here, I’ m here…Happy new Year

Monika greece

Advertisements

Σάμιουελ Χάντιγκτον: με καθυστέρηση μιας μέρας

Επειδή τα τελευταία χρόνια έχω αναφερθεί αρκετές φορές στον Σάμιουελ Χάντιγκτον, ίσως γιατί επιχείρησε να δημιουργήσει σχολή γύρω από τους πολιτισμούς Δύσης και Ανατολής, γι αυτό ανεβάζω το συγκεκριμένο ποστ, μιας και ο Σάμιουελ στα 81 του αποχαιρέτησε το μάταιο τούτο κόσμο, αφήνοντάς μας με την απορία : είχαμε, έχουμε ή θα έχουμε σύγκρουση πολιτισμών ; Ο ευρών αμειφθήσεται…με κάτι, ας πούμε δελεαστικό!

e922feda-e58e-42ee-843a-107f28c68576picture

Το κείμενο στο βρήκα στο μπλογκ sfrang

Πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου σε ηλικία 81 ετών ο Αμερικάνος καθηγητής των πολιτκών επιστημών, Samuel Phillips Huntington. Η ανακοίνωση έγινε στον ιστότοπο του πανεπιστημίου Harvard. Ήταν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της αμερικάνικης κυριαρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο και συνεργάτης πολλών κυβερνήσεων και οργανισμών, αποκλειστικά συντηρητικού ή ακροδεξιού προσανατολισμού. Ταυτόχρονα, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαπλοκή του μεγάλου κεφαλαίου με το πανεπιστημιακό κατεστημένο των ΗΠΑ. Υπήρξε ιδρυτής (1989), πρόεδρος (1989-2000) και παραμένει ο ιθύνων νους του «Ιδρύματος Ολιν», μέσω του οποίου ο ομώνυμος κολοσσός της χημικής βιομηχανίας χρηματοδοτεί και οργανώνει τη διάδοση των «σωστών» αναλύσεων στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας και των ΜΜΕ, με καταστατικό σκοπό «την ενίσχυση των οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών πάνω στους οποίους στηρίζεται η ατομική πρωτοβουλία»

Πολλές από τις ευρείας κλίμακας μη στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικάνων στο Βιετνάμ, ήταν δικής του εμπνεύσεως, όπως η βίαιη μετακίνηση στις πόλεις των αγροτικών πληθυσμών, ώστε να αποκοπούν οι Βιετκόνγκ από την υποστήριξη του αγροτικού πληθυσμού. Για το σκοπό αυτό βομβαρδίστηκαν, κάηκαν με ρίψη ναπάλμ και ισοπεδώθηκαν αγροτικές καλλιέργειες, πολλά χωριά και οικισμοί του νότιου Βιετνάμ, ώστε να εξαναγκαστούν οι κάτοικοι και καλλιεργητές να μαζευτούν στις πόλεις.

Σημαντικότερο από τα συγγράμματά του, το οποίο τον έκανε γνωστό και στην Ελλάδα, ήταν το βιβλίο του «The Clash of Civilizations» (Η σύγκρουση των πολιτισμών, 1996). Με αυτό το βιβλίο εναντιώθηκε ο Χάντινγκτον στην άποψη περί «παγκόσμιου πολιτισμού» του Φουκουγιάμα και μετατόπισε τα αίτια μελλοντικών συγκρούσεων μεγάλης κλίμακας, από τον ιδεολογικό, ο οποίος χαρακτήριζε τις συμμαχίες μέχρι τη διάλυση του κομμουνιστικού μπλοκ, στον πολιτισμικό τομέα. Η θεμελιώδης πηγή συγκρούσεων, γράφει ο Χάντινγκτον, σ’ αυτό τον καινούριο κόσμο που προέκυψε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θα είναι πρωταρχικά ούτε ιδεολογική ούτε οικονομική. Οι μεγάλοι διαχωρισμοί στο εσωτερικό της ανθρωπότητας και η κυρίαρχη πηγή συγκρούσεων θα είναι πολιτισμικοί. Τα εθνικά κράτη θα παραμείνουν οι ισχυρότεροι παίκτες στις διεθνείς υποθέσεις, οι κυριότερες όμως συγκρούσεις στην παγκόσμια πολιτική θα προκύψουν ανάμεσα σε έθνη και ομάδες διαφορετικών πολιτισμών. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πολιτισμών θα είναι τα πολεμικά μέτωπα του μέλλοντος.

Στο πλαίσιο αυτών των αναλύσεων απαρίθμησε ο Χάντινγκτον «επτά ή οκτώ» τέτοιους «πολιτισμών», στους οποίους κατανέμεται η ανθρωπότητα και συγκεκριμένα: «Δυτικός, Κομφουκιανός, Ιαπωνικός, Ισλαμικός, Σλάβο-ορθόδοξος, Λατινοαμερικανικός κι ενδεχομένως Αφρικανικός». Λίγα χρόνια μετά επανήλθε με την προσθήκη ενός ακόμα πολιτισμού, το «Βουδιστικό», ενώ ο «Κομφουκιανός» μετονομάστηκε σε «Σινικό».

Μια μερίδα Ελλήνων εθνικιστών έσπευσε να καταγγείλει τον Χάντινγκτον, διαμαρτυρόμενη που κοτζάμ καθηγητής δεν αναγνωρίζει τον ιστορικό μας ρόλο ως προστατών της Ευρώπης από την ασιατική βαρβαρότητα – στην πραγματικότητα απευθύνεται βέβαια στους ντόπιους αναγνώστες του:

«Ο σεβαστός κατά τα άλλα διανοούμενος», διαβάζουμε σ’ ένα τυπικό ανώνυμο δημοσίευμα της καρατζαφερικής «Α1» (22.6.02), «δεν τρέφει καμία εκτίμηση για την πανανθρώπινη και οικουμενική αξία του Ελληνισμού. Για τον κύριο καθηγητή η Ελλάς ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στην πρώτη προσπάθεια επιβολής της Ασίας στην Ευρώπη. Δεν υπήρξε ναυμαχία της Σαλαμίνας, μάχη των Θερμοπυλών ή του Μαραθώνα. Αποσιωπούνται προκλητικά από τον εκ Χάρβαρντ ορμώμενο οκτακόσια χρόνια αντιστάσεως της ελληνορθοδόξου βυζαντινής αυτοκρατορίας εναντίον του φανατισμένου και μισαλλόδοξου Ισλάμ των Αράβων και των Τουρκομογγόλων».

Ο Καρατζαφέρης διεκδικεί να εισπράξει αμοιβή για τις υπηρεσίες των αρχαίων Ελλήνων. Εννοείται ότι ο Χάντινγκτον, πρώτον, δεν είχε διδαχθεί την εκδοχή της Ιστορίας που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία και, δεύτερον, είχε αμερικανοκεντρικές απόψεις! Γι’ αυτό δεν ήταν δυνατόν να θεωρεί ότι ο Καρατζαφέρης είναι αρμόδιος για τις ενέργειες των ανθρώπων που έζησαν πριν από 2,5-3 χιλιάδες χρόνια στον ίδιο τόπο! Όσο για το ρόλο των «ελληνορθόδοξων» πριν και κατά την οθωμανική κυριαρχία έχουν οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Ιστορικοί σαφέστατη γνώση και άποψη.

Σ’ εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος κινήθηκαν οι νεοορθόδοξοι συντηρητικοί και λοιποί λάτρεις της καθ’ ημάς Ανατολής. «Θα έλεγα ότι η πρόταση του Χάντινγκτον έχει κάτι το ιδιοφυές», εξηγεί χαρακτηριστικά ο Χρήστος Γιανναράς σε συνέδριο που οργανώθηκε το 1997 γι’ αυτό το θέμα. «Εμείς οι Έλληνες, οι σημερινοί, θα έπρεπε να είμαστε βαθύτατα ευγνώμονες στον Χάντινγκτον. Διανοείσθε την έκπληξη της ελληνικής προοδευτικής διανόησης, εννοώ αυτής που αρχίζει από τον Κοραή και κυριαρχεί μέχρι σήμερα στη δημόσια ζωή μας, όταν εμφανίζεται κάποιος τόσο διάσημος και με τέτοια εμβέλεια λόγου να πει ότι το χαρακτηριστικό μας στοιχείο είναι η ορθοδοξία και αυτή ως πολιτιστικό στοιχείο καθορίζει την πολιτική μας θέση και τη θέση μας στο διεθνή χώρο!» («Η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης και η πρόκληση Χάντινγκτον», Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Κι ο Κώστας Ζουράρις συμπληρώνει, στο ίδιο συνέδριο: «Το γεγονός πως πρέπει να μας διώξουν από το ΝΑΤΟ και εμάς και την Τουρκία, γιατί η Ελλάδα δεν μετέχει του δυτικού (πολιτισμού), εγώ τα γράφω εδώ και 3Ο χρόνια. Συμφωνώ πλήρως με τον Χάντινγκτον. Μόνο οι καθηγητές των ενθάδε πανεπιστημίων δεν τα ξέρουν αυτά. Ενας σοβαρός άνθρωπος όπως ο Χάντινγκτον το ξέρει πάρα πολύ καλά, είναι ολοφάνερο. Δεν έχουμε καμιά σχέση με τη Δύση». Στην ίδια ομιλία του ο Ζουράρις σάλπισε για μια νέα «προοδευτική» πορεία: «πρόοδος προς τα πίσω!»

Οι νοσταλγοί της οθωμανικής συναλληλίας και της ανατολίτικης υποβάθμισης είχαν βρει στα γραπτά του Χαντινγκτον την ευκαιρία να διαλαλήσουν την υλοποίηση της προοπτικής να αποσυνδεθεί η Ελλάδα από το δυτικό προσανατολισμό της και να πορευτεί, μόνη και ισχυρή, εννοείται, στο δρόμο του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού»! Τότε βρισκόταν, βέβαια, σε άνοδο και ο μακαρίτης, πλέον, Χριστόδουλος και υπήρχε σε φάση συγκρότησης η νέα συναλληλία αντιδραστικών κύκλων και εκκλησιαστικού μηχανισμού.

(Πληροφορίες από το iospress, 9/10/2005)

Καβαφικές και άλλες…μυστικές συζητήσεις.Give me a break…Please!!

artfredzone.wordpress.com

Ίσως δεν είναι ο καταλληλότερος των καιρών,

σίγουρα όμως μια τρέλα την έχει.

Οπότε είπα να ανεβάσω

ένα από τα Κρυμμένα Ποιήματα

του Ποιητή Καβάφη

και από κάτω να συμπληρώσω κάτι ακόμη

εξίσου ποιητικό περί Έρωτος

που ένας φίλος κάποτε μούστειλε,

συμβουλεύοντας με να μην ξεχνώ.

Ξεχνώ όμως και μάλιστα όλο και πιο συχνά

Ριτς

La jeunesse blanche

Η φιλτάτη, η άσπρη μας νεότης,

α η άσπρη μας, η κάτασπρη νεότης,

που είν’ απέραντη, κ’ είναι πολύ ολίγη,

σαν αρχαγγέλου άνω μας πτερά ανοίγει!…

Όλο εξαντλείται, όλο αγαπάει·

και λιώνει και λιγοθυμά εις τους ορίζοντας τους άσπρους.

A πάει εκεί και χάνεται εις τους ορίζοντας τους άσπρους,

για πάντα πάει.

Για πάντα, όχι. Θα ξαναγυρίσει,

θα επιστρέψει, θα ξαναγυρίσει.

Με τα λευκά της μέλη, την λευκή της χάρι,

θα έλθ’ η άσπρη μας νεότης να μας πάρει.

Με τα λευκά της χέρια θα μας πιάσει,

και μ’ ένα σάβανο λεπτό απ’ την ασπράδα της βγαλμένο,

με κάτασπρο ένα σάβανο απ’ την ασπράδα της βγαλμένο

θα μας σκεπάσει.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

—————————————————————————-

vitamodernarthttp://www.galeriecharmante.com/vitaModernArt.jpg

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός

Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα

Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια μας στα μαλλιά μας

απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω

με ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ

πετάμε γύρω από τα μεγάλα κτίρια

ο έρωτας είναι τ’ αξέχαστο μαλλί της γριάς

Κολλάει στα χείλη μας και τραγουδάμε υπέροχα

Τί άλλο μεγαλύτερο έχει η ζωή

από τον ύπνο στη φωλιά του ωραίου ;

—–

Ο Σεφέρης ελεγε ότι ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο… Για δες!

SARA BAREILLES /LOVE SONG

Χάρολντ Πίντερ, αυλαία!

This is an interview with the nobel prize winning playwright. Interviewing him is Kirsty Wark on BBC Newsnight June 23 2006.

27913ee3-7b41-4fe9-a4e4-c8a5e54c1735Ο Χάρολντ Πίντερ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1930 στη φτωχική συνοικία του Λονδίνου Χάκνεϊ, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Παρακολούθησε θεατρικές σπουδές και το 1950 δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα.

Την ίδια χρονιά προσλαμβάνεται από το ραδιόφωνο του BBC ως ηθοποιός και στη συνέχεια παίρνει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις στο Λονδίνο, όπου αρχίζει να χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό όνομα Ντέιβιντ Μπάρον.

Το 1957 γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο, «Το δωμάτιο», που σημειώνει επιτυχία, αντίθετα με το «Πάρτι γενεθλίων», που ανεβαίνει το 1958 κι αντιμετωπίζεται αρνητικά από την κριτική, με αποτέλεσμα να κατεβεί στο τέλος της πρώτης εβδομάδας.

Η δράση του Πίντερ δεν περιοριζόταν όμως μόνο στη συγγραφή και τη θεατρική σκηνοθεσία. Ήταν επίσης ένας πολύ σημαντικός πολιτικός ακτιβιστής, ο οποίος παρενέβαινε συστηματικά και ριζοσπαστικά στα πολιτικά δρώμενα.

Τη δεκαετία του ’80 ασκούσε κριτική στον αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν και στη σύγχρονή του βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, ενώ πιο πρόσφατα είχε στρέψει το θυμό του κατά της δέσμευσης του ΟΗΕ στο Κόσοβο (1999), την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν (2001) και τον πόλεμο στο Ιράκ (2003), συγκρίνοντας τον Τόνι Μπλερ με «έναν ανόητο γεμάτο ψευδαισθήσεις» και χαρακτηρίζοντας τον Τζορτζ Μπους «εγκληματία πολέμου».Σε βίντεο που μεταδόθηκε κατά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας με το οποίο τιμήθηκε το 2005, από την οποία ο ίδιος απουσίαζε λόγω υγείας, ο βρετανός θεατρικός συγγραφέας ζητούσε να οδηγηθούν οι Μπους και Μπλερ ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου επειδή ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Ιράκ..


Excerpt from the Clive Donner 1963 film of Pinter’s play. Where Mick (Alan Bates) takes on a tramp; Davies (Donald Pleasance) as a caretaker – after his invalid brother Aston (Robert Shaw) invites him to stay in his room.


Η Εβδομη τέχνη του Χάρολντ Πίντερ ( 8-10-2006, Καθημερινή)

Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του νομπελίστα Βρετανού συγγραφέα και δραματουργού


Της Μαριας Κατσουνακη

«Ο μόνος που ξέρει τι σημαίνουν όλα αυτά είναι ο κύριος Πίντερ, γιατί οι χαρακτήρες του μιλάνε ακαταλαβίστικα, μισοαλαμπουρνέζικα και με παραληρήματα παρανοϊκών». Η εποχή που κριτικοί αγγλικών εφημερίδων υποδέχονταν με παρόμοια σχόλια τα θεατρικά έργα του Πίντερ περιλαμβάνεται στις χαριτωμένες νότες της βιογραφίας του, επιβεβαιώνοντας απλώς τον κανόνα: οι μεγάλοι δημιουργοί δεν διασχίζουν μονοπάτια στρωμένα με ροδοπέταλα και παρατεταγμένες χορωδίες που ψέλνουν «ωσαννά». Η πρεμιέρα του «Πάρτι γενεθλίων» στο Λονδίνο του 1958 άφησε μάλλον τη γεύση της αποτυχίας. Μισό, σχεδόν, αιώνα αργότερα (τον Οκτώβριο του 2005) το σκεπτικό της Ακαδημίας των Νόμπελ ανέφερε ότι ο Πίντερ βραβεύεται γιατί «αποκατέστησε το θέατρο στα βασικά του στοιχεία: ένας περίκλειστος χώρος και ένας αναπάντεχος διάλογος, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται ο ένας στο έλεος του άλλου και η υποκρισία καταρρέει. (…) Ο Πίντερ αποκαλύπτει μέσα από τα έργα του το βάραθρο που αναδύεται από τη μωρολογία της καθημερινότητας».

Ο νομπελίστας, από πέρσι, συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του 20ού αιώνα, θα βρισκόταν αυτήν την εβδομάδα κοντά μας, αν το επέτρεπε η υγεία του. Ο Χάρολντ Πίντερ, εξάλλου, έχει επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές στο παρελθόν, πότε για να παρακολουθήσει πρεμιέρες παραστάσεών του, πότε προσκεκλημένος από το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ελευθεροτυπίας». Για τον ίδιο λόγο θα ερχόταν και φέτος: Το 19ο Πανόραμα οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του Βρετανού συγγραφέα.

