Καλό Σ/Κ


Με αφορμή το τραγούδι της Μόνικας θυμίζω λίγο την «Περσέπολι» και τους θαρραλέους ανθρώπους που έστησαν την ταινία.

Απόλυτα πιστό στα best seller κόμικ άλμπουμ της σκηνοθέτιδας και ταυτόχρονα ανέλπιστα ταιριαστό στη μεγάλη οθόνη, το «Περσέπολις» ξεδιπλώνει την αυτοβιογραφική αφήγηση της Σατραπί, προσφέροντας στον θεατή περισσότερα στοιχεία για τη ζωή στο Ιραν απ όλα τα δελτία ειδήσεων του κόσμου. Η τεχνική του animation (όπως και του κόμικ προηγουμένως) δίνει στη Σατραπί τη δυνατότητα να βάλει σε εφαρμογή ένα από τα πιο ισχυρά πολιτικά όπλα: το χιούμορ – με μια ισορροπία που δύσκολα θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μια live action εκδοχή των αναμνήσεών της.Ο χειρισμός της, αν και διαθέτει σε ίσες δόσεις σπαρταριστές και οδυνηρά τραγικές στιγμές, αποφεύγει τους μελοδραματισμούς κάνοντας την ιστορικοπολιτική τοιχογραφία του Ιράν κατά τη διάρκεια τριών σχεδόν δεκαετιών προσιτή στο κοινό. Θα ήταν όμως υποτιμητικό να χαρακτηρίσει κανείς την ταινία της Σατραπί αποκλειστικά πολιτική υπόθεση, παρά το μποϊκοτάζ της ταινίας από τις αρχές του Ιράν.

Το «Περσέπολις» είναι ταυτόχρονα μια αφοπλιστική ιστορία ενηλικίωσης, γυναικείας χειραφέτησης και σύγκρουσης πολιτισμών. Πέρα από τη γλαφυρή αναπαράσταση μιας χώρας με χιλιάδες αντιθέσεις και σχεδόν σουρεαλιστικές απαγορεύσεις (όπως τα καλυμμένα με μπούρκα μοντέλα στη σχολή ζωγραφικής και τη μαύρη αγορά της δυτικής μουσικής, σαν να επρόκειτο για σκληρά ναρκωτικά!), οι πιο ουσιώδεις στιγμές του «Περσέπολις» περικλείονται στην αίσθηση αποξένωσης που νιώθει η μικρή Μαρζί τόσο στην πατρίδα της όσο και στην ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας. Η φυγή από τα καταπιεστικά καθεστώτα της χώρας της δεν εξισώνεται αυτόματα με την ευτυχία της, καθιστώντας το φιλμ ένα αέναο ταξίδι αναζήτησης ταυτότητας που παραμένει ανοιχτό ακόμη και μετά το τέλος της ταινίας.

Το λιτό αλλά ευρηματικό, ασπρόμαυρο σχέδιο αξιοποιεί με ευελιξία, από την εξπρεσιονιστική ατμόσφαιρα τρόμου που χαρακτηρίζει τις πολιτικές τραγωδίες μέχρι τις ξεκαρδιστικές σκηνές της σωματικής αλλαγής της έφηβης ηρωίδας, αποκαλύπτοντας έναν αστείρευτο πλούτο διαπολιτισμικών αναφορών στην ποπ κουλτούρα, χωρίς ποτέ αυτές να γίνονται εξυπνακίστικες. Μέσα από το εκρηκτικό αυτό μείγμα προσωπικού και πολιτικού, η Σατραπί αποδεικνύει περίτρανα ότι το κινούμενο σχέδιο έχει πλέον «ενηλικιωθεί».

Advertisements

8 comments

  1. Ρίτσα μου,
    καλημέρα και καλό Σ/Κ. Σ’ ευχαριστώ που μέσα στο ποστ σου αυτό πήρα μια πρώτη γεύση από τη Σατραπί και την Περσέπολη της. Δεν ντρέπομαι να πω ότι επειδή δεν είχα ξανακούσει γι’ αυτές, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και πήρα ορισμένες πληροφορίες. Μου κίνησαν το ενδιαφέρον και αποφάσισα να πάρω το βιβλίο της. Φαντάσου ότι νόμιζα ότι εγώ έζησα ιστορικές στιγμές που με σημάδεψαν (δικτατορία, ξεριζωμό το 74 κλπ). Μπροστά σ’ αυτά που έζησε η Σατραπί τίποτε δεν ήταν.
    Σ’ ευχαριστώ και πάλι.

  2. @Meropi…. Γειά σου Μερόπη μου.Χαιρομαι αν προσέφερα κάτι. Μπορεις να βρεις την ταινία, αξίζει τον κόπο. Καποιο από τα παιδιά σου μπορει να την «κατεβάσει»και να την απολαύσεις πριβέ!
    σε φιλώ
    ριτς

  3. Το πήρα δώρο στη Ν. πέρσι. Το λάτρεψε τόσο, που αναπαρήγαγε φιγούρες και καρεδάκια και γέμισε το δωμάτιο της…
    καλό Σ/Κ και σε σένα 🙂

  4. Το animation (& το comic) νομίζω ότι είναι μια αρκετά υποτιμημένη τέχνη που σίγουρα δεν έχει βρει ακόμη τη θέση της. Υπάρχουν εκπληκτικοί δημιουργοί που επιλέγουν αποκλειστικά αυτό το μέσο (σκέφτομαι επίσης τον πολύ αγαπημένο μου Ιάπωνα Hayao Miyazaki) και κάνουν φοβερά πράγματα. Ελπίζω με οχήματα ταινίες σαν κι αυτή να μπει όλο και περισσότερο στη ζωή μας…

  5. Στο κόμικ άλμπουμ υπάρχουν πολλά και διαφορετικά πολιτικά νοήματα. Όπως για παράδειγμα η αφελής αντιμετώπιση του ισλάμ από τους κομμουνιστές στην αρχή (π.χ. η πρόβλεψη του θείου Ανούς πως οι ισλαμιστές θα πέσουν επειδή δεν ξέρουν να κυβερνούν) τους μαυραγορίτες με τις κασέτες δυτικής μουσικής, τον προγονολατρικό μεγαλοϊδεατσμό του Σάχη, τις έχθρες Βορρά – Νότου στο Ιράν, ένα σωρό πράγματα που υπάρχουν όμως στον πρώτο τόμο. Διότι, ο δεύτερος χάνει από πολιτικό χρώμα και στέκεται περισσότερο στις προσωπικές ιστορίες της Σατραπί.
    Πάντως είναι ένα αξιολογότατο έργο.

  6. Μια ζεστή καλήμερα σε όλους οσοι έριξαν μια ματιά στο βιντεάκι και στην ιστορία της Σατραπί. Οταν το είχα δει, με είχε απασχολήσει η δύναμη των ανθρώπων.Πίσω από οποιαδήποτε κινηση μας, λίγο πιο πάνω από το κοινό μέτρο κρύβεται δύναμη μεγάλη. Κι αυτο εγώ το θαυμάζω και το επικροτώ. Το να πηγαίνεις με τα νερά του ενός και του άλλου- ανθρώπου ή καθεστώτος – φοβούμενος την παραμικρή ρήξη, είναι στασιμότητα, είναι φόβος, είναι οπισθοδρόμηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s