Χάρολντ Πίντερ, αυλαία!


This is an interview with the nobel prize winning playwright. Interviewing him is Kirsty Wark on BBC Newsnight June 23 2006.

27913ee3-7b41-4fe9-a4e4-c8a5e54c1735Ο Χάρολντ Πίντερ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1930 στη φτωχική συνοικία του Λονδίνου Χάκνεϊ, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Παρακολούθησε θεατρικές σπουδές και το 1950 δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα.

Την ίδια χρονιά προσλαμβάνεται από το ραδιόφωνο του BBC ως ηθοποιός και στη συνέχεια παίρνει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις στο Λονδίνο, όπου αρχίζει να χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό όνομα Ντέιβιντ Μπάρον.

Το 1957 γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο, «Το δωμάτιο», που σημειώνει επιτυχία, αντίθετα με το «Πάρτι γενεθλίων», που ανεβαίνει το 1958 κι αντιμετωπίζεται αρνητικά από την κριτική, με αποτέλεσμα να κατεβεί στο τέλος της πρώτης εβδομάδας.

Η δράση του Πίντερ δεν περιοριζόταν όμως μόνο στη συγγραφή και τη θεατρική σκηνοθεσία. Ήταν επίσης ένας πολύ σημαντικός πολιτικός ακτιβιστής, ο οποίος παρενέβαινε συστηματικά και ριζοσπαστικά στα πολιτικά δρώμενα.

Τη δεκαετία του ’80 ασκούσε κριτική στον αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν και στη σύγχρονή του βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, ενώ πιο πρόσφατα είχε στρέψει το θυμό του κατά της δέσμευσης του ΟΗΕ στο Κόσοβο (1999), την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν (2001) και τον πόλεμο στο Ιράκ (2003), συγκρίνοντας τον Τόνι Μπλερ με «έναν ανόητο γεμάτο ψευδαισθήσεις» και χαρακτηρίζοντας τον Τζορτζ Μπους «εγκληματία πολέμου».Σε βίντεο που μεταδόθηκε κατά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας με το οποίο τιμήθηκε το 2005, από την οποία ο ίδιος απουσίαζε λόγω υγείας, ο βρετανός θεατρικός συγγραφέας ζητούσε να οδηγηθούν οι Μπους και Μπλερ ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου επειδή ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Ιράκ..


Excerpt from the Clive Donner 1963 film of Pinter’s play. Where Mick (Alan Bates) takes on a tramp; Davies (Donald Pleasance) as a caretaker – after his invalid brother Aston (Robert Shaw) invites him to stay in his room.


Η Εβδομη τέχνη του Χάρολντ Πίντερ ( 8-10-2006, Καθημερινή)

Το 19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του νομπελίστα Βρετανού συγγραφέα και δραματουργού


Της Μαριας Κατσουνακη

«Ο μόνος που ξέρει τι σημαίνουν όλα αυτά είναι ο κύριος Πίντερ, γιατί οι χαρακτήρες του μιλάνε ακαταλαβίστικα, μισοαλαμπουρνέζικα και με παραληρήματα παρανοϊκών». Η εποχή που κριτικοί αγγλικών εφημερίδων υποδέχονταν με παρόμοια σχόλια τα θεατρικά έργα του Πίντερ περιλαμβάνεται στις χαριτωμένες νότες της βιογραφίας του, επιβεβαιώνοντας απλώς τον κανόνα: οι μεγάλοι δημιουργοί δεν διασχίζουν μονοπάτια στρωμένα με ροδοπέταλα και παρατεταγμένες χορωδίες που ψέλνουν «ωσαννά». Η πρεμιέρα του «Πάρτι γενεθλίων» στο Λονδίνο του 1958 άφησε μάλλον τη γεύση της αποτυχίας. Μισό, σχεδόν, αιώνα αργότερα (τον Οκτώβριο του 2005) το σκεπτικό της Ακαδημίας των Νόμπελ ανέφερε ότι ο Πίντερ βραβεύεται γιατί «αποκατέστησε το θέατρο στα βασικά του στοιχεία: ένας περίκλειστος χώρος και ένας αναπάντεχος διάλογος, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται ο ένας στο έλεος του άλλου και η υποκρισία καταρρέει. (…) Ο Πίντερ αποκαλύπτει μέσα από τα έργα του το βάραθρο που αναδύεται από τη μωρολογία της καθημερινότητας».

Ο νομπελίστας, από πέρσι, συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του 20ού αιώνα, θα βρισκόταν αυτήν την εβδομάδα κοντά μας, αν το επέτρεπε η υγεία του. Ο Χάρολντ Πίντερ, εξάλλου, έχει επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές στο παρελθόν, πότε για να παρακολουθήσει πρεμιέρες παραστάσεών του, πότε προσκεκλημένος από το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ελευθεροτυπίας». Για τον ίδιο λόγο θα ερχόταν και φέτος: Το 19ο Πανόραμα οργανώνει αφιέρωμα στο έργο του Βρετανού συγγραφέα.

Από την ερχόμενη Πέμπτη, 12 του μηνός, στο «Ιντεάλ» και στο «Τριανόν» θα φιλοξενηθούν επτά ταινίες, έξι με δικό του σενάριο και μία στην οποία εμφανίζεται ως ηθοποιός. Παράλληλα, από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου θα λειτουργεί στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο, έκθεση με φωτογραφικό υλικό που σκιαγραφεί την πενηντάχρονη πορεία του Πίντερ στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Τίτλος της έκθεσης: «Ο Χάρολντ Πίντερ στην Ελλάδα». Φωτογραφίες, αφίσες και προγράμματα από παραστάσεις του που ανέβηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό καθώς και ενδυματολογικό και σκηνογραφικό υλικό, φωτογραφίες και αφίσες του από ταινίες του, το σύνολο των ελληνικών εκδόσεων των έργων του. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα παρουσιαστεί και ένα καινούργιο βιβλίο (εκδόσεις Κέδρος) με ανέκδοτες συνεντεύξεις και κείμενά του, που έχει μεταφράσει και επιμεληθεί ο διευθυντής του Πανοράματος Νίνος Φ. Μικελίδης.

Από τα 25, περίπου, σενάρια που έχει γράψει ο Πίντερ για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, στο Πανόραμα θα προβληθούν επτά:

«Ο υπηρέτης» (1963). Βασίζεται σε μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μομ, το οποίο διασκεύασε για την οθόνη ο Πίντερ και σκηνοθέτησε ο Τζόζεφ Λόουζι. Η συνεργασία Λόουζι – Πίντερ είναι ίσως μία από τις πιο δημιουργικές που μπορεί να έχει ένας σκηνοθέτης με ένα σεναριογράφο, ο οποίος δεν είναι απλώς διασκευαστής ιστοριών, αλλά ένας συνεργάτης που σφραγίζει με την προσωπικότητά του το τελικό φιλμικό αποτέλεσμα. Μέσα από την εκκεντρική ιστορία ενός μεγαλοαστού (Τζαίημς Φοξ) που παραδίδεται στη διαβρωτική επιρροή του υπηρέτη του (Ντερκ Μπόγκαρτ) και από κύριος γίνεται υποτελής, ο Λόουζι δημιουργεί μια μπαρόκ, παρακμιακή, κυνική και διαστροφική ταινία, που δεν είναι μόνο ένα κριτικό πορτρέτο της παρακμιακής μεγαλοαστικής αστικής αγγλικής τάξης, όπως την είδαν ο Σαντούλ και άλλοι κριτικοί, αλλά κάτι πολύ πιο γενικό: ο Λόουζι περιγράφει έναν κόσμο έρμαιο των καταστροφικών ορμών του, μέσα στον οποίο συγκρούονται αντίρροπες δυνάμεις, διαβρώνοντας η μία την άλλη ώσπου να οδηγήσουν στην καταστροφή.

«Το ατύχημα» (1967). Από τα τρία έργα που έγραψαν μαζί, ο Πίντερ και ο Λόουζι, («Ο υπηρέτης», «Το ατύχημα» και «Ο μεσάζων») ο Λόουζι θεωρεί «Το ατύχημα» την πιο προβληματική και ταυτόχρονα την καλύτερη συνεργασία. Προβληματική γιατί το σενάριο «ήταν πολύ περίπλοκο, με όλα αυτά τα πηγαινέλα του χρόνου στο παρόν και στο παρελθόν». Καλύτερη γιατί το βιβλίο του Νίκολας Μόσλεη «μας ενέπνευσε τόσο ώστε να συνεργαστούμε πολύ πιο ελεύθερα. Πιο ενδόμυχα με περισσότερο ενθουσιασμό κι ενδιαφέρον». Αρχίζει με ένα αυτοκινητικό δυστύχημα που ο θεατής ακούει αλλά δεν βλέπει και το οποίο γίνεται έξω από το σπίτι του καθηγητή Στίβεν (Ντερκ Μπόγκαρτ). Ανασύρει μέσα από το αυτοκίνητο τη φίλη του Αννα, ενώ ο οδηγός και αρραβωνιαστικός της Γουίλιαμ (Μάικλ Γιορκ) είναι νεκρός. Ο Στίβεν σκέφτεται, με φλας μπακ διήγηση, τα γεγονότα που τον συνδέουν με τους δύο ήρωες.

«Ο μεσάζων» (1970). Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάρτλεϊ, από το οποίο οι Λόουζι – Πίντερ επιλέγουν εκείνα τα στοιχεία που τους επιτρέπουν να κάνουν μια σπουδή πάνω στον χρόνο και στις σχέσεις υπηρέτη – κυρίου, μέσα όμως σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο: την αριστοκρατική κοινωνία της Αγγλίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο έφηβος Λίο, γιος ενός χρεοκοπημένου μικροαστού, προσκαλείται στο αρχοντικό σπίτι του συμμαθητή του Μάρκους. Γοητευμένος από την αναπάντεχη προσοχή της αδελφής του (Τζούλι Κρίστι), δέχεται να παίξει τον ρόλο του ερωτικού αγγελιαφόρου (μεσάζοντα) ανάμεσα σε αυτήν και τον επιστάτη – εραστή της (Αλαν Μπέιτς). Ο Λόουζι περιγράφει με διαύγεια και ακρίβεια την καταπίεση του περιβάλλοντος και τις κοινωνικές παραμέτρους που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ηρώων.

Ο «Επιστάτης» (1963). Είναι το θεατρικό έργο που καταξίωσε τον Πίντερ όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο Arts Theatre στο Λονδίνο το 1960. Τρία χρόνια αργότερα ο Κλάιβ Ντόνερ ξεκίνησε τη μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο με τους Αλαν Μπέιτς, Ρόμπερτ Σόου και Ντόναλντ Πλέζανς. Δύο αδέλφια προσκαλούν έναν απωθητικό αλήτη για να μοιραστούν τη σοφίτα τους. Η μοναδική φωτογράφιση του Νίκολας Ρεγκ, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, υπογραμμίζουν τις αποχρώσεις της αδελφικής σχέσης, με τις ψευδαισθήσεις, τις εντάσεις και τα ανομολόγητα αισθήματα που τη χαρακτηρίζουν. Ταινία, που παραμένει θεατρική εμπειρία.

«Πάρτι γενεθλίων». Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν ανέλαβε να μεταφέρει το 1968 στη μεγάλη οθόνη το αριστούργημα του Πίντερ, με απόλυτο σεβασμό στον συγγραφέα. Βαθιά πολιτικό έργο που μιλάει για την επιτακτική ανάγκη για αντίσταση. Τα τελευταία 30΄΄ δευτερόλεπτα της ταινίας ο θεατής αντικρίζει μια κενή οθόνη. Πιο πιστός στο κλίμα του Πίντερ επίλογος δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Ενας μοναχικός, χαμηλών τόνων και χαμηλού προφίλ άνθρωπος, κατοικεί σ’ ένα ερημικό οίκημα χτισμένο σε μια απομακρυσμένη παραλία. Ξαφνικά εισβάλλουν στη ζωή του δύο άγνωστοι που τον παρενοχλούν απειλώντας την ησυχία του και στο τέλος τον παίρνουν μαζί τους.

Ενα παιχνίδι διαλεκτικής καταπίεσης και ψυχολογικής απειλής, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες: Ρόμπερτ Σόου, Πάτρικ Μαγκί και Ντάντι Νίκολς. «Ο Πιτ λέει μία από τις πιο σημαντικές κουβέντες που έχω γράψει ποτέ. Καθώς ο Στάνλεϊ μεταφέρεται μακριά, ο Πιτ του φωνάζει: «Μη σε κουμαντάρουνε αυτοί». Εχω βιώσει τα λόγια αυτά όλη μου τη ζωή (New York Times, 1988).

«The Pumpkin eater». Για πρώτη φορά θα προβληθεί στην Ελλάδα η ταινία του Τζακ Κλέιτον. Το σενάριο του Πίντερ βασίζεται στο μυθιστόρημα της Πενέλοπι Μόρτιμερ. Μια μελέτη πάνω στη συνθήκη του γάμου. Ο Κλέιτον σεβάστηκε το κείμενο του Πίντερ, αναδεικνύοντας τη βιαιότητα που κρύβεται πίσω από την επιφανειακή νηνεμία της μικροαστικής ζωής. Η Τζο, μητέρα 5 παιδιών, εγκαταλείπει τον άντρα της για να παντρευτεί τον εραστή της. Μερικά χρόνια όμως αργότερα, έχοντας αποκτήσει ακόμη ένα παιδί έχει ήδη πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Η πορεία της ηρωίδας προς την κάθαρση (οδυνηρά πειστική η Αν Μπάνκροφτ), είναι γεμάτη κατατονικές σιωπές, νευρικούς κλονισμούς, σχιζοφρενικά κρεσέντο και σωματική βία. Το φινάλε της ταινίας δεν είναι εντυπωσιακό ή τραγικό, μας αφήνει όμως με τη γλυκόπικρη γεύση της καθημερινής ζωής. Το χαμόγελο της ηρωίδας δεν ενσαρκώνει την επίλυση του προβλήματος, είναι απλώς μια ανάσα αισιοδοξίας.

Θα προβληθεί, τέλος, και μια ταινία στην οποία εμφανίζεται ο Πίντερ ως ηθοποιός: «Ο ράφτης του Παναμά» του Τζον Μπούρμαν, βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ.


Ιnternational Herald Tribune

Προς το τέλος της νέας κινηματογραφικής διασκευής του «Σλουθ», ένα κινητό τηλέφωνο χτυπάει. Ο ήχος μοιάζει με πυροβολισμό και βαθαίνει την ένταση στη σκηνή ανάμεσα στον Μάιλο (Τζουντ Λο), έναν νεαρό άνεργο ηθοποιό, και τον Αντριου (Μάικλ Κέιν), έναν διάσημο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η ερωμένη του Μάιλο, η Μάγκι, η οποία τυχαίνει να είναι επίσης η σύζυγος του Αντριου – αυτή πρέπει να έχει τηλεφωνήσει, καθώς ο Μάιλο λέει σιγανά στ’ ακουστικό «Κι εγώ σ’ αγαπώ» κοιτάζοντας τον Αντριου. Τι είπε όμως η Μάγκι στην άλλη άκρη της γραμμής; Ο Κένεθ Μπράνα, ο σκηνοθέτης, έκανε την ερώτηση αυτή στον σεναριογράφο, τον Χάρολντ Πίντερ, στη διάρκεια μιας πρόβας. Στο «Σλουθ» η πραγματικότητα είναι φευγαλέα και η αλήθεια συχνά δεν είναι παρά ένα τυχοδιωκτικό όπλο. Η απάντηση δεν ήταν και πολύ ικανοποιητική, ήταν όμως κλασικά «πιντερική». «Ο Χάρολντ μου απάντησε “και ποιος σου είπε πως είναι η Μάγκι;”» είπε ο Μπράνα, γελώντας καθώς θυμόταν τη στιχομυθία. «Ξέρουμε πως το τηλέφωνο χτύπησε και πως ο Μάιλο φάνηκε να έχει μια συνομιλία».

Αυτό το άλμα της φαντασίας αποτελεί μέρος του μυστηρίου και της πρόκλησης που συναντάμε πάντα στο έργο του Πίντερ, τόσο μοναδικό και αταξινόμητο που απέκτησε στα αγγλικά το δικό του επίθετο: pinteresque. (Οι Financial Times όρισαν το pinteresque ως έργο «γεμάτο σκοτεινές νύξεις και ανησυχητικά υπονοούμενα, που αφήνει σε αβεβαιότητα το κοινό».) Η αδιαφάνεια αυτή είναι ηθελημένη και ο συγγραφέας του «Επιστάτη», του «Γυρισμού» και της «Προδοσίας» δεν είναι πρόθυμος να δώσει εξηγήσεις. «Δεν εκφέρω κρίσεις για τη δουλειά μου και δεν την αναλύω: απλώς την αφήνω να συμβεί» είπε ο Πίντερ σε μια πρόσφατη συνέντευξη. «Αυτό ισχύει για όλα όσα έχω κάνει. Τείνω να πιστεύω ότι έχω γράψει πολλά πράγματα βγαλμένα μέσα από το υποσυνείδητό μου, γιατί συνήθως δεν ξέρω τι θα πει ένας δεδομένος ήρωας την επόμενη στιγμή».

Γεμάτος με βραβεία

Ο Πίντερ έχει το γραφείο του στο δεύτερο πάτωμα ενός διώροφου κτιρίου στο δυτικό Λονδίνο, πίσω ακριβώς από το σπίτι που μοιράζεται με τη γυναίκα του, τη συγγραφέα Αντόνια Φρέιζερ. Χωμένο σε μια γωνιά του ισογείου είναι ένα τραπέζι γεμάτο με τα βραβεία που έχει μαζέψει στη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του ως θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός, πολιτικός ακτιβιστής, ποιητής και σεναριογράφος. Ανάμεσά τους, το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, το Βραβείο Φραντς Κάφκα και το Νομπέλ Λογοτεχνίας 2005.

Ενα τεράστιο πορτρέτο του Πίντερ, νέου και ρωμαλέου να παίζει κρίκετ, δεσπόζει σ’ έναν τοίχο του πάνω ορόφου. Ο ζωγραφισμένος Πίντερ, ποζάροντας με το μπαστούνι του κρίκετ έτοιμο να χτυπήσει την μπάλα, έχει μια διαβολική λάμψη στα μάτια – η τεστοστερόνη φαίνεται να ξεχειλίζει από τον πίνακα. Ο σημερινός Πίντερ, που μόλις έκλεισε τα 77 του χρόνια, είναι πολύ πιο εύθραυστος, έχοντας αντιμετωπίσει μια σοβαρή μάχη με τον καρκίνο. Διανοητικά, όμως, είναι το ίδιο ρωμαλέος όπως πάντα. Το «Σλουθ» –ριμέικ ενός παλαιότερου φιλμ που ήταν διασκευή θεατρικού έργου του Αντονι Σάφερ– άρχισε να προβάλλεται την περασμένη εβδομάδα στη Βρετανία. Ο Πίντερ δεν είχε δει ποτέ το «Σλουθ» του Σάφερ, όταν όμως τον πλησίασε ο Τζουντ Λο (που είναι και ένας από τους παραγωγούς του φιλμ) διάβασε το σενάριο και γοητεύτηκε από την κεντρική του ιδέα: δύο άντρες που εμπλέκονται σ’ έναν ψυχολογικό πόλεμο με προφανή αιτία μια γυναίκα. Δέχτηκε λοιπόν να κάνει το δικό του σενάριο για τη νέα ταινία.

Συντομότερο από το προηγούμενο, το καινούργιο «Σλουθ» είναι επίσης περισσότερο σκοτεινό και ανατριχιαστικό. Η πρώτη ταινία, σκηνοθετημένη από τον Τζον Μάνκεβιτς το 1972, είχε πρωταγωνιστές τον Λόρενς Ολίβιε και τον Μάικλ Κέιν – ο οποίος τώρα παίζει τον ρόλο του ηλικιωμένου συγγραφέα. Ηταν μια εντυπωσιακή ταινία, που γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία (με πέντε υποψηφιότητες για Οσκαρ). Το «Σλουθ» του 2007 είναι γεμάτο λιτούς, συχνά δυσνόητους διαλόγους, «σιωπές με σημασία», και ένα άλλο οικείο χαρακτηριστικό του Πίντερ: μια αίσθηση απειλής που υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια.

«Θα έλεγα ότι το παλιό έργο είχε να κάνει με παιχνίδια μεταξύ ενηλίκων ενώ το καινούργιο έχει να κάνει με άντρες που πολεμάνε», είπε ο Τζουντ Λο. «Αγγίζει την άποψη του Χάρολντ για τον πόλεμο. Το πρωταρχικό ένστικτο του άντρα είναι να πολεμάει και πολλές φορές ξεχνάμε για ποιο πράγμα πολεμάμε». Μεγάλο μέρος του έργου του Πίντερ αφορά την εξουσία – ποιος την έχει, ποιος τη χάνει, από πού έρχεται, πώς μπορεί να αλλάξει χέρια.

Αν το προσωπικό και το πολιτικό συχνά συγχωνεύονται για τον Πίντερ, τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων –η αρρώστια του, το βραβείο Νομπέλ, η πανηγυρική αποτίμηση του τεράστιου έργου του– τείνουν επίσης να μπερδεύονται. Φεύγοντας από το Δουβλίνο πριν από δύο χρόνια, μετά μια ρετροσπεκτίβα για τα 75α γενέθλιά του, ο Πίντερ γλίστρησε στον χώρο του αεροδρομίου και χτύπησε άσχημα το κεφάλι του. Την άλλη μέρα έμαθε πως κέρδισε το Νομπέλ. Και κατόπιν, ενώ έγραφε την ομιλία του για την τελετή απονομής, πήρε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό του. Τα νέα ήταν άσχημα και έπρεπε να πάει αμέσως στο νοσοκομείο.

Οργή κατά των ΗΠΑ

Το ασθενοφόρο είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά ο Πίντερ κατάφερε να τελειώσει το γράψιμο του λόγου του. Βγήκε για λίγο από το νοσοκομείο για να τον διαβάσει σε τηλεοπτικό στούντιο, κάτι που έκανε από αναπηρική πολυθρόνα, καταφανώς άρρωστος, με φωνή βραχνή αλλά σταθερή. Η ομιλία του ήταν μια απροκάλυπτη καταδίκη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και έδωσε στον Πίντερ ένα παγκόσμιο βήμα για να εκφράσει τις πολιτικές του απόψεις, που στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας περιλάμβαναν τη σφοδρή αντίθεσή του στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Σερβία, στον πόλεμο του Κόλπου και στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Ο μεγαλύτερος στόχος της οργής του είναι οι ΗΠΑ. Στην ομιλία του για το Νομπέλ είπε ότι η χώρα αυτή είναι ένοχη για «συστηματικά, συνεχή, κακοήθη, αμετανόητα» εγκλήματα. Ανάλογη είναι η γνώμη του και για το βρετανικό πολιτικό κατεστημένο

Η τελευταία δουλειά του, «Six Poems for A.», περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα τα τελευταία 32 χρόνια, με το Α να αφορά βέβαια την Αντόνια. Το πρώτο ποίημα γράφηκε στο Παρίσι, όπου ταξίδεψαν λίγο μετά τη γνωριμία τους. Είναι ακόμα αχώριστοι οι δυο τους, και ο Πίντερ μαλακώνει, γλυκαίνει σχεδόν όταν μιλάει για τη γυναίκα του. Αναγνωρίζει ότι τα έργα του –γεμάτα σκληρότητα, απιστία, απανθρωπιά– φαίνονται να μην ταιριάζουν με την ικανοποίηση που αντλεί από την προσωπική του ζωή. «Με ελκύει το δράμα», λέει, «γιατί έχει να κάνει με τη σύγκρουση, την αναστάτωση, τη σύγχυση. Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω ένα ευτυχισμένο έργο, μπόρεσα όμως να χαρώ μια ευτυχισμένη ζωή».

15 thoughts on “Χάρολντ Πίντερ, αυλαία!

  1. ήμουν σίγουρη πως εδώ είχε Πίντερ, μόλις έμαθα για τον θάνατό του, είναι εκτενέστατη η αναφορά και την αφήνω για αύριο, να φύγει και το κρασάκι απ’ το αίμα…
    ευχές και καλό βράδυ!

  2. ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει
    εύχομαι να είχε βρει τον τρόπο να το κάνει ελαφρύ κι αυτό το χώμα…
    στο δικό μας χώμα, συμμετείχε για να γίνουμε λίγο σκέψη…
    η ανάρτηση πλούσια και χορταστική! ευχαριστώ ριτς! έμαθα πολλά.

    χρόνια πολλά και καλά!

  3. @anepidoti….Ναι, είχε τεράστιο θεατρικό εύρος αυτός ο άνθρωπος.Σκληρός, αυστηρός με τον εαυτό του και με τους άλλους εξελισσόταν με τον καιρό σε πηγή υπέρτερης γνώσης, αρκεί να είχες αυτιά να ακούς και μάτια για να παρακολουθείς..

    # ισως ανεβασω το γιουτιουμπακι από την Τεγέα. Δεν ξέρω, θα δούμε γιατί εχουμε και τεχνικά προβληματα…
    χαιρετώ
    ριτς

  4. @ATHENA,,
    ναι, αραιώνουμε, κι αυτοί που στα μάτια φαντάζουν μεγάλοι φεύγουν. Φτωχότεροι, άραγε; Δεν ξέρω, μιας και πάντα έχουμε τη δυνατότητα να αναζητάμε τα βιβλία τους, τα ντοκουμέντα ζωής που αφήνουν πίσω τους. Σίγουρα δεν θα ξανάρθει κάτι παρόμοιο, αλλά κάτι εντελώς καινούργιο που ενδεχομένως κι αυτό με τη σειρά του θαχει πολλά να δώσει στους….επόμενους. Κύκλοι ζωής εσαεί…
    φιλια
    ριτς

  5. @abttha
    Μακάρι να τάχει καταφέρει ως προς το χώμα. Τι να σου πω., κι εγώ δεν ήξερα πολλά γι αυτόν, παρ ότι προσπαθούσα και να μάθω και να τον καταλάβω. Έτρεχε με χίλια όπως τρέχει αυτό το είδος του ανθρώπου..
    χαίρομαι αν έμαθες κάτι από εδώ
    φιλια, ειπαμε, εντάξει ;

  6. Dear Rits
    Grabbing the opportunity of your new post about Harry , perhaps you would have noticed in the past that I starred in the film ‘The French Lieutenant’s Woman’ which Harry had adapted as a play write, I would like to leave some more personal comments which I have kept a lifetime. A long time ago as you may remember I was waiting for you outside that little church in Long Island to come and to commit yourself but you never appeared as a consequence of course of my inner pain I caught a cold as well which left its mark on me. This husky voice which any doctor would never be able to treat. The Greeks may call it Nemesis after Hubris as you, my husky voice, became an asset to my career. Any way listening the latest news about Greece I was thinking of you and your safety . Hope everything is ok with you !My best wishes for the New Year!
    Yours as always
    Jeremy

    p.s. I would like to thank our mutual friend Penelope who facilitated the contact with you

  7. σιωπές και παύσεις και κάπου στο μεσοδιάστημα μια σαρκαστική (βρετανική περισσότερο) αλληγορία …ή μήπως μια προφητεία; Το δεύτερο. Γι’ αυτό και του καταλόγηζαν ακαταλαβίστικη γραφή. Συνήθως το διαφορετικό απορρίπτεται απο το σύγχρονο ακριβώς γιατί αδυνατεί να το παρακολουθήσει…το εξαντλεί χωρίς κανένα άμεσο αντίκρυσμα κι έτσι το απομακρύνει με ο,τι όπλα διαθέτει η απόρριψη…καμία φορά και με τη βία. Υπερβάλλοντας…όπως υπερβάλλει το νέο για να ακουστεί.
    Καλό του ταξείδι και καλότυχοι όσοι ταξειδέψουν μέσα απο το έργο του.🙂

  8. @ Dearest…..
    οπως πάντα εκπληκτική ως προξενήτρα!!! Είναι αλήθεια ότι τον γοητευτικό αυτό άνδρα έστησα κατα την περιοδο της πρώιμης νιότης μου και με τον καιρό κατάλαβα ότι όσο το αφήνεις το πράγμα , τόσο περισσότερο το αποζητάς. Κι είναι επίσης αλήθεια ότι τον έστησα τον άνθρωπο στο Λονγκ Αίλαντ, αλλά μου είχαν συμβεί διάφορα κι έκανα τις επιλογές μου
    φιλια κι αν το συναντήσεις να του πεις ότι εξακολουθώ να τον…εκτιμώ!!

  9. @ Tractatus ,
    ειναι γεγονός ότι διέθετε ιδιαιτερότητες. Ηταν δύσκολος, αυταρχικός και απόλυτος στις ιδεες του και στο φερεσθαι. Οπότε δεν πρέπει να μας κάνει εντυπωση που δεν τον καταλαβαίναμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s