Από την ερχόμενη Πέμπτη, 12 του μηνός, στο «Ιντεάλ» και στο «Τριανόν» θα φιλοξενηθούν επτά ταινίες, έξι με δικό του σενάριο και μία στην οποία εμφανίζεται ως ηθοποιός. Παράλληλα, από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου θα λειτουργεί στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, έκθεση με φωτογραφικό υλικό που σκιαγραφεί την πενηντάχρονη πορεία του Πίντερ στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Τίτλος της έκθεσης: «Ο Χάρολντ Πίντερ στην Ελλάδα». Φωτογραφίες, αφίσες και προγράμματα από παραστάσεις του που ανέβηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό καθώς και ενδυματολογικό και σκηνογραφικό υλικό, φωτογραφίες και αφίσες του από ταινίες του, το σύνολο των ελληνικών εκδόσεων των έργων του. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα παρουσιαστεί και ένα καινούργιο βιβλίο (εκδόσεις Κέδρος) με ανέκδοτες συνεντεύξεις και κείμενά του, που έχει μεταφράσει και επιμεληθεί ο διευθυντής του Πανοράματος Νίνος Φ. Μικελίδης.

Από τα 25, περίπου, σενάρια που έχει γράψει ο Πίντερ για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, στο Πανόραμα θα προβληθούν επτά:

«Ο υπηρέτης» (1963). Βασίζεται σε μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μομ, το οποίο διασκεύασε για την οθόνη ο Πίντερ και σκηνοθέτησε ο Τζόζεφ Λόουζι. Η συνεργασία Λόουζι – Πίντερ είναι ίσως μία από τις πιο δημιουργικές που μπορεί να έχει ένας σκηνοθέτης με ένα σεναριογράφο, ο οποίος δεν είναι απλώς διασκευαστής ιστοριών, αλλά ένας συνεργάτης που σφραγίζει με την προσωπικότητά του το τελικό φιλμικό αποτέλεσμα. Μέσα από την εκκεντρική ιστορία ενός μεγαλοαστού (Τζαίημς Φοξ) που παραδίδεται στη διαβρωτική επιρροή του υπηρέτη του (Ντερκ Μπόγκαρτ) και από κύριος γίνεται υποτελής, ο Λόουζι δημιουργεί μια μπαρόκ, παρακμιακή, κυνική και διαστροφική ταινία, που δεν είναι μόνο ένα κριτικό πορτρέτο της παρακμιακής μεγαλοαστικής αστικής αγγλικής τάξης, όπως την είδαν ο Σαντούλ και άλλοι κριτικοί, αλλά κάτι πολύ πιο γενικό: ο Λόουζι περιγράφει έναν κόσμο έρμαιο των καταστροφικών ορμών του, μέσα στον οποίο συγκρούονται αντίρροπες δυνάμεις, διαβρώνοντας η μία την άλλη ώσπου να οδηγήσουν στην καταστροφή.

«Το ατύχημα» (1967). Από τα τρία έργα που έγραψαν μαζί, ο Πίντερ και ο Λόουζι, («Ο υπηρέτης», «Το ατύχημα» και «Ο μεσάζων») ο Λόουζι θεωρεί «Το ατύχημα» την πιο προβληματική και ταυτόχρονα την καλύτερη συνεργασία. Προβληματική γιατί το σενάριο «ήταν πολύ περίπλοκο, με όλα αυτά τα πηγαινέλα του χρόνου στο παρόν και στο παρελθόν». Καλύτερη γιατί το βιβλίο του Νίκολας Μόσλεη «μας ενέπνευσε τόσο ώστε να συνεργαστούμε πολύ πιο ελεύθερα. Πιο ενδόμυχα με περισσότερο ενθουσιασμό κι ενδιαφέρον». Αρχίζει με ένα αυτοκινητικό δυστύχημα που ο θεατής ακούει αλλά δεν βλέπει και το οποίο γίνεται έξω από το σπίτι του καθηγητή Στίβεν (Ντερκ Μπόγκαρτ). Ανασύρει μέσα από το αυτοκίνητο τη φίλη του Αννα, ενώ ο οδηγός και αρραβωνιαστικός της Γουίλιαμ (Μάικλ Γιορκ) είναι νεκρός. Ο Στίβεν σκέφτεται, με φλας μπακ διήγηση, τα γεγονότα που τον συνδέουν με τους δύο ήρωες.

«Ο μεσάζων» (1970). Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάρτλεϊ, από το οποίο οι Λόουζι – Πίντερ επιλέγουν εκείνα τα στοιχεία που τους επιτρέπουν να κάνουν μια σπουδή πάνω στον χρόνο και στις σχέσεις υπηρέτη – κυρίου, μέσα όμως σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο: την αριστοκρατική κοινωνία της Αγγλίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο έφηβος Λίο, γιος ενός χρεοκοπημένου μικροαστού, προσκαλείται στο αρχοντικό σπίτι του συμμαθητή του Μάρκους. Γοητευμένος από την αναπάντεχη προσοχή της αδελφής του (Τζούλι Κρίστι), δέχεται να παίξει τον ρόλο του ερωτικού αγγελιαφόρου (μεσάζοντα) ανάμεσα σε αυτήν και τον επιστάτη – εραστή της (Αλαν Μπέιτς). Ο Λόουζι περιγράφει με διαύγεια και ακρίβεια την καταπίεση του περιβάλλοντος και τις κοινωνικές παραμέτρους που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ηρώων.

Ο «Επιστάτης» (1963). Είναι το θεατρικό έργο που καταξίωσε τον Πίντερ όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο Arts Theatre στο Λονδίνο το 1960. Τρία χρόνια αργότερα ο Κλάιβ Ντόνερ ξεκίνησε τη μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο με τους Αλαν Μπέιτς, Ρόμπερτ Σόου και Ντόναλντ Πλέζανς. Δύο αδέλφια προσκαλούν έναν απωθητικό αλήτη για να μοιραστούν τη σοφίτα τους. Η μοναδική φωτογράφιση του Νίκολας Ρεγκ, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, υπογραμμίζουν τις αποχρώσεις της αδελφικής σχέσης, με τις ψευδαισθήσεις, τις εντάσεις και τα ανομολόγητα αισθήματα που τη χαρακτηρίζουν. Ταινία, που παραμένει θεατρική εμπειρία.

«Πάρτι γενεθλίων». Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν ανέλαβε να μεταφέρει το 1968 στη μεγάλη οθόνη το αριστούργημα του Πίντερ, με απόλυτο σεβασμό στον συγγραφέα. Βαθιά πολιτικό έργο που μιλάει για την επιτακτική ανάγκη για αντίσταση. Τα τελευταία 30΄΄ δευτερόλεπτα της ταινίας ο θεατής αντικρίζει μια κενή οθόνη. Πιο πιστός στο κλίμα του Πίντερ επίλογος δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Ενας μοναχικός, χαμηλών τόνων και χαμηλού προφίλ άνθρωπος, κατοικεί σ’ ένα ερημικό οίκημα χτισμένο σε μια απομακρυσμένη παραλία. Ξαφνικά εισβάλλουν στη ζωή του δύο άγνωστοι που τον παρενοχλούν απειλώντας την ησυχία του και στο τέλος τον παίρνουν μαζί τους.

Ενα παιχνίδι διαλεκτικής καταπίεσης και ψυχολογικής απειλής, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες: Ρόμπερτ Σόου, Πάτρικ Μαγκί και Ντάντι Νίκολς. «Ο Πιτ λέει μία από τις πιο σημαντικές κουβέντες που έχω γράψει ποτέ. Καθώς ο Στάνλεϊ μεταφέρεται μακριά, ο Πιτ του φωνάζει: «Μη σε κουμαντάρουνε αυτοί». Εχω βιώσει τα λόγια αυτά όλη μου τη ζωή (New York Times, 1988).

«The Pumpkin eater». Για πρώτη φορά θα προβληθεί στην Ελλάδα η ταινία του Τζακ Κλέιτον. Το σενάριο του Πίντερ βασίζεται στο μυθιστόρημα της Πενέλοπι Μόρτιμερ. Μια μελέτη πάνω στη συνθήκη του γάμου. Ο Κλέιτον σεβάστηκε το κείμενο του Πίντερ, αναδεικνύοντας τη βιαιότητα που κρύβεται πίσω από την επιφανειακή νηνεμία της μικροαστικής ζωής. Η Τζο, μητέρα 5 παιδιών, εγκαταλείπει τον άντρα της για να παντρευτεί τον εραστή της. Μερικά χρόνια όμως αργότερα, έχοντας αποκτήσει ακόμη ένα παιδί έχει ήδη πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Η πορεία της ηρωίδας προς την κάθαρση (οδυνηρά πειστική η Αν Μπάνκροφτ), είναι γεμάτη κατατονικές σιωπές, νευρικούς κλονισμούς, σχιζοφρενικά κρεσέντο και σωματική βία. Το φινάλε της ταινίας δεν είναι εντυπωσιακό ή τραγικό, μας αφήνει όμως με τη γλυκόπικρη γεύση της καθημερινής ζωής. Το χαμόγελο της ηρωίδας δεν ενσαρκώνει την επίλυση του προβλήματος, είναι απλώς μια ανάσα αισιοδοξίας.

Θα προβληθεί, τέλος, και μια ταινία στην οποία εμφανίζεται ο Πίντερ ως ηθοποιός: «Ο ράφτης του Παναμά» του Τζον Μπούρμαν, βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ.


Ιnternational Herald Tribune

Προς το τέλος της νέας κινηματογραφικής διασκευής του «Σλουθ», ένα κινητό τηλέφωνο χτυπάει. Ο ήχος μοιάζει με πυροβολισμό και βαθαίνει την ένταση στη σκηνή ανάμεσα στον Μάιλο (Τζουντ Λο), έναν νεαρό άνεργο ηθοποιό, και τον Αντριου (Μάικλ Κέιν), έναν διάσημο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η ερωμένη του Μάιλο, η Μάγκι, η οποία τυχαίνει να είναι επίσης η σύζυγος του Αντριου – αυτή πρέπει να έχει τηλεφωνήσει, καθώς ο Μάιλο λέει σιγανά στ’ ακουστικό «Κι εγώ σ’ αγαπώ» κοιτάζοντας τον Αντριου. Τι είπε όμως η Μάγκι στην άλλη άκρη της γραμμής; Ο Κένεθ Μπράνα, ο σκηνοθέτης, έκανε την ερώτηση αυτή στον σεναριογράφο, τον Χάρολντ Πίντερ, στη διάρκεια μιας πρόβας. Στο «Σλουθ» η πραγματικότητα είναι φευγαλέα και η αλήθεια συχνά δεν είναι παρά ένα τυχοδιωκτικό όπλο. Η απάντηση δεν ήταν και πολύ ικανοποιητική, ήταν όμως κλασικά «πιντερική». «Ο Χάρολντ μου απάντησε “και ποιος σου είπε πως είναι η Μάγκι;”» είπε ο Μπράνα, γελώντας καθώς θυμόταν τη στιχομυθία. «Ξέρουμε πως το τηλέφωνο χτύπησε και πως ο Μάιλο φάνηκε να έχει μια συνομιλία».

Αυτό το άλμα της φαντασίας αποτελεί μέρος του μυστηρίου και της πρόκλησης που συναντάμε πάντα στο έργο του Πίντερ, τόσο μοναδικό και αταξινόμητο που απέκτησε στα αγγλικά το δικό του επίθετο: pinteresque. (Οι Financial Times όρισαν το pinteresque ως έργο «γεμάτο σκοτεινές νύξεις και ανησυχητικά υπονοούμενα, που αφήνει σε αβεβαιότητα το κοινό».) Η αδιαφάνεια αυτή είναι ηθελημένη και ο συγγραφέας του «Επιστάτη», του «Γυρισμού» και της «Προδοσίας» δεν είναι πρόθυμος να δώσει εξηγήσεις. «Δεν εκφέρω κρίσεις για τη δουλειά μου και δεν την αναλύω: απλώς την αφήνω να συμβεί» είπε ο Πίντερ σε μια πρόσφατη συνέντευξη. «Αυτό ισχύει για όλα όσα έχω κάνει. Τείνω να πιστεύω ότι έχω γράψει πολλά πράγματα βγαλμένα μέσα από το υποσυνείδητό μου, γιατί συνήθως δεν ξέρω τι θα πει ένας δεδομένος ήρωας την επόμενη στιγμή».

Γεμάτος με βραβεία

Ο Πίντερ έχει το γραφείο του στο δεύτερο πάτωμα ενός διώροφου κτιρίου στο δυτικό Λονδίνο, πίσω ακριβώς από το σπίτι που μοιράζεται με τη γυναίκα του, τη συγγραφέα Αντόνια Φρέιζερ. Χωμένο σε μια γωνιά του ισογείου είναι ένα τραπέζι γεμάτο με τα βραβεία που έχει μαζέψει στη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του ως θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, πολιτικός ακτιβιστής, ποιητής και σεναριογράφος. Ανάμεσά τους, το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, το Βραβείο Φραντς Κάφκα και το Νομπέλ Λογοτεχνίας 2005.

Ενα τεράστιο πορτρέτο του Πίντερ, νέου και ρωμαλέου να παίζει κρίκετ, δεσπόζει σ’ έναν τοίχο του πάνω ορόφου. Ο ζωγραφισμένος Πίντερ, ποζάροντας με το μπαστούνι του κρίκετ έτοιμο να χτυπήσει την μπάλα, έχει μια διαβολική λάμψη στα μάτια – η τεστοστερόνη φαίνεται να ξεχειλίζει από τον πίνακα. Ο σημερινός Πίντερ, που μόλις έκλεισε τα 77 του χρόνια, είναι πολύ πιο εύθραυστος, έχοντας αντιμετωπίσει μια σοβαρή μάχη με τον καρκίνο. Διανοητικά, όμως, είναι το ίδιο ρωμαλέος όπως πάντα. Το «Σλουθ» –ριμέικ ενός παλαιότερου φιλμ που ήταν διασκευή θεατρικού έργου του Αντονι Σάφερ– άρχισε να προβάλλεται την περασμένη εβδομάδα στη Βρετανία. Ο Πίντερ δεν είχε δει ποτέ το «Σλουθ» του Σάφερ, όταν όμως τον πλησίασε ο Τζουντ Λο (που είναι και ένας από τους παραγωγούς του φιλμ) διάβασε το σενάριο και γοητεύτηκε από την κεντρική του ιδέα: δύο άντρες που εμπλέκονται σ’ έναν ψυχολογικό πόλεμο με προφανή αιτία μια γυναίκα. Δέχτηκε λοιπόν να κάνει το δικό του σενάριο για τη νέα ταινία.

Συντομότερο από το προηγούμενο, το καινούργιο «Σλουθ» είναι επίσης περισσότερο σκοτεινό και ανατριχιαστικό. Η πρώτη ταινία, σκηνοθετημένη από τον Τζον Μάνκεβιτς το 1972, είχε πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε και τον Μάικλ Κέιν – ο οποίος τώρα παίζει τον ρόλο του ηλικιωμένου συγγραφέα. Ηταν μια εντυπωσιακή ταινία, που γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία (με πέντε υποψηφιότητες για Οσκαρ). Το «Σλουθ» του 2007 είναι γεμάτο λιτούς, συχνά δυσνόητους διαλόγους, «σιωπές με σημασία», και ένα άλλο οικείο χαρακτηριστικό του Πίντερ: μια αίσθηση απειλής που υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια.

«Θα έλεγα ότι το παλιό έργο είχε να κάνει με παιχνίδια μεταξύ ενηλίκων ενώ το καινούργιο έχει να κάνει με άντρες που πολεμάνε», είπε ο Τζουντ Λο. «Αγγίζει την άποψη του Χάρολντ για τον πόλεμο. Το πρωταρχικό ένστικτο του άντρα είναι να πολεμάει και πολλές φορές ξεχνάμε για ποιο πράγμα πολεμάμε». Μεγάλο μέρος του έργου του Πίντερ αφορά την εξουσία – ποιος την έχει, ποιος τη χάνει, από πού έρχεται, πώς μπορεί να αλλάξει χέρια.

Αν το προσωπικό και το πολιτικό συχνά συγχωνεύονται για τον Πίντερ, τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων –η αρρώστια του, το βραβείο Νομπέλ, η πανηγυρική αποτίμηση του τεράστιου έργου του– τείνουν επίσης να μπερδεύονται. Φεύγοντας από το Δουβλίνο πριν από δύο χρόνια, μετά μια ρετροσπεκτίβα για τα 75α γενέθλιά του, ο Πίντερ γλίστρησε στον χώρο του αεροδρομίου και χτύπησε άσχημα το κεφάλι του. Την άλλη μέρα έμαθε πως κέρδισε το Νομπέλ. Και κατόπιν, ενώ έγραφε την ομιλία του για την τελετή απονομής, πήρε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό του. Τα νέα ήταν άσχημα και έπρεπε να πάει αμέσως στο νοσοκομείο.

Οργή κατά των ΗΠΑ

Το ασθενοφόρο είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά ο Πίντερ κατάφερε να τελειώσει το γράψιμο του λόγου του. Βγήκε για λίγο από το νοσοκομείο για να τον διαβάσει σε τηλεοπτικό στούντιο, κάτι που έκανε από αναπηρική πολυθρόνα, καταφανώς άρρωστος, με φωνή βραχνή αλλά σταθερή. Η ομιλία του ήταν μια απροκάλυπτη καταδίκη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και έδωσε στον Πίντερ ένα παγκόσμιο βήμα για να εκφράσει τις πολιτικές του απόψεις, που στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας περιλάμβαναν τη σφοδρή αντίθεσή του στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Σερβία, στον πόλεμο του Κόλπου και στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Ο μεγαλύτερος στόχος της οργής του είναι οι ΗΠΑ. Στην ομιλία του για το Νομπέλ είπε ότι η χώρα αυτή είναι ένοχη για «συστηματικά, συνεχή, κακοήθη, αμετανόητα» εγκλήματα. Ανάλογη είναι η γνώμη του και για το βρετανικό πολιτικό κατεστημένο

Η τελευταία δουλειά του, «Six Poems for A.», περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα τα τελευταία 32 χρόνια, με το Α να αφορά βέβαια την Αντόνια. Το πρώτο ποίημα γράφηκε στο Παρίσι, όπου ταξίδεψαν λίγο μετά τη γνωριμία τους. Είναι ακόμα αχώριστοι οι δυο τους, και ο Πίντερ μαλακώνει, γλυκαίνει σχεδόν όταν μιλάει για τη γυναίκα του. Αναγνωρίζει ότι τα έργα του –γεμάτα σκληρότητα, απιστία, απανθρωπιά– φαίνονται να μην ταιριάζουν με την ικανοποίηση που αντλεί από την προσωπική του ζωή. «Με ελκύει το δράμα», λέει, «γιατί έχει να κάνει με τη σύγκρουση, την αναστάτωση, τη σύγχυση. Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω ένα ευτυχισμένο έργο, μπόρεσα όμως να χαρώ μια ευτυχισμένη ζωή».

Αντί άλλων ευχών.. Τρέξτε το βιντεάκι αυτό.

Tom Waits, Russian Dance

Το βρήκα στης φίλης μου και συναδέλφου Λίνας Γιάνναρου. Την ευχαριστώ ιδιαιτέρως

Και το συμπληρώνω μ’ ενα ποίημα του φίλου μου Γιάννη Ευθυμιάδη από τον «Καινό Διαιρέτη»

Βγαίνω λοιπόν απ’την αρρώστια

έξω, εκεί που πάντα ρέουν τα πράγματα

και δεν με βρίσκουν, μόνον εγώ τα συναντώ

με κόπο

πρέπει τώρα να σκεφτώ πώς ένα τέτοιο ξύπνημα

θα ζήσω δικαιωμένο

όταν τα όνειρα αφήνουν απρόσμενο φως στον ορίζοντα

κι αυτήν τη ζωηρή ανάταση δεν θέλω,

δεν αρκεί

να βλέπω στη ματιά των άλλων

τώρα που οι σκιές κρύβονται

κάτω από τα πράγματα

ένα ποτάμι ενώνει

κάτω από τα πράγματα

όπως ανάσα ελεύθερη

( γι αυτό εκπνέω πάντα δυνατά στο άπειρο) ποιός

να τη σταματήσει ; Απ’ το παράθυρό μου στο παράθυρό σου

μπαίνει στο χώμα, στο νερό, ακάλεστη γίνεται στοιχείο φυσικό

Τα λόγια πληρώνουν ένα κομμάτι

του ανεξάντλητου πάντα απείρου

—————————————-

Νομίζω ότι έχει μια περίεργη επικαιρότητα

Χρόνια πολλά

ριτς

YΓ.( avopolis.gr)

O  Tom Waits ( γεννηθηκε στην Καλιφόρνια το 1949) είναι ο καλλιτέχνης των καλλιτεχνών, ο δημιουργός με την αντισυμβατική και εκλεκτική άποψη. Η δουλειά του ταιριάζει εύκολα στο πειραματικό θέατρο του Robert Wilson (The Black Rider) και στο στυλ των film του Jim Jarmusch (Down by Law, Night on Earth). Τα κομμάτια του εμπνέουν διασκευές από μία πολυσυλλεκτική και συχνά αντιφατική ομάδα καλλιτεχνών: Η παιδική αφέλεια των Ramones («I Don’t Wanna Grow Up»), το Holly Cole – ερμηνευτικά – folk/jazz, οι rock’n’roll διαφυγές του Bruce Springsteen («Jersey Girl») και ακόμα οι υποτιμημένες, όμορφες μπαλλάντες από τους Eagles και τον Rod Stewart («Ol’ 55», «Downtown Train»). Γλίστρησε μέσα στη μηχανή του Hollywood παίζοντας σε films όπως Short Cuts & The Fisher King και κέρδισε το βραβείο Grammy το 1992, για το καλύτερο εναλλακτικό album (Bone Machine) – ίσως την τελευταία φορά που ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε σωστά.

Υπάρχουν δύο σταθερά νήματα σε όλες τις δουλειές του Waits, παρά τις πολλές μουσικές αλλαγές του. Το πρώτο έχει να κάνει με το δυνατό στιχουργικό του χάρισμα, το οποίο και χρησιμοποιεί συνέχεια στις ονειρικές καταστάσεις: Οι φανταστικές πλευρές του υποσυνειδήτου μας, αλλά και η δύναμη του ονείρου να μας απελευθερώνει, να μας απαλάσσει (τον ακροατή ή τον χαρακτήρα του τραγουδιού) από την πραγματικότητα. Το δεύτερο νήμα έχει να κάνει με τη φωνή, το τραχύ όργανο που ουρλιάζει και αποτελεί συνήθως τον καταλυτικό παράγοντα που καθορίζει αν ο ακροατής είναι ικανός να εισέλθει στον κόσμο του Waits…..

Βραβεία φωτογραφίας της Unicef! Είναι όλα τους παιδιά μας….

Growing-up in Haiti

Μεγαλώνοντας στην Αϊτή. Πρώτο βραβείο φωτογραφίας της Unicef για το 2008, της 21 χρόνων Βελγίδας φωτογράφου Alice Smeets
01020138626000cf89

Στην ουρά για ένα πιάτο φαί. Σετσουάν, Κίνα, μετά το σεισμό του Μαϊου

GB2767_18

Αφγανιστάν, 2008!

01020138634900

Νότια Οσσετία. Μόλις έχει ξεσπάσει ο πόλεμος

01020138635400cebf

Δυό δυό στη μπανιέρα δυό δυό...καπου στην Πολωνία. Αθλιες συνθήκες

81189251MT017_FEMA_Deadline

Η Εμα, στη Νότια Ορλεάνη στις ΗΠΑ!

“Standing Strong”

Ο 5χρονος Λι, όπως είναι σήμερα μετά το σεισμό στη Σετσουάν.Κι όμως, δίνει παράσταση...

01020138637300cf88cf88cf88cf88cf88

Η θλίψη της Αφρικής

(όλες, στην επίσημη ιστοσελίδα της Unisef)

Monika,  Avatar

Παιδί πυροβολήθηκε στον καρπό………..Φαντασία των νέων και σιωπή των μεγάλων

Σημείωση : Κάποιος προβοκάτορας -ελεύθερος σκοπευτής (!) πυροβόλησε χθες το βραδυ ένα μαθητή στο Περιστέρι, στον πεζόδρομο, ενώ βρισκόταν με συμμαθητές του. Το παιδί χειρουργείται αυτή την ώρα , καθώς η σφαίρα έχει σφηνωθεί στον καρπό του δεξιού του χεριού!!!!!! Ελεος πια!

1021101005m2

Γαϊτης Γιάννης , λευκά κολάρα

Ευτυχώς τα παιδιά μας παραμένουν ευφάνταστα. Οπως, άλλωστε όλα τα παιδιά του κόσμου που γαλουχήθηκαν με τα αρυτίδωτα θέλω των γονιών τους.Ο,τι κι αν εμείς σκαρφιστούμε, οποιοδήποτε εμπόδιο κι αν θελήσουμε να τους παρεμβάλουμε καταχρώμενοι τις εξάρσεις του εγώ μας, αυτό πέφτει θεαματικά στο κενό. Τα παιδιά διαλανθάνουν της υποκριτικής προσοχής μας και δημιουργούν τις δικές τους θέσεις και αντιθέσεις. Με κίνδυνο να αποτύχουν, να ρεζιλευτούν, να κακοχαρακτηριστούν, να αυτοαναιρεθούν, να διχαστούν και να επιστρέψουν στις βάσεις τους καταρρακωμένα. Αλλά ο κίνδυνος υπήρξε πάντοτε συστατικό στοιχείο της ζωής του νέου που κινείται, θεωρώντας τον εαυτό του αήττητο, ον δίχως το αποπνικτικό μέτρημα των βημάτων των μεγάλων, ον που τολμάει τις πιο μικρές ή τις πιο μεγάλες πράξεις, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα και τις αυριανές συνέπειες.

 

katert1612Τις τελευταίες εβδομάδες, η δολοφονία του Αλέξη απελευθέρωσε δυνάμεις πρωτόγνωρες για εκείνα. Πήραν την απόφαση να ξεγυμνωθούν, ανέλαβαν το ρίσκο να αποκαλύψουν έναν άλλο εαυτό που χρόνια τώρα εμείς αγνοούσαμε κι εκείνα δεν ήξεραν ότι είχαν. Προχώρησαν σε ειρηνικές διαδηλώσεις, έβγαλαν γλώσσα στην εξουσία, έγιναν στιγμιαία βάναυσοι, αλλά διαχώρισαν τη θέση τους από τους βανδάλους.Χρησιμοποιώντας τρικ από κόμικς προχώρησαν σε συμβολική κατάληψη της κρατικής τηλεόρασης ( κακώς, ίσως ;), ανάρτησαν πανώ αλληλεγγύης στο παγκόσμιο σύμβολο του πολιτισμού, την Ακρόπολη ( καλώς, ίσως;) και μέσα από αντιεορταστικές εκδηλώσεις πήγαν κόντρα στο ρεύμα της χαράς που γεννούν για πολλούς οι γιορτές των Χριστουγέννων. Κι ήταν αυτά τα παιδιά – τα δικά μας παιδιά – που μας φώναξαν ότι το παρόν και το μέλλον τους ανήκει και ότι είναι αποφασισμένα να τα διεκδικήσουν με τους δικούς τους όρους. Ως πρόσφατα λέγαμε ότι οι νέοι μας ήταν απροβλημάτιστοι και απολιτικοί. Τα πρότυπα των γονιών τους ήταν αρκετά για να χαράσσουν πορείες. Ομως ιδού που τα δεδομένα ανατράπηκαν.Ο νεανικός προβληματισμός που πάντοτε ωθούσε προς τα εμπρός ξυφουλκεί πια ενώπιόν μας και τα σημαντικότερα ερωτήματα που πάντοτε έθεταν οι νέοι έχουν πάρει τη μορφή καλπασμού. Στο κάτω κάτω, τα νιάτα δεν ήταν πάντοτε αυτά που ξοδεύονταν με τρόπους ξένους προς τους ενήλικες, προκειμένου να ανακαλύψουν πύλες εξόδου;

5202411001mHewitt Charles κιτρινο φυτο

Ολο αυτό τον καιρό ο καθένας από μας απλώς περιγράφει τα γεγονότα. Λογικό, από τη στιγμή που δεν ξέρουμε αν όντως έχουν κορυφωθεί. Ομως αποτελεί θέμα προς συζήτηση ότι δεν ακούγονται ανατρεπτικές προτάσεις από την πλευρά των ιθυνόντων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αγωνιούν για τα δημοσκοπικά οφέλη και μόνο.Οι ευθύνες δεν αφορούν παρά τους άλλους. Ποιούς ; Μα τί σημασία έχει ; Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας καταφεύγει σε ακραίες, προσβλητικές της προσωπικότητας των νέων μεθόδους, διεκδικώντας εν ψυχρώ για πάρτι του τα όνειρά τους. Κι αν κάτι πράττουν άπαντες είναι να θεωρούν τα νέα παιδιά εύκολα θηράματα. Σφάλλουν όμως, καθώς τούτα τα παιδιά δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, εκτός από τις αλυσίδες που τα δένουν με το δικό μας παρόν και παρελθόν. Στον αντίποδα, κάποιοι ψελλίζουν δειλά κουβέντες, όπως «κομματική συναίνεση»…«μακροχρόνιος προγραμματισμός για την εκπαίδευση»….

   

Στείρες προτάσεις, που ακόμη κι αυτές δεν γίνονται αντικείμενο συζήτησης. Αποτέλεσμα; Α, ναι. Εναποθέτουμε το μέλλον των νέων μας στα χέρια δημοφιλών ηθοποιών που υποδύονται ρόλο εισαγγελέως για τους μεν και ρόλο καθοδηγητή για τους δε. Κι εμείς ενδιαμέσως πορευόμαστε, βουλιάζοντας όλο και πιο πολύ στην αλλόκοτη σιωπή της εποχής μας…

ριτς