας τους το μήνυμα ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο, παράνομο ή μη, προκειμένου να φτάσουν να αποκτήσουν το παραπάνω του διπλανού τους. Χρόνια τώρα δεν τα διδάσκουμε στοιχειώδεις κανόνες ηθικής συμπεριφοράς, δεν συζητάμε μαζί τους τις ραγδαίες, παγκόσμιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, τα διαφορετικά ενδεχόμενα, την ανάγκη αλλαγής πλεύσης ενδεχομένως, αλλά τα κρατάμε σε μια ιδιόμορφη γυάλα, από την οποία μόλις βγουν, μοιάζουν με ψάρια έξω από τα νερά τους. Χρόνια τώρα επιτρέψαμε στην τηλεόραση να μας υποκαταστήσει ως γονείς, αφήσαμε τις διάφορες κυρίες και κυρίους των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών να αναλάβουν «εκπαιδευτικό» ρόλο, θεωρήσαμε ότι καλώς τα βραδινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων παράγουν πολιτική και πιστέψαμε ότι τα παιδιά μας από μόνα τους κάποια στιγμή μεγαλώνοντας θα πάρουν τον… σωστό τον δρόμο. Ναι, ναι, σπεύδω και γενικεύω την εικόνα. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, αλλά γίνομαι εκ των πραγμάτων εμφατική.

Λένε πως τόσα χρόνια η κοινωνία έβραζε και τώρα πληρώνουμε τα έργα και τις ημέρες μιας 35ετίας άκριτης προσέγγισης των πραγμάτων που αντί να προάγει το ήθος επιβράβευσε τον αμοραλισμό. Πολλοί στήνουν ανδρείκελα μπροστά τους και ασχημονούν. Τα βάζουν με τον καπιταλισμό, τα βάζουν με την παγκοσμιοποίηση, φταίει ο Μπους, ο Σαρκοζί, η Ε.Ε. κι ύστερα επιστρέφουν και πετροβολούν μια ανίκανη και αναποτελεσματική κυβέρνηση. Επιπόλαιες κινήσεις και πράξεις. Ομως ποτέ δεν σκύβουν μέσα τους. Δεν ψάχνουν για το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Γιατί ήταν η δική μας ανοχή και η δική μας αδιάφορη στάση που μας οδήγησε σ’ αυτή την έκρηξη βίας, ακόμη κι αν είναι υποκινούμενη, όπως θέλουν να μας πουν κάποιοι. Τώρα περιμένουμε από τα δικά μας παιδιά, για τα οποία το μέλλον διαγράφεται θολό, να μας ξελασπώσουν, ξεχνώντας ίσως ότι σε περιόδους μεγάλων κρίσεων παράγονται τα μεγαλύτερα λάθη.

Αν κάτι μας λείπει σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής μας είναι οι ιδέες για τον άνθρωπο. Στόχος κάθε πολιτικής είναι η αναζήτηση ιδεών που θα αποβαίνουν προς όφελος της ευταξίας και της ευνομίας των κοινωνιών, εντός των ορίων της υπαρκτής δημοκρατίας, η οποία έχει μεν ατέλειες, αλλά πάντα διατηρεί το δικαίωμα να δείχνει τους πολιτικά υπεύθυνους των όποιων παρεγκλίσεων. Κι αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ. Γιατί ακόμη κι αν γιορτάσουμε κάποια στιγμή με φωτοχυσίες το φαντασμαγορικό τέλος ενός πολιτικού οικοδήματος, θα πρέπει να θυμόμαστε –όπως λέει ο Βαλερί– ότι η πολιτική βρίσκει πάντα μια ευγενική διατύπωση που επιτρέπει τις πιο άτιμες διαδικασίες.

rits

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 14-12-2008

Για τον Αλέξη…

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: